μια Χαρά

- Δε θέλουμε να την ξαναδούμε ούτε ζωγραφιστή να της πεις, μήνυσαν στη φίλη που πήγε να μαζέψει τα πράγματά της τ’ αφεντικά από το σπίτι που παραδούλευε εσώκλειστη...

Σε κάποιαν έξοδο, μιαν Κυριακή τον γνώρισε κι αμέσως τον ερωτεύτηκε η Χαρά. Δυο βδομάδες έχουν περάσει. Και τώρα μέσα στο ξένο σπίτι σφουγγαρίζει κι ανατριχιάζει τον καημό που δε θα δει τον καλό της μέχρι το επόμενο ρεπό.  

Κάθε μέρα που ξημερώνει, πως και πως τα μεσάνυχτα περιμένει η Χαρά. Που θα χτυπήσει το κινητό της. Να ακούει τον άνθρωπό της να την καληνυχτίζει πριν την πάρει ο ύπνος.

Της πήρε ο έρως τα μυαλά για τα καλά της Χαράς, μπουκιά δεν κατεβαίνει κι η δουλειά της φαίνεται βαρύτερη τώρα. Άσε που αφαιρέθηκε και ξέχασε σε λίγες μέρες να μιλάει τη νέα της γλώσσα. Αβάσταχτη η  ευτυχία.

Έμπλεξε στα δίχτυα του έρωτα η Χαρά. Κι όταν το αμόρε δεν τηλεφώνησε για μια βδομάδα έκοψε τη φλέβα της η Χαρά. Μέσα στο ξένο σπίτι. 

Ποτάμι το αίμα.

Πίσω στην πατρίδα ο γιος της είναι ακόμα στη φυλακή. Τους δικηγόρους τους πληρώνει η Χαρά με το μήνα. Ενάμιση μήνα στο νοσοκομείο δεν τους έχει στείλει φράγκο. 

...έχω πάνω απο χρόνο να μάθω νέα της. 

όσα έρχονται από τα παλιά

Έκανε ακόμη μία προσπάθεια να θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε ξυπνήσει κι  είχε περάσει ολόκληρη τη μέρα χωρίς ούτε μία σκέψη αυτοχειρίας. Το ένα του βλέφαρο μισόκλεισε, στην άκρη του ματιού του ζάρωσαν εκείνες οι ρυτίδες που φανερώνουν έντονη προσπάθεια (ή πόνο). Την ίδια ακριβώς στιγμή τα δάχτυλα του δεξιού του ποδιού του δίπλωσαν μηχανικά μέσα στην παντόφλα, σημάδι πως η απάντηση σε αυτό που τον βασάνιζε εδώ και δυο ώρες ήταν κοντά. 

Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνό και τον επανέφερε στον κόσμο της πραγματικότητας, ο οποίος είναι αλήθεια πως καθόλου δεν τον ενδιέφερε. Παρακαλώ, είπε με ύφος διόλου ερωτηματικό, μάλλον σαν απάντηση σε κάποιο ανείπωτο «ευχαριστώ» ακούστηκε.

 - Έλα καλησπέρα φίλε, του λέω. Πως τα πάμε;

Η παιδική μας φιλία με το που με αναγνωρίζει φέρνει μια μικρή σπίθα στη φωνή του, το ότι έχουμε να βρεθούμε χρόνια  όμως. την καταβρέχει σχεδόν αμέσως ξαναβυθίζοντάς τον στην αδυναμία μιας στενάχωρης νιρβάνας που του επιβάλλουν οι δοσολογίες του.

Μιλάμε για λίγο μόνο και τον καληνυχτίζω με ενοχές. Δεν ξέρω βλέπεις πως μου ήρθε και του τηλεφώνησα και ούτε ξέρω πότε θα ξανακαλέσω το νούμερο του.

#

Μεγάλες μουσικές ανακαλύψεις έκανα την τρέχουσα εβδομάδα. Παλιές μα ολόφρεσκες ηχογραφήσεις συνάρπασαν τα αυτιά μου και θωράκισαν το μικρό μου κάστρο. Πολλές από αυτές κουβάλησα μαζί μου στο σταθμό και τις ακούσαμε παρέα, άλλες τόσες μάλλον θα περιμένουν μια εβδομάδα. Music will save us all. 

Όποιος/α επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο της εκπομπής δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού, κατευθείαν από εδώ:

133rd lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Αν πάλι κάποιος θέλει  να κατεβάσει το podcast του επεισοδίου αρκεί ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Το δε σημερινό playlist είναι εδώ:

• Daydreamer - High Road
• Port O'Brien - Threadbare 
• Jane And Barton - It's A Fine Day 
• Belle and Sebastian - The Stars of Track and Field (BBC Sessions)
• Bryan MacLean - Alone Again Or
• Steve Harley & Cockney Rebel - Make Me Smile (Come Up and See Me) (Rough Mix)
• Swans  - Love Will Tear Us Apart
• Siglo XX - Art of war
• Το Φως και η Σκιά του (The Last Drive) - Λέμμινγκς
• Young Marble Giants - Wurlitzer Jukebox
• Vic Godard & Subway Sect-Music Of A Werewolf 
• Gang Of Four - Paralyzed
• Franz Ferdinand - Michael
• This Heat - S.p.Q.R.
• The Chap - Remember Elvis Rex
• The Velvet Underground - All Tomorrow's Parties
• Beat Happening - Indian Summer 
• Can - Mary, Mary So Contrary
• Meanwhile Back In Communist Russia - Delay Decay Attack (Peel Sessions)
• Dino Valente - Tomorrow
• Clan Of Xymox - Heroes (Slow industrial Version)
• Future Islands - Sun in the Morning 
• Ultravox - New Europeans
• Man Or Astroman-Sferic Waves
• Τρύπες - Ταξιδιάρα Ψυχή
• Mainly Spaniards - That's What Your Friends Are For
• Spoon - Lines in the Suit 
• The Unicorns - I Was Born (A Unicorn)
• Bauhaus - Third Uncle 

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό 

Σαββατοκύριακο σε όλους.

εύθραυστος

«Έλα μη στεναχωριέσαι/μασάς/το βάζεις κάτω» ή «Τον γλυκό μου!, την πάτησε πάλι» θα άκουγες παλιότερα σε κάποια αποτυχία σου. Ε, ρε και πόσο ξέβαφαν το κόκκινο της ντροπής κάτι τέτοιες κουβέντες. Τις αναπολείς και θλίβεσαι καθώς μια ενδεχόμενη σημερινή σου αποτυχία θα πρόσθετε απλά δεκάδες στερητικά α μπροστά από λέξεις που θεωρείς κολακευτικές.

Αυτό συμβαίνει γιατί - πατημένα τα σαράντα - παύεις να θεωρείσαι αυτό που λέμε αξιαγάπητος. Ή για να το διατυπώσω καλύτερα, χαριτωμένος. Η αλήθεια είναι πως αυτό έχει ίσως συμβεί νωρίτερα κι είσαι εσύ που το αντιλαμβάνεσαι καθυστερημένα.

 Οι πράξεις σου πλέον κρίνονται διαφορετικά - αυστηρότερα - και συνήθως η ηλικία σου είναι από τα πρώτα κριτήρια αξιολόγησής τους. Φυσιολογικό κι αναμενόμενο θα μου πεις. Πως θα μπορούσε να αξιολογηθεί με τους ίδιους κανόνες για παράδειγμα ένας  δεκαπεντάχρονος κι ο πενηντάχρονος που έπραξαν το αυτό;  Αλλά από το παραπάνω ηλικιακό χάσμα μέχρι αυτό που βιώνεις τελευταία η διαφορά είναι τεράστια. 

Εδώ μιλάμε για διακρίσεις  εις βάρος σου, που μάλιστα έχουν αυξηθεί (και συνεχίζουν να αυξάνονται) σε διάστημα μόλις λίγων ετών. Κι αυτό παρότι δεν έχεις καταλάβει ουδεμία αισθητή αλλαγή στους δικούς σου κώδικες συμπεριφοράς. Μια λάθος κίνηση, 4-5 χρόνια πριν, για παράδειγμα μπορεί να σου καταλογίζονταν ως «υπερβάλλων ενθουσιασμός» ή «θάρρος όμως που το ‘χε ο άτιμος». Την ίδια στιγμή γλυκύτατες φράσεις όπως «που θα πάει θα μεγαλώσει/μάθει», «βράζει το αίμα του» και  «παρορμητικός τύπος» θα φτερούγιζαν ολούθε. Τώρα αυτά ξέχνα τα, οι συνθήκες STP είναι παρελθόν. 

Το ίδιο γεγονός τώρα, σε κάθε περίπτωση συνιστά  μια ενοχλητικά ασύμβατη (στην καλύτερη) με τις δεκαετίες σου συμπεριφορά.  Κανένα τρυφερό ελαφρυντικό, δε περιμένει να κολλήσει πάνω σου αυθορμήτως. Ούτε καν η κλιμακτήριος δε λαμβάνεται υπ’ όψιν. Αντιθέτως. Όσα κοσμητικά συνοδεύσουν το όνομά σου ηχούν προσβλητικά. Γιατί  εσύ – ο «μεγάλος άνθρωπος πια» – είσαι απλά ένας άξιος της μοίρας του μαλάκας.  Και μην το ξεχάσω, η αποτυχία πλέον για σένα σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: Αποτυχία. Κι όσο κι αν είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις τον προσωπικό αντίκτυπο αυτής κατά βάθος ξέρεις πως δε φτάνει. Γιατί κατά πως σου λένε δε φτάνει ο χρόνος για δεύτερη ευκαιρία.

 Έχεις μπει σε εκείνη την ηλικία του άντρα όπου οι παρεχόμενες αφέσεις μειώνονται αντιστρόφως ανάλογα με τις απαιτήσεις που του ζητούνται. Ιδιαίτερα όταν τα μπράβο τα «αναμενόμενα ως όφειλε» να μαζέψει στη ζωή του δε φτάνουν να ισοσταθμίσουν τα στραβοπατήματα από τα 2-3 επιτυχημένα μοντέλα μεσήλικης ζωής που υπαγορεύονται. 

Ρίχνοντας μια ματιά στην ηλικιακή κατανομή των αυτοχείρων του έτους 2009 για την Ελλάδα, γίνεται εύκολα αντιληπτό ποιος είναι (αλλά και θα ‘πρεπε να θεωρείται) ο ασθενής κρίκος της αλυσίδας. " Άντρας 45 χρονών…", "48χρονος οικογενειάρχης...", "...είπε η ηλικιωμένη μητέρα του". Ψυχρές ειδήσεις και στατιστικές που καταχωρούνται σιωπηρά στο υποσυνείδητο συνομηλίκων χωρίς περαιτέρω σχολιασμό.   Ανώνυμοι μεσήλικες που φωνάζουν «Ε παιδιά εγώ ο Γιάννης/Κώστας/Μήτσος είμαι,  μ' ακούτε; ...» αλλά οι φωνές τους δεν φτάνουν αρκούντως συγκινητικές στα αυτιά όσων τους περιστοιχίζουν. 

  

Είναι τελικά ο άντρας των σαράντα, ή των πενήντα ετών, εκείνος που έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υποστήριξη; Ναι, γιατί είναι ο πιο εύθραυστος – κατά τη γνώμη μου - στην κατάταξη των διάφορων ηλικιακών ομάδων της κοινωνίας, (εξαιρώ τα βρέφη που προηγούνται για τελείως διαφορετικούς λόγους όμως).

Οι διανοητικές του ικανότητες στο full τον κάνουν να πιστεύει πως διανύει τα καλύτερά του χρόνια , όμως στη δουλειά ήδη σκέφτονται να τον ξεφορτωθούν για κάποιον νεότερο και φθηνότερο. Στο λεωφορείο κανείς δε θα σηκωθεί για εκείνον, όσο κουρασμένος κι αν είναι, η ηλικία του δεν δικαιούται θέσης. Μια πικρή κρούστα καλύπτει σιγά σιγά την όποια γοητεία του.  Στο σπίτι κι αν έχει τη διάθεση, θα πρέπει να τριφτεί καλά να την ξεφορτωθεί, αλλιώς θα πέσει έτσι στο κρεβάτι. 

Στα πάντα έχει να την παλέψει μόνος του αφού βέβαια έχει παλέψει για τις ζωές των άλλων, παιδιών, γονιών, συντρόφων. Φαντάσου τώρα ένα υποθετικό ναυάγιο. Ποιος θα σωθεί πρώτος. Φυσικά τα παιδιά και οι γυναίκες οιασδήποτε ηλικίας, οι ηλικιωμένοι ανεξαρτήτως φύλου μετά. Μην αναρωτιέσαι ποιοι έμειναν τελευταίοι. Ξέρεις. 

Διανύεις την τέταρτη ή την πέμπτη δεκαετία σου. Δεν είσαι ο έφηβος που αναίτια πιστεύει στην προσωπική του αθανασία,  δεν είσαι στα είκοσι ούτε στα τριάντα, «φέρελπις» νεαρός, έτοιμος να στύψει  την πέτρα, γρήγορος να τρέξει τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά του. Φορτωμένος σακούλες σουπερ μάρκετ αναπολείς τους δρόμους που κάποτε ανοίγονταν για σένα, θυμάσαι ποιους είχες διαλέξει, κάποιες φορές εύχεσαι να σου συνέβαινε ξανά.  Φευ. Τώρα  πρέπει να τους ανοίξεις μόνος σου. Όποτε είσαι ξεκούραστος.

Δεν είσαι ούτε γέρος όμως, σου λείπει  - και το ξέρεις - τόσο η ικανότητα μιας ηπιότερης διαχείρισης της καθημερινότητας όσο και εκείνη η τρομαχτική μα παρηγορητική εξοικείωση με το θάνατο που έχουν οι ηλικιωμένοι. Παρ’ όλα αυτά βλέπεις, φθινόπωρο με φθινόπωρο, πως έχεις ήδη περάσει τη μέση με κεκτημένη ταχύτητα και πιθανόν να φοβάσαι και λίγο. Δεν είναι ντροπή. Φταίει που έχεις κατέβει ένα ακόμη σκαλοπάτι υγείας την τελευταία χρονιά.

Ξεκουμπώνεις το  ξεπερασμένο από τη μόδα πουκάμισο που φοράς, το βγάζεις και κοιτιέσαι στον καθρέφτη του μπάνιου. Έχεις ανακαλύψει κάποια καινούρια χρωματιστά ανάγλυφα στο σώμα του. Τα χαϊδεύεις τρυφερά γιατί ξέρεις πως ο καλύτερος φίλος σου είσαι εσύ, ανατριχιάζεις και πιάνεις τον εαυτό σου να σφυρίζει στερεότυπα.

artwork:  Lucian Freud, Leigh Bowery, oil on canvas

keep Walker (in mind)

Η ιστορία του δεκαεννιάχρονου Kipp Walker από το Oregon πιθανότατα δε θα γίνει ποτέ γνωστή, η είδηση του αλλόκοτού της φινάλε όμως – και μάλιστα επιλεγμένου από τον ίδιο – έτρεξε ήδη 40.076.594 μέτρα γύρω από τη γη χαρίζοντάς του τα 4 από τα 15 λεπτά δημοσιότητας που κατά τον θείο Andy εδικαιούτο.

Την προηγούμενη Πέμπτη και έχοντας μόλις τραγουδήσει το Sorry for the mess στα ανοιχτά μικρόφωνα του Strictly Organic Coffee κατάφερε πολλαπλά χτυπήματα με μαχαίρι στο ίδιο του το στήθος υπό τους ήχους των χειροκροτημάτων των μπερδεμένων θεατών. Ολοκλήρωσε έτσι την τελευταία του παράσταση.

Δε ξέρω γιατί αναρτώ την είδηση αυτή, ίσως σα φόρο τιμής σε μια ελλιπή ιστορία ενός αγνώστου που έτυχε να μου διηγηθεί εχθές ο Ν και για κάποιο λόγο “με έπιασε” περίεργα.

http://www.myspace.com/kipppp

το μεγάλο ρεμάλι

“Όρτσα μωρή, ίσωμα”, φώναξε ο 45χρονος σύζυγος στην προπορευόμενη κυρία που σκόνταψε στο πεζοδρόμιο και η γυναίκα του γελώντας τον κράτησε πιο σφιχτά από το μπράτσο .

Πλατεία Συντάγματος 2010. Έχοντας απολέσει την εκρηκτικότητα "αυτόκλητου υπερασπιστή των αδυνάτων" που με καταλάμβανε παλαιότερα, σύρθηκα μέχρι τις πύλες του μετρό αφήνοντας τον αποκτηνωμένο συμπολίτη να συνεχίζει το αναίτιο bullying του στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της Αθήνας.

Μου ‘ρθε στο νου το λατρεμένο Μεγάλο Ρεμάλι του Reiser. Αντικοινωνικό, ανένταχτο, αναίτια προσβλητικό, ξεπερνώντας τα εσκαμμένα. Παράδειγμα ιδανικού αυτόχειρα της τελευταίας σελίδας , μ’ ένα κονσερβοκούτι να προσφέρει την αγαλλίαση στα ταραγμένα μας ήθη.

υγ. η λέξη "ήθη" χρησιμοποιείται χωρίς ίχνος ειρωνίας, με όλη της την ξεχασμένη πλέον σημασία.

η ένοχη

Όταν πρόπερσι ανέλαβε - με έγγραφη ομολογία - την ευθύνη για τη δολοφονία του Kennedy, της Lady D και δυο-τριών άλλων, οι περισσότεροι τράβηξαν το βλέμμα τους από πάνω της και κοιτάχτηκαν με νόημα. Σήμερα, πήρε την ευθύνη και για τη δική της δολοφονία –προφορικά -, λίγο πριν την βάλουν επειγόντως στην εντατική.




.

David & Jack

Συγκυρίες με έριξαν πάνω στο καινούριο single του David Lynch. Κυκλοφόρησε πριν δυο-τρεις μέρες και έγινε η αιτία να ξαναχαθώ στις εικόνες του Eraserhead (1977). Απολαυστικός(!) ο εφιαλτικά κινηματογραφικός βίος του Jack Nance στον ρόλο του Henry Spencer. «Κινηματογραφική» και η πραγματική του ζωή : τόσο η σχέση του με τον Lynch (έχει παίξει/εμφανιστεί σε τουλάχιστον 7 ταινίες του) αλλά και το αλκοόλ, όσο και η αυτοκτονία της πορνοστάρ συζύγου του ή το περίεργο γεγονός που τελικά προκάλεσε και το θάνατό του, το 1996.
Εδώ μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή του J.N. για τό Eraserhead.

Tα τραγούδια του single είναι τo αφελές electropop "Good Day Today" και το σκοτεινότερο "I Know" το οποίο στέκεται καλύτερα, πατώντας ίσως στα πεπραγμένα των Massive Attack.

To επίσημο site του David Lynch είναι "υπό κατασκευή". Στην πρώτη του (και μοναδική) σελίδα, ακούγεται μονάχα ένας λευκός θόρυβος, συχνότητες που σε εξαγνίζουν και σε προετοιμάζουν να δεις τον περιβάλλοντά σου χώρο μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη.

υγ. Οι Sigmatropic έδωσαν μια πολύ καλή εκτέλεση του αριστουργηματικού "In Heaven" στο Manifest 2008 στην Πάτρα. Το έχω τραβήξει με την παλία μου φωτογραφική και ίσως ο ήχος φανεί λίγο κακός.
Το τραγούδι πρωτακούστηκε στην ταινία Eraserhead, ερμηνευμένο από την ...Lady in the Radiator. Αγαπημένες επανεκτελέσεις αυτές των Pixies και των Tuxedomoon.

το σπίτι - κράτος

Μένουμε σπίτι, μα πάλι ακολουθούμε τους δικούς τους κανόνες, απογοητευμένοι από τις ευκαιρίες που δεν ήρθαν, παραιτημένοι από το δικαίωμα σε μια κανονική μα επιλεγμένη ήσυχη ζωή. Διαφωνούμε, εναντιωνόμαστε τακτικά, φωνάζουμε ενίοτε σε 5ωρες διαδηλώσεις και μετά γινόμαστε ξανά οι συνηθισμένοι ΤΟΥΣ άνθρωποι. Η ευλογημένη κοινή μα σιωπηλή γνώμη. Τα λέμε και τα συμφωνούμε.

Στη θαλπωρή του καναπέ μου, τα πράγματα δε φαίνονται τόσο άσχημα. Κλείνω την πόρτα και η βρωμιά μένει απ’ έξω. Τα χρώματα που μου αρέσουν κυριαρχούν, αφήνω έξω τη λάθος μουσική την αγένεια μαζί και τον κόσμο που δε γουστάρω.

Μέσα στους τοίχους που ορίζω λοιπόν, η δια βίου εκπαίδευση μου επιλέγεται από έμενα, εγώ διαμορφώνω τη μόδα που θα ακολουθήσω φέτος, και προσπαθώ τόσο η σίτιση όσο και η ψυχαγωγία να ακολουθούν τα στάνταρ του πρότυπου βιοτικού επιπέδου που με ελκύει. 

Η αντίληψη και κοσμοθεωρία μου για το οτιδήποτε επικρατούν: πχ. πιστεύω στο Θεό – όχι τη θρησκεία – με το δικό μου «σωστό» τρόπο, ψηφίζω – αν θέλω - τους υποψηφίους της «κοινοπολιτείας», ερμηνεύοντας σωστότερα πάντως την ψήφο μου, ιδρύω εν τέλει καθ’ υπαγόρευση της προσωπικής μου γαλήνης το ολόδικό μου λιλιπούτειο κράτος.

Το κράτος μου συνορεύει με 3 σπίτια και 1 συνεργείο αυτοκινήτων, έχει εμπορικές συναλλαγές με άλλα όμορα κράτη, ιδιωτική ασφάλιση και εφαρμόζει πρόγραμμα ανακύκλωσης. Έχει εδραιωμένους δημοκρατικούς νόμους ελευθερίας, ίσως εκείνος της ισονομίας να χωλαίνει κάπως στην πράξη καθ’ ότι εγώ είμαι ο κυβερνήτης. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως η μόνη ατομική πρεσβεία της ύπαρξης μου μέσα στην ελληνική επικράτεια. Σημαία δεν έχει.

Το μέλλον του αβέβαιο - παρ’ όλη την ευημερία - μιας και οι συνθήκες για την μελλοντική αυτονομία του σπιτιού-κράτους δεν έχουν ακόμη διασφαλιστεί. 

Μοναδικό επιτυχημένο (?) παράδειγμα για σπίτι-κράτος – τουλάχιστον στο ελληνικό έδαφος – το "Ανεξάρτητο Τσιρωνικό κράτος", του ανθρωπιστή γιατρού Βασίλειου Τσιρώνη. Διορισμένος γιατρός από τον Ερυθρό Σταυρό στις φυλακές των πολιτικών κρατουμένων του Αη Στράτη , και εργαζόμενος εκεί το 1958, είδε πολλά και βοήθησε περισσότερους πριν λιποτακτήσει από τον αντικομμουνιστικό «εθνικό κορμό». Χρεωμένος την ίδρυση του "Κόμματος των Αδεσμεύτων" καθώς και την πρώτη αεροπειρατεία επί ελληνικού εδάφους, το 1969, όταν δραπέτευσε οικογενειακώς από την Ελλάδα των συνταγματαρχών αρχικά στην Αλβανία και κατόπιν στη Σουηδία.

Το «Ανεξάρτητο Τσιρωνικό κράτος» στην οδό Άρεως 35 στο Παλ. Φάληρο – με 5 υπηκόους - ιδρύθηκε μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια σύλληψης του, για την υπόθεση της αεροπειρατείας, τον Νοέμβριο του 1977. Διήρκεσε 7 μιση περίπου μήνες, έως και την 11^η Ιουλίου του 1978. Τη μέρα που ειδικά εκπαιδευμένοι (???) κομάντος της Ελληνικής αστυνομίας εισβάλουν στο σπίτι-κράτος και «βρίσκουν» τον γιατρό νεκρό από τις σφαίρες του περιστρόφου του…

Μέχρι τότε είχε προλάβει να δραστηριοποιήσει το Ο.Ε.Μ. (Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο) και στις εκλογές του 1977 να ρίξει το σύνθημα της αποχής με λευκή ψήφο και να διεκδικήσει τα 250.000 λευκά ψηφοδέλτια της περιφέρειας Αθηνών.

Θυμάμαι να παρακολουθώ την υπόθεση διαβάζοντας καθημερινά, αρχάριος αναγνώστης ακόμα, «Το Βήμα» του πατέρα μου μα χωρίς από μνήμης να μπορώ να επιβεβαιώσω τους ισχυρισμούς του συγγραφέα στο άρθρο του Λεωνίδα Χρηστάκη από το ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ. Ανακαλώ όμως με ευκολία την κατευθυνόμενη από την εφημερίδα δυσφορία που μου προκαλούσε ο «έκνομος» αυτοεγκλεισμός του γιατρού όπως και το άγχος μου για την τύχη των «της ηλικίας μου» τέκνων του.

Στο ιστορικό λεύκωμα της, η Καθημερινή αναφέρει: "Τραγική κατάληξη έχει η αρχικά φαιδρή υπόθεση του Βασίλη Τσιρώνη που από το Δεκέμβριο του 1977 είχε οχυρωθεί στο διαμέρισμα του στη Γλυφάδα, το οπίο είχε μετατρέψει σε οπλοστάσιο. Σύμφωνα με τις αρχές ο 49χρονος αυτοκτονεί με το περίστροφό του, την ώρα που κομάντος της αστυνοίας πραγματοποιούν έφοδο στο σπίτι του. Ερωτηματικά για την αστυνομική επέμβαση και τις συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατο του Τσιρώνει διατυπώνει η αντιπολίτευση" ενώ σε κάποιο εκτενέστερο άρθρο για το γεγονός αναφέρει πως η επιχείρηση σύλληψης του έγινε για υποθέσεις ακάλυπτων επιταγών, εξύβρισης και αντίστασης κατά της αρχής.

υγ. “Θα αποτραβηχτώ, θα τελειώσω το σπίτι και μετά θα ασχοληθώ μόνο με τον κήπο, θα είναι το κράτος μου”, είπε ο Γ. μια μέρα. “Η πολιτική ανυπακοή δε φτάνει”, είπε κάποια άλλη φορά ο Κ, ενώ ο Τ. τηλεφωνικά ρώτησε γελώντας: “Ρε, λες να βγούμε ξανά στα βουνά;”

Η πρώτη φωτό είναι λεπτομέρεια απο τη σειρά του Αρκά: Χαμηλές Πτήσεις.

i can't believe the news, oh boy

Μόλις έλαβα το παρακάτω e-mail από τον N., το οποίο παραθέτω αυτούσιο :

“ Ο τύπος για μένα έβγαλε τον καλύτερο δίσκο του 2009.
Danger Mouse And Sparklehorse Team Up With David Lynch
http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=104129585
ακούστε πχ το "Little Girl" (με την χαρακτηριστική φωνή του Julian Casablancas των Strokes)
για κατέβασμα όλου του άλμπουμ : http://lix.in/-512054
Δυστυχώς ο Mark Linkous το μόνο μέλος των Sparklehorse (μονο ο ντράμμερ Scott Minor υπήρξε από καιρό σε καιρό δεύτερο μέλος της μπάντας) αυτοκτόνησε εχθες.
- RIP Mark...
Διαβάστε όλο το άρθρο...
http://www.rollingstone.com/rockdaily/index.php/2010/03/06/sparklehorses-mark-linkous-takes-own-life/ ”

ο σταθμός του Κεραμεικού

Ο σταθμός του μετρό στον Κεραμεικό έχει κατά τη γνώμη μου το καλύτερο design, συγκρινόμενος τουλάχιστον με τους old school σταθμούς τόσο της κόκκινης όσο και της μπλε γραμμής.
Η κάθοδος μου στις αποβάθρες του σημαίνει το τέλος της εβδομαδιαίας εξόρμησης για δίσκους, και την ταυτόχρονη έναρξη της μελαγχολίας ενός ακόμα κυριακάτικου απογεύματος.
Αυτό όμως που κάνει το σταθμό, ξεχωριστό για μένα, είναι ότι έχει πάντοτε μια αλλόκοτη ηρεμία. Είναι σαν υπόγειος ναός, μετά τη λειτουργία, ή σαν φουτουριστικό καταφύγιο, απότομα εγκαταλειμμένο… « ούτε τη μουσική δεν πρόλαβαν να κλείσουν φεύγοντας» σκέφτομαι συνήθως…κι εγώ, ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους (αν όχι ο μόνος) που επέζησαν από μια υποθετική καταστροφή της Αθήνας, σφίγγω την τσάντα με τους δίσκους πάνω μου. Σήμερα την επιστημονική αυτή φαντασίωση διέκοψαν δυο άντρες με στολές που με προσπέρασαν τρέχοντας στις κυλιόμενες σκάλες. Ένας φύλακας της αττικό μετρό και ένας αστυνόμος. Μηχανικά έβαλα το χέρι στην κωλοτσεπη και ακούμπησα το εισιτήριο μου. Ήταν εκεί.
Στις αποβάθρες δεν τους είδα πουθενά. Ένας συρμός, περίεργο αυτό, σταματημένος μέσα στο τούνελ, τα μεγάφωνα σιωπηρά, σβηστός και ο φωτεινός πίνακας των δρομολογίων. Μόνο ένας μονότονος ήχος που έρχεται μέσα από το τούνελ. Σαν κάποιος να κτυπάει ξύλινα σφυριά πάνω σε μέταλλο. Πολλές φορές και με ένταση.Σιγά σιγά ξεκαθάρισα και κάποιες ανθρώπινες φωνές, πνιχτές στην αρχή που όλο και δυνάμωναν μέχρι που οι δυο άντρες που είδα πριν βγήκαν από το τούνελ κρατώντας μια γυναίκα από τις μασχάλες. Παχουλή, και ντυμένη στα μπλε, υποβασταζόμενη σχεδόν σερνότανε. Ο σταθμός είχε περισσότερο κόσμο τώρα απ ότι συνήθως, όμως ήταν το ίδιο βουβός.
Καθώς το περίεργο τρίο με πλησίασε, είδα το ανέκφραστο πρόσωπο της γυναίκας και ένας κόμπος που μου σφήνωσε στο λαιμό μου ‘φερε δάκρυα στα ματιά. Είχε κρυφτεί και έψαχνε να βρει κουράγιο να αυτοκτονήσει είπανε. Στράφηκα προς την άλλη μεριά, έβγαλα τη φωτογραφική μου μηχανή και τράβηξα αυτή την εικόνα του σταθμού.Ήρθε το τρένο και επιβιβάστηκα.
Στον επόμενο σταθμό το βαγόνι πλημμύρισε από εξαντλημένα μέλη χεβυμεταλλικών συγκροτημάτων - χθες ήταν το Up the hammer festival - φορτωμένων με όργανα και ενισχυτές στο δρόμο για το αεροδρόμιο. Άνοιξα την Athens Voice και διάβασα το αφιέρωμα στη μέρα της γυναίκας.
Κατέβηκα Πάνορμου.