Paisley Underground, ο ήχος που ξανάφερε στη μόδα το λαχούρι

Αν στο άκουσμα των λέξεων Paisley Underground δε σου έρχεται αμέσως στο νου κάτι συγκεκριμένο, με στεναχωριέσαι. Εγώ είμαι εδώ! Είμαι εδώ να σου θυμίσω πως κάτω από αυτές τις δύο λέξεις στεγάστηκαν και έδρασαν μουσικά (μεγαλούργησαν είναι το σωστό αλλά το αποφεύγω σε ένδειξη αντικειμενικότητας) μερικά από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα. 

Μια μεγάλη παρέα μουσικών από το Los Angeles και τα πέριξ που προσπάθησαν και κατάφεραν επιτυχώς να ξαναφέρουν τον αυθορμητισμό του ήχου των sixties στην επικαιρότητα - μεσούσης της δεκαετίας του 80 – με το δικό τους τρόπο. Και που έκτοτε με τα τραγούδια τους οι Green on Red, οι Dream Syndicate, οι Long Ryders, οι Bangles, οι Rain Parade, οι Three O’clock και οι Opal μεταξύ κάμποσων ακόμα συγκροτημάτων που μνημονεύτηκαν στο σημερινό τρίωρο πάρτυ επεισόδιο στοίχειωσαν κάμποσες εφηβείες (εδώ δεν υπερβάλλω) και ενήλικες ζωές. Της δικής μου συμπεριλαμβανομένης.

Και πολλών πολλών ακόμα απ’ ότι συνειδητοποίησα σήμερα, ανήμερα Παρασκευή του Οίνου και των Ρόδων, τουλάχιστον αν λάβω υπ’ όψη το ένθερμο των διαθέσεων των υπερ-πολυπληθών φίλων και ακροατών που μου κράτησαν συντροφιά από τις 10 το πρωί μέχρι τη μία το μεσημέρι ακούγοντας μαζί μου αγαπημένα τραγούδια. Ευχαριστώ όλες και όλους

Τον δε δίσκο των Long Ryders που ήταν γραφτό να αλλάξει χέρια σήμερα, τον απέσπασε έπειτα από κλήρωση η ακροατής που υπογράφει ως C.I.A. (aka Cave In Athens)

Όποιος/α επιθυμεί να την (ξανα)ακούσει δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία της, κατευθείαν από εδώ:

154th  lemon's  indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast του επεισοδίου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Σήμερα, ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• The Pandoras - Haunted Beach Party 
• The Dream Syndicate - When You Smile 
• Green On Red - Aspirin 
• The Long Ryders - Harriet Tubman's Gonna Carry Me Home 
• Rain Parade - Talking in My Sleep 
• The Three O'clock -  As Real As Real 
• Rainy Day - I'll Keep it With Mine 
• The Beach Boys - Sloop John B
• The Last - Someone's Laughing
• Thin White Rope - Thing 
• 28th Day - I'm Only Asking 
• The Salvation Army - Mind Gardens 
• Clay Allison - All Souls 
• Anti Troppau Council - The Diver
• The Chills - Pink Frost 
• The Bangles - Walk Like an Egyptian
• Prince and the Revolution - Purple Rain
• The Rain Parade - No Easy Way Down
• The Long Ryders - Ivory Tower
• The Silos - Margaret  
• Game Theory - Something To Show 
• The Byrds - Eight Miles High 
• The Steppes - Lazy Ol' Son
• REM - Fall On Me
• The Pandoras - Cry On My Own
• The Velvet Underground - There She Goes Again
• The Dream Syndicate - The Days Of Wine And Roses
• Violent Femmes - Love Love Love Love 
• Dan Stewart - La Pasionaria
• Opal - Happy nightmare baby
• The Marshmallow Overcoat-Suddenly Sunday
• Allah Las - Sandy
• True West - Lucifer Sam (Pink Floyd cover)
• The Gun Club - Fire Of Love 
• Green On Red - Sixteen ways
• The Dark Rags - Fool For You 
• Viva Saturn - Old World 
• Mazzy Star - Hair And Skin
• House Of Freaks - 40 Years 
• Danny and Dusty - Baby, We All Gotta Go Down 
• The Dream Syndicate - When the Curtain Falls

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

Cure vs. Smiths, 14 και 1 ασκήσεις πόλωσης

Ήταν τις προάλλες όταν μου τηλεφώνησε ο φίλος Κ, γνωστός μουσικόφιλος και κατά τα γνωστά ορεξάτος για κουβέντα. Είπαμε τι είπαμε, χαίρετε, πως τα πάμε, και τα λοιπά, όλα καλά τα συμφωνήσαμε γνωρίζοντας αμφότεροι πως τα πράγματα (για τον καθένα για διαφορετικούς λόγους) έχουν κομμάτι απασφαλίσει. Έτσι αφού είπαμε 2-3 κουβέντες αποφεύγοντας τεχνηέντως κι επί τούτου τα στριφνά της καθημερινότητας μου έθεσε ξανά ένα από τα προαιώνια ερωτήματα που βασανίζουν τους φίλιους κύκλους μου.

 - Smiths ή Cure, λέμον;

[Μου έρχονται αντανακλαστικά οι ατέλειωτες ώρες ακρόασης που έχω ρίξει στους δίσκους τους, τους καυλωμένους δερβίσικους χορούς με τ’ Αγόρια που δεν κλαίνε ή την απολαυστική αγωνία που νιώθω για δεκαετίες τώρα, κάθε φορά που η βελόνα του πικάπ ξεκινάει να μου πει την ιστορία της Σάρλοτ, ή εκείνη με τη δολοφονία του Άραβα, ή τη φωτιά στο Κάιρο, ή την άλλη με τους κρεμαστούς κήπους, την Εμ, τα 17 δευτερόλεπτα, το δάσος, το τραγούδι απ’ το Κυότο.  Εννοείται, δε λέω, πως στιχουργικά οι Cure μάλλον υστερούν των Smiths με την επιγραμματική, συμβολιστική τραγουδοποιία του κ. Smith. Παρ’ όλα αυτά τη de profundis ποίηση (;) του Morrissey τη θεωρώ συγκλονιστική μεν, τη μελοποίησή της όμως συχνά πυκνά την αποφεύγω γιατί μου αφήνει ένα  ανικανοποίητο.]

- Cure φυσικά του απαντάω στο δευτερόλεπτο. 

Κάπως έτσι  άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου η ιδέα για τούτη την ανάρτηση. Κόντρες που έχουν τροφοδοτήσει κουβέντες, τσακωμούς για δεκαετίες, την ώρα που οι περισσότεροι ακούμε και τις δύο πλευρές των αντιπάλων με τον ίδιο (που λέει ο λόγος) σεβασμό.

Ρίχνω λοιπόν λάδι στη φωτιά, δυναμιτίζω το ήρεμο κλίμα και βάζω στο τραπέζι 14 και 1 καθοριστικά ερωτήματα - ασκήσεις πόλωσης σε τεράστια θέματα ήσσονος σημασίας (είθε τα διλήμματα στη ζωή μας να ‘ναι αυτά):

1. The Beatles vs. The Rolling Stones
2. Grateful Dead vs. Jefferson Airplane
3. MC5 vs. The Stooges
4. Deep Purple vs. Led Zeppelin
5. Sex Pistols vs. The Clash
6. The Cure vs. The Smiths
7. Green on Red vs. The Dream Syndicate
8. Blur vs. Oasis
9. U2 vs. R.E.M.
10. Pixies vs. Sonic Youth
11. Pearl Jam vs. Nirvana
12. Miles Davis vs. John Coltrane
13. Ennio Morricone vs. Nino Rota
14. Μ. Θεοδωράκης vs Μ. Χατζιδάκις
15. Τρύπες vs. The Last Drive

Δυστυχώς μια μεγαλεπήβολη διαδραστική δημοσκόπηση (αυτή με τα κουμπάκια και τα τικ και το view results) που μου πήρε ώρες να την οργανώσω και θα φαινόταν έτσι,

δε φαίνεται να δουλεύει σε κανέναν browser οπότε όποιος/α θέλει μπορεί να αφήσει σχόλιο με τις επιλογές του/της.

Χειρόγραφα λοιπόν το 1 - 2 - Χ (το Χ δε σημαίνει ...ισοπαλία αλλά έλλειψη ενδιαφέροντος για την κόντρα) με ή χωρίς αιτιολογία.

μια μάχη που έμεινε στα χαρτιά

Οι δικές μου απαντήσεις εντωμεταξύ είναι: The Beatles (εννοείται ή θα με πεις φλώρο;) , Led Zeppelin (αλλά δεν πολυκαίγομαι),  Jefferson Airplane (δαγκωτό), The Stooges, The Clash, The Cure (τα είπαμε παραπάνω), Green On Red (εδώ θα προτιμούσα να μπορούσα να απαντήσω τους D.S.), Blur (μπορεί να μην έχουν Wonderwall αλλά ευτυχώς που είναι οι Blur), REM (δυσκολεύτηκα εδώ), Pixies (γιατί  με αυτούς μυήθηκα) , Nirvana, Miles Davis, Nino Rota  ή μάλλον Ennio Morricone (εδώ ίδρωσα να βγάλω ετυμηγορία), Μάνος Χατζιδάκις (δαγκωτότατοo), Τρύπες (too many of my yesterdays)

1-2-2-Χ-2-1-1-1-2-1-2-1-1-2-1

υγ. Τα μόνο ερώτημα που δεν έθεσα είναι τα Pink Floyd vs. Yes γιατί δε θέλει και ρώτημα  καθώς και το Βισση vs Βανδή που δεν μας ενδιαφέρει. Ή κάνω λάθος?

Post by Lemonostiftis Lemon.

Days of wine, roses & music : Μέρα τρίτη - It takes three to Sunday

...συνέχεια από το προηγούμενο

 Όταν έκλεισε το Ρόδον (1987-2005), ο τίτλος του "Aθηναϊκού CBGB" παραδόθηκε εξ' ολοκλήρου στο Gagarin. Όχι άδικα, αν εξαιρέσεις τον ήχο, αφού εκεί μεταξύ δεκάδων άλλων live έχει πάρει σάρκα και οστά μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ: αυτή του Jello Biafra. 

Κάτι τέτοια ...πολύπλοκα, σκεφτόμουν όταν μετά από 5 ώρες παρουσίας μου στο χώρο και λίγο πριν τελειώσουν τη δυομισάωρη εμφάνισή τους οι Dream Syndicate, αξιώθηκα να σταματήσω το χορό και να φροντίσω την κατάσταση που με είχε οδηγήσει η πολύωρη μπυροποσία. Έβγαλα το κινητό μου να δω την ώρα αλλά τελικά το χρησιμοποίησα αλλιώς.

 

Μία ώρα και μια σπιρίνη αργότερα ξάπλωνα εξαντλημένος να κοιμηθώ, για να ξυπνήσω - χωρίς ξυπνητήρι παρακαλώ - έπειτα από μόλις τρεισήμιση εξηντάλεπτα. Κυριακή!

Υπολογίζω τις ώρες που δεν δουλεύω και ξεκινώ τον αναζωογονητικό μου περίπατο. Ευτυχώς, ο καλοκαρινός χειμώνας συνεχίζεται κι εγώ φωτογραφίζω, βουτάω σε στίβες βινυλίων - πως θα μπορούσα να αντισταθώ -, μαζεύω εικόνες, κουβέντες, κορφολογώ αταίριαστους δίσκους: Bad Religion, Charged GBH και ο Ερωτόκριτος του Μαμαγκάκη στην τσάντα, ένα καφεδάκι ακόμα κρύβει την εξάντληση "κάτω απ' το χαλί".  Ο ήλιος έχει ξαναβγεί αλλά τώρα δε με πειράζει, πάω για δουλειά.

 Η αποφώνηση τούτου του μουσικού τριήμερου έγινε το βράδυ από το στούντιο του indieground. Έκτακτη, εμβόλιμη εκπομπή, παρέα με το συνήθη ύποπτο Nek και τη (σχεδόν συνήθη ύποπτο) Σοφία του "Lies & Alibies". Μέσα σε έναν ψιλοπανικό, ο δαίμων που ζει μέσα στις ηλεκτρονικές συσκευές μας κάνει τη ζωή πατίνι, προσπαθούμε αλλά αργούμε να συγκεντρωθούμε και να τον νικήσουμε, είμαστε όλοι κουρασμένοι, κάνουμε όμως άριστες μουσικές πάσες και επιλογές, οι μπύρες βοηθάνε στο συντονισμό. Φήμες λένε ότι οι περισσότεροι από όσους μας άκουσαν το ευχαριστήθηκαν όσο και εμείς.

Όποιος/α θέλει να ακούσει την κοινή μας προσπάθεια (με τον τίτλο: "It takes three to Sunday" ) δεν έχει παρά να πατήσει εδώ ή να ακούσει απ'ευθείας από εδώ:

 Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Days of wine, roses & music : Μέρα δεύτερη - The Dream Syndicate

...συνέχεια από το προηγούμενο

The Dream Syndicate (φωτο: nek)

Μια χρονοανάσα μόνο αργότερα από τη συναυλία των Allah-Las ξημέρωσε το Σαββατόβραδο το οποίο είχαμε τάξει στους Dream Syndicate. Ο βροχερός καιρός, η ενθαρρυντικά χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα παρότι Ιούνιος και το ότι - χωρίς ίχνος μελοδραματισμού - σχεδόν ολόκληρη η φουρνιά μας (η ηλικιακή) ήταν παρούσα στο Gagarin έκαναν τη βραδιά ξεχωριστή από το ξεκίνημά της. Τουλάχιστον για μένα που ήδη ενθουσιασμένος από την καλή παρέα, ανταπέδιδα χαιρετισμούς σε φάτσες που δεν θυμόμουν πότε ή σε ποια live είχαμε κάποτε γνωριστεί και μου χαμογελούσαν ή μου έπιαναν κουβέντα.

Τόσο καλοδιάθετος και προσμονών τα μέλλοντα που ξεπέρασα ακόμα και τον διαβόητο ήχο του Gagarin. Πιθανολογώντας λοιπόν μια ...μικρή έλλειψη αντικειμενικότητας εκ μέρους μου (την οποία άλλωστε δεν οφείλω σε κανένα) η νύχτα της 1ης Ιουνίου μου περιγράφεται κάπως έτσι:

The Jaywalkers (φωτ: λεμ)

Οι Jaywalkers ήταν – πως θα μπορούσαν άλλωστε να μην είναι αφού το χουν ξανακάνει – από τα καλύτερα ( ή μάλλον ταιριαστότερα) opening acts που έχω δει τελευταία. Η απόλυτη προθέρμανση για το ματς των Last Drive και του Συνδικάτου των Ονείρων. Γιατί ναι, δίπλα-δίπλα τους τοποθετώ και στη μουσική μου συνείδηση, ισάξια είναι αυτά τα δυο αγαπημένα συγκροτήματα. Δυστυχώς δε συγκράτησα (λόγω άγνοιας ομολογώ) τα τραγούδια που έπαιξαν οι Jaywalkers παρά μόνο τη διασκευή τους στο  "Tomorrow never knows" των Beatles που επεσήμανε ο Ν. 

The Last Drive (φωτ: thief)

Οι Last Drive άψογοι. Με μια πολύ σφιχτοδεμένη διάθεση (παρότι έχουν νέο κιθαρίστα στη θέση του Θ. Αμοργινού) κι ένα ευγενέστατα εκρηκτικό  setlist μου θύμισαν γιατί τους γουστάρω τόσα χρόνια. Γιατί όποτε τους βλέπουμε έχουμε - δίχως υπερβολές αυτό – την έξαψη και  συγκίνηση που θα ‘χαμε αν βλέπαμε τους Clash. Και προπάντων μ’ έκαναν να μουσκεύω στον ιδρώτα χορεύοντας εκείνον το χορό που τα πόδια σπάνια ακουμπάνε στο έδαφος άπαξ και ξεκολλήσουν από αυτό (και το μυαλό σταματά να σου μιλά). “A Glass Of Broken Dreams”, “Blood From A Stone”, “Devil May Care”, "Have Mercy", "Get Off My World", “Butterfly 69” μεταξύ άλλων και μια υπέροχη απόδοση του “She Cracked” των Modern Lovers (Jonathan Ritchman) στο κλείσιμο μου χάρισαν μια έξτρα βδομάδα ζωής.  Ότι καλύτερο. 

Και για του λόγου το αληθές ορίστε και μια καταγεγραμμένη απόδειξη (πάλι απο τον thief):

Στη συνέχεια, ο Steve Wynn με τους Syndicate ξανά και πάλι, τίμησε και με το παραπάνω την ιδιαίτερη – και αμφίδρομη είναι η αλήθεια – σχέση που έχει κατακτήσει με το ελληνικό κοινό από καταβολής της μουσικής του σταδιοδρομίας. Δυόμιση ώρες στη σκηνή  (έχω δει τον Wynn με τους Gutterball να παίζουν για τρεισήμισι ώρες!!!)  οι D.S. έπαιξαν – όπως αναμενόταν άλλωστε λόγω των 30+1 χρόνων από την κυκλοφορία του – ολόκληρο το Days Of Wine & Roses, αρκετά από τα Ghost Stories ( “My Old Haunts”, “The Side I'll Never Show”, “Loving The Sinner, Hating The Sin”, “When The Curtain Falls”) και λιγότερα από τα Medicine Show (ομότιτλο, “Βullet With My Name On It”) και Out Of The Grey (“Now I Ride Alone”) την ώρα που το κοινό δονούνταν από κύματα όχι πάντα δικαιολογημένης αλλά εξηγήσιμης ευφορίας.

Κάπου στα τελευταία τραγούδια χώρεσαν και μια διασκευή στο “Break On Through” των Doors, εγώ εντωμεταξύ έχοντας μόλις αποτραβηχτεί από τις μπροστινές επάλξεις - να αδειάσω τις παλιές μπύρες και ν’ αγοράσω καινούριες) – σκεφτόμουν αν ήταν περισσότερο συγκινησιακοί και νοσταλγικοί οι λόγοι που θα έβαζα 8 με 9 στα 10 αστεράκια στη βραδιά ή πράγματι τα κέρδισε με το σπαθί της. Δεν κατέληξα γρήγορα σε συμπέρασμα, δεν το ζάλισα όμως παραπάνω, αφού είχα τη διάθεση να χορέψω ένα τραγούδι ακόμα.

το κοινό πριν αρχίσει να χορεύει (φωτ: fool)

υγ. περισσότερες και ίσως πιο αντικειμενικές από τη δική μου γνώμες εδώ, εδώ κι εδώ

 ...συνεχίζεται

ain't heavy at all

Με τύπου hangover πονοκέφαλο - ανοίγει παρένθεση - ήπια παραπάνω εχθές το βράδυ, γιορτάζαμε τα τέταρτα γενέθλια του indieground, ήταν κι ένα hardcore εργασιακό πεντάωρο που είχε προηγηθεί, 5-6 χιλιόμετρα ιδρωμένου ποδαρόδρομου, εντάξει ήπια πολύ παραπάνω χθες το βράδυ, τσιγάρα, προβλεπόμενα άριστη μουσική, καλή διάθεση, συζητήσεις και αναλύσεις όχι εξ' ολοκλήρου μουσικής θεματολογίας, Allah-Las και Dream Syndicate, γνωριμίες, πηγαδάκια, τούρτες, κερασάκι ο βινυλιομανής εξηντάρης - πιάσε φίλε μηρό, πιάσε στήθος, να δεις πόσο γυμνασμένος είμαι για την ηλικία μου - ταξιτζής που με γύρισε σπίτι - κλείνει παρένθεση - προσπαθώ να συνταιριάξω ένα σωρό καλοδιάθετους μουσικούς συνειρμούς για το αυριανό τελευταίο ανοιξιάτικο επεισόδιο.

 

Τους οποίους και θα ακούσουμε παρέα, αύριο Παρασκευή 31 Μαϊου στις 10:00 το πρωί από το στούντιο του indieground για λίγο περισσότερο από τις συνηθισμένες 2 ώρες της εκπομπής.

 

Έτσι, αν κάποιος/α επιθυμεί να συντροφεύσει την προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

 

 https://www.facebook.com/events/378738612236059/

 

 

Μετά την εκπομπή, γραμμή στην Πανεπιστημίου να αγοράσω εισητήρια για τις συναυλίες των Allah-Las (Παρασκευή 31/5, Fuzz) και Dream Syndicate / Last Drive (Σάββατο  1/6, Gagarin), αμφότερες τις οποίες συστήνω ανεπιφύλακτα. 

 

Οι  Allah-Las, την Τρίτη το βράδυ βρέθηκαν καλεσμένοι στο στούντιο του indieground για μία συνέντευξη που υπάρχει εδώ: