lemonostiftis

τὸ εὖ, ἐν τῷ πολλῷ

2012-02-10T21:47:00.000+02:00

ο ιπτάμενος ψάρακας

Περπάτησα τα πρώτα 4 χιλιόμετρα της μέρας για να κατέβω στοσταθμό, γέμισαν τα πνευμόνια μου αέρα (;) κι έφτασα ορεξάτος στο σταθμό. Έβαλανα παίξει το σήμα, έπειτα το This Love Affair του Rufus Wainwright. Λίγο πριν τελειώσει το τραγούδι, άνοιξα το μικρόφωνακαι είπα καλημέρα.

175% παραπάνω εκπομπή σήμερα, τρεισημισάωρο επεισόδιο,ατελείωτο, ή που θα το ευχαριστηθείς περισσότερο (κατά 175%) ή που η σχεδόνδιπλή δόση θα σε πήξει για τα καλά. Στη δεύτερη περίπτωση σου συνιστώ να τοπαρατήσεις, δε θέλω γκρίνιες μετά. Πάντως εγώ το ευχαριστήθηκα.

Με ένα κλικ στο γνωστό εικονίδιο όποιος/α ενδιαφέρεται μπορεί να την αποκτήσει σε 128άρι mp3.

το γνωστο εικονίδιο

Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

υγ1. Η φωτογραφιάρα που κοσμεί την ανάρτηση είναι του φίλου chocorello από ένα περίπατο που κάναμε στον Εθνικό κήπο, το προηγούμενο Σάββατο.

υγ2. Νάνα δεν έπαιξα. Σ'ένα κομμάτι μόνο - το Nirvana Banana - o Zal Yanovski τραγουδα κάμποσα συνεχόμενα Να Να Να Να. Μάλλον όμως αυτό δε μετράει, οπότε...

---------------------Update---------------------

Εντόπισα ένα σφάλμα στη σημερινή εκπομπή. Από Phil Ochs έπαιξα το 8 λεπτο I've Had Her και όχι το Outside of a Small Circle of Friends όπως λανθασμένα είπα. Apologies.

--------------------- Tέλος Update---------------------

στον καναπέ μου με τη Νάνα

2012-02-09T14:05:00.000+02:00

Η Νάνα είναι παντού. Σε όσα ανά την Ευρώπη παζάρια έχωεπισκεφτεί, τα κοκάλινα γυαλιά – σήμα κατατεθέν, ξεπροβάλουν συχνά πυκνά πίσωαπό βινύλια του Brel αν είμαι στο Βέλγιο για παράδειγμα, των Mott The Hoople αν βρίσκομαι στην Αγγλία ή γερμανόφωνωνβλαχοσυλλογών της πλάκας στο Βερολίνο. Συχνότερα βέβαια με τρομάζουν ότανεμφανίζονται ανάμεσα σε δίσκους του Αγγελόπουλου (του Μανώλη) ή του «Γρανίτα από λεμόνι» σταεν Ελλάδι παζάρια.

Εγώ πάντως βράχος, δεν αγοράζω ποτέ δίσκο της Νάνας (*). Από επιλογή.Αν και υπάρχουν χιλιάδες επίσημες, ημι, ή ανεπίσημες κυκλοφορίες δίσκων και συλλογών της, δεν είναι μόνο οι επιλογές της Νάνα που ελλείψει συνήθως επαφής με τα δικά μου γούστα, με απωθούν. Κάτι στο τρέμολο της φωνής της είναι που μεαποσυντονίζει. Εκτιμώ μόνο κάποιες από τις ερμηνείες της στα τραγούδια του Χατζιδάκι αλλά παρ’όλα αυτά, κι εκεί ακόμα δε με πείθει.

Τις προάλλες, πήρα απόφαση – μιας και του έπρεπε - να στείλωτον καναπέ μου για επιδιόρθωση. Απλό έπιπλο από βαρύ ξύλο, κλασσικό sixties μοντέλο,σίγουρα «μοντέρνο» στην εποχή του, δε μου πήγαινε να τον αντικαταστήσω με ένανκαινούριο απ’ το IKEA. Κανόνισαλοιπόν τις τιμές, αγόρασα ύφασμα, ήρθε ο επιπλοποιός και τον πήρε. Δεν πρέπει να είχε και πολλές δουλειές, στις 3μέρες μου τηλεφώνησε για την παράδοση.

"Έτοιμος κύριε", μου είπε ο επιπλοποιός, ασθμαίνοντας ακόμα από το κουβάλημα, για να συνεχίσει: "Σας έφερα όμως και ένα δώρο. Είχα στο μαγαζί 70δίσκους, κάποιος πελάτης τους άφησε πριν χρόνια, άχρηστοι είναι σε μένα, σας τουςέφερα να πιάσουν τόπο, είδα πως εσείς έχετε πολλούς και τους εκτιμάτε."

Κάπως έτσι εισέβαλλε ο εικονιζόμενος δίσκος της Νάνα στοσπίτι μου. Ανάμεσα σε σκυλάδικα, Πάριους, βινύλια της Λίτσας Διαμάντη αλλά και τηςWhitney Houston(η δεύτερη μου αντιπάθεια), Queen,Bad Company καιPink Floyd μεταξύ άλλων.

Μιας και μικροπολιτικές δε χωράνε σε τέτοιες καταστάσεις,αντιπαρέρχομαι τη δηλωμένη προσωπική αντιπάθεια και κάθομαι με τη Νάνα στοπικάπ για καφέ. Κάθε πρεσβευτής καιπρέσβειρά μας στο εξωτερικό θα ‘πρεπε να είναι καλοδεχούμενος! Ακόμα κι ανπροκαλούν ενστάσεις τα λεγόμενά του; η εύλογη απορία.

(*) Για να είμαι ειλικρινής έχω έναν ακόμα δίσκο με τη Νάνα,εκείνον που συνεργάζεται με τον Harry Belafonte. Είναι όμως χρεωμένος στον Harry, μέρος μιας σειράς άλμπουμπου έβγαλε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 60. Εκεί, κάτω από το γενικό τίτλο: An evening with H.B. φιλοξενούσε άλλοτε τη Lena Horn, τη Miriam Makeba ή τη «δική μας» Nana.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Την Παρασκευή 10/2/12 και όπως πάντα

Ολόφρεσκο επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη",
στις 10:00 το πρωί ,
στον indieground radio,
χωρίς καθόλου Νάνα ,
πάτα το κουμπί (ή το link που έχει και chat)

http://indiegroundradio.com/

Μετέωρα

2012-02-07T16:07:00.000+02:00

ο Τ και η Α στο Βερολίνο, όπως τους φωτογράφησα το 2005

Η πρώτη γνωριμία με τον φίλο μου τον Τ (aka Αριστοτέλη Καρανάνο, πρώτη φορά σπάω την ανωνυμία κάποιου εδώ μέσα) έγινε μια ηλιόλουστημέρα του 1975 στο νηπιαγωγείο. Καταλύτης όμως για την μετέπειτα σχέση μας,υπήρξε ο περιπετειώδης καιρός που μοιραζόμασταν την ίδια γκαρσονιέρα-αετοφωλιά,πολλά χρόνια αργότερα στην Πάτρα. Σήμερα εκτός από φίλος του είμαι και ο βασικόςτου "dealer" δίσκων βινυλίου.

Προσπερνάω εκατοντάδες άξια λόγου γεγονότα που συνέβησαν έκτοτε,κοντεύει πια 25ετία, για να έρθω στο σήμερα. Ή μάλλον στο μεθαύριο. Τη μέρα που ο Τ. και η σύντροφός του, φίλη Α (Αλεξάνδρα Σιάφκου, δεύτερη φορά) επιστρέφουν στο Βερολίνο. Επτά χρόνια μετά τις μαγικές μέρες που περάσαμε εκεί σαν παρέα, ο Τ και η Α θα ξαναβρεθούν εκεί για έναν λίαν σημαντικότερο λόγο: είναι προσκεκλημένοι του εκεί φεστιβάλ κινηματογράφου. Είναι βλέπειςτο δίδυμο που υπογράφουν ως "σκηνογράφοι και ενδυματολόγοι" στα "Μετέωρα".

Τα "Μετέωρα", είναι μια ταινία Ελληνογερμανικής παραγωγής, γυρισμένηπριν δυο χρόνια από τον ελληνικής μεν καταγωγής σκηνοθέτη, μόνιμοδε κάτοικο Κολομβίας, Σπύρο Σταθουλόπουλο (PVC-1) και παίζει στο επίσημο διαγωνιστικό τμήματου 62ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου (που θα πραγματοποιηθείαπό 9-19 Φεβρουαρίου).

Το σενάριο της ταινίας εστιάζει στον έρωτα του Θεόδωρου (Theo Alexander) και της Ουρανίας (Tamila Koulieva) που ουδέν μεμπτόν θα είχε αν οι πρωταγωνιστές δεν ήταν αμφότεροι μοναχοί στα καθαγιασμένα βράχια των Μετεώρων. Απ' ότι μαθαίνω από την inside information, η ταινία προβλέπεται να πυροδοτήσει κύμα συζητήσεων και αντιδράσεων.

Meteora film still image

Εννέα άνθρωποι – οι δύο ηθοποιοί - σε ένα καλοκαίρι γυρίζουν μιαταινία. Μηδενικού προϋπολογισμού δε τηλες αλλά τα δέκα χιλιάρικα δεν είναι αρκετά, όλα πρέπει να γίνουν από αυτούς τους9. Το πέρασμα καθενός από τους ουκ ολίγους ρόλους είτε ηθοποιών είτε τεχνικών μαςείχε περιγραφεί ενδελεχώς τις μέρες αμέσως μετά τα γυρίσματα. Έχω ακούσει ιστορίες για κάθε αντικείμενο καικάθε άνθρωπο που συμμετείχε στην ταινία:

Μόλις είχαμε στήσειμια λίμνη, τι στήσει δηλαδή, σκάψει είναι το σωστό και μάλιστα με 40 βαθμούςυπό σκιάν για μια εγκατάσταση στο φεστιβάλ των Δελφών και είχαμε πάρει απόφασηνα ξεκουραστούμε δυο μέρες πριν ανέβουμε στα Μετέωρα για τα γυρίσματα. Ένα τηλεφώνημα όμως μας έβαλε ξανά στο αμάξι,σε τροχιά για Αθήνα. Είχαμε να παραλάβουμε τις «πέτρες του εγκλήματος» των σκηνικώνκαι κάτι άλλα μηχανήματα από το φρακαρισμένο απ’ τις μπύρες σπίτι του Σιντ (τωνDark Rags). Το αμάξι φούρνος, ηταπετσαρία της οροφής να έχει ξεκολλήσει απ’ τη ζέστη και να μας σκεπάζει – την ξήλωσαεντελώς προκειμένου να βλεπόμαστε - και‘γω να στάζω μέσα στα μακριά μούσια, θα έκανα και τον καλόγερο βλέπεις σεκάποια σκηνή. Με τα πολλά φτάνουμε Αθήνα, με καλούν για ένα καινούριο μάθημα –ο μαθηματικός μέσα μου με τρέφει ακόμα – φοράω ένα καθαρότερο μπλουζάκι και βρωμύλος όπως ήμουνχτυπάω το κουδούνι κι αρχίζω από το πουθενά να διδάσκω παραγώγους.

Λ: Κουστούμι βρήκες; Τι θα φορέσετε;
Τ: Ναι θα βάλω το γαμπριάτικο, καλά που μου το θύμισες να το πάω καθαριστήριο. Η Αλεξάνδρα σχεδίασε μόνη της το φόρεμα, θα «ραφτεί» στης Ντιάνας (η χρυσοχέρα μητέρα της φίλης Β). Θες να πάμε να αγοράσουμε το ύφασμα μαζί;
Λ: Και δεν πάμε;

Κατεβαίνουμε όπως παλιά στο κέντρο, γυρολόγοι της παλιάςΑθήνας. Παρά το κουράγιο χιλίων ταξιτζήδων που επιδεικνύει ο Τ. βρισκόμαστεμπλοκαρισμένοι ανάμεσα σε δυο πορείες. Αυτά τραβάω καθημερινά μου λέει, παρκάρουμεκαι ξεκινάμε πεζοί. Καλημερίζει και συζητά με τον Αραβικό πληθυσμό τουΜεταξουργείου και μπαίνουμε σε στενάκια μικρομάγαζα σα σπηλιές με παππούδες πουβάφουν κουμπιά.

ένα φουστάνι για το Βερολίνο, στην Αθήνα

Προχωράμε χωρίς να αναπολούμε τα παλιά, άλλωστε δεν έχουμεχαθεί, μιλάμε μια ή δυο φορές τη μέρα κι εγώ ξεκινάω δήθεν αδιάφορα τηνκουβέντα:

Λ: Άγχος για το κόκκινο χαλί;
Τ: Άγχος; Όχι θα έλεγα, πλάκα θα έχει, θα τα καταφέρουμε. Σκέφτομαι όμως τις δουλειές που αφήνω και θα μαζευτούν βουνό όταν γυρίσουμε.
Λ: Ποιες διασημότητες θα ήθελες να γνωρίσεις εκεί;
Τ: Η Angelina Jolie δε με …ενδιαφέρει, τη Charlotte Gainsbourg θα θελα να γνωρίσω. Να την ευχαριστήσω που υπάρχει, κληρονόμησε την αγάπη που τρέφω και στους 2 γονείς της, είναι το μεγάλο μου κόλλημα.

