το πεπρωμένο

 * * *

Η κάμερά μου έχει πλέον τα χάλια της. Έληξε. Λόγω υπερχρήσης αρχικά και παντελούς εγκατάλειψης  (ή του ύψους ή του βάθους – typical me) στη συνέχεια. Την ίδια πτωτική διάθεση ακολούθησε και η άλλοτε καταιγιστική ενασχόλησή μου με το στήσιμο (μάλλον ύβρις να το πεις σκηνοθεσία) ολιγόλεπτων βιντεακίων. 

Αυτό όμως μέχρι πριν λίγες μέρες που …. αδιάφορη σβησμένη παράγραφος……

Έτσι σχεδόν μια διετία απραξίας αργότερα κι ενώ οι πρώτες σκέψεις για αγορά νέας κάμερας έχουν θρέψει, είμαι ήδη στη βαρετή διαδικασία αξιολόγησης/σύγκρισης  των νέων μοντέλων. (Καμμιά πρόταση;) 

Μέχρι ότου όμως ξαναβρώ το χέρι μου στις «δογματικότατες» (που στην προκειμένη σημαίνει κουνημένες λόγω τρεμάμενου χεριού που περνούν ως ιδιαίτερο στυλ εικονοληψίας) λήψεις μου θα ξεσκονίζω και θα αναρτώ περιοδικά μερικά από τα παλιά βιντεάκια.  Όπως το παραπάνω.

με το Βασσιλικό στο Γκάζι - εχθές

Η σχέση μου με τη φωνή του Μπίλλυ ξεκινάει από πολύ πολύ παλιά (ελάχιστα παλαιότερα της προσωπικής γνωριμίας) και περνάει από μεθυσμένα μπαρ, προβάδικα,  κασέτες και ταράτσες σε συναυλίες, δίσκους, θέατρα,  κλπ. Και παραμένει αμετάβλητη. Δηλώνω μεγάλος οπαδός. Άλλωστε ο Vassilikos, είτε με τους πρώιμους Rest In Peace και (κυρίως) τους Raining Pleasure,  είτε ως solo performer είναι ο καλλιτέχνης που έχω δει ζωντανά τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Δεκάδες. Πολλές δεκάδες.

Ο Μπίλλυ θέλει να τραγουδάει, είναι πλασμένος γι αυτό. Έχει μια από τις καλύτερες αντρικές φωνές της χώρας. Στις πρόζες μεταξύ των τραγουδιών ανέκαθεν έδειχνε μια γλυκύτατη μα καθόλου ξεσηκωτική αμηχανία (δεν ξέρω αν είναι αυτή η κατάλληλη λέξη), σα να νιώθει άβολα ένα πράγμα - με το που πατάει όμως η φωνή του κάθε πρώτο στίχο μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ μεγάλο. Σε μέγα crooner, σε μέγα rocker, σε ποπ είδωλο, σε ότι τον οδηγήσουν κάθε φορά τα μουσικά βιώματα που κρύβονται μέσα του. 

Γι αυτό (γιατί τον Βασιλικό τον ξέρω και τον αγαπάω) και δεν είμαι αντικειμενικός, και δε βαθμολογώ και είμαι παραπάνω  αυστηρός στην κριτική μου στην κατά γενική ομολογία πολύ καλή παράσταση που έδωσε εχθές στο Γκάζι. Ορεξάτος πολύ ο ίδιος, άψογος στα φωνητικά. Όλος ο κόσμος έδειξε να περνάει καλά το ίδιο και η παρέα που συντρόφευα στην οποία έθεσα αργότερα ένα πολύ ελαφρύ «αλλά», γιατί ποιος θέλει να ακούει «αλλά» εν ώρα ευφορίας; 

Που λες, η δική μου ένσταση έχει να κάνει με την ενορχήστρωση/παραγωγή που επιλέχθηκε για την ήχο των τραγουδιών. Αταίριαστα και πολύ "ελληνικά ροκ" (sic) κατά τη γνώμη μου οι κιθάρες, ακόμα και στο “All Tomorrow’s Parties” που είναι από τα τραγούδια που τρέχουν στο αίμα του Μπίλλυ. Εξαιρώ μόνο το “Whole Lotta Love” μετ-ενσαρκωμένο άψογα στο encore. Ένιωθα να λείπει ο απαιτούμενος για μένα, προβοκατόρικος μελοδραματισμός (από τη μουσική, όχι τη φωνή) που κάνει τις επανεκτελέσεις του Μπίλλυ σε κλασσικά anthems (60s, Burt Bacharach κλπ) να έχουν σοβαρότατο λόγο ύπαρξης.

