Το πρωί ανοίγω τα παντζούρια σιγά σιγά μην την ξυπνήσω. Είναι η δεύτερη μέρα που δεν το ‘χει κουνήσει από τη γλάστρα, τουλάχιστον τη βλέπω που ανασαίνει και καταλαβαίνω ότι ζει.
Όταν γυρνάω το απόγευμα στο σπίτι είναι ακόμα εκεί. Στην κάτοψη μοιάζει με ενσταντανέ ξέχειλου κάδου χαλασμένου πλυντηρίου. Ξεκλειδώνοντας τη βαριά σιδερένια πόρτα, ο στριγκός μεταλλικός ήχος την ξυπνάει άθελά μου.
Μου λέει κάνα δυο τρεις κουβέντες τις οποίες πιθανότατα αν μπορούσα να αποκωδικοποιήσω θα παρεξηγιόμουν, έπειτα χασμουριέται, τεντώνεται και την ξαναπέφτει για ύπνο στην ίδια άβολη στάση.
Πρέπει μόλις να γύρισε από την πενταήμερη σκέφτομαι, δεν εξηγείται αλλιώς τόση κούραση!
- Και βέβαια όχι, απάντησα θορυβημένος και κοίταξα το ακουστικό του τηλεφώνου.
- Μα θέλουν χημικούς, το νέο επιχείρημα από την άλλη άκρη της γραμμής.
- Ε, και;
- Μα χημικός είσαι.
- (σιωπή) Ναι το ξέρω.
(Από εδώ και κάτω τα σκέφτηκα, δε τα 'πα)
- Δε θέλω σου λέω, προτιμώ να ζήσω την πτώση liveκαι “από τα μέσα που λένε”. Να δω το λιθόστρωτο να έρχεται κατά πάνω μου, να σκάει στα μούτρα μου, να μάθω επιτέλους αν τελικά το αίμα μου τρέχει πιο γρήγορα από των υπόλοιπων. Όχι καλά είμαι σου λέω, πλάκα κάνω. Θα μαθαίνεις νέα μου από τις εφημερίδες.
Έκλεισα το ακουστικό και έφερα στο μυαλό μου εκείνη την εικόνα της Αυστραλίας-μπριζόλα με το φιλόξενο σύνθημα: "FUCK OFF WE'RE FULL" που με είχε εντυπωσιάσει παλαιότερα, την αναζήτησα μάταια στο αρχείο μου, την εντόπισα εύκολα στο δίκτυο (1) κι έπεσα πάνω και σε άλλα ενδιαφέροντα που διάβασα (2,3) για τα γεγονότα, την νοοτροπία και την ψυχοσύνθεση που κρύβονται πίσω από τούτο το λογότυπο των ρατσιστικών hate groups της χώρας των ακανγκούρων.
Λίγες ώρες αργότερα έμαθα ότι με δηλώσανε, μου ήρθε ήδη mail/απάντηση από την πρεσβεία της Αυστραλίας - hi mate -, κι από την αμηχανία βάλθηκα να τραγουδάω το Kookaburra (για την ακρίβεια το: Kookaburra sits in the Old Gum Tree).
Το παιδικό τραγούδι της δασκάλας Marion Sinclair, η οποία ξαφνικά και εν ώρα Κυριακάτικου εκκλησιασμού κάπου το 1932 συνέλαβε τους στίχους:
υγ1. Η πρώτη μαντμαξοειδής φωτογραφία τραβήχτηκε down under από το φίλο μου Σ. όταν το 2006 γύρναγε τον πλανήτη. (http://blog.travelpod.com/travel-blog/stathis/rtw_2006/tpod.html)
υγ2. Προσκομίζω την ταυτότητα του Laughing Kookaburra που συνάντησα κατά τύχη τις προάλλες. Στο Αττικό ζωολογικό πάρκο. (περάσαμε super εκεί, μικρή & μεγάλοι)
kookaburra's id
υγ3. Περίεργο, στη γειτονιά μου κάποιος να ακούει Philip Glass, φτάνει στα αυτιά μου ο ήχος από τα ανοιχτά παράθυρα.
Κι εκεί που έτρεχε, ο Ν, αντίκρυσε ακίνητη τη φιδούμπα της φωτογραφίας. Χωρίς να είναι σίγουρος αν το ερπετό ήταν ζωντανό μα ζαλισμένο ή είχε μαρτυρικά αγιάσει, θανατωμένο από την παρακείμενη πέτρα, τράβηξε από απόσταση ασφαλείας ένα κάποιο ενσταντανέ με ένα κλικ του κινητού του και συνέχισε (ταραγμένος ή ασυγκίνητος δεν ξέρω) στην πορεία του.
Όταν δε επιστρέφοντας, ξαναπέρασε από το σημείο, το φίδι (ή το κουφάρι αυτού) είχε εξαφανιστεί. Κάποιοι λένε πως είχε ήδη αναληφθεί.
υγ. Το αγνώστου είδους (σε μένα) φίδι φωτογραφήθηκε αρχές Σεπτεμβρίου στο ********, όχι μακριά από το κέντρο της Αθήνας. Σε κάποια φιδοσελίδα βρήκα ότι πιθανόν να είναι elaphe quatorlineata quatorlineata, προτείνουν δε σε αυτή να μην αναφέρεται η περιοχή θέασης των ζώων για την αποφυγή συλλογής τους από παράνομους θηρευτές.