Η καλόγρια με τα all star

Φτάσαμε Μετέωρα αργάτο βράδυ, Καλως ορίσατε είπε ο Σπύρος, αύριο το πρωί έχει ξύπνημα στις 5, εσύΑλεξάνδρα έχεις γύρισμα. Θα είσαι η μοναχή. Πρόβλημα: η Αλεξάνδρα φοράεισταράκια κάτω από το ράσο - δεν έχει άλλα παπούτσια - και κυριότερα είναι καθολική, γεγονός που τη δυσκολεύει να κάνει με φυσικότητα τονσταυρό της με τον ορθόδοξο τρόπο. Στην πρωινή λειτουργία όμως τα πήγε περίφημα.Ακίνητη από το φόβο μη φανούν τα αθλητικά της υποδήματα, και πρινσυνειδητοποιήσει ακριβώς τι γίνεται έγινε δέκτης πλήθους χειροφιλημάτων από τιςδεκάδες αυθεντικές προσκυνήτριες που συνέρρεαν ευλαβικά στο μοναστήρι και δενείχαν αντιληφθεί την παρουσία του συνεργείου.

Ντριιιν
Λ: Καλημέρα,με την Αλεξάνδρα μπορώ να μιλήσω; Θα ήθελα να της πάρω συνέντευξη για τοιστολόγιο «Λεμονοστίφτης»!
Α: Έλα ρεΛέμον, που τη βρίσκεις την όρεξη; Αφού το ξέρεις πως κωλώνω στις συνεντεύξεις, ακόμα και για πλάκα να είναι, χώρια που μόλις έχω ξυπνήσει.

Την ξεσηκώνω με πονηριά. Ρωτώ για το φόρεμα: "Καλά οκ, αλλά η τουαλέτα σου πως θα είναι;" Ξεκινά να μου την περιγράφει, στείλε μου το σχέδιο με email την παρακαλώ.

σχέδιο

Α: Μάλλον δε θέλω να γνωρίσω καμμιά διασημότητα. Πιστεύω πως είτε θα ντρέπομαι σα παιδί, είτε αν χρειαστεί να μιλήσω θα πετάξω από αμηχανία καμία άκυρη εξυπνάδα, οπότε άσε καλύτερα.
Α: Θυμάμαι τη νύχτα που χάσαμε ένα μέλος του συνεργείου, της παρέαςδηλαδή. Σίγουρα στο έχω ξαναδιηγηθεί. Μέναμε σε κάποιο γειτονικό χωριό και είχαμε τελειώσει τα γυρίσματα της τρίτης μέρας. Είχαμε βγει για κάνα φαγητό αφήνοντας στο σπίτι-κοινόβιο τον τεράστιομοντέρ μας να ξεκουραστεί. Ήταν εξαντλημένος, είχε συνέχεια αναποδιές καιατυχήματα, όλο τον καιρό των γυρισμάτων. Όταν γυρίσαμε το σπίτι ήταν κλειδωμένοκαι σκοτεινό, χτυπούσαμε ώρα, πόρτες και κουδούνια, τηλεφωνούσαμε, καμίααπάντηση. Όταν δε, παραβιάσαμε έναπαράθυρο και είδαμε πως ούτε μέσα στο σπίτι ήταν μας ζώσαν τα φίδια. Ο Σπύροςβγήκε να τον ψάξει στο χωριό. Εμείς ερευνούσαμε τη γύρω περιοχή. Λίγο πριν καλέσουμε την αστυνομία, βρέθηκε σ’ένα ιντερνετκαφε να μιλάει με τη γυναίκα του στη Ν μερική.

Εχθές με τη μεγάλη βροχή ο Τ. έτρεχε από Συνεργείο σε Βυρσοδεψείο, να σώσει από βέβαιη διάλυση τασκηνικά και τις εγκαταστάσεις των 2 θεατρικών χώρων. Τα ίδια και σήμερα. Μιας και δεν ξέρω αν θα προλάβουμε να τα πούμε από κοντά τους εύχομαι ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ με τη σιγουριά ότι ένα χρυσό αρκουδάκι ταιριάζει στο σαλόνι του σπιτιού τους. Πάντα τέτοια.

Στη Μάνη, όπουολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, έπρεπε να στήσουμε το κελί και το elevator room της μονής όπως το λέγαμε ανάμεσα στα χαλάσματα ενός πέτρινουπύργου. Ξέρεις εκείνο το δίχτυ που ανεβοκατέβαιναν οι μοναχοί στα ύψη τωνβράχων. Στα Μετέωρα δεν καταφέραμε να φιλμάρουμε τη σκηνή οπότε τώρα έπρεπε νατο φτιάξουμε μόνοι μας. Ιδέες είχαμε, υλικά όμως πουθενά, μαγαζιά απλά δενυπήρχαν. Ότι κατασκευές χρειαστήκαμε τελικά, τις φτιάξαμε από διάσπαρταπεταμένα αντικείμενα από τις γύρω οικοδομές: ξύλα, παλέτες, σίδερα και ότιφανταστεί ο νους σου. Ένα καρούλι του ΟΤΕ και ένα σκουπόξυλο έγιναν το βαρούλκοτου «ασανσέρ». Το δίχτυ το πήρα από τον Πειραιά. Πήγα να την παζαρέψω σε μια αποθήκη αντικείμενων απόδιαλυμένα πλοία, κάτω στο λιμάνι. Ο τύπος που την είχε μου την άφησε στη μισήτιμή. Με θυμήθηκε είπε από κάτι πάρτυ τη δεκαετία του 90.

Η πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στις 16:30 στο Berlinale Palast (D).

άσχετη φωτό: λούτρινες άρκτοι εν κινήσει

από τα σύννεφα

2012-02-06T12:19:00.002+02:00

Όταν πέφτεις από τα σύννεφα,

να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος,

έχεις τόσα να θυμηθείς.

υγ. Προσοχή! Το τρίστιχο δεν είναι ποίηση, απλά τη φωτογραφία ήθελα να αναρτήσω και έγραψα και μία "εξυπνάδα" από κάτω.

γυμνές αλήθειες

2012-02-03T22:45:00.002+02:00

Προσκεκλημένος του Chocorello σε παιχνίδι ιστολόγωναποδέχομαι τον όρο να αραδιάσω 7 πράγματα που δεν ξέρουν οι άλλοι για μένα, 7 γυμνές αλήθειες που χλωμό το βλέπω αν ενδιαφέρεται κανένας να τα μάθει.

Επιλέγω λοιπόν τα απαιτούμενα Επτά πράματα που δεν ξέρεις για εμένα από τα είκοσι που αρχικά έγραψα (είναι να μην πάρω φόρα) και τα αναρτώ με τυχαία σειρά:

Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης παρ’ όλα αυτά στα όνειρά μου οδηγώκανονικά.
Μικρός – φανερά επηρεασμένος από το σήριαλ - φαντασιωνόμουνπως είμαι ο άνθρωπος από την Ατλαντίδα.
Έχω πάρει ασημένιο μετάλλιο στα 1200 μέτρα στην κατασκήνωσηκίντερλαντ.
Πέρασα ανίδεος το δυσκολότερο (για μένα) μάθημα στοπανεπιστήμιο με 6. Η Λ απ’ την οποία αντέγραψα τα πάντα πήρε 5. Είχα κάνει καλύτεραγράμματα.
Έχω έναν εχθρό. Για λίγο με είχε κι αυτός αλλά το να εύχομαιτο κακό κάποιου μου ήταν πολύ ψυχοφθόρο οπότε τον ανέβασα λίγο ψηλότερα: στο σκαλί της ενισχυμένης αντιπάθειας.
Με τον συνομήλικό μου, δεκάχρονο τότε Chocorello, κλέβαμε στα ηλεκτρονικά. Είχαμε βρει ένα, μεένα φιδάκι που τρώει μπίλιες και μεγαλώνει, που δούλευε και με τάληρο αντί γιαδεκάρικο που έπρεπε να ρίχνουμε. Μας εκλουναπάρκωσαν κακήν κακώς όταν μας πήρανχαμπάρι.
Συχνά μου λένε οι φίλοι μου, πως όταν διηγούμαι μια ιστορία υπερβάλλω.Τους ανταπαντώ πως ουδέποτε ψεύδομαι. Ακόμα κι αν πω ότι έρχομαι από το μέλλον πάντα θα έχω αποδείξεις:

φωτό από τον ηλεκτρικό

Κάπου εδώ όμως θα σπάσω την αλυσίδα του chain game και θα περιμένω να αντιμετωπίσω θαρραλέα ότι πρόκειται να με 'βρει λόγω αυτής της τακτικής μου.

Εντωμεταξύ, και όσον αφορά τη χθεσινή ανάρτηση, το αφισσάκι Νο1 προκρίθηκε και μάλιστα με διαφορά. Ευχαριστώόσες και όσους μπήκαν στον κόπο και με βοήθησαν στην επιλογή.

Νο 1

Η εκπομπή η σημερινή, η 18η στη σειρά, είναι ήδη ανεβασμένη και περιμένει να αποκτηθεί με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού απ' όποιον/α θέλει να την ακούσει. Το playlist φυσικά και είναι στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

το ένα και μόνο

Καλή ακρόαση και καλύτερο Σαββατοκύριακο.

χρήσιμη - μόνο για μένα - δημοσκόπηση

2012-02-02T00:32:00.003+02:00

νο 1

νο 2

νο 3

νο 4

νο5

νο 7

"Πρέπει" να παραδώσω ένα αφισάκι για την εκπομπή μου στο σταθμό μέσα στο επόμενο διήμερο. Καθώς ένας σωρός άλλα καθημερινά τρέχουν και έχοντάς το αμελήσει, τρέχω τώρα, σχεδόν τελευταία στιγμή.

Σιγά το πρόβλημα που σε βασανίζει, θα μου πεις. Ή το άλλο με τον κόσμο που χάνεται και τς βαρκούλες... Συμφωνώντας και επαυξάνοντας - και μιας και τα σοβαρότερα των προβλημάτων δε δύνανται να απαντηθούν μέσω δικτυακής δημοσκόπησης -, θέτω μόνο τα παραπάνω 4-5 εικονίδια στη διάθεση όποιου/ας θα ήθελε να με βοηθήσει στην επιλογή του ...καλύτερου.

With a little help from my net friends λοιπόν.

υγ.1 Αύριο Παρασκευή όπως πάντα στον indieground radio στις 10 το πρωί.

http://indiegroundradio.com/

υγ.2 Το σκίτσο που εικονίζεται στο 1 και το 4 είναι ( "πειραγμένη" από εμένα ) λεπτομέρεια μεγαλύτερου έργου της φίλης Κατερίνας Μανωλέσσου. Πάντως το μικιμάου που τρέχει είμαι όντως εγώ.

what's up, Chap?

2012-02-01T13:30:00.000+02:00

The Chap

Ξεκινάω από τα βασικά:

1. Οι Chap κυκλοφορούν την επόμενη εβδομάδα καινούριο πολύ καλό άλμπουμ, το “We are nobody”. Επιστρέφουν με ένα δίσκο γεμάτο straight pop – και όχι μόνο για τα δικά τους δεδομένα - τραγούδια, δυο χρόνια μετά το “Well done Europe” του 2010. Είχαν εντωμεταξύ κυκλοφορήσει πέρυσι και τη συλλογή με τον – και σε αντιδιαστολή με τον φετινό - “επηρμένο” τίτλο “We are the best”.

Το διαφορετικό με όσα έχουν κάνει μέχρι σήμερα οι Chap είναι πως όλα τα τραγούδια του W.A.N. στερούνται της παραδοσιακής ειρωνείας που χαρακτηρίζει τη μπάντα ή τουλάχιστον αυτή τη φορά είναι κρυμμένη πολύ πολύ βαθύτερα.

Από τα 11 κομμάτια προσωπικά θα προτιμούσα το "Rhythm King" για πρώτο single.

The Chap - We Are Nobody

2. Τους Chap τους γνωρίζω προσωπικά. Κάποιοι από τα παιδιά μάλιστα είναι πολύ καλοί μου φίλοι. Παρ' όλα αυτά θέλω να πιστεύω πως η ανάρτηση αυτή βρίθει αντικειμενικότητας.

Στην εκπομπή της Παρασκευής θα έχω μαζί μου το νέο άλμπουμ των Chap και ελπίζω να κοινωνήσω σε όποιον ακούσει το αληθές των παραπάνω γραμμών. Μέχρι τότε, ορίστε το καινούριο τους lofi χειροποίητο video:

The Chap - What Did We Do?

http://www.thechap.org/

γυρίζοντας στην Αθήνα

2012-01-31T12:51:00.000+02:00

ταινίες.

ψηφιακό λάδι σε καμβά

Για τις "Πυραμίδες της Αθήνας", τη μικρού μήκους ταινία της Γ. Μαρκοπούλου (στην οποία εμφανίζομαι και ως ανθυποκομπάρσος) έχω ξαναγράψει εδώ. Όπως επίσης - και μάλιστα πολύ περισσότερα - για το καταπληκτικό για τα γούστα μου "Tungsten" του Γ. Γεωργόπουλου (στο οποίο δεν εμφανίζομαι).

Τα δύο φιλμ τώρα, μαζί με τον εξίσου αθηνοκεντρικό "Ξεναγό" του Ζαχαρία Μαυροειδή (που δεν έχω δει), προβάλλονται σε ένα μίνι φεστιβάλ αυτή την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012 στο Nixon (Αγησιλάου 61Β, Κεραμεικός).

Το πρόγραμμα των προβολών είναι:
21.00 Ο ξεναγός
22.40 Πυραμίδες της Αθήνας (14')
23.00 Tungsten
Είσοδος για μία ταινία: 6 ευρώ/ και για τις δύο: 10 ευρώ

http://www.tungsten.gr/

http://flix.gr/cinema/o-3enagos.html

η πιο επιτυχημένη απεργία

2012-01-30T20:36:00.000+02:00

Ένας άνθρωπος απήργησε. Συμμετοχή 100%. Καθολική. Ανταπόκριση του φίλου Δ.Τ. από τις Βρυξέλλες.

http://www.deredactie.be/permalink/1.1208680

bloody, bloody sunday

2012-01-29T00:30:00.000+02:00

φωτ. Gilles Peress

Derry, Β. Ιρλανδία. 30 Ιανουαρίου 1972. Θα ήταν “άλλη μία” πορεία διαμαρτυρίας στην αυτοανακηρυγμένη ως ελεύθερη γειτονιά του Free Derry. Οι κάτοικοι θα διαδήλωναν ξανά την αντίθεσή τους στην πρακτική του "εγκλεισμού", της φυλάκισης δηλαδή, χωρίς δίκη και των ανακρίσεων που εφάρμοζαν οι Άγγλοι σε εκατοντάδες Βορειοιρλανδούς. Το Βρετανικό σχέδιο εφαρμοζόταν ήδη από τα τέλη του 1969, αν και η επίσημη πρώτη του ήταν η επιχείρηση Demetrious την 9η Αυγούστου του 1971.

Η πορεία ξεκίνησε το μεσημέρι της Κυριακής σε μάλλον γιορτινό κλίμα αλλά η μοίρα 13 εκ των διαδηλωτών και ενός περαστικού είχε προδιαγραφεί έτσι ώστε να μνημονεύονται εσαεί έκτοτε, στα ομαδικά ετήσια μνημόσυνα των γεγονότων που έμειναν γνωστά ως

BLOODY SUNDAY

η αφίσα της πρώτης επετείου, NICRA

Μερικοί ενδιαφέροντες σύνδεσμοι για όποιον ενδιαφέρεται:

Bloody Sunday - Events of the day από το μουσείο του Free Derry / National Civil Rights Archive.

Report of The Bloody Sunday Inquiry. Εδώ υπάρχουν τα πρακτικά και οι τελευταίες εκθέσεις (1998-2010) για τα γεγονότα της 30ης Ιανουαρίου 1972 όταν το δικαστήριο κατά τη δεύτερη ανακριτική αποφάνθηκε και επισήμως πως: "Όσοι σκοτώθηκαν εκείνη τη μέρα θα πρέπει να θεωρούνται αθώοι από κάθε ισχυρισμό ότι πυροβολήθηκαν ενώ έφεραν και χειρίζονταν πυροβόλα όπλα και εκρηκτικά", όπως αρχικά και για δεκαετίες διαδισόταν από το βρετανικό στρατό.

Τhe Wall murals. Συλλογή φωτογραφιών των διάσημων τοιχογραφιων της Β. Ιρλανδίας και ειδικότερα του Derry και των πέριξ αυτού γειτονιών. Όλα ξεκίνησαν από το περίφημο: "You are now entering Free Derry" που πρωτοέγραψε . και έκτοτε η ιστορία της περιοχής αποτυπώνεται στους τοίχους της πόλης

Gilles Peress, Μια σελίδα αφιερωμένη στο φωτογράφο, ρεπόρτερ Gilles Peress, που κατέγραψε στο φακό του εκείνη τη μέρα. Το ίδιο αν όχι περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συλλογή φωτογραφιών του Eamon Melaugh.

You anglo pigs and scotties
Sent to colonize the North
You wave your bloody Union Jack
And you know what it's worth!
How dare you hold to ransom
A people proud and free
Keep Ireland for the Irish
Put the English back to sea!
John Lennon

(Sunday Bloody Sunday 1972)

και ένα επιμύθιο:

νέο σου-κου ξημερώνει και πάλι

2012-01-27T23:40:00.000+02:00

Καθώς δε βρίσκω λόγια (και καλά "δελτίο τύπου") να προλογίσω τη σημερινή εκπομπή, – η οποία παρεμπιπτόντως πήγε καλά – μιας και είμαι κομμάτια, παραπέμπω κάθε ενδιαφερόμενο προς ακρόαση της στο link που οδηγεί το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Καλή ξεκούραση και καλύτερο Σαββατοκύριακο. Το playlist κλασσικά στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

η χαρά για το χειρότερο

2012-01-26T13:07:00.000+02:00

Οι Shaggs στον καναπέ μου

Η κόπια των Shaggs έφτασε εχθές από Αμερική ενώ εγώ ήμουν μεταξύ κρεβατιού – τουαλέτας – καναπέ με έντονα συμπτώματα γαστρεντερίτιδας. Έτσι δε τη "γιόρτασα" όσο περίμενα.

Θυμήθηκα όμως τη στιγμή κάπου 10 ημέρες πριν όταν κατοχυρώθηκε στο όνομά μου αμέσως μετά τη λήξη της δημοπρασίας του στο ebay και γέλασα εξαντλημένος. Με τη βοήθεια του Ν και τη συμπαράσταση του Τ, εκείνη τη μέρα, μαντέψαμε την ψυχολογία των αντιπάλων, ανταποδώσαμε τα χτυπήματα των αντιπάλων, υποσχεθήκαμε πως δε θα το χάσουμε το κομμάτι, το "κερδίσαμε" στα 35 δολλάρια και ακούσαμε το νικητήριο “Sold to the highest Bidder” των Electric Prunes. Εγώ το χόρεψα κι όλας.

Οι Shaggs είναι το αγαπημένο μου χειρότερο συγκρότημα του κόσμου, όπως έχω ξαναγράψει εδώ.

Εντωμεταξύ αύριο Παρασκευή 27/1 κατά τα γνωστά στις 10:00 το πρωί, θα είμαι στον indieground radio για ακόμα ένα επεισόδιο της εκπομπής στον λεμονοστίφτη. Πας ενδιαφερόμενος δύναται να:

click to listen

http://indiegroundradio.com/

The Shaggs - I'm so happy when you're near

υγ. Μόλις μου τηλεφώνησαν για να μου μιλήσουν για την ...οικολογική μπάλα πλυσίματος!!! Πολύ απογοητεύτηκε η συνομιλήτριά μου που της είπα πως δεν ενδιαφέρομαι.

για τον Τεό

2012-01-25T11:31:00.002+02:00

από το "Βλέμμα του Οδυσσέα"

Δεν έχω δει όλες τις ταινίες του, έχω δει όμως αρκετές, τις έχω ευχαριστηθεί αν και συχνά λοιδορήθηκα για το γούστο μου. Έχω μάλιστα μπλεχτεί παλαιότερα σε ουκ ολίγους καυγάδες σε συζητήσεις περί των κινηματογραφικών τασσόμενος στους υποστηρικτές της γραφής του.

Μεγάλος πλέον για να πιστεύω πως η ποίηση σε όποια της μορφή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, θλίβομαι από την ειδησεογραφία του χαμού του σκηνοθέτη θεωρώντας τον σφραγίδα σε ληξιαρχική πράξη θανάτου μιας ολόκληρης εποχής που έζησα.

Ο Αγγελόπουλος υπήρξε τόσο μέρος της "ροκ μυθολογίας" μου που με στήριξε νεότερο όσο και μιας προσωπικής "ποπ κουλτούρας" που διαμόρφωσε τη ματιά μου τους μοναχικούς καιρούς της εκούσιας αυτοεξορίας.

RIP

υγ. Φαντάζομαι πολλοί θα έγραψαν ή θα γράψουν ...πολλά σήμερα για τον Τεό. Κάποιοι φρόντισαν ήδη:

ιδιότροπα μαύρα ζώα

2012-01-24T10:51:00.000+02:00

Συνέχισα να περπατάω. Πήρα όμως βαθειές ανάσες προσπαθώντας να υπολογίσω τα αίτια που έδεναν κόμπο στο στήθος μου ένα παράλογο άγχος από τη στιγμή που ξύπνησα. Όταν σιγουρεύτηκα πως είμαι αθώος - ο φόνος που θυμήθηκα να έχω κάνει (!) δεν ήταν παρά ένας νυχτερινός εφιάλτης – ένιωσα ξανά αλαφρός ως όφειλα.

Με αντάμειψα με παρατεταμένες κυκλικές κινήσεις του χεριού μου στα μαλλιά κι έπειτα γύρισα να δω τι έκανε τόσο θόρυβο δίπλα μου. Ήταν η αυτοκτονική μαύρη γάτα της φωτογραφίας.

Τα γνωστά ψψψ και ψψψιτ που επιχείρησα έφεραν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Η γάτα έντρομη, έγινε καπνός και εγώ που ήθελα απλά να την ελευθερώσω από τον πλαστικό βραχνά της, τώρα φοβόμουν μην εξαιτίας μου απωλέσει από κωμικοτραγικό πνιγμό μια από τις ζωές που της απομένουν. Νομίζω θα της ταίριαζε να τη λένε Ισιδώρα Ντάνκαν.

Κυριακή. Λίγο αργότερα συναντώ έναν αδέσποτο σκυλάκο να περιφέρεται άσκοπα στις έρημες στοές του μετρό. Η μέρα των περίεργων μαύρων ζώων.

Δευτέρα. Κάποιες ακυρωμένες δουλειές μου δίνουν σήμερα έξτρα ελεύθερο χρόνο που δεν χρειάζομαι στ’ αλήθεια αλλά τον εκμεταλλεύομαι κερδίζοντας τις στιγμές ηρεμίας και ξεκούρασης που δεν ήρθαν το Σαββατοκύριακο. Έρημη πόλη η Αθήνα το βράδυ, περιπλανήθηκα κάμποσο – ψάχνοντας για μπύρες - μέχρι να φτάσω στον indieground, να κάνω την έκτακτη βραδινή εκπομπή.

click pic to download

Η εκπομπή μπορεί να «κατέβει» πατώντας το παραπάνω εικονίδιο και το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

βάλε δευτέρα

2012-01-23T08:58:00.005+02:00

Έκτακτη* ανακοίνωση!

Τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου ένα εμβόλιμο επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη" - στις 8:00 το ΒΡΑΔΥ αυτή τη φορά -, σπάει τον συνηθισμένο παρασκευιάτικο ρου της εκπομπής .

Θα μεταδοθεί ζωντανά (και αργότερα θα προσφερθεί κονσέρβα στους πολυάσχολους) στη θέση των Υπόγειων Αντανακλάσεων του φίλου Κ που θα τρέχει να ακούσει για πολλοστή φορά το Σωκράτη Μάλαμα.

Μπορείς να ακούσεις είτε πατώντας άπαξ το παραπάνω πλήκτρο, είτε από τη σελίδα του σταθμού με ταυτόχρονη δυνατόυητα αποστολής μηνυμάτων!

Καλή εβδομάδα και καλή Δευτέρα.

*έκτακτη: εκτός τάξεως ή απλά υπέροχη;

το δέκατο πέμπτο πρωινό

2012-01-21T12:02:00.000+02:00

Το 15ο επεισόδιο της εκπομπής στον λεμονοστίφτη είναι έτοιμο προς ανάρτηση. Κάποια τεχνικά προβληματάκια στην ηχογράφηση του, που οδήγησαν στην χαμηλότερη ανάλυση και τη μονοφωνική του εγγραφή, ξεπεράστηκαν γρήγορα χρησιμοποιώντας παλιά “στέρεο” κόλπα.

Όποιος λοιπόν θέλει μπορεί να την κατεβάσει και να την ακούσει πατώντας όπως πάντα στο παρακάτω γνωστό εικονίδιο:

click pic to download

Εντωμεταξύ το site του Megaupload είναι ακόμα πεσμένο και μάλιστα σε ενημερώνει με αυτό το φοβιστικότατο σημείωμα:

υγ Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

λέμον ο στυφτάκος, ο αλληλέγγυος

2012-01-19T14:58:00.001+02:00

Μόλις έλαβα το σούπερ δώρο της φωτογραφίας από (πολύ) συγγενικό μου πρόσωπο. Φυσικά δεν κρατήθηκα και το ποστάρω. Ευχαριστώ.

Αύριο Παρασκευή 20/1 και ώρα 10:00 το πρωί, σας προσκαλώ - όπως κάθε εβδομάδα άλλωστε - στην εκπομπή “στον λεμονοστίφτη” που θα μεταδοθεί ζωντανά από το στούντιο του indieground radio.

Λέμον ο στυφτάκος.

υγ. Αποδελτίωση της τελευταίας στιγμής

Αλληλέγγυος, τυχαίος διαδηλωτής κινείται ελεύθερα μεταξύ των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης προσευχόμενος για την υγεία συντρόφου του που εξυλοδάρθη και αφοπλίσθη στην προχθεσινή πορεία από ομάδα κουκουλοφόρων. Αν θες, δες και το βίντεο εδώ.

επί παραγγελία πειρασμός

2012-01-17T22:30:00.000+02:00

To 1945 έλαβε χώρα ένας διαγωνισμός ζωγραφικής με θέμα: “Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου”. Το έπαθλο διπλό. Ο νικητής θα αμειβόταν μεν χρηματικά και θα είχε την ηθική ικανοποίηση να καμαρώσει τον πίνακά του ταινία “The Private Affairs of Bel Ami” (1947) των David Loew- Albert Lewin που βασιζόταν στην ομότιτλη νουβέλα του Guy de Maupassant.

Οι έντεκα καλλιτέχνες που συμμετείχαν ήταν οι εξής: Ivan Albright, Eugene Berman, Leonora Carrington, Salvador Dalí, Paul Delvaux, Max Ernst, O. Louis Gugliemi, Abraham Rattner, Horace Pippin, Sydney Spencer, and Dorothea Tanning.

Σε αντίθεση με ότι περίμενα να διαβάσω νικητής δεν είχε αναδειχτεί ο Dalí αλλά ο Max Ernst. Εσύ ποιο θα ψήφιζες;

Abraham Rattner

Salvador Dali

Dorothea Tanning

Ivan Albright

Horace Pippin

Leonora Carrington

Eugene Berman

Max Ernst

Paul Delvaux

Τόσο ο πίνακας όσο και η ταινία δεν πήραν τις καλύτερες των κριτικών. Το φιλμ μπορείς να παρακολουθήσεις εδώ.

υγ Δυστυχώς δεν κατάφερα να εντοπίσω στο δίκτυο εικόνες των πινάκων των O. Louis Gugliemi και Sydney Spencer

------------------------Update – τα αποτελέσματα------------------------

1η θέση : Salvador Dali (4,6 βαθμοί)
2η θέση : Max Ernst (3,2 βαθμοί)
3η θέση : Leonora Carrington και Ivan Albright ισοβαθμία αμφότεροι με 1,3 βαθμούς.

the partisan

2012-01-16T10:55:00.001+02:00

Oh, the wind, the wind is blowing
Through the graves the wind is blowing
Freedom soon will come
Then we'll come from the shadows.