Στα δε τραγούδια των Pleasure που ερμήνευσε  – και ευτυχώς ήταν αρκετά αφού τραγουδώντας τα δείχνει άλλο εκτόπισμα – έλειπαν φανερά (και για τον ίδιο με παραπάνω λόγο) από δίπλα του οι Pleasure (ιδιαίτερα η κιθάρα του Β. Κολοκυθά). Οι R.P.  που ακόμα και στην πιο άχρωμη συναυλιακή τους μέρα να τύχαιναν θα σε έκαναν να χοροπηδάς χωρίς προτροπές και παραινέσεις. Φαντάζομαι πως είναι η αίσθηση του να βλέπεις τον Bryan Ferry να ερμηνεύει με μπάντα αποτελούμενη από session μουσικούς, τα τραγούδια των Roxy Music.

Παρόλα αυτά δεν ήταν κάμποσες οι στιγμές που άλλοτε η δύναμη καθαυτή των τραγουδιών (Χατζιδάκις/Reflections) άλλοτε η φωνάρα του Βασιλικού, μου ‘στειλε ανατριχίλες, μυϊκούς σπασμούς και μια υγρασία στα μάτια (ενεργοποιώντας τη δακρύβρεχτη φλώρικη πλευρά μου) στο “Sealed with a kiss”. 

Πάντως πέρασα καλά (αν ενδιαφέρει κανέναν αυτό) και ίσως στην τελική να ζητάω πολλά. Τη συναυλία άνοιξε ο Theodore με το πολυμελές συγκρότημα του αφήνοντας μου θετικές εντυπώσεις.

υγ.1:μπρος πίσω στο χρόνο

υγ.2: Μεγάλη Δευτέρα στο Μικρό Παλλάς

υγ3.:dancing queen

dancing queen

Το «χρώσταγα» από τις 26.7 αλλά το δανεικό δίκτυο της εξοχής αποδείχτηκε αρκετά ασταθές, όσες φορές και να προσπάθησα να το ανεβάσω.

μπρος πίσω στο χρόνο

Raining Pleasure 26.7.10

Και παραλίγο να επιβεβαιώσουν με το «χειρότερο» τρόπο το όνομά τους, αφού μεγάλα μαύρα σύννεφα εμφανίστηκαν αμα τη αφίξει τους στο 47^ο χλμ. Περίεργο να γράφεται από μένα αλλα ευτυχώς, δεν έβρεξε. Έτσι είχα(με) την ευκαιρία με τη φίλη Σ (aka M.B.) αμέσως μετά από μια βουτιά και με τα αλάτια ακόμα πάνω μας να ιδρώσουμε όπως παλιά. Να χορέψουμε μέχρι εξάντλησης τραγουδώντας τους στίχους που ξέρουμε από χρόνια μαζί με κάμποσους ακόμη παρευρισκόμενους.

Ωστόσο, δεν ήταν λίγος ο κόσμος που φορώντας τα «καλά» του, θα βρισκόταν εχθές το βράδυ, στο «wannabe παραλία» club, όποιος καλλιτέχνης κι αν εμφανιζόταν. Τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε όχι μόνο από την νυχτερινή τους ένδυση αλλά κυρίως από την μηδενική ανταπόκριση, τις γυρισμένες στη σκηνή πλάτες και τα μπουκάλια στα ρεζερβέ τραπέζια.

«Μα καλά γιατί ήρθαν;» διερωτήθη κάποιο νεαρό ζευγάρι πίσω μας. Τους χαμογελάσαμε συνεχίζοντας να ενοχλούμε χορεύοντας την νυχτερινή διασκέδαση των ασχέτων. Οι R.P. καθ’ όλα επαγγελματίες έπαιξαν ένα όμορφο, όχι απαραίτητα best of, ενενηντάλεπτο σετ και έκλεισαν με το “Oh, Carol” και το “Twist and Shout”. (Για το δεύτερο επιφυλάσσομαι, ας όψονται οι μπύρες).

Μεταξύ άλλων Is that Yoo, Breath In Breath out, Romance, 2U,Fake, Castor Bossa, You are not young anymore, Free, Love was just a girl, Our father, Run to the disco, Who’s gonna tell Juliet καθώς και η διασκευή τους στο Light my Fire που είχα πολλά χρόνια να ακούσω.

Κάποια στιγμή, ανάμεσα στα κομμάτια, ο Billy (aka Βασιλικός), είπε τη φράση που θα μπορούσε να είναι ο απόλυτος σουρεαλισμός. «Το φεγγάρι δουλεύει με ρεύμα – όχι ότι δε μου αρέσει - μα γύρω του κολυμπάνε άνθρωποι. Θέλει προσοχή!» Υπήρξε απόλυτα ακριβής όμως, καθώς αναφερόταν στο τεράστιο φωτιστικό θαλάσσης, που συμπλήρωνε ως δίδυμο φεγγάρι το πραγματικό.

Σα déjà vu ήρθαν στο μυαλό οι εκκλήσεις των έκπληκτων, από την τεράστια και μη αναμενόμενη προσέλευση κόσμου, διοργανωτών στο περίφημο «Πάρτυ στη Βουλιαγμένη»: «Παρακαλούμε για την δική σας ασφάλεια βγείτε από τη θάλασσα. Καλώδια με ρεύμα υψηλής τάσης είναι ποντισμένα στο νερό»

Ακριβώς 27 χρόνια πριν – την 25η Ιουλίου του 1983. Ο κόσμος κατά δεκάδες χιλιάδες συνωστιζόταν στην ομόνυμη πλαζ του ΕΟΤ και εκατοντάδες ήταν οι λουόμενοι που αψηφώντας τις προειδοποιήσεις,ι κολύμπησαν γύρω από την πλωτή σκηνή που φιλοξενούσε το Σαββόπουλο, τη Ζορμπαλά, το Γερμανό, το Νταλάρα και την Αφροδίτη Μάνου στο πλευρό του Κηλαϊδόνη.

Φανατικός του Λουκιανού ο πατέρας μου, τρισευτυχισμένος μα αγνοώντας (ευτυχώς) το μέγεθος που θα έπαιρνε το γεγονός οδήγησε όλη την οικογένεια με εισιτήρια στο χέρι στο μεγαλύτερο beach party που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Ο ήχος ήταν πραγματικά, χάλια. Σε αρκετά σημεία δεν ακουγόταν τίποτα. Εκεί, παρέες με κιθάρες τραγουδούσαν τη δική τους μουσική. Και μεις, ξαπλωμένοι στην παραλία ακούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας απο ένα φορητό ραδιοφωνάκι της διπλανής παρέας. Την ίδια ώρα που ο πατέρας μου προσπαθούσε να εντοπισει σημεια ...κατάλληλα για παιδιά κάτω των 15 ετών, που σημαίνει μακριά από σκηνές που περιείχαν σεξ και κάθε ποικιλίας αναθυμιάσεις...

Πίσω στο πρόσφατο χθεσινό παρελθόν. Σα να ήταν 1985 ξανά. Χόρευε δίπλα μου. See through μπλουζάκι, ο ένας ώμος έξω και από μέσα τιράντα μαύρη – χέρια λυγισμένα, σπάσιμο μέσης δεξιά αριστερά. Χτένισμα Bananarama και βάψιμο Siouxsie – το κεφάλι ελαφρά γυρμένο, βλέμμα προς το πάτωμα. Στενό κολάν, νομίζω ασημί και μπότες - ένα βήμα εμπρός ένα πίσω. Ασταμάτητη. Ήρθε μόνη όπως και έφυγε. Η απόλυτη παρουσία.

Pleasure (even if not raining)

Eίδα τις αφίσες εχθές πηγαίνοντας με τα πόδια στην παραλία. Παρ’ όλο που τους έχω δει live δεκάδες φορές, από την ίδρυση της μπάντας μέχρι σήμερα, πάντα ευχαριστιέμαι ακόμα μία εμφάνιση τους. Τη Δευτέρα 26 Ιουλίου οι Raining Pleasure στο 47ο χλμ Αθηνών-Σουνίου στο club Bolivar.

εγχώρια προϊόντα

Δεν ξέρω τι με έπιασε τον τελευταίο καιρό. Χωρίς καμιά πρόθεση και πριν το καταλάβω βρέθηκα να ακούω σχεδόν αποκλειστικά άλμπουμ εγχώριας δισκογραφίας.
Μόλις τέλειωσα λοιπόν την τρίτη ακρόαση του Exit. Σπανία δίνω τρίτη ευκαιρία, μα προσδοκούσα τόσο να παρασυρθώ στη δεύτερη μουσική διαδρομή της Μόνικας καθώς με σχεδόν εφηβική ορμή είχα λατρέψει τον πρώτο της δίσκο.

Δυστυχώς και πάλι δεν παρασύρθηκα. Δεν είναι κακός ο δίσκος, κάθε άλλο. Δεν ξεφεύγει όμως από την κατηγορία: "για ελληνικός καλός είναι" καθώς του λείπει η πρωτοτυπία που θα έκανε αναγκαία την ύπαρξη του. Πέρα από το καταπληκτικό Χατζηδακικό "Yes I Do" στέκει απλά σαν ένα b side του παρθενικού Avatar. Ας καταφύγω στα κλισέ περί της δυσκολίας του δεύτερου δίσκου αναμένοντας (όποτε) την επόμενη της κίνηση.

Στην ίδια ακριβώς κατηγορία – αυτή του b side album - τοποθετώ και το "Ολη η αληθεια για τα παιδια του '78" των κατά τα αλλά αγαπημένων Κόρε Ύδρο. Σχεδόν όλα τα κομμάτια του σχετικά νέου τους πονήματος μου θυμίζουν μουσικά εντονότατα αυτά της "Φθηνής Ποπ Για Την Ελίτ" – του προηγούμενου τους - και για μένα – αριστουργηματικου δίσκου.

Κρίμα σκέφτομαι. Όχι τόσο για τους δημιουργούς και τις προαναφερθείσες αξιοπρεπείς δουλειές, μα για όλους τους μουσικούς παραγωγούς και δημοσιογράφους-διαμορφωτές κοινής γνώμης που υπερέβαλλαν εαυτούς τιμώντας συχνά με 5 στα 5 αστεράκια τους δίσκους αυτούς. Πως και γιατί? Κεκτημένη ταχύτητα; Φιλικές σχέσεις με τους "ανεξάρτητους" και μη εταιριάρχες; ή πρόωρο γήρας οδήγησαν εν τέλει στο πολύ κακό για το …λίγο. Θα τους δικαιολογούσα μόνο αν δεν είχαν ακούσει τις προηγούμενες δουλειές αμφότερων.

Πέραν τούτων εντυπωσιακό είναι το "Χωρίς Επίκληση" των Κόρε Ύδρο που μαζί με το "Αγρίμι" και το ομώνυμο "Κουστουμάκι" του Τhe Βoy αποτελούν την εξ’ ολοκλήρου απενοχοποίηση του ζεϊμπέκικου.
Και μιας και ο λόγος για τον The Boy …το “Κουστουμάκι” του είναι δισκάρα.
Ξεπερνώντας την πρωτύτερη προσωπική μάλλον επιφυλακτικότητα μου και ίσως και κάποιες προκαταλήψεις για τα παιδιά διάσημων, το έβαλα, το άκουσα – κανονική προσεκτική ακρόαση – και κόλλησα.
Λοιπόν χωρίς περιστροφές λέω πως είναι από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα τελευταία. Αναφορές μπορείς να βρεις πολλές και εδώ, αν μη τι άλλο όμως όχι στις δικές του δουλειές. Τα αυτιά μου πανηγυρίζουν στο παραμορφωτικό πρίσμα του The Boy που επανακωδικωποιεί όχι μόνο τη Σαββοπουλική μέθοδο τραγουδοποιΐας και παραγωγής αλλά και τους λαϊκούς δρόμους που συναντούσες σε δουλειές συνθετών όπως ο Λοΐζος, ο Μούτσης και ο Κουγιουμτζής τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 80. Και κάπου εκεί συναντά τους Σ.Ν. στο συγκινητικότατο "Είμαι αυτός" .

Από κάποια άλμπουμ που είχα αγοράσει παλιότερα και εντάσσονται στην κατηγορία εγχώριας δισκογραφίας ξεχωρίζω το Vintage του Vassiliko(υ), το οποίο έχει μεν στυλ μα είμαι πραγματικός φαν των δικών του συνθέσεων.
Το "Rock 'N Roll Mafia" των Matisse μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, το έχω λειώσει, το «All Great Events” των "Μy wet Calvin" συμπαθέστατο αλλά δεν παύει να "ακούγεται σαν live προβάδικο του 93" όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε κάποιος φίλος, με ένα πολύ έξυπνο χειροποίητο artwork τουλάχιστον στη βινυλιακή του έκδοση, συμπληρώνω εγώ.


Τέλος - μάλλον καθυστερημένα - άκουσα τον δαφνοστεφανωμένο από τους κριτικούς, Lolek. Δεκάδες φορές, ξεχασμένο στο repeat μέχρι που άρχισα να σιγοτραγουδώ κιόλας. Πάγωσα μόνο τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι είχα επιδοθεί σε ένα sing along αμάσητων επιρροών σε κομμάτια των Pogues, του Cohen και του Tom Waits της εποχής του "Looking for heart of Saturday night".


Οψόμεθα για τη νέα σοδειά.

Μεγάλη Δευτέρα στο Μικρό Παλλάς

Ο Βασιλικός – για μας ο Μπίλλυ – δίνοντας μια καθηλωτική, συγκινητική παράσταση, γνήσιος performer άλλωστε, μέτρησε ακόμα μια φορά το καλλιτεχνικό του μπόι και βγήκε κερδισμένος. Όπως και εμείς που βρεθήκαμε γύρω του.
Ίσως να ήταν και η 50η φορά που τον είδα live μα η πρώτη χωρίς τους Raining Pleasure, μιας και το losing my religion που μου είχε τραγουδήσει κάποτε - όντας κι οι δυο μεθυσμένοι έξω από το “Μάγο του Οζ” -…δεν μετράει.
Οι διασκευές ήταν ανέκαθεν αγαπημένο hobby των Pleasure και του Μπίλλυ. Έχοντας κάποτε μόνο ένα ντέμο στη δισκογραφία τους κατάφερναν τρίωρα live απανθίζοντας μια τεράστια γκάμα διασκευών. Στις αρχές μάλιστα πριν κατακτήσει το δικό του ύφος δεν ορκιζόσουν ότι δεν ήταν ο Μorrissey ή ο Bono που άκουγες αλλά ο δικός μας Μπίλλυ. Ποιος από τους ορκισμένους τους φαν δε θυμάται το Here there and Everywhere και φυσικά την καταιγιστική εκτέλεση τους στο Tom’s Dinner και κάμποσα άλλα κάποια εκ των οποίων ξανακούμε πλέον στο Vintage.
Με τη Σ και τον Ν ανατριχιάσαμε, περάσαμε θαυμάσια και οι τρεις με τις επιλογές του, τις ιδιαίτερα πειραγμένες ερμηνείες – συγκλονιστική αυτή του Famous Blue Raincoat - την φωνή μα και την φανερά βελτιωμένη του πρόζα, καθώς μεταξύ των κομματιών αφηγούνταν, συχνά αυτοσαρκαζόμενος στίχους του και προσωπικές του στιγμές.
Λόγια που λειτουργούσαν σαν πρόλογοι η σαν μικρές πάσες στους αξιέπαινους μουσικούς του πριν να ξεκινήσουν το επόμενο τραγούδι. Το δέσιμο και η χημεία της νέας του μπάντας παρεμπιπτόντως μου έφερε στο μυαλό – και όχι για λόγους ενδυματολογικούς – την μπάντα του Hedwig, τους Angry Inch – και αυτό είναι πράγματι κομπλιμέντο.
Το κοινό του Παλλάς ήταν …το κοινό του Παλλάς, άλλα αν κοίταζες προσεκτικότερα θα αναγνώριζες και κάποιες γνωστές φατσούλες από τα παλιά, μεγαλωμένες βέβαια τόσο όσο και οι δικές μας.
Πρόλαβα και έβγαλα και κάποιες φωτογραφίες (και βίντεο ??) παρ’όλη την πολιτική απαγόρευσης του θεάτρου και είχε ήδη μπει η Μεγάλη Τρίτη όταν χαιρετήσαμε τον Μπίλλυ, τον αγκαλιάσαμε και ευχαριστήσαμε για τη γαμάτη βραδιά.

you are my destiny

as covered by Vassilikos