XLVIII σημαίνει 48

...and keep going

XLVI σημαίνει 46

46, ο τηλεφωνικός κωδικός κλήσης της Σουηδίας, η σχετική μοριακή μάζα της αιθανόλης και ο αύξων αριθμός της πολιτείας της Οκλαχόμα. 

Σαρανταέξι τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ο ατομικός αριθμός του Παλλάδιου Pd όπως κι εκείνος των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων. 

46 κι εγώ.





XLV σημαίνει σαρανταπέντε

XLIV σημαίνει σαραντατέσσερα

XLIIΙ σημαίνει σαραντατρία

XLII σημαίνει σαρανταδύο

XLI σημαίνει σαρανταένα

XL σημαίνει σαράντα

πουθενά

Όπως λειτουργούν οι Κυριακάτικές μου βόλτες στα παζάρια της Αθήνας με τον ίδιο τρόπο ακριβώς αντιλαμβάνονται το μυαλό μου και το σώμα μου τις μοναχικές πρωινές βουτιές του καλοκαιριού στην «παραλία μου». Παρότι αμφότερα κοπιαστικά για το αγύμναστο σώμα μου, νιώθω πως γεμίζω μπαταρίες: ξεκουράζομαι, ξεφορτώνομαι όσες αχρείαστες σκέψεις με παιδεύουν, διασκεδάζω το χρόνο με τον εαυτό μου ενώ χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά οριοθετώ τα πλάνα για τις επόμενες μέρες ή τους επόμενους μήνες. Γαληνεύω.

Την «παραλία μου» φέτος δεν την επισκέφτηκα παραπάνω από 2-3 φορές. Δεν πέταξα τα ιδρωμένα από τα δυο ηλιόλουστα χιλιόμετρα ποδαρόδρομου ρούχα μου πάνω στα βότσαλα όσες φορές ενδείκνυται για την ψυχική μου υγεία, δεν διάβασα στη σκιά του μεγάλου βράχου τα βιβλία που αναλογούσαν στους καλοκαιρινούς μήνες, ούτε μάζεψα με το συνήθη ζήλο οσιομάρτυρα τα (άπειρα πλέον) σκουπίδια των ανεγκέφαλων συλλουόμενων της προηγούμενης μέρας. Δεν κολύμπησα όσο θα επιθυμούσα, ούτε ήπια το τσάι μου ρεμβάζοντας το άπειρο με το τσιγάρο να κρέμεται ελάχιστα πάνω από τα γένια μου. Δεν μάζεψα παρά ελάχιστα σύκα στον ανηφορικό δρόμο της επιστροφής.

Δεν γκρινιάζω όμως. Παράπλευρες απώλειες πάντα υπάρχουν στη σκιά των μεγαλύτερων γεγονότων. 

Προχθές που κατάφερα μιαν τέτοια πρωινή «εκδρομή» και προσπάθησα να χωρέσω βιαστικά τις συνήθειες τόσων ετών σε ένα τρίωρο, απέτυχα. Το τοπίο μπορεί να με θυμόταν και να μ’ αγκάλιασε αλλά εγώ μάλλον φάνηκα σα φουριόζος κι αδέξιος εραστής.

Κοιτάζοντας λίγο πριν αποχωρήσω το σαν εξώφυλλο των RIDE πέλαγος μπροστά μου έβγαλα μια μόνο φωτογραφία.

However hard I try, I crawl when I should fly

XLV σημαίνει σαρανταπέντε

Η οργάνωση της καθιερωμένης γενέθλιας ανάρτησης με τον ετήσιο απολογισμό μου δεν είναι φέτος μια εύκολη και διασκεδαστική υπόθεση. 

"...Αποσυντονισμένος από τον τρόπο που δονείται το τρέχον καλοκαίρι, εστιάζω τα μάτια μου στα δικά σου, προσποιούμαι πως παρακολουθώ τα όσα μου λες κουνώντας ελαφρά κάθε τόσο το κεφάλι μου πάνω κάτω, αλλά στην πραγματικότητα κοιτάζω πέρα από το δεξί σου ώμο με την περιφερειακή μου όραση. Βλέπεις σε σένα δεν είναι τα όσα έχεις στο κεφάλι σου που με ενδιαφέρουν αυτή τη στιγμή..."

Ταυτόχρονα προσπαθώ μάταια - είναι η στυφή καθημερινότητα με την οποία σαν παχύρρευστη κρέμα έχω πασαλειφτεί ακουσίως που με εμποδίζει - να αναλογιστώ τις χαρές και τις λύπες της 44ης χρονιάς, τις ημερομηνίες που λογικά πρέπει να χαράκτηκαν μέσα στα 2 τελευταία εξάμηνα (και για πάντα) στο μυαλό μου, τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις (ιδιαίτερα εκείνες που περιστράφηκαν στη σκιά ΤΗΣ μεγάλης απογοήτευσης), τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τους φίλους που ήρθαν κι εκείνους που έφυγαν σε αυτές τις 365 ημέρες, τα μονοσέλιδα κόμικ μου, τους καλούς δίσκους, τα "εργασιακά", τα όμορφα ταξίδια, τους στόχους, τις φρέσκες ιδέες - παρότι ενίοτε άκυρες -, το μήνα της κατάθλιψης ή τις εκπομπές μου. Αδύνατον να τα ταξινομήσω μέσα μου όλα αυτά, ούτε λόγος να βγάλω το ισοζύγιο τους – θετικό ή αρνητικό - όπως έκανα τα προηγούμενα χρόνια κάθε τέτοια παραμονή.

Ο μόνος λοιπόν τρόπος που σκέφτηκα προκειμένου να τιμήσω τους 45 Αύγουστους που μεσολάβησαν από εκείνη την Πέμπτη του 1970 όπου κάποιος γιατρός με σήκωσε από τα πόδια κι εγώ με τα μάτια ακόμα γεμάτα ζουμιά πρωτόδα τον κόσμο ανάποδα, είναι ένα mixtape φτιαγμένο με πολυαγαπημένα και ως επί το πλείστον πολυακουσμένα τραγούδια, μέσα από άλμπουμ και 45αρια που κυκλοφόρησαν ένα προς ένα και έτος προς έτος τέτοιο καιρό από το 1970 έως σήμερα:

45 Augusts of my life by Lemonostiftis on Mixcloud

• Roberta Flack - The Impossible Dream
• Mahavishnu Orchestra - You Know You Know
• The Kinks - Supersonic Rocket Ship
• Can - Spray
• Leonard Cohen - Lover Lover Lover
• Rod Steward - Sailing
• The Modern Lovers - Astral Plane 
• Iggy Pop - The Passenger
• Devo - Mongoloid
• Talking Heads - Heaven 
• David Bowie - Ashes to Ashes
• The Gun Club - Sex Beat
• Yazoo - Winter Kills
• The Chameleons - Pleasure & Pain
• Cyndi Lauper - Time After Time
• The Cure - Kyoto Song
• Nick Cave & the Bad Seeds - Hey Joe
• Tom Waits - Temptation
• The go Betweens - Streets of your Town
• Depeche Mode - Personal Jesus
• Pixies - The Happening
• Blur - There's No Other Way
• Luna - Anesthesia
• The Breeders - Cannonball
• Dinosaur Jr - Feel the Pain
• Garbage - Milk
• Eels - Your Lucky Day in Hell
• Calexico - Low Expectations
• Lauryn Hill - To Zion
• Rowlans S. Howard - White Wedding
• The Strokes - Hard To Explain
• Royksopp - So Easy
• The Raveonettes - Love Can Destroy Everything
• The Libertines - Arbeit Macht Frei
• Madness - You Keep me Hangin On
• The Thermals - Here's Your Future
• Caribou - Melody Day
• The Chap - Proper Song
• Modest Mouse - Satellite Skin
• Radiohead - A Wolf At The Door (live)
• Beirut - A Candle's Fire
• Swans feat Low - Lunacy
• Franz Ferdinand - Right Action
• Morrissey - World is None of Your Business
• The Sweeplings - In too Deep

Χαίρομαι που τον περισσότερο καιρό νιώθω ζωντανός κι εν τέλει το διασκεδάζω που έχω ακόμα όρεξη όταν πέφτω να σηκώνομαι ξανά. Ακόμα και τώρα που η έλξη της γης είναι ακόμα μεγαλύτερη για μένα. Χρόνια μου πολλά.

υγ. Αν κάποιος/α θέλει να κατεβάσει τούτο το αυγουστιάτικο mixtape δεν έχει παρά να κλικάρει στο παρακάτω εικονίδιο.

click pic to download

XLIV σημαίνει σαραντατέσσερα

XLIIΙ σημαίνει σαραντατρία

XLII σημαίνει σαρανταδύο

XLI σημαίνει σαρανταένα

XL σημαίνει σαράντα

XLIV σημαίνει σαραντατέσσερα

Όχι, δεν είναι που δεν έχω κερδίσει ακόμα ένα όσκαρ, ένα πούλιτζερ, ένα booker, το Inkpot (διάκριση για κομιξάδες) ή τη χρυσή άρκτο. Ούτε που δεν έχω κάνει καμία σπουδαία ανακάλυψη, δεν έχω λύσει κάποιο μεγάλο μαθηματικό πρόβλημα, δεν έχω γράψει, ζωγραφίσει, συνθέσει κάποιο έργο που θα ζήσει – λέμε τώρα –, αξιομνημόνευτο, να διαβάζεται, βλέπεται ή ακούγεται αιώνια. Δεν έχω καν απαντήσει στο ερώτημα γιατί ένα usb μπαίνει πάντα με την τρίτη προσπάθεια. Αλλά δεν είναι αυτοί οι λόγοι που με οδήγησαν σ' ετούτη την ετήσια ανασκόπηση. 

Γίνομαι 44 και δεν έχω κάνει όλα όσα φανταζόμουν μικρός ή είχα ονειρευτεί έφηβος. Πολλά από εκείνα που ήθελα και κάμποσα απ’ όσα μου επέτρεψαν οι κατά καιρού δυνατότητες μου (σωματικές, νοητικές, οικονομικές, ερωτικές) δεν τα απόκτησα ποτέ ακόμη. Δεν έγινα πλούσιος ούτε διάσημος. Είμαι ένας συνηθισμένος μουσάτος άνθρωπος, και προς θεού, αυτό δεν το ανακάλυψα φέτος.

Στα 44 της η Billie Holiday είχε ήδη τραγουδήσει το Strange Fruit, στην ίδια ηλικία ο Heinrich Himmler είχε ειδεχθώς οργανώσει με τον αποδοτικότερο τρόπο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, oι πιτσιλιές του Jackson Pollock είχαν ήδη λατρευτεί ως ιδιαίτερο στυλ ζωγραφικής, ενώ ο μικρός πρίγκηπας του Antoine de Saint-Exupery μπορούσε να δει τον ελέφαντα μέσα σ’ ένα βόα κοιτώντας το σκίτσο ενός καπέλου. Τα 45 κανείς από τους προαναφερθέντες δεν τα έκλεισε.

Αν έφτιαχνα μια λίστα με τους κατά γενική παραδοχή σημαντικούς στόχους ζωής κι έπειτα έβαζα αυτά τα μικρά τικ στο πλάι όσων έχουν επιτευχθεί μάλλον αποκαρδιωτική θα την έλεγες την εκ των υστέρων μελέτη της. Αλλά η ζωή για μένα δεν είναι μόνο μια λίστα των θέλω που πιθανόν να γίνουν γεγονότα. Ευτυχώς. Ευτυχώς, όχι γιατί δε είναι προς συμφέρον μου. Ευτυχώς γιατί μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνομαι και δίνω βαρύτητα και στο μεσοδιάστημα μεταξύ των όσων «σοβαρών» χρήζουν εισόδου (άρα και κυνηγητού και τικαρίσματος) στην παραπάνω λίστα που λέγαμε. 

Κι είναι αυτοί οι ενδιάμεσοι χρόνοι (μεταξύ ενός ταξιδιού κι ενός πτυχίου για παράδειγμα, ενός χωρισμού κι ενός νέου έρωτα ή μιας απόλυσης κι ενός «αξέχαστου» πάρτυ) που μ’ αρέσει να αποκαλώ ζωή, και να τους απολαμβάνω εξίσου με τα highlights. 

Ευχαριστιέμαι που λες, ένα άγγιγμα και μια ματιά, μια παγωμένη μπύρα κι ένα ζεστό καφέ με μια συζήτηση, ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ, τις σιωπές ή τις γρήγορες κοφτές ανάσες, μια παράλληλη βουτιά, έναν περίπατο, μια χειραψία, μια αγκαλιά ή ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, έναν καινούριο δίσκο κι ένα τραγούδι στο repeat, το αίσθημα της ηρεμίας κι εκείνο του να αγαπάς ανιδιοτελώς (σ’ αυτό βάζω και ένα τικ), ένα τηλεφώνημα, μια βόλτα την ώρα της βροχής, δυο ώρες αποδοτικής δουλειάς, μια Παρασκευή και μια Κυριακή. Τα πανηγυρίζω όλα αυτά.

Μ’ αρέσει να βουτάω στα απλά, να ιστοριοποιώ την καθημερινότητα με την όρεξη ενός Βάσκο Ντε Γκάμα, να κινηματογραφώ μ’ αόρατη κάμερα τις στιγμές που ζω μόνος ή με σένα, να διηγούμαι τις μικρές - και να μυθοποιώ όταν χρειάζεται - τις ενίοτε ηρωικές καθημερινές στιγμές με ανθρώπους που με αγαπάνε και αγαπώ, και που αρκετοί εξ αυτών, καθώς γνωρίζω, θα διαβάσουν κι αυτές τις γραμμές. 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κι αφού τους έβαλα όλους για ύπνο βλέπω πως ήδη έγινα quadrāgintā quattuor, που σημαίνει σαραντατέσσερα. Χρόνια μου πολλά.

ημερολόγιο ενός υπέροχου καλοκαιριού

Ποτέ δεν ψόφαγα για το καλοκαίρι. Αντιθέτως, αυτό με σκότωσε κάμποσες φορές. Όχι όμως φέτος. Δεν ξέρω αν είναι ο ηπιότερος χαρακτήρας με τον οποίο παρουσιάζεται μέχρι στιγμής ή έχω αλλάξει εγώ. Έχω άραγε σκληρύνει και δε με ενοχλεί φορτικά ο ήλιος;  έχουν νεκρώσει τα νευρικά μου κύτταρα μεγαλώνοντας και δεν αντιλαμβάνομαι το κάψιμο; ή απλά πέρασαν οι εφηβικές ασθένειες πέρυσι με το που έκλεισα τα 43;

Στη θάλασσα, τις μέρες που είμαι μόνος στην εξοχή, κατεβαίνω με τα πόδια. Δύο χιλιάδες μέτρα, κατηφορικά τα περισότερα, μέχρι να κλωτσήσεις κάνα λεμόνι, κάνα κουκουνάρι ή κανά χαλίκι στη χειρότερη να σε συντροφεύουν στο κατέβασμα έχεις φτάσει. Μουσική στ’ ακουστικά στο δύσκολο ανηφορικό γυρισμό.

Εκεί, απέναντι από τη θάλασσα, διέσχισα τις κοντά 650 σελίδες της "Κοιλάδας με τις κούκλες" σε σχεδόν 4 μέρες. Κράτησα τις εικόνες του άλλοτε πρωτοποριακού (?) βιβλίου, απέρριψα την ώρες-ώρες πεπλατυσμένη σαν από άρλεκιν (μα δίχως happy end) γραφή και να ‘μαι τώρα που ξεπλένω τις old school ηθικές παρεκτροπές με κάποιες πιο μοντέρνες. Μ’ ανάγνωση ξανά. 

 Κατά την προσφιλή μου συνήθεια στη σκιά του μεγάλου βράχου, …βρωμίζω μάτια και μυαλό με εικόνες της ίδιας πόλης, ταξιδεύοντας στους ίδιους δρόμους, ιδωμένους όμως 15 με 20 χρόνια αργότερα, από κάποια άλλα γυναικεία μάτια. Της Lydia Lunch, αυτή τη φορά. Της οποίας όμως η πένα εστιάζει στα χαμηλά - από τον καβάλο και κάτω - στους απόκληρους και τους περιθωριακούς, όχι στην προβοκατόρικη κοινωνία του θεάματος. Με τις ίδιες πάλι ουσίες, αλκοόλ, χούφτες ηρεμιστικών και πολύ περισσότερα ναρκωτικά να κυριαρχούν. Εμένα με συντροφεύουν ένα θερμός με τσάι κι ένας γιαρμάς. 

Αραιά και που κλείνω τις σελίδες του βιβλίου για καμιά βουτιά και κάμποσο κολύμπι. Κολυμπάω πολύ φέτος, Είχα ξεχάσει- τόσο εγώ όσο και το σώμα μου – την εν κινήσει επαφή με το νερό (αφού πέρυσι με εκείνη την καταραμένη περιαρθρίτιδα στον ώμο ζήτημα είναι να μην είχα τσαλαβουτήσει σαν παππούς 2 φορές) και παρατηρώ αυτάρεσκα τους μυς μου να σφίγγουν μέρα με την ημέρα .

Έχω περάσει τη μέση του βιβλίου, το «Paradoxia, το ημερολόγιο ενός αρπακτικού» έχει εξελιχθεί σε ενδιαφέρον πορνογράφημα με κάθε λογής σκοτεινούς ψυχανώμαλους ήρωες, όπου κάθε σαρκική επαφή περιγράφεται- ηθελημένα και με πλούσια αγοραία λεξιπλασία - σαν το υπέρτατο γαμήσι.

Είναι λίγο πριν διακόψω - με μια γουλιά τσάι - μία ακόμα τέτοια περιγραφή κι ενώ κυλιέμαι στον έντυπο βούρκο της ακολασίας, όταν οι ποιητικοφανείς ακροβατικές περιγραφές της no wave Λυδίας ζωντανεύουν. Αποκτούν εκείνον τον όχι μεγάλο, αέρινο όγκο που έχουν τα πραγματικά ηχητικά κύματα. Ω!, της παραδοξότητας όμως. Αντί για την κοριτσίστικη φωνή της 15χρονης πρωταγωνίστριας, οι εξίσου ακόλαστες περιγραφές φτάνουν στα δικά μου αυτιά πάνω σε μια γέρικη αντρική φωνή με ένρινη χροιά.  

Αναδύομαι αναγκαστικά από τους βαλτωμένους ναρκώτοπους της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες στην παραλία, σηκώνω τα μάτια από τις σελίδες του βιβλίου και με κοφτό τόνο λέω στον ηλικιωμένο πορνόγερο που με τριγυρνάει

 - Δεν ενδιαφέρομαι ρε φίλε. 

Κοιτάζω τον - ενοχλητικότερο και από το μικρό ανοιχτοπράσινο φιδάκι που διέσχισε τις προάλλες την παραλία - ηλικιωμένο άντρα να απομακρύνεται, να μπαίνει στη βάρκα του και να ξανοίγεται στη θάλασσα προς άγρα νέων συγκινήσεων.

 

 

Σήμερα δεν βούτηξα, ούτε και τέλειωσα τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Τα κύματα αφού κατάπιαν τη μισή παραλία με έστειλαν άρον άρον σπίτι να μαγειρέψω κοτόπουλο και έπειτα από 11 χρόνια τηγανιτές πατάτες.

 

 

την ώρα που το σύμπαν σου μικραίνει

Δυσκολεύομαι να κινηθώ, ο χώρος έχει μικρύνει επικίνδυνα, προσπαθώ να τεντώσω τα πόδια μου αλλά είναι αδύνατο, - κάπου βρίσκουν εδώ και μέρες - κι είναι μάλλον αυτή η στιγμή που εγγράφομαι στα μητρώα των κλειστοφοβικών. Η αλήθεια είναι πως θα θελα να φωνάξω μα γνωρίζοντας πως κανείς δε θα μ’ ακούσει, αποφασίζω να μη σπαταλήσω τις δυνάμεις μου άσκοπα.

 

Τα ρουθούνια μου σε αναζήτηση οξυγόνου ανοίγουν διάπλατα αλλά - όπως πληροφορήθηκα αργότερα - κάποιος γιατρός κατέγραψε την κίνηση αυτή ως μηχανική εξάσκηση της «αναπνοής». Αντ’ αυτού αυτοσυγκεντρώνομαι για να μην πανικοβληθώ και προσπαθώ να αγκαλιάσω με τα χέρια μου τα διπλωμένα στο στήθος μου γόνατα, αναπολώντας τις μέρες που του άπλετου χώρου όταν κολυμπούσα (ή μήπως πετούσα) ελεύθερος σαν αστροναύτης σε ειδικές συνθήκες βαρύτητας. Μάταιος κόπος.

- Υπομονή λίγες μέρες έμειναν μόνο, μου μηνύει τηλεπαθητικά φίλιο βρέφος ημερών, γεννημένο καμιά εκατοστή οικοδομικά τετράγωνα παρακάτω αυτό.

Κι εγώ λουφάζω καθώς το σύμπαν μου ταρακουνιέται ολόκληρο και αποκοιμάμαι γυμνός, είναι μεσημέρι, τέλη Ιουλίου του '70. 

το βράδυ που πρωτάκουσα Ηλίθια Αστεία

Λίτρα εξατμισμένου νερού κολλούν τα σεντόνια και τα φανελάκια στα σώματά μας, η δροσιά ενός παρηκμασμένου ανεμιστήρα αδυνατεί να μας συνεφέρει οπότε παραδινόμαστε αμφότεροι σε εκείνη την ιδρωμένη μακαριότητα του μεσημεριανού ύπνου που σου επιφυλάσσει ένας καυτός Ιούλιος στην Πάτρα έπειτα από μερικές μπύρες, ίσως και κάποιο ξαναζεσταμένο φαγητό.

Κι αν σήμερα αυτό θα ήταν αρκετό για να ξυπνήσεις στο υπόλοιπο της ημέρας (ή και της νύχτας) σου κακοδιάθετος, προσπαθώντας να διώξεις τον καταραμένο πονοκέφαλο, τότε, 21 ολόκληρα χρόνια πριν, δε σε εμπόδιζε να σηκωθείς απ' το κρεβάτι για μερικές μπύρες ακόμα κ έναν ανήφορο μέχρι το Κάστρο της πόλης, Παίζει μια μπάντα ήχους της οποίας που δεν έχεις ακούσει ποτέ αλλά την ξέρεις μόνο στα χαρτιά. 

Η πρώτη γνωριμία με τους Στέρεο Νόβα είναι δυο φωτοτυπίες που μοιράζονται στην είσοδο του χώρου, δυο τυπωμένα χαρτιά εν είδει μανιφέστου, τα οποία στην αρχή χρησιμοποιώ σαν αντήλιο. 

" Τη συγκίνηση που φέρνει η εκκόλαψη μιας μορφής, η προσαρμογή των διαθέσεων μου στην αυτοδυναμία ενός διαλόγου χωρίς διάρκεια είναι για μένα μια κατάσταση ιδιαίτερα πιο πολύτιμη από τον κορεσμό της δραστηριότητάς μου. είναι η λυδία λίθος για μερικά πνευματικά ψεύδη.

Είναι αυτό το είδος οπισθοχώρησης που κάνει το πνεύμα δώθε από τη συνείδηση που το καθορίζει, για να πάει να βρει τη συγκίνηση της ζωής. Αυτή η συγκίνηση βρίσκεται έξω από το ιδιαίτερο σημείο όπου το πνεύμα την αναζητά, και αναβλύζει με μια πλούσια πυκνότητα μορφών και με μια δροσερή ροή, αυτή η συγκίνηση που ξαναδίνει στο πνεύμα το συγκλονιστικό ήχο της ύλης, ολόκληρη η ψυχή κατρακυλάει εκεί και περνά από το φούντωμα της φωτιάς της. Μα πιο πολύ κι απ’ τη φωτιά, αυτό που θέλγει την ψυχή είναι η καθαρότητα, η ευκολία, η φυσικότητα και η παγερή αγνότητα αυτής της υπερβολικά δροσερής ύλης που αποπνέει το ζεστό και το κρύο.

Αυτή εκεί ξέρει τι σημαίνει φανέρωση αυτής ύλης και η εκκόλαψη της ποιας υποχθόνιας σφαγής είναι το τίμημα. Αυτή η ύλη είναι το στάθμισμα ενός κενού που αγνοείται.

Όταν στοχάζομαι, η σκέψη μου ψάχνει τον εαυτό της μέσα στον αιθέρα ενός καινούριου χώρου. Βρίσκομαι στο φεγγάρι όπως άλλοι βρίσκονται στο μπαλκόνι τους. Συμμετέχω στη διαπλανητική έλξη όντας μέσα στις ρωγμές του πνεύματός μου.

Ξ ζωή θα τραβήξει το δρόμο της, τα γεγονότα θα ξετυλιχθούν, οι πνευματικές συγκρούσεις θα λυθούν, κι εγώ δε θα συμμετέχω σ’ αυτές. Δεν περιμένω τίποτε ούτε απ’ τη φυσική ούτε απ’ την ηθική πλευρά. Για μένα μένει ο αδιάκοπος πόνος και η σκιά, η νύχτα της ψυχής, και δεν έχω τη φωνή να το φωνάξω.

Αντονέν Αρτώ"

Ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμη όταν πιάνουμε θέσεις στα σανίδια των πυρωμένων μεταλλικών κερκίδων, έχει έρθει μαζί μας και μια Μαρία (ή Σοφία) που έκτοτε δεν ξανάδα, εγώ προσπαθώ ματαίως να διαβάσω και να κατανοήσω τις παραγράφους της μεγάλης φωτοτυπίας. 

Θυμάμαι τους 3 ισαπέχοντες συνθετητές στο μέσο της σκηνής, πλεξούδες καλώδια που συστρέφονταν στο έδαφος, εμένα να αδημονώ - όπως κάνω πάντα στις συναυλίες – για τις πρώτες νότες, τον Α. που μου τους είχε προτείνει μερικούς μήνες πριν στο υπόγειο δισκάδικο της Σόλωνος (κοιτάζοντας με αποδοκιμασία αμφότερες τις τότε αγορές μου - Pixies και Μαρίζα Κωχ -), την ώρα να περνάει, ένα αποτυχημένο τελευταίο sound check και τον κόσμο στο κοινό που δεν ήταν πολύς (οι Σ.Ν. δεν έχουν αποκτήσει ακόμα λαϊκό έρεισμα)

Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά όταν ο Κωνσταντίνος Β. ο Μιχάλης Δ. και ο Αντώνης Π. βγαίνουν στη σκηνή. Φορώντας φαρδιά ρούχα πυτζάμες κι έχοντας φακούς (ή μήπως ήταν strobo lights;) στα κεφάλια τους.

Μένω εμβρόντητος με τον ήχο που σκάει στα τύμπανά μου. τόσο με τις μελωδίες που αναπαύονται ανάμεσα στον μάλλον πρωτόγνωρο για τα αυτιά μου ζωντανό καταιγισμό των beats όσο και με τη στιχουργική η οποία απομακρύνεται παρασάγγας από τη συνθηματολογική γραφή που έχω συνηθίσει να ευχαριστιέμαι διηγούμενη κατεβατά τοπίων  φτιαγμένων με λέξεις.  Στην αρχή παρακολουθούμε τη συναυλία καθιστοί όπως όλοι με ένα είδος αμηχανίας ανατολικού μπλοκ. 

Ρουφώντας λούπες και ήχους, αποκρυπτογραφώντας - όρθιοι στη συνέχεια – κάθε απαγγελία   του Κ.Β., την ίδια ώρα που συνειδητοποιείς πως κάτι σπουδαίο γίνεται  μπροστά στα μάτια και τα αυτιά σου.  Μνημονεύω ακόμα την εμπειρία του να ακούς τα «Προάστια», τα «Ηλίθια Αστεία» και το «Μικρό Αγόρι» για πρώτη φορά.

Αθήνα μερικές μέρες αργότερα, πρέπει να έχει μπει ο Αύγουστος, με τη Ντισκολάτα υπό μάλης γυρνάω σπίτι μου και ξέρω πως η σχέση μου με τους ΣΝ έχει πλέον εδραιωθεί, πως θα αποκτήσω όλα τα άλμπουμ τους και πως θα τους συναντήσω ζωντανά ξανά και ξανά.

ο ίδιος δρόμος

Σε μια μακρινή εποχή, η οποία πλέον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και πλειστόκαινος, ιουράσια ή ηώκαινος, όλα έβαιναν καλώς, μαζί και ο καιρός. Μέχρι και η Ανταρκτική πιθανολογώ πως θα διέθετε το κλίμα της Καλιφόρνιας, αλλά ποιος τα θυμάται πλέον αυτά?

Τώρα, και παρ’ ότι η Γη συνεχίζει να περιστρέφεται, ένα συνονθύλευμα αφρικανικής λάβας και ελληνικότατου ήλιου έχει αράξει πάνω και μέσα στο κεφάλι μου κατακαίγοντας ο,τιδήποτε χρήσιμο άμα τη αφίξει του. Εντωμεταξύ, προσπαθώ ιδρωμένος να καταγράψω τα γεγονότα που με χειρίζονται, να τα αξιολογήσω εκ νέου και να επανακαθοριστώ στην νέα τάξη πραγμάτων. Όμως η σβελτάδα σαλίγκαρου σε ξηρασία που με διακρίνει στις ακραίες καιρικές - και όχι μόνο - συνθήκες με οδηγεί γοργά σε παραίτηση.

Συμβιβάζομαι στην ελάχιστη - μηδενική σχετική ως προς τις λιθοσφαιρικές πλάκες του πλανήτη – ταχύτητα.  Παρ’ ότι κρατάω σχεδόν την ανάσα μου, να μη ζαλίζομαι, - βλέπεις αντιλαμβάνομαι την παραμικρή μου κίνηση σπασμωδική και βίαια, όπως θα ήταν εκείνες ενός θυμωμένου νίντζα -, βρίσκω το κουράγιο - χρονοτριβώντας τις σημαντικές δουλειές άλλων που έχω επωμιστεί - να σηκώσω τη φωτογραφική μηχανή κα ινα απαθανατίσω το "42 χρόνια αργότερα".

Στους Αμπελόκηπους.

τα ίχνη

Σημάδια ετών από πατημένους αχινούς και τσιμπήματα μέλισσας που χρειάστηκαν αντιβίωση για να περάσουν, μια κόκκινη ουλή, μνήμη περασμένης εγχείρησης, ο ανεπιστρεπτί κομμένος χαλινός, τα ράμματα στο σχισμένο βλέφαρο απ’ όταν ακόμα έπαιζες μπάλα κι οι κόμποι στο στομάχι – όχι, εκείνοι δεν ήταν έρωτας -. Μια φλέβα ανασηκώνεται.

Σε σχήμα καρδιάς το απομεινάρι που άφησε το εμβόλιο για το δαμαλισμό στο μπράτσο, η ελαφριά ροπή στο ένα σου μάτι, ένα σπάσιμο, κάποιες ρυτίδες που συγκλίνουν, ένα σφράγισμα. Μια ελιά στον αριστερό ώμο που δεν θυμάσαι παιδιόθεν κι η χαρακιά από μια άλλη που αποφάσισε κάποιος γιατρός να σου αφαιρέσει. Θύσανοι στους κρόταφους που αποφασίζουν να ασπρίσουν ή ν’ αραιώσουν. Μικροί λάκκοι, έκφρασης τους λένε, στο πρόσωπο.

Ίχνη στο ανάγλυφο του χάρτη, τα δάκτυλα φυσιοδίφες κι εξερευνητές και τα μάτια να καταγράφουν συνεχώς σα διψασμένοι για γνώση, ιστορικοί.

υγ. Καλοκαιριάζει κι αρχίζω να βλέπω αλλιώς.


Στη φωτογραφίία το πορτραίτο του Francis Bacon, από τον Lucien Freud.

σαν κολλάζ

Καθώς είμαι καθόλα καθόλου έτοιμος για το αυριανό επεισόδιο, το start it with a rumor, εικάζω πως η εκπομπή της Παρασκευής θα βγει τελικά σαν αυτά τα κολλάζ που έφτιαχνα μικρότερος. Άσχετες μεταξύ τους, αποδελτιωμένες φωτογραφίες (τραγούδια στην προκειμένη), που η καθεμία για διαφορετικό λόγο μου έλεγε κάτι, που τις συνταίριαζα φαινομενικά άναρχα σε ένα ταμπλώ πριν τα στείλω για κορνίζωμα και τα χαρίσω σε φίλους. Κάποιοι, όπως η Β απ' όπου και φωτογράφισα ένα μέρος του αρχικού κολλάζ για τις ανάγκες της σημερινής αφίσας, τα έχουν ακόμα κρεμασμένα στους τοίχους τους. 

Αύριο 21 Φεβρουαρίου, στις 10:00 το πρωί όπως πάντα, όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει ραδιοφωνική παρέα δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, πατώντας εδώ:

https://www.facebook.com/events/439580876172907/?source=1

όνειρο πεταμένο στα σκουπίδια

Όταν μου είχε τηλεφωνήσει περιχαρής ο Τ. δεν μπορούσε να πιστέψει ούτε ο ίδιος στα μάτια του. Σε ένα εγκαταλειμμένο βιομηχανικό κτίριο, κλειστό από δεκαετίες και μισοερειπωμένο, ανάμεσα σε μπάζα, τούβλα, διαλυμένες μηχανές, στραπατσαρισμένα έπιπλα (ερ: Και τι δουλειά είχε ο Τ εκεί; Απ:  μελετούσε τη διαμόρφωση του χώρου για μετατροπή σε θεατρική σκηνή) κι ότι άλλο σκουπίδι μπορείς να φανταστείς, δυο κλειστά σκονισμένα χαρτόκουτα άραζαν και τον περίμεναν στωικά να τα εξερευνήσει. Οι κούτες ήταν γεμάτες δίσκους. Jethro Tull,  Genesis, Deep Purple, κι άλλα κλασσικά ροκ, Σαββόπουλος, Lucio Battisti  καθώς και - ουκ ολίγα - Ιταλικά του πρώτου μισού της δεκαετίας του 70, ένα σινγκλάκι των Persons (πρώιμοι Socrates αυτοί) κι εκείνο των We Five με το «Κάποιο εγόρι όπως εγώ λάτρευε Beatles και Rolling Stones» μεταξύ άλλων.

Ενθουσιασμένος και εγώ «Για λέγε, για λέγε» αναφωνούσα κάθε τόσο («Τρέμουν τα χέρια μου» μου έλεγε εκείνος), και θα ήμουν ψεύταρος αν δεν ομολογούσα την κρυφή μου ζήλεια.

Το να βρω δίσκους πεταμένους, στα σκουπίδια ή απλά παρατημένους είναι το μεγάλο μου όνειρο. Ονείρωξη μάλλον, όχι όνειρο. Που δεν έχει γίνει ακόμα πραγματικότητα (ούτε ξέρω αν θα γίνει ποτέ) παρόλο που μια φορά είχα βρει κι εγώ τον…

Ίδια ακριβώς συναισθήματα είχα νιώσει κάποια μέρα που έμαθα πως ο Σ. βρήκε μπροστά από έναν σκουπιδοντενεκέ στα Εξάρχεια μια ντάνα με βινύλια.  Τα είχε μαζέψει στοργικά,  τα πήρε σπίτι του – rock  του ’90  τα περισσότερα αν θυμάμαι καλά, Soul Asylum, Suzanne Vega, 4 Non Blondes - τα καθάρισε, ποιος να τα άφησε εκεί και κάτω από ποιες συνθήκες αναρωτιόμασταν στην κουβέντα φτιάχνοντας πότε χαλαρά και πότε δακρύβρεχτα σενάρια στο μυαλό μας. Εγώ σκεφτόμουν και κάτι ακόμα: Μα καλά, το μεγαλύτερο μου όνειρο συμβαίνει μόνο σε άλλους;  Κι αυτό παρόλο που  κάποτε είχα βρει κι εγώ τον δίσκο του…

«…έτσι που λες», κατέληγε τις προάλλες η διήγηση του Χ. Είχε βγει λέει από το σπίτι κι ήταν λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητο όταν κάτι τράβηξε την προσοχή του στον ξέχειλο  (εικάζω) μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Ήταν καμιά δεκαριά βινύλια, ίσως και παραπάνω, προσεγμένα όλα, ακόμα και τα εξώφυλλα τους ήταν σε άριστη κατάσταση.  Του Θεοδωράκη τα περισσότερα έμαθα και μάλιστα κόπιες όχι από τις άλλοτε ευπώλητες που βρίσκονται σήμερα εύκολα και παντού. Τα βινύλια μαζευτήκαν στοργικά κι ανέβηκαν στα ράφια της δισκοθήκης του ενώ οι περαιτέρω έρευνες για την προέλευσή τους απέβησαν άκαρπες.

Κι εγώ έχω βρει κάποτε έναν δίσκο (καλά, έχω βρει κι ένα cd αλλά αυτό δεν πιάνεται) στα σκουπίδια σκέφτηκα να πω στο τέλος της διήγησης. Αλλά εκείνη τη στιγμή το κράτησα για τον εαυτό μου.

Όπως και τότε, όταν σε κάποιο από τα σπίτια που είχε ενοικιάσει ο Ν. είχαμε βρει παρατημένη από το ‘50 σε μια ντουλάπα μια μικρή ρώσικη δισκογραφία όπως και αρκετά άλλα πράγματα που αξίζουν κάποια στιγμή να αναφερθούν σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Ο ΧΡΙCTOC THC ΑΓΑΠΗC

Παλαιό Μοναστηράκι, κατεβαίνω την πεζοδρομημένη Ερμού, φτάνω στις παρυφές του δυστυχώς καταργημένου πλέον παζαριού της πλατείας Κεραμεικού ( η πλατεία που δημιουργήθηκε στη θέση των παραπηγμάτων της παλιάς Κορεάτικης Αγοράς). Είναι Κυριακή με ντάλα ήλιο, εγώ μούσκεμα στον ιδρώτα μα απτόητος στην αγαπημένη μου κυριακάτικη συνήθεια όταν αυτό που θεωρώ «όνειρο» παρουσιάζεται και γίνεται πραγματικότητα με τη μορφή όμως φάρσας. Χριστέ μου!!!

Ο "Χριστός της αγάπης", που λες το εύρημά μου. Εις διπλούν μάλιστα. Τραβάω από τον κάδο με τα μπάζα την καλύτερη κόπια από τις δύο. Ο χριστός της αγάπης του Ντένη Παππά. Ευλαβικό το εξώφυλλο τουλάχιστον μέχρι να ξεθαμπώσουν τα μάτια μου από τις αντανακλάσεις του ήλιου στο χρυσοποίκιλτο artwork. Καλύτερο τραγούδι του δίσκου το λούμπεν "Αποφυλάκισέ με", ευφυέστερος τίτλος το "Τραγουδιστής χωρίς φωνή" με το οποίο ανοίγει ο δίσκος.

Η κυκλοφορία αυτή έχει άλλο ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: το εξώφυλλο δεν έχει άνοιγμα από πουθενά. Τα γνωστά 2 «αυτιά» που διπλώνουν στις πικμάνσεις* και κολλιούνται δις προκειμένου να πάρει το εξώφυλλο το τελικό σχήμα  εδώ είναι 3. Για του λόγου το αληθές:  

"Της αγάπης Χριστός, της καρδιάς σου προδότης" ...

...και του ονείρου φαρσέρ, θα συμπλήρωνα.

Ηθικό δίδαγμα: Πολλές φορές άμα κυνηγάς τα όνειρά σου αυτά όλο και φεύγουν μακρύτερα.

* Τη λέξη «πίκμανση» μόλις την ανακάλυψα (έφτυσα αίμα να τη βρω), δεν είναι από το μυαλό μου. Κοίτα εδώ.

η εθνική οδός 8A

 

"Η Εθνική Οδός 8α (κοινή ονομασία Νέα Εθνική Οδός Αθηνών-Πατρών), είναι μια εθνική οδός της Ελλάδας που ενώνει την Αθήνα με την Πάτρα περνώντας από πόλεις της Βόρειας Πελοποννήσου. Η κατασκευή της έγινε το διάστημα 1960-1969. Ο αριθμός της, 8α, καθορίστηκε από το Μητρώο Εθνικών Οδών της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (η σημερινή Ελληνική Στατιστική Αρχή). Έχει μήκος 215 km." λέει η Βικιπαιδεία.

...και συνεχίζει: "Το τμήμα Αθήνα-Κόρινθος είναι αυτοκινητόδρομος, αρχικά με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας και μετέπειτα με δύο, συν μια Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ). Το μεγαλύτερο μέρος στο υπόλοιπο τμήμα Κόρινθος-Πάτρα είναι οδός ταχείας κυκλοφορίας με μια λωρίδα κυκλοφορίας και ένα έρεισμα. Σε ορισμένα σημεία σε αυτό το τμήμα, κυρίως στους ανισόπεδους κόμβους, η οδός είναι αυτοκινητόδρομος με δύο λωρίδες συν μια ΛΕΑ.

Η οδός παραχωρήθηκε στην κοινοπραξία Ολυμπία Οδός το 2008 με σκοπό την αναβάθμιση της οδού εξ' ολοκλήρου στον ομώνυμο αυτοκινητόδρομο. Έργα αναβάθμισης εκτελούνται από το 2008 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα (2013). 

Μέσω της εθνικής οδού, πριν την εκτέλεση έργων, η διάρκεια του ταξιδιού από την Αθήνα προς την Κόρινθο ήταν περίπου μία ώρα και συνεχίζοντας, η Πάτρα απείχε μιάμιση με δύο ώρες. Στο τμήμα Κόρινθος-Πάτρα λόγω των έργων η ανώτατη ασφαλής ταχύτητα διέλευσης έχει μειωθεί σημαντικά, με κάποια τμήματα να επιτρέπουν ανώτατη ταχύτητα 50 km/h."

Η Εθνική Οδός 8α (κοινή ονομασία Νέα Εθνική Οδός Αθηνών-Πατρών) είναι μια από τις μεγαλύτερες οδικές ντροπές της Ελλάδας. Θυμάμαι, ήμουν φοιτητής ακόμα προ εικοσαετίας, κάποια δειλά τεχνικά έργα αναβάθμισής της να συνοδεύουν τις πρώτες εξαγγελίες περί «μοντέρνου αυτοκινητόδρομου». 

 

Θυμάμαι επίσης να επισκέπτομαι τον Π στο νοσοκομείο για μήνες. Με σμπαραλιασμένα πόδια από μία διέλευσή του στην Εθνική Οδό 8α .  Πάλι καλά να λες.

Στην κατ’ ευφημισμό Εθνική οδό όπου σε κάποια σημεία το μέγιστο όριο ταχύτητας είναι τα 50km/h και υπάρχει μία μόνο λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε ρεύμα. Εκεί που οι κίτρινες πινακίδες με τις τρομοκρατικές προειδοποιήσεις φυτρώνουν παράπλευρα της μπαλωμένης ασφάλτου δίπλα στα εκατοντάδες εκκλησάκια και τις χιλιάδες πικροδάφνες, βλαστημάς και συνάμα εκλιπαρείς κάθε ανώτερη δύναμη να κάνει την ευχή για Καλό Ταξίδι που σου δόθηκε να πιάσει τόπο. 

 

Θυμάμαι τα χρόνια του ωτοστόπ. Συνήθως άφραγκοι (αν και καμιά φορά φυλάγαμε τα ρέστα μας για κανά βινύλιο) τεντώναμε τα δεξιά μας χέρια με σφιχτές τις γροθιές και προτεταμένους τους αντίχειρες και το Αθήνα-Πάτρα δε στοίχιζε μία. Κανένας μας δεν είχε τότε αμάξι. 

Και (σχεδόν) κανένας δε φοβόταν τότε να βάλει άγνωστους στο αμάξι του. Γυναίκες με έντονα κραγιόν, κομματάρχες, τουρίστες, στρατιωτικοί σε άδεια και παραστρατιωτικοί, νταλικέρηδες έλληνες και ξένοι – κυρίως βαλκάνιοι -, παπάδες, μουσικοί, παππούδες, ξενύχτηδες που τους βρήκε το πρωί στο δρόμο, τσακωμένα ζευγάρια, ελληνοβραζιλιάνοι λαθρέμποροι πορνοπεριοδικών κόμικς, μεθυσμένοι, ερωτύλοι μοναχικοί ταξιδιώτες, μας μάζευαν από τα διόδια, άλλοτε για παρέα άλλοτε για να τους κρατάμε κουβεντιάζοντας ξύπνιους, κάποιες φορές από λύπηση, άλλες από ντροπή (αν είχε κακοκαιρία), μπορεί και από νοσταλγία για τη δική τους νιότη. Λιγότερες - αλλά είχε τύχει κι αυτό - απλά για αντίβαρο όταν το μικρό τους αμάξι βολόδερνε με τους αέρηδες της περιοχής στις πάνω σκάλες της 12βαθμης κλίμακας μποφώρ. 

Ιστορίες, γνωριμίες, περιπέτειες οι πιο πολλές καλές, που γεμίζουνε τόμους αν ποτέ κάποιος ασχοληθεί. 

Θυμάμαι και την πρώτη εικόνα της Αθήνας.

Και λέει ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: 

 «.....Σε ό,τι αφορά τους αυτοκινητόδρομους θα ήθελα να πω το εξής: Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εδώ έχουμε μία περιπέτεια, περιπέτεια οικονομική, περιπέτεια τεχνική, περιπέτεια μεγάλων καθυστερήσεων που οφείλεται στην κρίση. Είναι γνωστό ότι τα έργα σταμάτησαν το 2010 και το 2011 λόγω της αδυναμίας δανεισμού τους και λόγω αδυναμίας ρευστότητας με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε προ μιας νέας απόφασης προκειμένου να επανεκκινήσουν ολοκληρωτικά. 

….Για να μην σας κουράζω, όμως, αυτό που έχει σημασία είναι τι θα γίνει αύριο. Θέλω να σας πω σε σχέση με τον άξονα αυτό, κύριε συνάδελφε, κύριε Λαμπρόπουλε, ότι αύριο ξεκινάει μια προσπάθεια κατασκευής του δρόμου. Πολύ σύντομα θα τη συζητήσουμε στη Βουλή. Δεν θέλω να προσδιορίσω τον ακριβή χρόνο ούτε να προβώ σε ανακοινώσεις. Θέλω όμως σε αυτή την Αίθουσα να σας πω ότι γίνεται μία τιτάνια προσπάθεια σε πολλά πεδία."

του Ανδρέα Πετρουλάκη

 

 "Μακροσκοπική Ανάλυση Ατυχημάτων στην Ολυμπία Οδό"