υγ. το soundtrack που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι από το άλμπουμ Axes (2005) των – τουλάχιστον συναυλιακά – επαναδραστηριοποιημένων (!!!) Electrelane.Χρησιμοποιήθηκε δε με τις ευλογίες του συγκροτήματος αλλά όχι – όπως ήταν φυσικό - της εταιρίας τους, παρ’ όλο που η Emma Gaze (drums) από το Los Angeles - έχοντας εγκαταλείψει το Brighton - έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για να με φέρει σε επαφή με αυτήν.

Το οπτικό υλικό είναι τραβηγμένο κατά τη διάρκεια της παράστασης: "Νεκροί Ταξιδιώτες" της θεατρικής ομάδας Συνεργείο το 2009. Εμφανίζονται - εννοείται με τη συγκατάθεσή τους - οι ηθοποιοί Χάρης Χαραλάμπους και Μαρία Αιγινήτου

http://www.electrelane.com/

2

2012-01-14T02:10:00.000+02:00

Πριν αρκετό καιρό έγραφα μια ανάρτηση με τίτλο: "Πως θα καταλάβεις το χρόνο που κυλά (αν δεν έχεις ημερολόγιο)". Το περιφραστικό της επικεφαλίδας, νομίζω, κάνει την όποια περαιτέρω περιγραφή του κυρίως θέματος περιττή. Πάντως "θυμάμαι" πως ξεκινούσε κάπως έτσι:

"Βγαίνεις από τη μπανιέρα και ζωγραφίζεις στο αχνισμένο τζάμι. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και μοιάζεις ίδιος. Ντύνεσαι. Φοράς πάλι κοτλέ παντελόνι και κάποιο άλλο ζευγάρι adidas. Έχεις κανονίσει να βγεις με τα “παιδιά”. Τσιμπάς κάτι στα όρθια, πάντα αυτό κάνεις και λερώνεσαι πριν καν βγεις από το σπίτι. Η σπανακόπιτα της μάνας σου παραμένει σταθερή αξία. Νιώθεις νέος. "

κι έπειτα ακολουθούσαν 15 τρόποι για να καταλάβεις το χρόνο που περνά..., τους οποίους ακόμα ενστερνίζομαι.

Αυτό όμως που θα ήθελα τώρα, ένα έτος αργότερα, είναι να συμπληρώσω τη λίστα εκείνη με δύο ακόμα τρόπους. Τους ακόλουθους:

16. Χρειάζεσαι πλέον ατζέντα προκειμένου να είσαι όσο συνεπής ήσουν και παλαιότερα. Εντωμεταξύ τα ραντεβού δεν είναι μόνο με φίλους, ονόματα γιατρών αρχίσουν και παρεισφρύουν σ’ αυτά.

17. Πληθαίνουν οι αναρτήσεις στο μπλογκ σου. Βλέπεις τίτλους που είχες βάλει κάποτε και δε θυμάσαι καν τι έχεις γράψει από κάτω. Δε φταις εσύ, είναι ήδη αρκετές. 444 για την ακρίβεια, με την παρούσα 445. Δημοσιευμένες όλες μέσα σε 63072000 δυτερόλεπτα, δηλαδή ακριβώς:

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

Να ‘μαστε καλά.

Δώρο με διπλή αξία σήμερα, το ολοκαίνουριο επεισόδιο της εκπομπής: "στον λεμονοστίφτη" (το tracklist στο πρώτο σχόλιο κλπ κλπ, πάτα το εικονίδιο κλπ)

υγ. Λιτός ο εορτασμός των γενεθλίων του Λεμονοστίφτη φέτος. Σεμνός. Κάτι σαν τα Χριστούγεννα στην Αθήνα, μόνο χωρίς τη μιζέρια των τελευταίων. Όχι βέβαια ότι πέρυσι ηταν πιο γλεντζέδικα.

υγ2. Τις καμηλοπαρδάλεις φωτογράφησα στο Αττικό ζωολογικό πάρκο προ τριμήνου.

paraskavedekatriaphobia

2012-01-12T23:43:00.001+02:00

Παρασκευή στο ασανσέρ του πύργου Απόλλων

Η αγωνία μεγαλώνει, Πέμπτη 12 του μήνα για 20 λεπτά ακόμη και αύριο ένας ακόμα φονικός συνδυασμός. Ο φόβος της Παρασκευής και 13, καταγεγραμμένος ως τέτοιος - φυσικά από Αμερικάνους (εμείς είχαμε ανέκαθεν σοβαρότερα προβλήματα να λύσουμε πρώτα) - ονομάζεται paraskavedekatriaphobia, εναλλακτικά paraskevidekatriaphobia ή triskaidekaphobia.

Τώρα για το αν προέρχεται από τους μύθους των αρχαίων Βαβυλωνίων και του κώδικα του Χαμουραμπί (πάντα ήθελα να υπάρχει αυτό το όνομα στο ιστολόγιό μου), από το θείο πνεύμα του Λόκι των Βίκινγκς ή την 13η Οκτωβρίου (Παρασκευή) του 1307 όταν πολλοί Ναΐτες στη Γαλλία συνελήφθησαν κατόπιν εντολών του βασιλιά Φιλίππου Δ' του Ωραίου (!), δεν είμαι σίγουρος. Παρατηρώ όμως πως η συγκεκριμένη ημερομηνία έχει διεισδύσει στην ποπ κουλτούρα πολύ περισσότερο κι έχει υφαρπάξει τα σκήπτρα της γρουσουζιάς από τη δική μας Τρίτη και 13 ή Tritokedekatriaphobia όπως θα τη έλεγαν οι βάρβαροι.

Σε πείσμα της κακοτυχίας (φτου και μακριά από εμάς), που σέρνει μαζί της η μέρα, η πρώτη επέτειος της 13ης εκπομπής (aka 14η) "στον λεμονοστίφτη" θα μεταδοθεί κανονικά στον indieground radio αύριο Παρασκευή 13-1=12 στις 10:00 το πρωί. Μπορεί δε να ακουστεί πατώντας το επόμενο εικονίδιο:

το επόμενο εικονίδιο

υγ. Και τώρα τη στιγμή του κουίζ διάλεξε τι είναι πιο αηδιαστικό στην παραφιλολογία της ημέρας:

FRIDAY THE 13th

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13

Bonus ένα καθόλου του γούστου μου σχετικό τραγουδάκι, Fozzy - Paraskavedekatriaphobia

ήχοι από κουρέλια

2012-01-11T12:51:00.000+02:00

Για τους Dark Rags είχα ξαναγράψει όταν τους είχα δει live πριν ένα περίπου χρόνο. Πρίν λίγες εβδομάδες εμφανίστηκαν ως support στους Last Drive, δεν ήμουν εκεί, ακούστηκε ότι ήταν πολύ καλοί. Θα τους δω λοιπόν ξανά αύριο Παρασκευή στο Dunkel (Πανόρμου 117), ευκαιρία να ακούσω ζωντανά και τα τραγούδια από το καινούριο τους φερώνυμο άλμπουμ.

Η συναυλία αρχίζει στις 22:00' και η είσοδος είναι (όπως πάντα) ελεύθερη!

Δενν ξέρεις πόσο χαίρομαι τις στιγμές που μου θυμίζουν τους Sunnyboys

http://www.myspace.com/the_darkrags

το πόστερ της συναυλίας είναι από τον Johnny Negri

και ζήσαν αυτοί καλά.

2012-01-10T23:41:00.000+02:00

Ταϊλάνδη - βασιλική οικογένεια

Ένας περίφημος τρόπος για να πάψουν τα παιδιά (τέκνα, ανήψια και βαφτιστήρια) να πιστεύουν σε παραμύθια με βασιλιάδες, βασίλισσες και πριγκηπόπουλα είναι να τους δείξεις φωτογραφίες των πραγματικών εναπομεινάντων ανα τον κόσμο μοναρχών. Δοκιμασμένη συμβουλή φίλης.

Ολλανδία - βασίλισσα

Σουηδία - βασιλιάς

Νορβηγία - βασίλισσα

Ιαπωνία - βασιλιάς

Ηνωμένο Βασίλειο - βασίλισσα

...και ζήσαν αυτοί καλά.

υγ. Bonus ένας ακόμα βασιλιάς

Μπαχρέιν - βασιλιάς

το αργόν και χάριν έχει

2012-01-09T14:27:00.000+02:00

Λίγο μόνο πριν κλείσει το πρώτο δεκαήμερό της νέας χρονιάς, θες το κρύο, θες οι φίλοι που φεύγουν για τις νέες τους πατρίδες ή ο άχαρος καθημερινός φόρτος που ξεσυνήθισα στις γιορτές και επιστρέφει, έκανε την εμφάνισή της η πρώτη κατάθλα του ‘12. Όχι τίποτα σοβαρό, μα να, η λίστα των πρέπει να κάνω μεγαλώνει και πλησιάζει σε μέγεθος εκείνο της γιγάντιας ραστώνης που με περιτυλίγει. Περιφέρομαι λοιπόν γύρω από τον άξονά μου, επιλέγω τις ευκολότερες και αναβάλω γι αργότερα τις περισσότερο επώδυνες δουλειές. Ήμαρτον, το procrastinating στην ευσυνείδητή του εκδοχή.

Εντωμεταξύ σκέπτομενος τη λίστα όσων πρέπει να κάνω αλλά θα ήθελα να αποφύγω, έφτιαξα το top5 των ανακοινώσιμων καλών στιγμών της εβδομάδας που θα με κρατήσουν και για αυτή που ήδη διανύουμε.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Είδα το Wickerman, το παλιό, το χίππικο του 1973. Καλό, 2. Αγόρασα το άλμπουμ “Having a wild weekend” των The Dave Clark Five (1965), 3. Έφαγα ξανά το νοστιμότερο γλυκό του πλανήτη – μους μανταρίνι (θέλει άπειρο χρόνο προετοιμασίας και 5-6 μπώλ ανάμειξης υλικών στην προετοιμασία του) στο θεσμοθετημένο γεύμα με φίλους στο σπίτι του Τ., 4. "Ταξίδεψα" σε άλλη γη και σε περίεργα μέρη με τις φωτογραφίες και το μίνι ταξιδιωτικό σε 4 μέρη του μλπόγκερ Ephemeron, 5. Τέλειωσα τις 450 σελίδες του βιβλίου: το «Χαστούκι» του Χρήστου Τσιόλκα. Αυτά.

Καλή βδομάδα.

δυο ιστορίες τρόμου

2012-01-07T20:55:00.001+02:00

Λάτρη του gore δε με λες, παρ όλα αυτά που και που θα 'θελα να σκιάζομαι με καμιά ταινία του είδους. Θες όμως η έλλειψη συνθεατών (κανείς στον κύκλο δεν τρέφει την ίδια με μένα επιθυμία), θες που μόνος μου δε το ‘χω πανεύκολο να εντρυφήσω σε τέτοιο φιλμ, πάνε χρόνια που αυτό δεν έχει συμβεί.

Με αφορμή το γάνωμα αυτιών που υπέστην τις προάλλες για το άρρωστο Human Centipede ΙΙ (ναι, θέλω να το δω), θυμήθηκα και παραθέτω δύο αρχέγονες “ιστορίες τρόμου":

ένα αριστουργηματικό mash up που έχει γράψει ιστορία στο youtube και το εμπνευσμένο από αυτό sequel.

Βρες τις διαφορές αν σου βαστάει (δηλαδή αν δε βαριέσαι).

Όσο για τα soundtracks, στο μεν πρώτο τον Cab Calloway, τον ξέρεις, αν σου διαφεύγουν όμως οι Squirrel Nut Zippers στο δεύτερο, ψάξ'τους λίγο παραπάνω.

άραγε πληρώνει νοίκι ο batman; (update)

2012-01-05T20:37:00.002+02:00

1. το σπίτι του Bruce

2. και η πόρτα του

Που μένει ο Bruce Wayne; Ναι,λίγο παραπάνω από το ψιλικατζίδικο. Ε, εκεί απέναντι το είδα τοstencil. Λες να το 'γραψε αυτός; Τόσες fictional εικόνες σε απόσταση μόνο λίγωνμέτρων. Εντυπωσιακό.

3. ο Τουταχαχαμών

4. ακόμα περισσότερη φαντασία

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στη συμπρωτεύουσα στα τέλη Δεκεμβρίου του '11.

Την Παρασκευή 6/1/12 στις 10:00 το πρωί και από τη "συχνότητα" του indieground radio θα μεταδοθεί το πρώτο επεισόδιο της εκπομπής "στον λεμονοστίφτη" για τη νέα χρονιά. Όποιος είναι ξύπνιος και δεν είναι στην εκκλησία, μπορεί αν θέλει να ακούσει πατώντας το listen here (ανενεργό λόγω update) εικονίδιο που ακολουθεί.

το listen here εικονίδιο

υγ. ίσως είναι η ανάρτηση με τις περισσότερες ετικέτες (tags)

UPDATE 6/1/12

Η εκπομπή της Παρασκευής 6/1/12εκτάκτως αναβάλλεται λόγω (κάτι σαν) τεχνικών προβλημάτων. Φαντάζομαι θα τα πούμε σε μία βδομάδα με νέα εκπομπή. Η σημερινή θα γραφεί στην ιστορία ως η εκπομπή που έμεινε στο συρτάρι.

Τζάμπα κατέβηκα λοιπόν στο κέντρο; Όχι. Συνέβησαν πολλές μικροιστορίες. Όμως θα τις επιμεληθώ κάποια άλλη φορά.

Καλά Φώτα και καλή φώτιση.

Αρκούντως εορταστικός ρυθμός και ακουσίως επίκαιρο για τη μέρα το Golden Lights της Twinkle, εδώ διασκευασμένο από τους Smiths.

η λάσπη που ήξερε πολλά

2012-01-04T16:00:00.000+02:00

Χωρίς να απαιτείται η κατάλληλη διάθεση, δεν αργείς νααντιληφθείς ότι η διαδρομή προς τα λουτρά της Πικρολίμνης, γίνεται όλο καιπερισσότερο κινηματογραφική. Τα Αγγελοπουλικά τοπία της Μακεδονίας διαδέχονταιστερεοτυπικά το ένα το άλλο. Οι μοναχικές κολώνες της ΔΕΗ και τα παντέρμαδέντρα που ξεχωρίζουν στην απλωσιά του κάμπου, οι φιδίσιοι δρόμοι και οι ομίχλες,η παραμικρή ανθρώπινη παρουσία στα άδεια χωριά με τα σκυλιά που γαβγίζουν, ταηρώα άλλων εποχών με φοίνικες στην κορυφή. Όλα εκεί.

Αυτά όμως διαρκούν μέχρι να φτάσεις. Στην παρόχθια της λίμνηςέκταση, υπάρχει ένα ξενοδοχείο δύο χαμηλών κτισμάτων – το παλιό και τοκαινούριο – και γύρω του χαρούμενα ζώα, σκυλιά, γατιά και αγελαδάκια που σεακολουθούν σε κάθε σου βήμα.

Ανοίγεις τη πόρτα του παλιού κτιρίου που φιλοξενεί τα λουτρά καιμπαίνεις μέσα. Από εκείνη τη στιγμή ένα γκροτέσκ σύμπαν σε κυκλώνει και είναιστην ευχέρειά σου να το ευχαριστηθείς. Ο κοντόχοντρος ξενοδόχος, οιανατολικοευρωπαίες μεσήλικες ξανθιές, οι ευτραφείς μοναχοί, εμείς (?), όλοιφιγούρες που το ‘σκασαν από παραμύθι του Terry Gilliam γεμίζουν τον ατημέλητο χώρομε τις σπουδαιοφανείς πινακίδες.

Πνιγηρή υγρασία, η τηλεόραση στη γωνία βγάζει ήχους από γιαπωνέζικα κινούμενα σχέδια, ποιητικά σινεφίλ παρακμή. "Πικρολίμνη, κοσμικό φαινόμενο ή γήινο θαύμα;", διαβάζω σε ένα απόκομμα εφημερίδας στον τοίχο. Σ' ένα άλλο λίγο πιο κάτω μια φωτογραφία του ιδιοκτήτη με τον Στεφανόπουλο.

Μυρωδιά θείου (του χημικού στοιχείου) μέσα και έξω από τοκτίσμα. Στα 15 ευρώ το τίμημα της εισόδου (εμάς μας συμπάθησε και το άφησε στα12) περιλαμβάνει πέρα από τα λασπόλουτρα: κέρασμα καφέ, άφθονο ανθρακούχο νερόπηγής, σεσουάρ, μπατονέτες για τα αυτιά κι άλλο ένα κέρασμα, τσαγιού αυτή τηφορά. Πετσέτες έχουμε, μη μας τις χρεώσετε.

"Μην πεις της λάσπης τι έχεις, θα το βρει μόνη της",

ηενημέρωση του περήφανου για την εξυπνάδα της λάσπης του ξενοδόχου-υπεύθυνου, λίγοπριν γδυθούμε για να βουτήξουμε στη θερμαινόμενη γούρνα.

Αν έχεις κάνει ποτέ θερμά λουτρά οποιουδήποτε είδους θαξέρεις την αίσθηση, αν όχι μπορώ να σου αναφέρω μόνο κάποιες φράσεις: χαλάρωσηκαι ηρεμία, σιωπές και γέλια, πόζες, μη δημοσιεύσιμα βίντεο, αδυναμία συγκέντρωσης σε οτιδήποτε σκεφτόσουν πριν από λίγο και ο μόνιμοςφόβος του Σ μη μπει ο «υπεύθυνος» καιμας πει κανένα: "Κύριοι, η πισίνα με τη λάσπη είναι παραδίπλα, εδώ είναι ο βόθρος". Στο τέλος νιώθεις κάθε τετραγωνικό εκατοστό του σώματός σου.

"Δε με πιάνει η λάσπη σας", γελούσα καθώς ο πηλός στεκότανμε δυσκολία στο σώμα μου.

οι όχθες της Πικρολίμνης

ανθρώπινο γλυπτό

2012-01-02T23:30:00.000+02:00

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στα λασπολουτρα της Πικρολίμνης, στην Ξυλοκερατιά Κιλκίς. Είναι - κατά τη γνώμη μου - οι ομορφότερες που έβγαλα στη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών.

Στο ρόλο του "μοντέλου" , ο φίλος Σ.

Επιφυλάσσομαι για ένα μίνι οδοιπορικό σε επόμενη ανάρτηση.

δεν είναι ευχή, είναι προτροπή

2012-01-01T20:27:00.000+02:00

Στις 00:00:01 της 1^ης 1^ου του 2012, ταηχεία βρυχήθηκαν σε τούτο το σκοπό. Η πτώση και το χαμόγελο.

Ταυτόχρονα, όρθιοι και ανάμεσα σε διαδοχικές αγκαλιές,ρίξαμε τα πρώτα φιλιά του έτους, τα πρωτοχρονιάτικα, ανακατωμένα με τα ”καλή χρονιά”. Περίεργο. Φέτος τις καθιερωμένες ευχές,ακολουθούν αρκετά συγκρατημένα χαμόγελα και ατάκες δυσπιστίαςπολιτικοοικονομικής φύσης.

Όταν τα τραγούδια άρχισαν να ξαναπαίρνουν τις αναγραφόμενες στιςετικέτες των δίσκων χρονικές τους διάρκειες βρισκόμασταν ήδη χωμένοι στο 2012για ένα ολόκληρο πεντάωρο. Τι γρήγορα που κυλάει ο χρόνος, προβληματίζομαιγελώντας και προσπαθώ να θυμηθώ αν άκουσα τον πυροβολισμό του αφέτη. Έπειτα θ’άρχιζα να τρέχω ολόγυρα μήπως βρεθώ πίσω μου ξανά, θα κυνηγούσα φέτος το …πολλαπλάσιο.

Ένα ακόμα κομμάτι cheesecake λίγο πριν μπούμε στο αμάξι, μία ασπιρίνη και 2 ποτήρια νερό έκαναν λίγοπιο υποφερτά τα σφυριά που είχαν ήδη αρχίσει να κοπανάνε τους κροτάφους μου απόμέσα.

Μια “μεγαλοφυής” ιδέα για την πρώτη ανάρτηση του έτους ταλάνισεγια λίγο το μυαλό μου όταν έπεσα για ύπνο στις 06:12:32 σήμερα το πρωί μα είχεχαθεί για πάντα όταν ξύπνησα – βαρύς όπως όλες τις πρώτες Ιανουαρίου – λίγες ώρες μετά.

Ευτυχισμένη ας είναι η φετινή. Δεν είναι ευχή, είναιπροτροπή, νομίζω θα χρειαστεί ιδρώτας για να τοπετύχουμε.

μία και σήμερα

2011-12-30T15:30:00.000+02:00

Τελευταία ανάρτηση για φέτος, με (τι πρωτότυπο) δώρο τοτελευταίο για το 2011 και 13^ο στη σειρά επεισόδιο της εκπομπής «στον λεμονοστίφτη» και φυσικά πολλέςευχές για μία

 ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ 

Προσθήκη λεζάντας

Μιας και δεν πρόλαβα – ή μήπως δεν τόλμησα; - να κάνω τοναπολογισμό της χρονιάς που φεύγει, καταπιάστηκα να συντάξω μια λίστα με τα άλμπουμτης τελευταίας στιγμής. Τους δίσκους (κασσέτες και cd) που αγορασμένοι ή χαρισμένοι έφτανανστο σπίτι στην εκπνοή του έτους σημαδεύοντας συνήθως θετικά τα μουσικά μου πρωτοχρονιάτικαακούσματα.

υγ. Φυσικά στη λίστα περιέχονται τα άλμπουμ που αντέχει η μνήμη μου να ανακαλέσει, τα "αρχαιότερα" των οποίων εννοείται πως δεν ήταν δικές μου επιλογές.

υγ2. Το playlist της εκπομπής στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

----------- UPDATE 31/12/11 --------------

Οι "Αναμνησις" του Τόνυ Πινέλλι μόλις έχασε τη θέση της από την παραπάνω λίστα, την οποία καταλαμβάνει πλέον το TARANTULA των RIDE που αγόρασα σήμερα.

μα τον ...άγιο

2011-12-29T20:56:00.000+02:00

Κάτι πάει λάθος σε αυτόν τον Άη Βασίλη, είμαι σίγουρος.

Αύριο Παρασκευή 30/12/11 η αποχαιρετιστήρια (για φέτος, μηνκάνεις έτσι!) εκπομπή "στον λεμονονοστίφτη". Στις 10 το πρωί όπως πάντα στον indieground radio.

άκου από εδώ

υγ. η φωτό είναι τραβηγμένη πριν τρεις τέσσερις μέρες στη Θεσσαλονίκη.

ο κυρ Βασίλης των ημερών

2011-12-28T23:00:00.000+02:00

λεπτομέρεια του χριστουγεννιάτικου δέντρου μου!

Χρόνια τώρα τους δεκέμβρηδες, από επιλογή, συναισθηματικήκαι ουχί οικονομική, το σπίτι μου κοσμεί το ίδιο δέντρο που στολίζαμεοικογενειακώς στο πατρικό μου. Green forest Canada, κλασσική σεβεντίλα,με κάμποσα από τα παλιά στολίδια του θολά, μα ακόμα ζωντανά, πυκνό παρά ταχρόνια του με ιδιαίτερα άσχημη μεταλλική βάση που όμως καμουφλάρεται εύκολα.

Κάθε που το βγάζω από το ντουλάπι τέτοιες μέρες, πλήθοςαναμνήσεων με πλημμυρίζει: η στιγμή της άφιξής του – με ταξί παρακαλώ (δενείχαμε τότε αμάξι) -, οι παιδικές μου βρωμόκαλτσες κρεμασμένες πάνω του, τοπλαστικό αυτοκινητάκι (σε χρώμα ασημί) δώρο του αη βασίλη αφημένο στα κλαδιάτου, το σοκ της πρώτης μουηλεκτροπληξίας στα αρχέγονα φωτάκια του, τον καυγά των γονιών μου για το ποιοςάφησε το μικρό να παίζει με τα λαμπάκια κλπ.

το απαραίτητο φλασμπάκ

Χίλιαεννιακόσιαεβδομηνταπέντε. "Παιδιά θέλετε να μιλήσετε στον Αη Βασίλη;" μας είχε μόλις ρωτήσει οπατέρας μου και εμείς, εγώ κι η αδελφή μου δεχτήκαμε εξιταρισμένοι μα κατακόκκινοιαπό ντροπή. Σήκωσε το ακουστικό, σχημάτισε 7 νούμερα στο κυκλικό καντράν και τοέτεινε προς το μέρος μας. Όταν η αδελφή μου τέλειωσε την συνομιλία-παραγγελία της στονΆγιο, ήρθε η σειρά μου. Δεν είπα πολλά. Απάντησα ένα ναι είμαι καλό παιδί στη σχετική ερώτηση,παράγγειλα το αυτοκινητάκι που επιθυμούσα, τον ευχαρίστησα και μόλις είπα γειακαι πήγα να κλείσω τη γραμμή είδα τον πατέρα μου να χειρονομεί προς το μέροςμου ζητώντας μου το ακουστικό.

Τι στο καλό θα μιλήσει στον ΑγιοΒασίλη κι ο μπαμπάς σκέφτηκαπασάροντας του το ακουστικό. Εκείνος μας έκανε κάτι σαν ξουτ με το χέρι του, αλλάβγαίνοντας από το δωμάτιο τον ακούσαμε να λέει: «Έλα ρε Βασίλη, σου μιλήσαν τα παιδιά; …».Κοιταχτήκαμε με την αδελφή μου και οι υποψίες άρχισαν να γιγαντώνονται.

Παρ’ όλα αυτά τηνπαραμονή της πρωτοχρονιάς κρέμασα την κάλτσα μου στο δέντρο.

3 δεκαετίες μετά το περιστατικό, μου τηλεφώνησαν στο γραφείο πως ο κος Βχρειάζεται επειγόντως αίμα. Έφυγα χωρίς δεύτερη κουβέντα και έτρεξα στον Ευαγγελισμό. Τι στο καλό; Eίναι δυνατόννα μη έδινα αίμα στον Αη Βασίλη;

να 'χεις την ευχή μου

2011-12-24T19:00:00.000+02:00

και πολλές ευχές για υγεία, όμορφη διάθεση και φυσικά,

Καλά Χριστούγεννα

pop goes velvet

2011-12-22T10:00:00.000+02:00

Ο θόρυβος είναι ευεργέτης αν του δώσεις ηθελημένα χώροδράσης. Καθαρίζει κι απολυμαίνει τον ταλαίπωρο νου όπως θα έκανε ένα αδιάκοπα επαναλαμβανόμενο mantra. Ο θίασος των Velvet Underground ηχογράφησεεθιστικά δείγματα θορύβου τόσο πριν καταφέρει να τον τιθασεύσει αριστοτεχνικά στιςεπίσημες κυκλοφορίες του, όσο και μετά τη διάλυσή του. Άλλοτε κατά μόνας καιάλλοτε σε ομάδες των δύο ή τριών (αλλάκαι ως πρώιμοι V.U.)

Ξεχώρισα μερικές από αυτές τις δουλειές που εντόπισα σκόρπιεςστο δίκτυο, προσπάθησα να τις επεξεργαστώ λιγάκι προκειμένου να είναι εφικτήη ακρόασή τους, και μαζί με άλλες, - λιγότερες αυτές - από δίσκους, τις «έδεσα»σε μια κασετοσυλλογή (πες την καλύτερα διπλό cd), κατ’ όνομα μόνο Χριστουγεννιάτικη, έφτιαξα κι εξώφυλλα. Είναι αλήθεια όμως πως δενηχεί καθόλου εορταστικά.

Στέκομαι στους ήχους του Angus McLise, του ανθρώπου που αδισκογράφηταπρωτοχτύπησε τα τύμπανα των Velvet,πριν ακόμα καταλάβει η Maureen Tucker τη θέση. Ο περκασιονίστας, συνθέτης,ποιητής, αποκρυφιστής και καλλιγράφος κ. McLise εγκαταλείποντας τους V.U., έζησεμια ενδιαφέρουσα ζωή ανά τον κόσμο (της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης) πριναποδημήσει από φυματίωση το 1979 στοΚατμαντού του Νεπάλ. Άφησε πίσω του κάμποσαχιλιόμετρα ταινιών από σπιτικέςηχογραφήσεις κάποιες από τις οποίες στάθηκαν η αφορμή να αρχίσω τα συγκεκριμένα ακούσματα και φυσικά να «χτιστεί» ετούτη εδώ η συλλογή της οποίας το tracklist είναι:

υγ. Το Νοέμβριο του 2011 πc (προ cyta), κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης στα χάη τουδιαδικτύου βρέθηκα να ψάχνω πληροφορίες για το άλμπουμ Squeeze των Velvet Underground. Το πόνημα αυτό του1973, που ενώ φέρει το παρωνύμιο (moniker) της αγίας τετράδας(άντε πεντάδας με τη Nico)ως κανονική κυκλοφορία, δε συγκαταλέγεται στην επίσημη εργογραφία τουσυγκροτήματος.

Ο λόγος αυτού απλός: κανείς αυθεντικός Velvet δε συμμετείχεστην ηχογράφησή του πλην του Doug Yule που είχεαντικαταστήσει τον John Cale ήδη από το 1968.

Βρήκα και άκουσα το δίσκο, όντως δεν έχει καμία (ποιοτική) σχέσημε τα υπόλοιπα άλμπουμ, η έκπληξη όμως μου ήρθε από αλλού. Έμαθα την ύπαρξη τουκ. McLise και άρχισα να ενδιαφέρομαι για τα πεπραγμένα του.

πάτα εδώ για να κατεβάσεις τη συλλογή

παίρνω τα πατατάκια μου και φεύγω

2011-12-20T21:00:00.000+02:00

Ένας σταυρός ήταν χαραγμένος στην πλάτη του, σχηματισμένοςαπό προτάσεις στα λατινικά που δεν πρόλαβα να διαβάσω. Γύρω του δεκάδες άλλα ταττού. Είχε μόλις βγάλει τη μπλούζα,την πέταξε στο πάτωμα του βαγονιού κι όπως ήταν έτοιμος να προστρέξει το φίλοτου που έτρωγε βρωμόξυλο λίγο παραδίπλα, ακινητοποιήθηκε από 2-3 επιβάτες, παραδόξωςτους γηραιότερους του μισοάδειου τρένου.

Σαν αποκλεισμένος σε γωνία του ρινγκ πριν τελειώσει ο αγώνας,τον είδα να παίρνει φόρα και να κοπανάει με μανία το κεφάλι του στη μεταλλικήμπάρα που κρατάει τα διαφημιστικά πλακάτ. Ο κόσμος του γύρω αραίωσε.

Ο φίλος του, Ρουμάνος κι αυτός μα με φάτσα κολεγιόπαιδου, έχοντας τηνπλάτη κολλημένη στο καναβάτσο του βαγονιού, φώναζε "τρανκουίλο τρανκουίλο" σε ένα ελληνόπουλο - απ΄αυτά που δε θα ήθελες ούτε γιαγείτονα - που καθισμένο καβάλα στο στέρνο του συνέχιζε να τον χτυπά.

Σηκώθηκα κι εγώ από τη θέση μου, πλησίασα φοβισμένα μη φάωκαμιά αδέσποτη, και προσπάθησα μάταια να τον ηρεμήσω, άρχισε να μου μιλάει σταρουμάνικα, do you speak english?τον ρώτησε μια κοπέλα κρυμμένη πίσω μου καθώς το τρένο έκοβε ταχύτητα να βγειαπό τη σήραγγα.

Στάθηκα ο μισός έξωαπό το βαγόνι, να εμποδίσω την πόρτα να κλείσει και φώναξα δυο φορές τη λέξηΑΣΦΑΛΕΙΑ. Τρόμαξα από την ένταση της φωνής μου, σώπασα μα κάποιοι άλλοι άρχισαννα φωνάζουν την ίδια λέξη. Κυριακή.

Γράφω από το σπίτι, τη ροή του γραπτού λόγου στο ίντερνετκαφέ την ανακόπτει η ίδια αμηχανία που σε κάνει να μη ‘φχαριστιέσαι τοκατούρημα σε δημόσια ουρητήρια. Το μπλογκ, δεν είναι άλλωστε twitter, τα συναισθήματα τηςστιγμής που πληκτρολογείς, είναι διαφορετικά από εκείνα της προηγούμενης ή τηςαμέσως επόμενης.

Βγαίνω έξω, η βροχή δε λέει να σταματήσει, ένας πιτσιρικάς μου ζητάει τσιγάρο, τον ρωτάωτην ηλικία του μου λέει πως ανήμερα τα Χριστούγεννα γίνεται 18. Κάνει πως πάεινα βγάλει ταυτότητα, γελάω αλλά ταυτόχρονα – και σίγουρα όχι από deja vu – έχω τη βεβαιότητα πως ο ίδιος διάλογος είναιξαναειπωμένος παλιότερα με κάποιον άλλο (;) τρακαδόρο, δε μου ‘ρχεται που.

Κι άλλολάθος του μάτριξ, σκέφτομαι καθώς απομακρύνομαι και ανοίγω πέρασμα μηχανικά μετο χέρι που κρατάει την τεράστια ομπρέλα μου, ανάμεσα από 4-5 Πακιστανούς πουμε περικυκλώνουν για να μου πουλήσουν …ομπρέλα.

Βρέχει από το πρωί, τώρα λιγότερο, ασφυκτιώ κάτω από τηνομπρέλα μου, την κλείνω, την χρησιμοποιώ σα μπαστούνι τώρα, βγαίνω στη βροχήκαι το ευχαριστιέμαι, άλλωστε γυρνάω σπίτι, δε με νοιάζει αν φτάσω καιμούσκεμα. Δευτέρα.

υγ1. Σήμερα το πρωί ήρθε το δίκτυο. Και το τηλέφωνο μα μεχειρότερη από skype γραμμή. Έχω ήδη αιτηθεί αλλαγή εταιρίας και ετοιμάζω τις καταγγελίες μου.

υγ2. Είναι στιγμές που το συναίσθημα "παίρνω τα πατατάκια μου και φεύγω" ειναι τόσο έντονο. Στη φωτό ο μικρός Π, γιος του φίλου Λ που τράβηξε τη φωτογραφία.

κραυγή, σιωπή και θόρυβος

2011-12-19T19:32:00.001+02:00

Μυαλλό δε βάζετε σ' αυτή τη χώρα. Βλέπετε τα δύσκολλα και δεν κάνετε κράτει. Όλλο έξω και όλλο ξόδευε, καθόλλου δεν αλλλάξατε. Και μεις έτσι αρχίσαμε, στην αρχή δε το καταλλάβαμε καλλά μα όταν είχε έρθει ήταν αργά. Σας το υπόσχομαι έρχεται κι εδώ και θα είναι αργά και για σας όταν θα σας έχουν δέσει. Σας το υπόσχομαι και θα με θυμηθείτε. Το μόνο που δε σας εύχομαι είναι η τύχη μου. Μη χάσετε τους εαυτούς σας σε άλλλες χώρες, να ξεσκατίζουν ξένους γέρους αντί για τους γονείς σας και τα βράδια να αναρωτιούνται σαν και μένα, ποιά είμαι, ποια είναι η οικογένειά μου τελλικά, ποιος ήταν ο άντρας μου και πως μοιάζαν τα παιδιά μου. 16 χρόνια πέρασαν.

Αυτά είπε προχθές μια ανατολικοευρωπαία στο λεωφορείο, καθιστή μα με στεντόρεια φωνή προφήτη. Και γύρω με σφιγμένα στομάχια - φαίνονταν από τα πρόσωπα - όλοι κοιτάζαμε έξω από τα αχνισμένα τζάμια.

Φανταζόμουν αλλιώς ετούτη την ανάρτηση μα δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ, μάλλον φταίει ότι ακούω RnB και old skool techno σε κάποιο internet cafe της πλάκας, ελλείψει δικτύου. 8 η μέρα τώρα - μια χαρά πάει η αποτοξίνωση που δεν την χρειαζόμουν, μια χαρά τα νεύρα και η πίεση που ανέβασα τις πρώτες μέρες. Δε μου λείπει το δίκτυο, μου λείπει το ιστολογείν.

vick, αντέχω.

υγ. Αν δε με συνδέσουν οι μαλάκες μέχρι τις γιορτές και μιας κατα 93% η εκπομπή της Παρασκευής δε θα γίνει, επιφυλάσσομαι για μία κασσέτα δίωρη με εξειδικευμένο θέμα για πραγματικά δύσκολες ακροάσεις. Οι ρίζες του θορύβου. Χριστουγεννιάτικο δώρο κι έτσι. Την έχω ήδη έτοιμη και την ακούω καθημερινά.

ο δαίμων της δωδεκάτης

2011-12-16T20:27:00.004+02:00

Από μέρες είχα βρει το κομμάτι με το οποίο θα ξεκινούσα τη12η εκπομπή, το άκουγα το ξανάκουγα και παρ’ όλο το κόντρα θέμα του εμένα μου‘φτιαχνε η διάθεση. Στη συνέχεια όμως έκανα την εξής σκέψη:“Αν ξεκινήσω μεαυτό, οι περισσότεροι από τους ακροατές που θ’ακούν ζωντανά θα το «χάσουν»μέχρι να ξυπνήσουν, να ετοιμάσουν καφέ και να συνδεθούν”. Έτσι, Πέμπτη βράδυ ανασύνταξαολόκληρο το playlistκαι έβαλα τοσυγκεκριμένο τραγούδι στις αρχές της δεύτερης ώρας του επεισοδίου.Ο λόγος για το The world’sloneliest man τουVinceEager.

Ε, λοιπόν, κατά την ηχογράφηση της εκπομπής από το φίλο Ν, ο δαίμωντου διαδικτύου χτύπησε ξανά (μάλλον με μισεί τελευταία), και ένα εικοσάλεπτοεξαφανίστηκε σε κάποιες μακρινές και ανεξερεύνητες οπτικές ίνες. Όπως φυσικά καιεννοείται τα είκοσι αυτά λεπτά κέντραραντο κομμάτι αυτό και τα πέριξ αυτού!

Στο mp3αρχείο της εκπομπής όμως, με κατάλληλη κοπτοραπτική μπήκαν ξανά τα 4-5 χαμένακομμάτια. Λείπουν μόνο τα σχόλια και οι εξυπνάδες (;) μου και το φαρμάκι γιατον Vincent Galo πουείναι φανατικός οπαδός των ρεπουμπλικάνων και φίλος της οικογένειας Bush.

Το δωδέκατο επεισόδιο της εκπομπή: “στον λεμονοστίφτη” μπορεί να αποκτηθεί με το πάτημα ενόςκουμπιού, και συγκεκριμένα του παρακάτω.

click pic to download

Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο αλλά και στο αρχείο εκπομπών.

υγ. Λάθη της εκπομπής: 1. Τηλεφωνία και δίκτυο μου στερούνταιτις τελευταίες μέρες κι όχι μήνες όπως είπα (μακριά από μας). 2. Και σοβαρότεροαλλά το διόρθωσα liveμετά από παρέμβαση του Ν, η δολοφονία του Lennon ήταν το 80 και όχι το 81και όπως πάντα η καταπληκτική μουπροφορά μου στην παρουσίαση των τίτλων.

Λέμ.

ανταπόκριση ξανά από δανεικό δίκτυο

- αυτή τη φορά παρεχόμενο από την

καλοσύνη των φίλων.

προς Χ & Χ: Όχι, δε νομίζω πως μοιάζω με τον Dave Stewart στο video της Βίσση, (με βάλατε και το είδα) σιγά μη μοιάζω και με τον Αντώνη Βαρδή. Για ρωτήστε και την κόρη σας!

μας συγχωρείτε, διακοπή

2011-12-15T22:00:00.000+02:00

Εάν διαβάζεις ετούτο το προγραμματισμένο για αυτόματη ανάρτηση μήνυμα, τότε ήδη ξέρεις πως η αναθεματισμένη εταιρία τηλεφωνίας δε με έχει συνδέσει για τέταρη μέρα στο δίκτυο.

Θα τα πούμε την Παρασκευή 16/12 στις 10 το πρωί στον Indieground Radio.

www.indiegroundradio.com

και μετά ελπίζω να βρω τρόπο να ανεβάσω την εκπομπή

Δεν ήξερες δε ρώταγες;

2011-12-14T10:33:00.003+02:00

Ήταν κάποτε – όχι πολύ παλιά - κάποιος Κύπριος αδελφός μας –μπορεί βέβαια να ήταν και περισσότεροι - που ήταν λέει πολύ επιχειρηματικόδαιμόνιο. Τζιμάνια. Τούτος λοιπόν οι Κύπριος, με περισσή βρετανική ευγένειαστις αποσκευές και φυσικά όρεξη για δημιουργία και προσφορά, αποφάσισε ναβγάλει το δαιμόνιο από μέσα τους και να το θέσει, με το αζημίωτο, στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Δενήξερε όμως πως. (στσ: όχι, δεν είναι ανέκδοτο, ή τουλάχιστον όχι ακόμα).

Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, το ζύγιασε από δω, το ζύγιασεαπό κει μέχρι που τελικά το αποφάσισε. Θα έστηνε μια επιχείρηση. Σίγουρος δενήτανε, μπακάλικο να άνοιγε ή μανάβικο; Ψιλικατζίδικο ή εταιρία σταθερήςτηλεφωνίας και internet;Δύσκολη απόφαση.

Έριξε που λες το ζάρι, είχε λιακάδα εκείνη τη μέρα, τοκόκαλο έβγαλε άσσο, δεν ξέρω πως το ερμήνευσε οι άνθρωπός μας, πάντως άνοιξεεκείνη την εταιρία με τα τηλέφωνα. Στην αρχή τα πράγματα ήταν πολύ…

…εδώ λαμβάνουν χώρα διάφορες ιστορίες που ουδόλως με ενδιαφέρουν….

…μερικά χρόνια αργότερα, η καλλίγραμμη τηλεφωνήτρια με τη αισθησιακή φωνή, έκατσεστο γραφείο της και τράβηξε νωχελικά τον τηλεφωνικό κατάλογο του ΟΤΕ μπροστάτης. Τον άνοιξε σε μία τυχαία σελίδα, έπεσε στο γράμμα Λ, έριξε μια ματιά στα περιποιημένα τηςακροδάχτυλα και σχημάτισε στο καντράν της συσκευής το πρώτο νούμερο. Η μυρωδιάτου μελανιού στο ανακυκλωμένο χαρτί της ερέθισε τους βλεννογόνους της μύτης,φτερνίστηκε μια φορά, μα ευτυχώς το «Παρακαλώ» άργησε να ακουστεί από την άλληάκρη της γραμμής. Έφερε στο νου της τα λόγια που έπρεπε να πει: ¨Καλημέρα σαςκύριε, σας τηλεφωνώ από την εταιρία σταθερής τηλεφωνίας για μια νέα προσφορά κλπκλπ»

Δυστυχώς πείστηκα. Ένεκα βλέπετε της οικονομικής κρίσης πήραμεν τη σωστή απόφαση να ψάξω φθηνότερο του ΟΤΕ πάροχο, έκανα όμως την χειρότερηεπιλογή για τη δικτυακή μου υπόσταση. Ταδέκα λεπτά κενού μεταξύ των δύο συνδέσεων που υπόσχονταν η διαφημιστικήμπροσούρα, έγιναν «μισή ώρα κύριε» στην πρώτη απάντηση του τεχνικού τμήματος, κατόπιν «κάνα δίωρο είναιαπαραίτητο κύριε», και ούτω καθεξής…

Εντωμεταξύ (κυριολεκτικά) ανακαλύπτω – από τη συνδεσμολογία- την επιμελώς αποκρυμμένη αλήθεια. Ησταθερή τηλεφωνία που θα μου παρέχουν είναι τύπου skype, δηλαδή ιντερνετική που σημαίνειότι η γραμμή θα “τρώει” bandwith,θα πρέπει να έχω όλη μέρα και για πάντα το modem σε λειτουργία και φυσικά σε όποιαδιακοπή ρεύματος, ο μαλάκας (δηλαδή εγώ) δε θα έχω ούτε τηλέφωνο. Λογικό.

Έγινα έξαλλος, αλλά ουδέποτε κατάφερα να συνδεθώ με γραφείοπαραπόνων ή κάποιον υπεύθυνο καθώς ή δεν υπάρχουν τέτοιες θέσεις στοοργανόγραμμα της εταιρίας ή - στακυπριακά - δέη κώλ μπακ όταν εκείνοι νιώσουν ικανοί να ανταπεξέλθουν στο αίτημαενός πελάτη. Καταλαβαίνω τον αγανακτισμόσας κύριε μου είπε κάποια κοπέλα, την τέταρτη και τελευταία φορά πουτηλεφώνησα. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας καλέσατε.

Ή με κοροϊδεύετε ή η ευγένειά σας είναι εξοργιστικά …άδικη,αλλά δε μου φταις εσύ ρε γαμώτο, της απάντησα.

Τέλος πάντων, χωρίς δίκτυο για δεύτερη μέρα, αποτοξινώνομαιαπό την αβαταρική μου περσόνα, χωρίς τηλέφωνο επίσης, (τώρα αυτό δε ξέρω από τιμε αποτοξινώνει), πάντως ήδη υπέγραψα αίτηση σε άλλη εταιρία. Έμεινα πελάτηςτους μόλις δύο μέρες

Υγ. Τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου μου επιτρέπουν να μηνπληρώσω το παραμικρό σε χρήμα – γιατί σε νεύρα πλήρωσα αρκετά – αν αλλάξωπάροχο εντός 14 ημερών από τη σύνδεση. Εγώ όμως θα αλλάξω πριν καν από τησύνδεση. Cheating You Toο A@#%#es.

Λεμ.

Ανταπόκριση από κάποιο ίντερνετ καφέ.

david, the best chap

2011-12-12T23:46:00.001+02:00

Οι συνειρμοί προφανείς, τουλάχιστον σε μένα. Με τις (αντι)ομοιότητες ανάμεσα στο DiamondDogs του David Bowie και στο φρέσκο Best of των φίλων Chap κάτι παραπάνω από φανερές, σκόπευα σε μια ανάρτηση-αντιπαραβολή των δύο εξωφύλλων από το περασμένο καλοκαίρι, όταν πρωτοείδα την αμφιλεγόμενη εικόνα που θα κοσμούσε τοακυκλοφόρητο τότε best of των φίλων Chap.

Κύλησε ο καιρός μέχρι να το αναρτήσω και εντωμεταξύ τοπερίφημο – και φίλα προσκείμενο στην μπάντα – Pitchfork ανακήρυξε το συγκεκριμένο τους εξώφυλλο νο20 στη λίστα των χειρότερων artwork του 2011.

Για την ιστορία το εξώφυλλο του Diamond Dogs σχεδίασε ο Βέλγος Guy Peellaert και στις περισσότερες των ανατυπώσεωντου δίσκου, τα αχαμνά του David είναι αρκούντως σκιασμένα ώστε να μηδιακρίνονται.

Μένει να μάθω ποιός σχεδίασε το εξώφυλλο των Chap.

Ρίχνοντας μια ματιά και στην υπόλοιπη λίστα δε μπορεσα να μησταθώ στο παρακάτω, που κατά τη γνώμη μου άδικα φιγουράρει στο νο8 και όχι στο νο1.

fun lovin' criminals 10.12.11

2011-12-11T23:30:00.000+02:00

Την ύπαρξη των Fun Lovin' Criminals την είχα ξεχάσει εντελώς. Παρόλο που κάποια τραγούδια τους τα‘χα από ευχαριστηθεί έως και χορέψει στην εποχή τους το ίδιοτο συγκρότημα δεν είχε αγγίξει τη λίστα των αγαπημένων επιλογών, ούτε έστω τωνσκέτο συμπαθών μπορώ να πω.

Έχοντας να τους ακούσω χρόνια, (ακόμα και άλμπουμ τους πουέχω σε βινύλιο έχουν πάνω από δέκα χρόνια – ρε, πως περνάει ο καιρός! - νακατέβουν από το ράφι τους) δέχτηκα με σκεπτικισμό την πρόταση της παρέας νασυμμετέχω ως κοινό στο προχθεσινό τους live. Κάτι όμως η καλήπαρέα, κάτι το (επιτέλους) προσιτό εισιτήριο και γιατί όχι η νοσταλγία με …έκαμψαν.

Σάββατο βράδυ λοιπόν, στο ξέχειλο Fuzz (είδες τι κάνει τοφθηνό εισιτήριο;), ήταν νομίζω το πάθος του κοινού που αναπτέρωσε το μάλλον πεσμένοηθικό των κουρασμένων Fun Lovin' Criminals . Έτσι απόδιεκπεραιωτές των επιτυχιών τους στην αρχή, φάνηκε να μάχονται ξανά για τοσέβας στο απόμαχο cool αλήτικοστυλάκι τους στη συνέχεια, και να το διασκεδάζουν και οι ίδιοι στην τελική. Ίσωςκαι να έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, τουλάχιστον όσο τους επέτρεψε ο μπουκωμένοςήχος (ευθύνη των εγκαταστάσεων του χώρου ή του προηχογραφημένου υλικού της μπάνταςδεν ξέρω) που δεν βοήθησε τα περισσότερατραγούδια να ακουστούν ως έπρεπε.

Έπαιξαν κοντά μιάμιση ώρα, κάτι σαν best of με το φερώνυμό τους κομμάτι να κλείνει τοεπίσημο μέρος του live και να χρήζει ιδιαίτερης μνείας εκ μέρους μου μιαςκαι ήταν το μόνο που με κλώτσησε τόσο ώστε να αφήσουν τα πόδια μου ταυτόχρονατο έδαφος.

Με το μέσο όρο στην βαθμολογίας να μη φτάνει το 3 στα 5αστεράκια ( η Χ έβαλε 4, η Β και ο Χ από3 ενώ ο Ν κι εγώ μόλις από 2) δε θα περίμενε κανείς να πω πως ήταν μια βραδιάπου η διασκέδαση χτύπησε κόκκινα, πέρασα όμως περίφημα. Ίσως να βοήθησαν και οιμπύρες και η ποικιλία λουκάνικων στο PULP, που καταλήξαμε μετά.

τι τριάντα, τι σαράντα

2011-12-09T18:30:00.000+02:00

Εντάξει το ξέρω, έχουν περάσει 40 χρόνια από το Imagine του Lennon και όχι 30 που είπα κατά τη διάρκεια της εκπομπής.

Αν λοιπόν παραδεχτώ ότι δεν έχω πρόβλημα με τις αριθμητικές αφαιρέσειςείναι σα να ομολογώ αυτομάτως πως αρνούμαι υποσυνείδητα το χρόνο πουπερνάει. Πως μπλέκω τις δεκαετίες,θεωρώντας τες πλέον όλες ένα «σα να ήταν χθες» πράγμα, προσπερνώντας καιδιαγράφοντας κατά το δοκούν όποια δεν εμπλέκεται άμεσα στον συνειρμό της στιγμής.

Νομίζω πως θα μπορούσα επίσης να δικαιολογηθώ αποδίδοντας το λάθοςσε χρονικό σαρδάμ. Ένα "αυτά έχουν οι ζωντανές μεταδόσεις" (όπως μου πρότεινε και το‘καλό παιδί αλλά…’) ίσως να ήταν αρκετό, μα έλα που το έχω ξανακάνει και μάλιστα πρόσφατα.

Εν πάση περιπτώσει ακόμα κι αν με δόλο μπέρδευα τιςδεκαετίες - και καλά νιώθω νεότερος - πάντα υπάρχουν εκείνες οι μικρολεπτομέρειες που με κάνουν νααντιλαμβάνομαι, έστω και σαν προγραμματιστικό λάθος, ότι κάτι πάει στραβά, ότι υπάρχει λάθος στο μάτριξ.

Όπως στη φωτό της ανάρτησης, που η πολιτική ορθότητα εξαφάνισετα όπλα των διωκτών του καημένου εξωγήινου στη version του 2002.Αντικαθιστώντας τα με απλούς ασυρμάτους, μηδένισε και τον όποιο κινηματογραφικόηρωισμό του να σπας με ποδήλατο ένα αστυνομικό μπλόκο.

Το 11^ο επεισόδιο της εκπομπής: «στονλεμονοστίφτη» είναι εύκολα προσβάσιμο για κατέβασμα σε μορφή mp3 με το πάτημα ενός εικονιδίου καισυγκεκριμένα του παρακάτω.

click pic to download

Το playlistτης εκπομπής βρίσκεται τόσο στο πρώτο δικό μου σχόλιο, όσο και παραπλεύρως στοαρχείο των περασμένων επεισοδίων.

tungsten δε σημαίνει μόνο βολφράμιο

2011-12-08T18:38:00.001+02:00

Tungsten μέχρι χθες ήταν μόνο η επίσημη ονομασία τουΒολφραμίου, του στοιχείου με το υψηλότερο σημείο τήξεως από όλα τα καθαράμέταλλα στον περιοδικό πίνακα. Άμα της εξόδου μου από τον κινηματογράφοΜικρόκοσμο κι ύστερα, η λέξη Tungsten ταυτίζεται στο μυαλό μου, μόνο με την πολύ καλή ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου. Το συνώνυμο χημικό στοιχείο θαεξακολουθώ να το φωνάζω βολφράμιο.

Με ένα στρωτό, ιδιαίτερο σενάριο για οδηγό, οι ανθρώπινοι αντιήρωες(το ξέρω πως είναι πολυφορεμένη η λέξη, μα είναι όντως έτσι) του φιλμ ζουν σε μιαημέρα τη ζωή τους, βολοδέρνοντας σε κινηματογραφικά παρθένες περιοχές μιαςηλιόλουστης Αθήνας που οι περισσότεροιτων θεατών θα χαρούν που δε γνωρίζουν από κοντά.

Έξυπνο μη γραμμικό μοντάζ, ασπρόμαυρες εικόνες – ίσως σεμερικές να χρειαζόταν λιγότερο κοντράστ παρ’ όλο που ίσως έτσι έχαναν μέρος της αισθητικής συνοχής - , αξιοθαύμασταχτισμένοι και ερμηνευμένοι με φυσικότητα οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών. Παρόντατα πνεύματα τόσο του Kassovitz όσο και του Οικονομίδη.

Ζήλεψα ειλικρινάκάμποσες λήψεις της πόλης και απορώ γιατίη ταινία αν και του 2010 (γυρισμένη το 09) βρήκε μόλις τώρα διανομή και μάλιστατόσο πενιχρή. Αν θέλουμε να μιλάμε για νέα άνοιξη του ελληνικού σινεμά, είναιπολύ κρίμα να μη βάζουμε το Tungsten μπροστά-μπροστά στα επιχειρήματά μας.

το τραίηλερ

Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Τάσος Νούσιας, ΌμηροςΠουλάκης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Κόρα Καρβούνη.

το σάουντρακ και οι Berlin Brides

Πολύ καλό το soundtrack τόσο το original απότους Dirty Granny Tales. Ιδιαίτερη μνεία στις Berlin Brides που συνεισφέρουν με ένα τους τραγούδι, ανταποδίδοντας επάξια τη σκηνοθεσία του ΓιώργουΓεωργόπουλου που τους προσφέρθηκε για το video clip στο - κολλητικό μετά από 2-3 ακροάσεις - Ballad forthe Touch τους. Το συγκεκριμένο video clip είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά που έχω δει και σίγουρα άξιζε ξεχωριστήανάρτηση (το σκεφτόμουν από καιρό αλλά το αμελούσα) οπότε βρίσκω ευκαιρία και το ποστάρωεδώ. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Καλή θέαση.

άσχετο υστερόγραφο

Αύριο Παρασκευή 9/12 στις 10 το πρωί θα μεταδοθεί το 11^οεπεισόδιο της «επιτυχημένης» εκπομπής: στον λεμονοστίφτη. Όποιος θέλει μπορείνα ακούσει live από εδώ, ή πατώντας το παρακάτω πλήκτρο

listen here

οι στάμπες

2011-12-07T19:03:00.001+02:00

- Θυμάσαι τότε που μάτωναν οι μύτες μας από τις βαφές; ρώτησε τη φίλη της. Και πως έδιωξαν την Καίτηπου ζήτησε να μας δώσουν μάσκες; Έτσι είναι ακόμα;

- Μέχρι πριν πέντε-έξι χρόνια, όποτε βάφαμε τα τισέρτ μας έβγαζανστον ακάλυπτο, ντουμάνιαζε όλη η πολυκατοικία σου λέω από τις αναθυμιάσεις,γκρίνιαζαν οι από πάνω και έτσι τελικά μας έφεραν μάσκες. Βέβαια και τώρα άχρηστες πάνε, τα καινούρια χημικάδεν καίνε τόσο. Άσε που πέρασε κι η μόδα με τις στάμπες στις μπλούζες.

Παλιές συναδέλφισσες κουβεντιάζουν στο μετρό ενώ εγώ κρυφακούω.

ο δωδέκατος του οκτώ

2011-12-06T10:28:00.001+02:00

Κι έτσι ο μήνας Δεκέμβριος, όχι όλοι οι Δεκέμβριοι, μόνοεκείνος του ‘08 ονομάστηκε Δεκέμβρης. Ένας μήνας δεν χρειάζεται μόνο να είναι επαναστατικός (με ή χωρίς εισαγωγικά) αλλά πρέπει και να το δείχνεικιόλας.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του δωδέκατου του οκτώ, όπως και τους αμέσως επόμενους μήνες, τα γεγονότα που ακολούθησαν το δευτερόλεπτο ενός εύστοχουπυροβολισμού συζητήθηκαν ιδιαιτέρως, αναλύθηκαν βιαστικά από την παραμικρήχρονική απόσταση, έγιναν αφίσα, t-shirt και dvd με τίτλο «οΔεκέμβρης της ζωής μας»(*), «η Εξέγερση» ή κάπως έτσι.

Πέρασαν έτσι γρήγορα – όπως τόσα άλλα - στη χαβούζα των μηεπισήμως καταγεγραμμένων ιστορικά, πρόσφατων γεγονότων. Και δυστυχώς ούτε πουμας περνάει πλέον από το μυαλό ότι εκείνες οι σχεδόν προχθεσινές μέρες ήταν η ύστατηπροσπάθεια ενός καλοφαγωμένου οργανισμού να ξυπνήσει πριν πέσει ξανά σε ύπνουςμακάριους και φέροντες εφιάλτες.

(*) το dvd είχε κυκλοφορήσει προς πώληση με μπλε και πράσινους κόκκουςανέκδοτου οπτικού υλικού τρεις μόλις μήνες μετά τα …Δεκαμβριανά. (εδώ η παρουσίασή του στο Public και τα τηλέφωνα παραγγελιών).

Ήταν τόση η φούρια τηςεταιρίας να το σπρώξει στην αγορά, που (αν και από κεκτημένη ταχύτητα το λάθος)φαίνεται να γίνεται η παρουσίασή του 9 ολόκληρους μήνες ΠΡΙΝ τα γεγονότα σεαυτή τη διαφημιστική καταχώρηση.

Δεν τα γράφω τώρα, είχα από τότε στείλει μια ελαχιστότατηδιαμαρτυρία στην εταιρία που το κυκλοφόρησε.

Κυριακή πρωί 7 Δεκεμβρίου 2008

στο Ωνάσειο, όχι το νοσοκομείο

2011-12-05T11:18:00.001+02:00

Παρασκευή απόγευμα στο Πανόραμα Ελληνικής Jazz. Ο Γιώργος Τρανταλίδηςστα ντράμς και μαζί του η Trilogia δηλαδή οι Γιώργος Κοντραφούρης (hammond), ο Γιώτης Σαμαράς (ηλεκτρική κιθάρα)και ο επίτιμος καλεσμένος τους, ο - κατά δήλωσή του - εβραιόφωνος Παλαιστίνιος Gilad Atzmon στο σαξόφωνο.

Σούπερ ακουστική το Στέκι (η αλήθεια είναι πως λέγεται Στέγη)Γραμμάτων & Τεχνών, όμορφο κτίριο, με Ωνάσεια αισθητική μικρού Μεγάρου Μουσικής εντός,«λουξ» ευγένεια και υπηρεσίες με ότι αυτό συνεπάγεται.

Το κουαρτέτο άφησε την εντύπωση πως το ευχαριστήθηκε στησκηνή (ειδικά ο Τρανταλίδης και ο Κοντραφούρης έδειχναν να το απολαμβάνουν σαμικρά παιδιά όπως είπε ο φίλος Ν), έπαιξαν κοντά δυο ώρες, το ευχαριστηθήκαμεκι εμείς. Το σετ ξεκίνησε με Thelonius Monk (αν θυμάμαι καλά ήταν το Bemsha Swing) που μ’ έκανε να νιώσωπαγιδευμένος στη θέση μου και ακολούθησαν μεταξύ άλλων δύο συνθέσεις του Γ.Τρανταλίδη (Μεσόγειος, Μπακ), ισάριθμες του Gilad Atzmon καθώς και μια εκδικητικάαποδομητική εκτέλεση της Μισιρλού.

Η στιβαρή μορφή του Gilad Atzmon, που σου (μου) θύμιζε με κινηματογραφικό τρόπο σαξοφωνίστα παλαιάς κοπής, αποκαλύπτεταισυνεπής και στα άρθρα που ανά διαστήματα δημοσιεύει σε εφημερίδες και έντυπα. Διαβάζωσε κάποιο κείμενό του στον Guardian το 2004:

"Επιμένω ότι η τζαζ δεν έχει να κάνει με τις τεχνικές λεπτομέρειες και τη γνώση αυτής,παρά είναι μια κατάσταση του πνεύματος. Η τζαζ είναι μια κοσμοθεωρία, μια καινοτόμος μορφήαντίστασης. Για μένα, το να παίζω τζαζ είναι το να αντιμάχομαι την παγκόσμιατάξη πραγμάτων των BBS (Μπους, Μπλερ και Sharon), να θέτω ως στόχο τηνελευθερία, γνωρίζοντας πως αυτή μπορεί να μην έρθει ποτέ, να πολεμώ τηννέα αμερικανική αποικιοκρατία. Μέσω της μουσικής μου μπορώ να λέω αυτό που πιστεύω, να διαδηλώνω για τηναπελευθέρωση των Παλαιστίνιων και των Ιρακινών αδελφών μου. Με το να παίζω τζαζπροτείνω μια εναλλακτική πραγματικότητα, ανακαλύπτω εκ νέου τον εαυτό μου, είμαιέτοιμος να το κάνω μέχρι το πικρό τέλος."

Παραφωνία για το χώρο αλλά όχι για τη χώρα η ελληνικότατηδιοργάνωση κατά την οποία πωλήθηκαν περισσότερα των θέσεων εισιτήρια.Αποτέλεσμα αυτού - πέρα από των εκνευρισμό ορισμένων - η παράταξη φερτώνκαθισμάτων που έκοψαν παντελώς την ορατότητα των θεατών της πρώτης σειράςτου αμφιθεάτρου (στους οποίους δυστυχώς ανήκα) καθώς τοποθετήθηκαν μπροστά απόαυτές και χωρίς καμία υψομετρική διαφορά.

Αργότερα παρεβρεθήκαμε στο πάρτυ του φίλου Κ απ' όπου φύγαμε στις 5 το πρωί.

ποιος είναι τελικά ο Walt Jabsco;

2011-12-04T13:13:00.001+02:00

Ο Walt Jabsco,είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους πιο καλοντυμένους άντρες στην ιστορία τηςμουσικής. Με μαύρο κουστούμι, λευκό πουκάμισο, μαύρη γραβάτα, κυλινδρικό pork-pie καπέλο, λευκέςκάλτσες και χαμηλά μαύρα παπούτσιαυπήρξε το σήμα κατατεθέν της δισκογραφικής 2 Tone Records και πρότυπο ενδυματολογικής άποψηςγια χιλιάδες αναβιωτές της mod σκηνής των αρχών της δεκαετίαςτου 80.

ο διδάξας Peter Tosh

Τον Walt Jabsco σχεδίασε ο Jerry Dammers, με τη βοήθεια του Horace Panter (αμφότεροι μέλη των Specials) το 1979 εμπνευσμένοιαπό μια φωτογραφία του Peter Tosh.

Αν και μικρής διάρκειας η ζωή της 2Tone (1979-1986) σ'αυτήν δισκογράφησαν τα μεγαλύτερα ονόματα του SKA βρετανικού κύματος, μεταξύ των οποίων οι Specials (με και άνευ AKA), οι Madness, οι Selecter, οι Bad Manners, οι (English) Beat, o Rico, o Costello (ένα 7'') και οι Bodysnatchers.

Κάποια remixes και ms εκτελέσεις του Ghost Town των Specials που αξίζει να τις ακούσεις, έχω εντοπίσεi για κατέβασμα εδώ και εδώ.

οι Specials όπως τους κατέγραψα στο θέατρο Βράχων το 2010

την πίστιν τετήρηκα

2011-12-02T14:20:00.001+02:00

και στο σημερινό επεισόδιο της εκπομπής "στον λεμονοστίφτιν" και όποιος/α επιθυμεί μπορεί να το επιβεβαιώσει ιδίοις ωσί κατεβάζοντας το αρχείο της εκπομπής με ένα πάτημα του παρακάτω εικονιδίου:

click pic to download

υγ. Το playlist της σημερινής εκπομπής τόσο στο πρώτο δικό μου σχόλιο, όσο και στο αρχείο εκπομπών παραπλεύρως.

Καλό Σαββατοκύριακο.

ο Ιτς και άλλες ιστορίες

2011-12-01T18:30:00.000+02:00

Συνήθως λούζομαι με πράσινο σαπούνι, προχθές χρησιμοποίησα δυστυχώςτο σαμπουάν NIVEA αυτό με την με πούδρα διαμαντιούόπως αναγράφεται στην ετικέττα της συσκευασίας. Το έκανα μηχανικά και φυσικά μου κόστισε πάλι μια τρομερή φαγούρα στο κεφάλι.

Αργότερα στο δρόμο που σήκωσα για μια στιγμή το χέρι μου για ναξυστώ, σταμάτησε ένα ταξί: Που πηγαίνετε κύριε;

Σπίτι μου, μα λέω να περπατήσω σήμερα, είπα χαμογελαστός καιβάλθηκα να βαδίζω ξανά συνεχίζοντας τους προηγούμενους συλλογισμούς μου. Πόσαβήματα μένουν μέχρι την επόμενη κολώνα της ΔΕΗ, άραγε τα βγάζω χωρίς ανάσα; πόσαχρωστάω ακόμα στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), με ποια σειρά να παίξω κάποια κομμάτιαστην εκπομπή της Παρασκευής και τέτοια.

Τη συγκέντρωσή μου διέσπασε η ταμπέλα της φωτογραφίας. Μου ‘φερεστο νου τον Ιτς, το ανεκδοτολογικόπαιδάκι που έτρωγε συνέχεια πιροσκί, κάνοντας τους συμμαθητές του να ζηλεύουνκαι να ψάχνουν απεγνωσμένα ένα «Σαν τουΊτς». Θυμήθηκα επίσης την πείνα μου, είχανα βάλω 8-10 ώρες μπουκιά στο στόμα μου. Λίγο παρακάτω το σουβλάκι που έτρωγεκάποιος, Ινδός πρέπει να ήταν, μουπροκάλεσε ακατάσχετη σιελόρροια.

Σπίτι, παίρνω το δίσκο με το υπόλοιπο cheese cake από το ψυγείο μαζί μου καικοιτάζω το κενό που χάσκει στο πληκτρολόγιο. Στο σημείο που μέχρι μια μέρα πρινβρισκόταν το γράμμα άλφα. Είχα σερβιριστεί την τελευταία μαρουλοσαλάτα καιδιάβαζα το μπλογκ της αμπζ όταν έγειρετο μπωλ και χύθηκε όλο το λάδι πάνω στο πληκτρολόγιο. Έβγαλα κάποια πλήκτρα νατο καθαρίσω, το «α» εκσφενδονίστηκε και χάθηκε. Το αντικαθιστώ λοιπόν τώρα μετο "Num Lock"που δε πολυμεταχειρίζομαι.

Αυτά χθές, σήμερα έχουμε ρεβύθια και μπιφτέκια. Τα βάζω σ’ έναδίσκο (δεν την ξαναπατάω), και σορτάρω τιςτελευταίες λίστες για την αυριανή εκπομπή, που αν σου ‘ρθει ακούς από δω: