σύμφωνοι, το πρώτο βήμα έγινε!

Athens Pride 2012

1η πρωινή της 23ης Δεκεμβρίου 2015. Κλείνω τη σύνδεση με το κανάλι της Βουλής των Ελλήνων έχοντας μόλις παρακολουθήσει τη διαδικασία συζήτησης και ψήφισης της επέκτασης του νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια.  

"Κάλλιο αργά ...", "Μεγάλη νίκη" ή "Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός" ¨Ναι μεν αλλά..." ή "Μικρά βήματα στο σωστό δρόμο"; Εξαρτάται από ποια σκοπιά απόσταση το βλέπει το θέμα κάποιος υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος (με τους πάσης φύσεως ρήτορες μίσους προσπαθώ να μην ασχολούμαι). Από το πόσο τελικά τον αφορά και τον ενδιαφέρει προσωπικά, πολιτικά ή κοινωνικά ο αρτιψηφισθείς νόμος που δημιούργησε το ιστορικό πρώτο ρήγμα σ' αυτό το ιδιόμορφο τείχος που χωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό σε πολίτες δύο ταχυτήτων.

Μια ικανοποίηση δεν μπορεί φυσικά να λείπει σήμερα γι αυτό το πρώτο αναγκαίο σκαλοπάτι στην ανηφορική διαδρομή (όπως σωστά το χαρακτήρισε κι ένας φίλος) της κατάκτησης της απόλυτης ισονομίας. Πολλά ακόμα οφείλουν όμως να γίνουν είναι η αλήθεια, ώστε να ανταποκρίνεται στην απόλυτη πραγματικότητα το πρωτοσέλιδο της σημερινής "Αυγής":

υγ. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Χρήστος Καραγιαννίδης, είναι βουλευτής στο Ελληνικό κοινοβούλιο. 

Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι

Δελτίο τύπου

" Σε αυτούς που βάζουν τα στήθη τους μπροστά για όλους μας. Σε αυτούς θα είμαστε πάντα αλληλέγγυοι."

Διασκευή των Electric Litany στο "Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι" του Απόστολου Καλδάρα, με τους αυθεντικούς, προ-λογοκρισίας στίχους ως κίνηση αλληλεγγύης στον φυλακισμένο αναρχικό Τάσο Θεοφίλου.

Το κομμάτι μπορείτε να το αποκτήσετε χωρίς αντίτιμο, αλλά με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά μέσω PayPal: jim-07@windowslive.com.

Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για να καλύψουν τα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης.

Στίχοι-Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Κάμερα-Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Πανόπουλος, Ross Domoney
Μοντάζ: Α.Κ.Μ.
Ηχογράφηση: Λονδίνο, Σεπτέμβριος 2015



υγ. Για την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου μπορείς να ενημερωθείς περισσότερο ΕΔΩ

οι πληγές που πονάνε

όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο soundgaze.gr

MEMORY LANE: Johnny Thunders - Hurt Me (1983)

Στο κυνήγι της ψηφιακής μορφής του υπέροχου και φασαριόζικου LAMF των Heartbreakers βρισκόμουν, όταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε τούτο το άλμπουμ. Του οποίου για να είμαι ειλικρινής την ύπαρξη ούτε που γνώριζα. 

Ο λόγος για το “Hurt me”, την 4η προσωπική δουλειά του λιγότερο προβεβλημένου (τουλάχιστον μέχρι το θάνατό του) μα εξίσου αγαπητού Johnny της πανκ-ροκ (και γκλαμ, γιατί όχι;) μυθολογίας. Ένα δίσκο που αποτελεί ουσιαστικά μια συλλογική καταγραφή των ακουστικών ηχογραφήσεων του Johnny Thunders ο οποίος κυκλοφόρησε λίγο πριν τα μισά της δεκαετίας του 80.

Δεκαεννιά χαϊκού απλωμένα σε μόλις 37 λεπτά μοιράζονται τις πλευρές του άλμπουμ και είναι αλήθεια πως δεν χρειάστηκε ούτε δευτερόλεπτο περισσότερο για να τον κατατάξω με την πρώτη κιόλας ακρόαση στους αγαπημένους μου δίσκους και να μην ησυχάσω αν δεν τον αποκτήσω σε φυσικό φορμάτ.

Στο “Hurt me” μπορείς να ακούσεις τον Thunders να τραγουδά εξομολογητικά και παραδόξως τρυφερά τόσο δικές του σκέψεις που έγιναν στίχοι και τραγούδια όσο και κάποια κλασσικά standards του Dylan, των Stones ή της προηγούμενης του μπάντας ερμηνευμένα με την βαθειά αθωότητα που διαχέεται σε ολόκληρο το δίσκο. 

Για παράδειγμα το “It ain’t me babe” (στα μόλις 22 δευτερόλεπτα που διαρκεί) είναι για μένα μια από τις καλύτερες εκτελέσεις (ίσως μόνο εκείνη των Turtles να την ξεπερνά) του τραγουδιού που έγιναν ποτέ.

Συγκλονιστικά τα “I'm A Boy, I'm A Girl”, “I Like To Play Games”, το φερώνυμο αλλά και το“You Can't Put Your Arms Around A Memory” που φυσικά δε θα μπορούσε να απουσιάζει. 

Αριστουργηματική η ακουστική επανεκτέλεση του “She's So Untouchable” του 1977, 

στα όρια του jazz αυτοσχεδιασμού το “Illegitimate Son Of Segovia”.

Χαμηλόφωνα rock n’ roll ολόκληρο το πόνημα, με μια εσωτερικότητα - μουσικά και στιχουργικά - που θα τη σύγκρινα μόνο με εκείνη των Television Personalities, θα μπορούσες να το κατατάξεις εύκολα στην outsider music. Θα ορκιζόμουν δε, πως το “Hurt me” υπήρξε μέγιστη επιρροή για τον Daniel Johnston αν δε γνώριζα πως ο τελευταίος είχε κυκλοφορήσει την πρώτη του κασέτα ένα χρόνο νωρίτερα το 1982. 

Δικαιολογημένα νομίζω πως αυτός ο δίσκος θεωρείται μια ανωμαλία στον κατάλογο των κυκλοφοριών του Johnny Thunders, καθώς πρόκειται για ένα απρόβλεπτα διαφορετικό άλμπουμ απ’ οποιαδήποτε άλλη κυκλοφορία του, είτε με τους New York Dolls και τουςHeartbreakers είτε τις υπόλοιπες προσωπικές του δουλειές. 

λεμονοστίφτισ

ο μόνος κόσμος όπου αποδίδεται δικαιοσύνη είναι εκείνος των κόμικς

Κάθε που τελειώνει η ανάγνωση οποιουδήποτε σκίτσου ή ιστοριούλας του ευφυούς κατά τη γνώμη μου ΑΡΚΑ, ακόμα κι αφού στεγνώσουν τα ενίοτε υστερικά δάκρυα από το γέλιο, ένα χαμόγελο μένει καρφιτσωμένο στο πρόσωπό μου για ώρα. Αυτή είναι ίσως η αιτία που θεωρώ τόσο καλδεχούμενα την πίκρα, το σαρκασμός και τηυν τραγικότητα που κρύβονται πολλές φορές στις ιστορίες και τους πρωτσαγωνιστές των.

Στις πολυδιαβασμένες, απολαυστικές 'Χαμηλές Πτήσεις' (ένα από τα κορυφαία του καλύτερου κατά τη γνώμη μου έλληνα κομίστα, μαζί με τον κόκορα, το μπουλούκι του Show Business, και τη ζωή στον παράδεισο του 'Η Ζωή Μετά' ) ο επίλογος γράφεται πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία και του τελευταίας σελίδας της σειρά. 

Εξομολογητικός, συγκινητικός, με τη σκληρότητα του πραγματικού κόσμου στην επιφάνεια. Χωρίς την όποια αλληγορία, το πιθανότατα το πιο διαφορετικό σχέδιο του ΑΡΚΑ από ποτέ. 

Την ώρα που δεν ξέρω αν έτσι έχουν πάντα τα πράγματα ή αν αυτός είναι ο κανόνας. 

το "τσίμπησα" από το  left.gr. 

η Lori εξαφανίζεται

ψάχνoντας απεγνωσμένα τη Lori

όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο soundgaze.gr

Πάνε 6-7 χρόνια τώρα που κάνω προσπάθειες να την εντοπίσω. Έχω ερευνήσει, έχω στείλει επιστολές σε όσους είκασα πως είναι οι κοντινότεροι σε αυτήν κρίκοι, προσεταιρίστηκα ανθρώπους που βρέθηκαν στον κύκλο της στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 και μίλησα μαζί τους, έφαγα το δίκτυο για όσες περισσότερες πληροφορίες θα μπορούσα να συλλέξω. Μάταιος κόπος. Το προσωπικό μου amber alert δεν απέδωσε τα ευχόμενα.

Έκτοτε μπορεί να μην συνέχισα με την ίδια θέρμη την αναζήτηση, αλλά παρόλα αυτά ο φάκελος «Lori» έμεινε ανοιχτός. Και θα μπορούσα να καθυστερήσω λίγο περισσότερο (1-2 χρόνια) μια δημοσίευση-αφιέρωμα σχετική με τα αποτελέσματα αυτής αν τις προάλλες, σε μια συζήτηση, ένας φίλος δεν επέμενε πως η Lori δεν είναι άλλη από την Jane Cassey (ex Pink Military http://www.cromar.org/pink.htm ). Λάθος του είπα, κατά 99% αποκλείεται!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις παρυφές των δισκοθηκών μας (με όποια διάταξη κι αν έχουν συνταχθεί αυτές, χρονολογική, αλφαβητική ή κατά είδος) διαβιούν συνήθως οι συλλογές. Και λίγο παρακάτω τα σινγκλάκια. Ανάμεσα δε σε αυτά τα τελευταία, φιγουράρουν κάμποσα μικρά κομψοτεχνήματα φτιαγμένα από βινύλιο και χαρτί, διαμάντια αισθητικής που μπορεί να μην τα βγάζεις πια συχνά από τη θήκη τους αλλά είσαι πάντοτε περήφανος που τα έχεις στην κατοχή σου. Στη δική μου δισκοθήκη ανάμεσα σε πολλά άλλα, περίοπτη θέση έχουν δύο δισκάκια των Lori & the Chameleons.

Οι Lori & the Chameleons (καμία η σχέση με τους έτερους βρετανούς post-punkers Chameleons) υπήρξε ένα βραχύβιο συγκρότημα της post punk σκηνής, μια από τις χιλιάδες μπάντες που κυκλοφόρησαν 1-2 singles στη σύντομη διαδρομή τους πριν χαθούν τυλιγμένοι την αχλή της ιστορίας (ή μήπως του μύθου;).

Με τον ήχο τους βρέθηκα αντιμέτωπος το 2007 νομίζω για πρώτη φορά. Το υπέροχο Lonely Spy, το οποίο με άφησε κατάπληκτο να πλέω σε πελάγη ευδαιμονίας πατώντας το repeat κάθε που ολοκλήρωνα την ακρόασή του προκειμένου να ξαναγευθώ τα 3 λεπτά και 28 του δευτερόλεπτα. Ίσως ένα από τα καλύτερα κατασκοπικά θέματα όλων των εποχών, απόλυτα Jamesbond-ικό, παρότι δυστυχέστατα και για μας αλλά και γι αυτούς ποτέ δε χρησιμοποιήθηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο. 

LORI & THE CHAMELEONS – THE LONELY SPY 

Φυσιολογικό επακόλουθο του πρώτου ενθουσιασμού ήταν μια πρώτη αναζήτηση τόσο για την υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος, όσο και για τα στοιχεία του βιογραφικού τους σημειώματος. Εντόπισα και άκουσα έτσι καταρχάς τα υπόλοιπα τρία - μόνο - τραγούδια που ηχογράφησαν ποτέ, όλα υπέροχα δείγματα αθώας travelogue pop αισθητικής. Με αναφορές σε διαφορετικό ταξίδι ανά τον πλανήτη το καθένα, τα Love on the Ganges (Ινδία), Touch (Ιαπωνία), Peru (Περού) στάθηκαν επάξια λίγο πιο κάτω από το σημείο εκκίνησης, το The Lonely Spy (Ρωσία ή τότε ΕΣΣΔ). 

Και στη συνέχεια άρχισα να αποδελτιώνω τις πληροφορίες για τη μπάντα από το Λίβερπουλ η οποία αποτελούνταν από τον David Balfe, πρώην οργανίστα των Teardrop Explodes και τον μάνατζερ του συγκροτήματος Bill Drummond, ιδιοκτητών της περίφημης δισκογραφικής Zoo Records, οι οποίοι, αμφότεροι υπήρξαν και ιδρυτικά μέλη των Big in Japan (του υπερσυγκροτήματος – κοιτίδας μεγάλων μουσικών σχημάτων και φυσικά από τη Lori. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως ενώ για τα δύο άρρενα μέλη της μπάντας τα στοιχεία άρχιζαν να καλπάζουν από τον ένα σύνδεσμο στον άλλο με ολοένα και πυκνότερους ιστορικούς ρυθμούς, εκείνα τα οποία περίμενα πως θα αφορούσαν τη Lori ήταν άφαντα. Σχεδόν τίποτα. Ούτε καν το επώνυμό της!

οι Big in Japan 

[Οι Big in Japan φιλοξένησαν στις τάξεις τους ονόματα όπως ο Ian Broudie των Lightning Seeds, η Jayne Casey μετέπειτα στους Pink Military, ο Budgie από τους Siouxsie & the Banshees αλλά και τους Creatures, ο Holly Johnson των Frankie Goes to Hollywood και o Phil Allen των Deaf School εκτός των δύο προαναφερόμενων συνεργατών του Julian Cope].

Με το πέρασμα του χρόνου κι ενώ η έξαψή μου για τους L&tC φαινόταν να καταλαγιάζει, ήρθαν συστημένα σπίτι μου, κατευθείαν από Μεγάλη Βρετανία τα 2 σαρανταπεντάρια της μπάντας να την αναζωπυρώσουν. Δώρο γενεθλίων από καλό φίλο που γνώριζε την εμμονή μου με το συγκρότημα που με ξαναέβαλαν στη διαδικασία απάντησης του ερωτήματος «Τι απέγινε η Lori;». 

Με ένα καινούριο πλέον στοιχείο στα χέρια, αυτό της φωτογραφίας της ξανθιάς κοπέλας στο οπισθόφυλλο του ενός επτάιντσου και την εικασία πως ανήκει στην κάτοχο της μυστηριώδους φωνής που με συγκίνησε προ ενός περίπου έτους βάλθηκα να αναζητώ ξανά για οποιοδήποτε δικτυακό αποτύπωμα της Lori. Όπως και την πρώτη φορά όμως, κάθε νέο απρόσωπο δικτυακό μου ψάξιμο συνέχισε να πέφτει στο κενό. Τίποτα απολύτως. Σα να άνοιξε η γη και την κατάπιε. Μέχρι που…

«Το επώνυμο της είναι Larty, ή μήπως Lartey;», μου είπε ο Gavin, ένας μεσήλικας πλέον άγγλος, λάτρης του χαρακτηριστικού ήχου της Zoo Records, ο οποίος υπήρξε θαμώνας και μέλος του πρωτοπόρου Eric's club (τουλάχιστον μέχρι να μπαρκάρει, μπάρμαν σε ελληνικά κρουαζιερόπλοια, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ) σε κάποια δικτυακή κουβέντα που είχαμε.

[Το Eric's club ήταν διάσημο κλαμπ του Λίβερπουλ - στην πίσω μεριά του Cavern Club όπου πρωτοέπαιξαν οι Beatles -, το οποίο άνοιξε τις πόρτες του το 1976, κι έγινε γνωστό προσφέροντας καταφύγιο σε πάμπολλες punk και post-punk μπάντες ].

«H Lori ήταν τότε φοιτήτρια (στσ. στο Liverpool Art College όπως εντόπισα μετά εγώ). Την ίδια δεν την είχα συναντήσει ποτέ προσωπικά αλλά είχα γνωρίσει την αδελφή της, τη Sue. Στα εφηβικά μας πάρτυ στου Eric’s, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 70», συμπλήρωσε ο πληροφοριοδότης μου και εγώ κατέγραψα την πληροφορία όση ώρα εκείνος συνέχιζε να μου μεταφέρει το κλίμα και τα δρώμενα των πάρτυ των συναυλιών (Yachts, Generation X, Wah!, Echo & the Bunnymen) που ίδρωσαν εκεί. 

Η αλήθεια είναι πως σήμερα θα του έθετα διαφορετικές ερωτήσεις, αγνοούσα όμως πως σε λίγο θα διαπληκτιζόμουν με τον ισχυρογνώμονα όπως αποδείχτηκε βρετανό συνομιλητή μου για το αν κατηγοριοποιούνται στην αξιοσέβαστη πλευρά της ethnic ελληνικής σκηνής τα τραγούδια του Πάριου και της Βίσση όπως αυτός επέμενε και ότι αυτή θα ήταν η τελευταία ουσιαστική πληροφορία που θα εκμαίευα από αυτόν.

Το Touch, το πρώτο 7ιντσο του συγκροτήματος κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι το Νο70 στο UK Singles Chart κι έμεινε εκεί για μία εβδομάδα το Δεκέμβριο του 1979. Λίγους μήνες και ένα σινγκλ– το οποίο δε σημείωσε κάποια διάκριση πέραν των διαχρονικών ευσήμων από μεμονωμένους σαν κι εμένα ακροατές - αργότερα οι Lori & The Chameleons διέλυαν. 

Οι Bill Drummond και David Balfe μετά τη διάλυση των Chameleons ακολούθησαν υπέρλαμπρες διαδρομές. Αρχικά o Balfe έγινε γνωστός ως ιδρυτής έτερης διάσημης δισκογραφικής, της Food records (με ρόστερ που περιλάμβανε τους Blur (!), αλλά και τους Jesus Jones, Dubstar, Diesel Park West μεταξύ άλλων) κι έπειτα o Drummond ως ηγετική φυσιογνωμία της acid house σκηνής, πρωθιερέας των αλλόκοτων The Justified Ancients of Mu Mu ευρύτερα γνωστών ως KLF!

«Ίσως καλύτερα που δε βρήκα κάτι για τη Lori, θα μπορούσα να μάθω ότι έγινε αργότερα μέλος των Johnny Hates Jazz, των Fields of Nephilim ή κανενός άλλου φρικαλέου σχήματος…» δήλωνε ο Julian Cope πίσω στο 2006 για την άλλοτε ομοτράπεζή του Lori όταν έμεινε ατελέσφορη και η δική του έρευνα για λογαριασμό του Head Heritage (του μουσικού οργανισμού που ίδρυσε πάνω στην κόντρα του με τη μουσική βιομηχανία και διευθύνει έκτοτε ο ίδιος ). 

Άποψη που δε συμμερίστηκα και με όλη τη διακριτικότητα ενός ντετέκτιβ (ή ίσως ενός stalker) εστίασα πλέον την αναζήτηση μου στη Sue Lartey. Πρέπει να είχαν περάσει ήδη πέντε χρόνια από τη στιγμή που είχα ανοίξει το φάκελο που έγραφε Lori στην ετικέτα του όταν επιτέλους η έρευνα στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέδωσε καρπούς. Εντοπίζοντας 3 ή 4 λογαριασμούς που θα μπορούσαν να ταιριάζουν στην ομοαίματη του «στόχου» μου δε χρειάστηκα πολύ να καταλήξω σε εκείνον που συγκέντρωνε τις περισσότερες πιθανότητες. 

Τόσο οι γεωγραφικές όσο και οι χρονολογικές συντεταγμένες της γέννησης ταίριαζαν , τα ξανθά χαρακτηριστικά της κατόχου ήταν παρόμοια με εκείνα της φωτογραφίας του οπισθόφυλλου και το κυριότερο: η Sue ήταν παντρεμένη με τον Pete Wylie ο οποίος όχι μόνο είναι ο ηγέτης των Wah! (aka Wah!Heat), της ποστ πανκ μπάντας που έπαιζε στο Eric’s Club αλλά υπήρξε και εις εκ των τριών μελών των The Crucial Three μαζί με τον Julian Cope και τον Ian McCulloch πέρα από συνεργάτης του David Balfe. 

Ξεπερνώντας τους φυσιολογικούς μου δισταγμούς αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί της. Συνέταξα μια ευγενέστατη ηλεκτρονική επιστολή, ζήτησα εκ των προτέρων συγγνώμη για την όποια ενόχληση και την έστειλα προκειμένου να ξορκίσω το ‘που’, το ‘πως’ και το ‘πότε’ που θα αποκρυπτογραφούσαν τον τίτλο αυτής της ανάρτησης. 

Μόνο μερικοί μήνες έχουν περάσει από τότε, απάντηση στα μικροερωτήματά μου δεν έχω λάβει μέχρι σήμερα αλλά ομολογώ πως καθόλου δεν με πειράζει. Συνεχίσω να ακούω τα μονάκριβα σινγκλς με τα τέσσερα τραγούδια των Lori & the Chameleons και τα ευχαριστιέμαι με την ίδια συγκίνηση όπως την πρώτη φορά

Άλλωστε μερικά πράγματα είναι καλύτερο να μένουν στη σφαίρα των προσωπικών μας μύθων – τουλάχιστον όπως εμείς τους διαμορφώνουμε – από την πλήρη αποκάλυψή και πιθανή απομυθοποίησή τους, γιατί ποιος ξέρει; Ίσως να απογοητευόμουν αν έφτανε στο αυτί μου πως η Lori έγινε αργότερα μέλος των Johnny Hates Jazz, των Fields of Nephilim ή κανενός άλλου φρικαλέου σχήματος…»

βαβούρα στην οδό Τρέλας 13

 Στο μπαούλο με τα κόμικς και τ’ άλλα περιοδικά που αποκαλώ το «αρχείο μου» χρειάστηκε να βουτήξω τις προάλλες εν ώρα συγυρίσματος του πρωτοφανούς χάους που έχει ενσκήψει στο σπίτι τον τελευταίο καιρό. Και όπως ήταν αναμενόμενο, σαν αδέσποτος σκύλος που πρέπει να τακτοποιήσει κατά είδος τις αρμαθιές με τα λουκάνικα, εγώ, ο μέγας procrastinator παράτησα την αγγαρεία κι έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση. Προσπέρασα τους φακέλους με τα αποδελτιωμένα αποκόμματα εφημερίδων, τα ‘01’ , τα ‘Τεν Τεν’ και τα ‘Ιζνογκούντ’. Έμεινα ασυγκίνητος από τα ‘Παρά πέντε’, τα ‘MAD’ , τις ‘Βαβέλ’ και τους τόνους μουσικών περιοδικών δεκαετιών. Μπροστά μου ήταν οι Βαβούρες μου.

Η Βαβούρα (η οποία ενίοτε είχε τον υπότιτλο¨Περιοδικό για έξυπνα παιδιά) υπήρξε η «Διάπλασις των παίδων» των δημοτικών μου χρόνων.Το περιοδικό που με πρωτοέβαλε στον κόσμο των κόμικς πολύ πριν πέσω στα δίχτυα του μικρού Παρά Πέντε στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.
Αθώα και αφελής (και ίσως άνοστη για τα σημερινά δεδομένα) η Βαβούρα - αλλά χιλιόμετρα μακριά από τον ιλουστρασιόν παιδικό κόσμο της Disney - κυκλοφορούσε κάθε πρώτη και 15 του μήνα. Τυπωμένοι σε φθηνό χαρτί οι αντιήρωες των κιτρινισμένων σελίδων της βολοδέρνουν σε φαινομενικά αδιάφορες καταστάσεις, σε χαζοπεριπέτειες χωρίς θησαυρούς και διαστημόπλοια.

Αντιθέτως το φτωχόπαιδο, η κόρη του βρυκόλακα, η βιονική γιαγιά, ο χοντρούλης, ο γυαλάκιας, ο φοβιτσιάρης, η πλούσια μπατίρω, ο σπασίκλας, ο καρχαρίας από τα «Ούλα του καρχαρία», ο τηλεορασάκιας, (αντιγράφω μερικούς μόνο από τους τίτλους των διάφορων ιστοριών) και ο κάθε τύπου νερντ βιώνουν την άχαρη, ηττοπαθή καθημερινότητά τους, την πατάνε, τρώνε τρελλό bullying από τον περίγυρό τους αλλά πάντα ή σχεδόν πάντα καταφέρνουν στο τέλος της κάθε σελίδας όχι μόνο να τη βγάλουν καθαρή αλλά και να βγουν από πάνω. Τι πρωταγωνιστές θα ήταν άλλωστε αν δεν το κατάφερναν.

Και φυσικά η τελευταία σελίδα της ήταν για μένα η καλύτερη. Το sitcom «Η οδός τρέλας 13» με άφηνε πάντα ξάπλα από τα γέλια με δάκρυα στα μάτια και χωρίς αναπνοή.

υγ. Οσονούπω που θα με επισκεφτεί ένα σκάννερ και με την πρώτη ευκαιρία, θα ανεβάσω ένα δυο τεύχη ολόκληρα να δεις τι έχανες άμα δεν διάβαζες Βαβούρα!

είμαι κι εγώ Charlie

Ωχ, κι ο Wolinsky ανάμεσα στα θύματα αναφώνησα μόλις διάβασα τα χθεσινά νέα. Τα θυμάμαι τα σκίτσα και τις ιστορίες του Wolinsky από μικρός, όταν σε μια αίθουσα αναμονής οφθαλμιατρείου ξεφύλλιζα τα Παρά Πέντε του γιατρού προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω ένα καινούριο είδος χιούμορ. Ο Αρκάς κι ο Wolinski οι πιο προσιτοί στα 11 μου. Ο πρώτος με τον ανελέητο κόκκορα και ο δεύτερος με την προβοκατόρικη μα ερωτική του πένα. 

Κι έπειτα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς κάποια φορά που δε βρήκα τον «Μικρό Αρχηγό» με θυμάμαι να επενδύω το χαρτζιλίκι μου στο παρθενικό τεύχος (με α/α 0) του μικρού Παρά πέντε. Ο Edika στο εξώφυλλο με την «Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλντι». Η αρχή είχε γίνει: τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου πλημμυρίσαμε το σπίτι Βαβέλ και Παρά Πέντε. Πάντα καλοκρυμμένα από τους γονείς. πιστοί αναγνώστες και οι δυο μέχρι την άδοξη αναστολή αμφότερων των περιοδικών και των λοιπών εκδόσεων.

Εγγράφοντας άλλοτε σκασμένος στα γέλια κι άλλοτε με κομμένη την ανάσα τα ονόμτα των σχεδιαστών στο μυαλό μου με εκείνον τον μανιώδη τρόπο που άλλοι συνομήλικοι συγκρατούσαν ονόματα ποδοσφαιριστών.

H αγάπη είναι ισχυρότερη
από το μίσος

Λίγο καιρό αργότερα άρχισα κι εγώ να σχεδιάζω τις δικές μου ιστορίες. Και ήταν ίσως – πέρα από την ειδεχθή βία - επειδή κάποτε φανταζόμουν ότι θα γίνω κι εγώ καλός σκιτσογράφος (αυτό είχα απαντήσει άλλωστε και σε μια συνέντευξη για δουλειά χημικού όταν με είχαν ρωτήσει «Τι όνειρα έχετε για το μέλλον; Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας στο μέλλον;») που με τάραξαν με το παραπάνω οι χθεσινές εκτελέσεις σχεδιαστών και του προσωπικού του περιοδικού Charlie Hebdo. 

του Wolinski

Έψαξα στα γρήγορα το μπαούλο με τα κόμικ και τράβηξα ένα δυο τεύχη κι ένα αλμπουμάκι με σχέδια του Wolinski και τ' άπλωσα στο κρεβάτι μου να τα ξαναδιαβάσω

του Charb

Προφητικό το πενάκι του Charb. Ο Charb,  ένας από τους χθεσινούς εκτελεσθέντες κομιξάδες έγραφε στις αρχές της εβδομάδας  « Καμία τρομοκρατική ενέργεια μέχρι σήμερα στη Γαλλία» κι έπειτα συμπλήρωνε μέσα από το στόμα ενός τζιχαντιστή «Πρέπει να περιμένει κανείς μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου για να δώσει τις εορταστικές του ευχές»

  Je suis Charlie  

Εμείς πολίτες της Αθήνας, σε ένδειξη συμπαράστασης στο πένθος του Γαλλικού λαού για την αποτρόπαιη δολοφονία των ευρωπαίων φίλων-συμπολιτών μας και των καλλιτεχνών που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες των φανατικών, θα συναντηθούμε έξω από το Γαλλικό Ινστιτούτο Σίνα 31, Πέμπτη 8 Ιανουαρίου στις 17:00. 

ανάμεσα στα βιβλία ένας διαφορετικός τσελεμεντές

Τακτοποιώ τα βιβλία του καλοκαιριού πίσω στα ράφια της γεμάτης βιβλιοθήκης, προσπαθώντας να εξοικονομήσω χώρο ώστε να χωρέσουν, όταν – πάνω από δέκα χρόνια μετά την τελευταία φορά - πιάνω στα χέρια μου ξανά τον «Τσελεμεντέ του Αναρχικού». ‘Ένα βιβλίο που έχει φιλοξενηθεί σε όσα έπιπλα στέγασαν ανά καιρούς τη βιβλιοθήκη μου ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 80. 

Ο Τσελεμεντές του Αναρχικού (“The anarchist cookbook” ) πρωτοκυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1971, μια ριζοσπαστική κυκλοφορία, μεσούντος του πολέμου του Βιετνάμ. «Δεν είναι μια επαναστατική πράξη, αυτη-καθεαυτή… γράφει ο William Powell, ο συγγραφέας του εγκυκλοπαιδικού αυτού πονήματος, ...αλλά απευθύνεται αποκλειστικά σε ανθρώπους, που αισθάνονται ότι μπορούν να αυτοπειθαρχούν συνειδητά σε θέματα επικίνδυνα και απαγορευμένα. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε κάπου 11 χρόνια αργότερα από τις εκδόσεις “Άγιος Θεράπων” (σε μετάφραση Γ. Καράμπελα).

Στις σελίδες του θα βρεις ένα σωρό θεωρητικές πληροφορίες για την παρασκευή και χρήση ψυχεδελικών και ναρκωτικών ουσιών, από LSD έως ...τριμμένα δέρματα βατράχων, συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής οι οποίες στα προς ανάμειξη συστατικά υπάρχουν πάντα 2-3 κουταλάκια χόρτο (του Θεού), ένα ολόκληρο κεφάλαιο για φυσικά, και ενίοτε θανατηφόρα όπλα (από πάλη σώμα-με-σώμα και αυτοσχέδια όπλα, μέχρι τόξα και οπλοπολυβόλα), κάμποσα στοιχεία που αφορούν μεθόδους κατασκοπείας, ηλεκτρονικά, σαμποτάζ κι άλλα τόσα σχετικά με εκρηκτικά, ωρολογιακές βόμβες, και παγιδευμένα αυτοκίνητα, παγιδευμένες σφυρίχτρες και παγιδευμένα με ΤΝΤ τσιμπούκια.

συνταγή για φασόλια

Η κυκλοφορία, τόσο στο πρωτότυπο όσο και οι μεταφράσεις του βιβλίου, θεωρούνταν απαγορευμένες (δεν το γνωρίζω αν όντως ήταν, πάντως η εύρεση του στα χέρια σου θα μπορούσε αν όχι να στοιχειοθετήσει αδίκημα αλλά μάλλον να συνδράμει πιθανούς παράλληλους μπελάδες του κτήτη) ουκ ολίγες φορές στην ιστορία του και μάλιστα όχι μόνο από την όποια κρατική λογοκρισία. Όταν ο εκδοτικός οίκος που το εξέδιδε πωλήθηκε στον Steven Schragis, αυτός αποφάσισε εν έτει 1991 να το αποσύρει από την αγορά και να μην το ξανακυκλοφορήσει. 

Παρόλα αυτά, απ' ότι διιαβάζω, το copyright του βιβλίου μεταπωλήθηκε το 2002 στην Delta Press, εκδοτική που αρέσκεται να κυκλοφορεί αμφιλεγόμενους τίτλους βιβλίων, η οποία το εκδίδει έκτοτε ξανά και ξανά αν και σε κουτσουρεμένη, αυτολογοκριμένη μορφή. 

William Powell, ο συγγραφέας τουυ Τσελεμεντέ

Το ενδιαφέρον στην όλη ιστορία είναι πως ο συγγραφέας του βιβλίου, έχοντας εντωμεταξύ ενσωματωθεί στην χριστιανική πίστη της Αγγλικανικής Εκκλησίας επιχειρηματολογεί (και κυρίως επιχειρεί) μάταια υπέρ της απόσυρσης του βιβλίου. 

"Ο θυμός μου (σ.τ.λεμ. για τα γεγονότα της εποχής) με οδήγησε στη γραφή του Cookbook, με τύφλωσε με την παράλογη ιδέα ότι η βία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη της βίας", δήλωσε πρόσφατα ο Powell στην εφημερίδα The Guardian.

Το υψηλό status αποδοχής τούτου του συγγράματος κατά τη γνώμη μου το διαμόρφωσαν οι έννοιες του "απαγορευμένου" και "παράνομου" που κρύβονταν κάποτε πίσω του (σήμερα μπορείς να το αγοράσεις ή να το παραγγείλεις online απ' όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία), έννοιες συχνά ταυτόσημες με το τρίπτυχο παράδεισος-μήλο-φίδι στο θυμικό των εφήβων οποιασδήποτε ηλικίας.

Όπως επίσης και η κριτική του FBI άμα τη κυκλοφορία του: Πρόκειται για μία από τα πιο βάναυσες, χαμερπείς, και παρανοϊκές προσπάθειες γραφής που έχουν επιχειρηθεί ποτέ.

από την έρευνα του FBI για το βιβλίο όπως αυτή
κοινοποιήθηκε το 2010

Εδώ βρίσκεται ολόκληρη η έρευνα

Δεν θυμάμαι αν υπήρξε περίοδος που το είχα πάρει στα σοβαρά*, σήμερα είμαι περήφανος που κατέχω, cult τρισμέγιστο, ένα από τα πρώτα Ελληνικά αντίτυπα. Τις ανεπιβεβαίωτες, ανεξακρίβωτες και κατά πάσα πιθανότητα μη έγκυρες «συνταγές» και «πληροφορίες» του οποίου είναι βέβαιο πως και να ήθελες δε μπορείς – και δε θα ‘πρεπε επ’ ουδενί – να πάρεις στα σοβαρά και κατά γράμμα αν αγαπάς τη ζωή σου. 

Κυκλοφορεί επισης από το 2004 ένα αντι-βιβλίο με τίτλο "Ο Τσελεμεντές του Αναρχικού: Συνταγές της Καταστροφής" γραμμένο από μέλη της αναρχικής κολλεκτίβας CrimethInc. το οποίο όχι μόνο αποδομεί τον Τσελεμεντέ αλλά εναντιώνεται και στην καταχρηστική σύνδεσή του με το κίνημα του Αναρχισμού.

υγ. Με ένα απλό ψάξιμο στο δίκτυο μπορείς να το βρεις σε ψηφιακή pdf μορφή.

* Η Μπανανιδίνη για παράδειγμα διόλου ψυχότροπη δεν είναι.

Lemon In First Out

Σχεδόν ψυχή ζώσα στην Αθήνα - τουλάχιστον απ’ αυτές τις ψυχές που ξέρω – κι εγώ περαστικός. Παίρνω τη Γεωργία τηλέφωνο, έχει γίνει γειτόνισσα τελευταία

- Σώσε με, της λέω, έλα να με φωτογραφήσεις γιατί δεν έχω ούτε μια φωτογραφία της προκοπής που να μην φαίνεται η μούρη μου και θα μου στείλουν λένε συνεργείο. Όταν την ακούω να δειλιάζει, αμφιβάλλοντας για την εικονοληπτική της δεινότητα, την ηρεμώ:

- Μην ανησυχείς, έχω εγώ μια ιδέα εσύ απλά θα πατάς αβέρτα τα κλικ.

Βγήκαμε στην πίσω αυλή του σπιτιού μου, αστικό τοπίο, ακάλυπτος, κάγκελα, κεραίες τηλεόρασης κλπ. Ανεβοκατέβηκα μέσα σε 5 λεπτά τις μεταλλικές σκάλες που οδηγούν στους πάνω ορόφους και μέσα στην Αυγουστιάτικη ησυχία άκουγα ικανοποιημένος το συνεχές ανοιγόκλειμα του κλείστρου της μηχανής, ρεμβάζοντας πότε τα πόδια μου πότε το μεσημεριανό υπερπέραν.

Έστειλα 5-6 φωτογραφίες, διάλεξαν μία συνοδευτική να ανεβάσουν και λίγες ώρες αργότερα, ίσα-ίσα πριν σαλπάρω για Κρήτη (για την οποία πιθανολογώ πως όλο και κάποια ανάρτηση θα ακολουθήσει) δημοσιεύτηκαν στο lifo.gr μερικές ερωτήσεις που μου έθεσε ο Βαγγέλης Μακρής, σχετικές με κάποια προηγούμενη ανάρτησή μου (εκείνη που αφορούσε την πρώτη φορά που άκουσα Ηλίθια Αστεία) καθώς φυσικά και οι απαντήσεις μου. Αν θες μπορείς να τις διαβάσεις εδώ:

Η πρώτη φορά που είδα live τους Στέρεο Νόβα 

Πηγή: www.lifo.gr

 Εδώ, σε μια αδημοσίευτη φωτό: εγώ και το αγαπημένο μου σαλιγκάρι.

Enola Gay

You should have stayed at home yesterday

 

 

Πέθανε πριν 9 ημέρες, στις 29 Ιουλίου κσι σε ηλικία 93 ετών ο Theodore Van Kirk, το τελευταίο μέλος του πληρώματος του αεροσκάφους Enola Gay που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα την 6η Αυγούστου του 1945.

οι περιφρονημένοι του ροκ εν ρολ # 2

(του Ηλία Νίσαρη

αναδημοσίευση)

Οι περιφρονημένοι του ροκ εν ρολ # 2

 

 

Όταν χώρισαν οι δρόμοι τους, οι άνθρωποι που κάποτε απάρτιζαν τους Future Foes δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να επιβεβαιώσουν το όνομα που οι ίδιοι είχαν επιλέξει για την μπάντα τους: μελλοντικοί ΕΧΘΡΟΙ.

Οι τέσσερίς τους χωρίστηκαν σε τρία στρατόπεδα: τους «νικητές» Dale Arnold (κιθάρα και τραγούδι) και Ivan Simic (ντραμς), που σχημάτισαν καινούρια μπάντα, τους Lady Noise, τον Gabriel Jonas, που αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ αντί για πληκτράς και τον μπασίστα και τραγουδιστή Andy Stone, που αποφάσισε να βγάλει ένα σόλο δίσκο υπό το ψευδώνυμο The Selfish Fish. Ο δίσκος δεν ήταν κακός– ήταν άθλιος. Ήταν σαν να τον είχε γράψει ένα παιδί πέντε χρονών που έχει μεν ταλέντο στη μουσική, αλλά δεν έχει ακούσει ποτέ του ούτε μισό τραγούδι. Καθώς δεν θύμιζε σε τίποτα ούτε το παλιό του συγκρότημα ούτε οτιδήποτε άλλο κυκλοφορούσε εκείνον τον καιρό, το άλμπουμ πήγε άπατο.

Εν τω μεταξύ οι Lady Noise έπαιρναν σιγά-σιγά τα πάνω τους. Βλέποντας την κυκλοφορία του Selfish Fish σαν μια κατάντια από την πλευρά του παλιού τους συνεργάτης, που τους ήταν ήδη αντιπαθής, αποφάσισαν να τον γελοιοποιήσουν όσο περισσότερο γινόταν.Κυκλοφορώντας το σινγκλ τους “I Knew Him When He Was Normal”, γύρευαν να τον κάνουν ρεντίκολο, υπονοώντας,μέσα από τους στίχους, πως ο παλιός συνεργάτης είχε πια τρελαθεί. Το τραγούδι έκανε έναν κάποιο θόρυβο, αλλά γρήγορα ξεχάστηκε – το ίδιο και οι δημιουργοί του. Τελικά, και οι τέσσερις πρώην Future Foes επέστρεψαν στην αφάνεια από την οποία είχαν ξεκινήσει. Οι Arnold και Simic έγιναν σεσιονάδες, ο Jonas σκηνοθέτης δελτίων ειδήσεων και ο Stone αποσύρθηκε από τα εγκόσμια σε ένα ράντσο που κληρονόμησε από κάποιον μακρινό του θείο.

Τους είχε πια καλύψει όλους ένα πέπλο λήθης, όταν ένας πολυπράγμων ραδιοφωνικός παραγωγός και μπλόγκερ ανακάλυψε μια κόπια του σινγκλ “I Knew Him When He Was Normal” («Τον ήξερα τότε που ήταν φυσιολογικός») και, χωρίς να ξέρει την ιστορία πίσω από το τραγούδι, το έπαιξε στην εκπομπή του, διερωτώμενος τι θα μπορούσε να έχει αποτελέσει την αφορμή για τη σύνθεση ενός τέτοιου άσματος. Το τραγούδι έκανε και πάλι έναν κάποιο θόρυβο. Κάποιος που ήθελε να φανεί ακόμα πιο ψαγμένος και που ήταν κι αυτός παραγωγός σε έναν ανταγωνιστικό σταθμό, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη φασαρία και, παράλληλα, να δειχτεί πιο βαθύς γνώστης του αντικειμένου κι έτσι έπαιξε κάτι από το Selfish Fish. Ακούγοντας αυτό το παιδιάστικο αριστούργημα, οι χίψτερ της Νέας Υόρκης έκαναν σαν τρελοί, ανακαλύπτοντας κάτι που ήταν «τόσο κακό που είναι υπέροχο», όπως έγραψε ένας από αυτούς στο τουίτερ.

Η φήμη του δίσκου άρχισε να αυξάνει και να εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα και μετά σε όλον τον κόσμο, μέχρι που ο Andy Stone αναγκάστηκε να βγει από την απομόνωσή του και να αρχίσει να εμφανίζεται ξανά σε συνεντεύξεις και συναυλίες. Δεν απογοήτευσε τους θαυμαστές του. Εμφανίστηκε μπροστά τους το ίδιο αλλόκοτος – σπουδαία αλλόκοτος – όσο τον είχαν φανταστεί κι όσο θα μπορούσε να έχει καταλήξει μετά από τόσα χρόνια σχεδόν απόλυτης μοναξιάς.

Είκοσι χρόνια μετά, έγινε κάτι σαν σταρ, ενώ οι παλιοί του συνεργάτες παρέμειναν ασήμαντοι και αφανείς. Ο Arnold τόλμησε βέβαια να προτείνει στον Stone να ξαναενωθούν. Κι οStone του είπε απλώς: «Με ήξερες τότε που ήμουν φυσιολογικός. Δεν είμαι πια. Και ούτε κάνω πια παρέα με φυσιολογικούς ανθρώπους». 

 

Ο Ηλίας Νίσαρης, φίλος και συμπαραγωγός στον Indieground Radio, ανήκει στην νέα γενιά των Ελλήνων συγγραφέων. Έχει εκδώσει το 2013 το καλό κι ενδιαφέρον μυθιστόρημα "Ελληνική Ασφυξία" στις εκδόσεις των Συναδέλφων. Περισσότερα διηγήματα και όχι μόνο υπάρχουν στο προσωπικό του ιστολόγιο.

 

υγ. Το παραπάνω διήγημα το  επέλεξα μεταξύ πολλών γιατί έχει να κάνει με τη μουσική. Με τα τρίβια και τους μύθους που περικυκλώνουν ta συγκροτήματα ή ta τραγούδια όταν περάσει η μπογιά τους. Από αυτά που μ' αρέσει να ψάχνω κι εγώ για τις εκπομπές της Παρσκευής στο σταθμό.

love to love you vinyl - οι 33 στροφές στα κόμικς

Τον καιρό που σκέφτεσαι να αδυνατίσεις μόνο και μόνο για να χωράς κι εσύ στο δωμάτιο με τους δίσκους - άντε και για να φτάνεις στα ψηλότερα ράφια της δισκοθήκης χωρίς να λαχανιάζεις καθώς τεντώνεσαι -,

τότε που οι δίσκοι αρχίζουν να καταλαμβάνουν τα χαλιά, τα μωσαϊκά και τα παρκέ συνειδητοποιείς πως το παιχνίδι δεν έχει το τέλος εκείνο που είχαν προβλέψει η Neoset, ο Βαράγκης και το Νεο Κατοικείν.

by Robert Crumb

Με την αμηχανία που σου δημιουργεί η γνώση του πεπερασμένου των επίπλων που φιλοξενούν τα άπειρα κιλά δίσκων - αλήθεια θυμάσαι τη μέρα που τ' αγόραζες και νόμιζες πως θα γεμίσει στα γεράματά σου; -  γονάτισε, διάλεξε ένα δίσκο από το κασόνι με τις νέες "αφίξεις" ...

by Edika (Θεός)

και βάλτον να παίξει για σένα. 

Έπειτα χάϊδεψε με τα ακροδάχτυλά σου τις ράχες των βινυλίων στα ράφια της δισκοθήκης σου γι ακόμα μια φορά και νιώσε περήφανος για το ιερό σου κόλλημα. Όρισε εκ νέου τη φράση "Μια μεγάλη δισκοθήκη"

Peanuts, by Charles Schulz

Τέλος πλύνε τα χέρια σου από τη σκόνη που μάζεψαν κατά την προηγούμενη διαδικασία περηφάνειας καθώς κανείς βινυλιάκιας δεν ξεσκονίζει ποτέ τα άλμπουμ του.

Οι ρίζες της παρούσας ανάρτησης, ο συνδυασμός  των δύο πολιτισμικών τάσεων, στο βινύλιο και τα κόμικς αναφέρομαι φυσικά, χρονολογούνται στις απαρχές του ιστολογικού μου χωρόχρονου, μπορεί κι ακόμη παλιότερα. Τότε που μάζευα υλικό για ένα ποστ αφιερωμένο στη διείσδυση των κόμικ στο artwork γνωστών και μη εξύφυλλων δίσκων. Για αρχή είχα σχεδιάσει να βάλω το Cheap Thrills της Janis Joplin με τους Big Brother & The Holding Co.

Cheap Thrills, by Robert Crumb

Στην πορεία όμως, το όλο εγχείρημα πήρε μια νέα κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό αρέσκομαι να ανεβάζω "δοξαστικές" αναρτήσεις που αφορούν το βινύλιο και δεν έχω εγκαταλείψει αυτή την "Love to love you baby" διάθεση  προς το αντικείμενο φετίχ (Φετιχιστής μπορεί να δηλώνω, συλλέκτης όχι)..

Να μιλάω για όλες εκείνες τις απολαύσεις που αφορούν τη σχέση μου (σου, μας, σας) με αυτό, από το να το ψάχνεις και να το αναζητάς, μέχρι να το αγοράζεις, να του ανοίγεις τη συσκευασία και να το καθαρίζεις, και από το να εντρυφείς σε εσώφυλλα και σημειώσεις μέχρι - και αυτό είναι και το σημαντικότερο - και να το ακούς. 

Έτσι ο αναθεωρημένος λόγος ύπαρξης της ανάρτησης και δικός μου σκοπός (πιθανότατα ανώφελος, μα σίγουρα εγκυκλοπαιδικός κι εργασιοθεραπευτικός συνάμα), είναι το να εντοπίσω τις περισσότερες δυνατές σχεδιαστικές απεικονίσεις δίσκων βινυλίου καθώς και των θαυμαστών αναπαραγωγέων αναλογικού ήχου, που ονομάζουμε πικάπ, σε κόμικ, διαφημίσεις, γελοιογραφίες, τρικάκια, flyer κλπ

Ξεκίνησα λοιπόν, σκανάρωντας αρχικά όλους τους νευρώνες της μνήμης μου, ανέτρεξα σε ψηφιακούς φακέλους δεκαετιών στον υπολογιστή μου, κι αργότερα σε στίβες περιοδικών κόμικς, χωμένος σε μπαούλα και πατάρια. Στο τέλος έφερα και μια βόλτα στο χάος του διαδικτύου.

by Christian Binet

Έβαλα ένα δίσκο να στριφογυρνάει στο πλατώ, η ανάρτηση αυτή δεν θα μπορούσε άλλωστε να γραφτεί υπό τους ήχους άλλου φορμάτ, κι άρχισα την αποδελτίωση.

Οι πωλήσεις των δίσκων βινυλίου ανακάμπτουν του καταποντισμού τους κατά τη δεκαετία του 90, και συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία για σχεδόν δέκατη χρονιά!  Κάτι η επιστροφή στην ανάγκη του φυσικού, απτού αντικειμένου, η εξάπλωση της ιδέας περί ανωτερότητας του ήχου του βινυλίου και η παράλληλη εξαΰλωση του αντίπαλου cd,

κάτι οι μοδάτες vintage αναβιώσεις (με τη συμπαρομαρτούσα θετικότατη Record Store Day και το όλο hype), ανάγκασαν σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους, εταιρίες και δισκογραφούντες, να τυπώσουν τις δουλειές τους σε πολυμερισμένους πλαστικούς κύκλους προκειμένου να καλύψουν την αγοραστική όρεξη του κοινού.

Και πέρα από το αναμενόμενο έστειλαν πάρα πολύ περισσότερο μουσικόφιλο κόσμο στα δισκοπωλεία.

Η τροφοδότηση της έξης κάθε δισκομανιακού κατά τα γραφάς, ανέκαθεν απαιτούσε υπομονή, έρευνα και αντοχή. Κι οι περισσότεροι του κόμματος, εξ' όσων γνωρίζω τα έχουν αυτά τα τρία ηθικά αγαθά (στους περισσότερους εκλείπει βέβαια η αλληλεγγύη αλλά ετούτο είναι μια άλλη ιστορία). Υπάρχει όμως κι ένα τέταρτο αγαθό, υλικό αυτό, που καθορίζει την αγορά δίσκων (και πικάπ, ενισχυτών, ηχείων, επίπλων, καλωδίων). Το χρήμα.

Έτσι παρ' όλα τα υψηλά δεκαετίας διεθνώς, η αγορά, για την εγχώρια ομιλώ, έχει αναγκάσει τους περισσότερους στην αποκλειστική (και σ' αυτό το επίθετο εστιάζεται ένα κάποιο πρόβλημα) αναζήτηση δίσκων σε παζάρια και καταστήματα μεταχειρισμένων.

Προσωπικά πάντως εγώ το ευχαριστιέμαι εξίσου αν όχι και περισσότερο. Είναι που ενθουσιάζομαι όταν μερικές φορές στα μεταχειρισμένα άλμπουμ που φτάνουν στον καναπέ μου, ανακαλύπτω σημάδια και μηνύματα των παλιών κατόχων (εδώ δυο από τις περιπτώσεις αυτές: 1 & 2)

(Η Παναγιά μαζί σου, τις Κυριακές το πρωί στα παζάρια)

Holy Vinyl

Τα δε νέα ακούσματα έρχονται συνήθως μέσω οπτικών ινών, ελέγχονται, εκρίνονται, ξεδιαλέγονται προσεκτικά κι αν κάποιο απ' αυτά θεωρείς ότι αξίζει, τότε και μόνο τότε τρέχεις και το αναζητάς στο κοντινότερο δισκάδικο.

Δυστυχώς στην ψηφιακή τους μορφή, σπάνια ακούγονται πλέον ολόκληρα τα άλμπουμ ως ενιαία πνευματικά έργα. Ακόμα κι εγώ που δεν ενστερνίζομαι τη θεωρία των ξερών single, του ενός, άντε δύο χιτ ανά μπάντα και ανά δίσκο, υποκύπτω συχνά στον πειρασμό του next - next -next ....

[Ίσως έτσι κρατιέμαι νέος, ε; Αλλά τι νέος θα μου πείς με τέτοιες γελοιγραφίες σαν από το "Τραστ του γέλιου";]

Τις περισσότερες φορές οι μεγάλες αλήθειες (ναι υπάρχουν!) κρύβονται στα απλά λόγια. Ηλίου φαεινότερον αυτό στα στριπάκια του Charles Schulz. Η παρέα του Snoopy έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το βινύλιο και με την παιδική τους αφέλεια οι χαρακτήρες των Peanuts την αποκαλύπτει:

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Είναι όντως αυτές οι αλήθειες οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν συλλέκτη; Δύσκολο να σου απαντήσω μιας και δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία αυτή.

Peanuts, by Charles Schulz 

Ας επανέλθω όμως τώρα, στην πένα του κ. Robert Crumb, μιας κι αυτή στάθηκε η αρχέγονη αφορμή για την ανάρτηση, πάμε να δούμε "Το μανιφέστο του συλλέκτη δίσκων" διά χειρός του ιδίου (κλικ για μεγέθυνση)

Record Collectors by Robert Crumb

ο οποίος κ. Crumb έχει τιμήσει ουκ ολίγες φορές με τα μελάνια και τις γραφίδες του στα ιδιοσυγκρασιακά του σκίτσα, τόσο το βινύλιο, τους δίσκους και τα δισκάκια, τα πικάπ και τις συλλογές όσο και τα ίδια τα πρεζάκια του μαύρου χρυσού, τους δισκόφιλους και την καταραμένη ψυχολογία τους.

by Robert Crumb

by Robert Crumb

by Robert Crumb

καθώς και ο αντίλογος σε μια σπουδαία αυτοκριτική ανάλυση του ψυχισμού ενός συλλέκτη από έναν ...πάσχοντα. Τα λόγια του οποίου αν και υπερβολικά που και που έχουν πολύ ενδιαφέον:

Το σύνδρομο του συλλέκτη δίσκων: μια special κατηγορία ζωικού είδους.

by Robert Crumb

Οι κίνδυνοι. Οι πραγματικοί κίνδυνοι για έναν λάτρη του βινυλίου δεν είναι βέβαια ούτε ο εθισμός του στη νόμιμη μαύρη ουσία, 

Ranxerox by Stefano Tamburini and Tanino Liberatore,

I can't help it, Mike !!! (απίθανη ατάκα)

ούτε στην αντικοινωνικότητα που κάποιοι λένε πως ενσκύπτει στους συλλέκτες. Οι κίνδυνοι είναι άλλοι ή για να το πω καλύτερα οι κίνδυνοι είναι οι άλλοι. 

Li'l Phooey Dewey by Malt Spinelli

Για παράδειγμα ο τρόμος του να αφήσεις παιδιά, ανήψια και εγγόνια να ...παίξουν (με) τους δίσκους σου. Λαμπάτοι ενισχυτές και ακριβά πικάπ, διαμαντένιες βελόνες και κεφαλές πηνίου οφείλουν να έχουν πάντα ατρόμητους κασκαντέρ, υποκατάστατα για τα γυναικόπαιδα, τον απλό ...λαό με τον οποίο συνοικείς. 

Woody Woodpecker by Walter Lantz

Tom & Jerry by Hanna & Barbera

Καθώς όμως κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις που τον επιβεβαιώνουν υπάρχουν πάντα κι εκείνες οι στιγμές που κάποιο κόσμημα της δισκοθήκης σου χάνεται με άδοξο τρόπο.

Σπάνια έως ποτέ εχθρός είναι και ο κακός σου εαυτός.

The Simpsons, by Matt Groening

The Freak Brothers

Και λέω σπάνια έως ποτέ γιατί ακόμα και στα πάρτυ, - τουλάχιστον όπως γινόντυσαν κάποτε αυτά, όπου εκατοντάδες δίσκοι έπαιρναν τη σειρά τους να φέρουν τις βόλτες τους στο πλατώ πριν στοιβαχτούν απροστάτευτοι, γυμνοί από εσώφυλλα και προστατευτικά "βρακιά", ο ένας πάνω στον άλλο -, πλην ελαχίστων σημαδιών χρήσης ποτέ δεν πάθαιναν τίποτα.

Και αναφέρομαι σε κατακλυσμιαία πάρτυ με πολλούς καλεσμένους

The Far Side, by Gary Larson 

σε πάρτυ με 2 άτομα

Omaha by Reed Waller

ή ακόμα και εκείνα τα πάρτυ του που έκανες μόνος, είτε σ' άκουγε όλη η γειτονιά.

by Edika (είπαμε, θεός)

είτε όχι.

Ή και να πάθαιναν στην τελική, ήξερες πως εξαρχής γι αυτό προορίζονταν. Ένας δίσκος με τον οποίο έχετε λειώσει στο χορό δεν παύει να είναι ποτέ ένας από τους πιο υπέροχους δίσκους που έχεις. Όσες γρατζουνιές και χυμένα ποτά να έχει πάνω του.

Το "Standing on a beach" των Cure, κάπως έτσι την έχει πατήσει.

Κι εσύ φυσικά και δικαιολογημένα ο καλύτερος DJ του κόσμου! Στο σπίτι...

στο κλαμπ

στο τζούκμποξ ενός μπάρ

Juke box by Petros Zervos

The Simpsons, by Matt Groening

ή στο στούντιο ενός ραδιοφωνικού σταθμού

Lupo Alberto by Silver

Radio Lucien by Margerin

αφού ακούς και παίζεις την καλύτερη μουσική που έχει ηχογραφηθεί ποτέ στον πλανήτη.

Mafalda by Quino

με τους προσωπικούς σου ήρωες

Superman 1947

ή ακόμα καλύτερα τους ολόδικούς σου αντιήρωες

Mr Magoo, by M. Kaufman & J.Hubley

διαλέγοντας τραγούδια από τις 33 στροφές

τις 45

ή τις 78

Rolling Stones, by Robert Crumb

Red Brothers by Panebarco

Έτσι δεν είναι;

"Πονάει πάντα η πρώτη φορά, όπως λέει και εκείνο το συγκρότημα που άκουγες" μου 'χε πει η μάνα μου πάνω σε μια κουβέντα μια φορά, στις Τρύπες αναφερόταν φυσικά, κι εγώ έκπληκτος όχι μόνο που δεν αγνοούσε τη μουσική που έβαζα έφηβος στο πατρικό αλλά αντιθέτως είχε επιχειρηματολογήσει με στίχο του Αγγελάκα, απάντησα εξυπνακίστικα με τον αμέσως επόμενο στίχο.

Κάθε βινύλιο κουβαλάει πάνω του μνήμες. Σαν φωτογραφία ένα πράγμα. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά δεν πειράζει. Αντιγράφω λοιπόν από μία ανάρτηση του προηγούμενου μήνα: 

...η ιστορία της ζωής μου βλέπεις, ίσως και της δικής σου αν είσαι πάνω κάτω στην ηλικία μου ή μεγαλύτερος, έχει καταγεγραμμένο το μουσικό της soundtrack σε μαύρους κυκλικούς δίσκους πολυβινυλοχλωριδίου.  

5 e il numero perfetto by Igort

Οι οποίοι αν το σκεφτείς  φέρουν και κάτι ακόμα, άγραφο κι ατύπωτο αυτό, εξίσου σημαντικό πάνω τους. Μνήμες. Είναι φορτωμένοι εικόνες από τον καιρό που τους αγόραζες. Εποχές αυτιστικής εφηβείας, εποχές χορού, εποχές της πρώτης φοράς, μακριών μαλλιών, συνακροάσεων, ευτυχίας, εκπληρωμένων ή μη μεγάλων ερώτων, βίας και ξεσπασμάτων, λύπης κοκ. 

Top Cat by Hanna-Barbera

Τη μέρα που πήρα τον πρώτο μου μισθό, στην πρώτη μου έξοδο απ'το στρατόπεδο, τη μέρα που ήθελα να σου γράψω μια κασέτα με το τραγούδι που σου άρεσε, τη μέρα που έχασα τη δουλειά μου, τη μέρα που τέλειωσα το σχολείο ή τη σχολή, τη μέρα της απώλειας, τη μέρα που είχα 100 δραχμές στην τσέπη, τη μέρα που ψάχναμε δίσκους παρέα, τη μέρα που θα άλλαζε η χιλιετία, τη μέρα που γύρναγα έρημος στους δρόμους της πόλης αλλά κι εκείνη που σφύριζα ενθουσιασμένος στα ίδια μέρη πήρα ένα δίσκο. Όπως και τόσες άλλες.

Πολλές εκατοντάδες μέρες, τουλάχιστον 30 Μαρτίων. 

by Robert Crumb

Στις γιορτές και τα γενέθλια μου παίρνουνε δίσκους καλοί φίλοι.

Αυτά τα λίγα.

Now's the time, by Jean-Michel Basquiat