ο Σολ και ο Ρόμπερτ είναι ζευγάρι

Η ιστορία του Σολ και του Ρόμπερτ είναι ίσως το συγκινητικότερο ρομάντζο που έχω δει στη μικρή οθόνη.

Ο Σολ (Sam Waterson) και ο Ρόμπερτ (Martin Sheen) είναι συνεργάτες από δεκαετίες σε δικηγορικό γραφείο όταν στα εβδομηντατόσα τους χρόνια αποφασίζουν να κάνουν το μεγάλο τους βήμα στον κόσμο: Ανακοινώνουν ταυτόχρονα στις συζύγους τους (Jane Fonda και Lily Tomlin) τον από 20ετία κρυφό τους δεσμό καθώς και την διάθεση να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. 

Η αποκάλυψη τους αυτή πέρα όλων των συμπαρομαρτούντων αντιδράσεων αποτελεί αιτία και αφορμή για την ύπαρξη της σειράς "Grace and Frankie" μιας και οι 2 (πρώην πλέον) σύζυγοί τους– πέρα από κάτοχοι των παραπάνω ονομάτων – είναι οι πρωταγωνίστριες μιας ακόμα feel good σειράς που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της συγκατοίκησης δύο απόλυτα διαφορετικών χαρακτήρων. 

Η ιστορία των δύο αντρών, που θα μπορούσε σε μια άλλη διάσταση να είναι το happy ending του Brokeback Mountain, έξοχα ερμηνευμένη  από τους δυο βετεράνους ηθοποιούς μπορεί να περνά σε δεύτερο πλάνο στη σειρά αλλά χαράζει αρκετά βαθειά κατ’ εμέ, και παραμένει ένας ισχυρός λόγος για να εντρυφήσεις σε σκηνές όπως αυτή που ο Ρόμπερτ κάνει το come out του στη μητέρα του:

μάντης δεν είμαι

αλλά γνωρίζω ήδη που θα βρίσκομαι αύριο το απόγευμα:

ATHENS PRIDE 2016

σύμφωνοι, το πρώτο βήμα έγινε!

Athens Pride 2012

1η πρωινή της 23ης Δεκεμβρίου 2015. Κλείνω τη σύνδεση με το κανάλι της Βουλής των Ελλήνων έχοντας μόλις παρακολουθήσει τη διαδικασία συζήτησης και ψήφισης της επέκτασης του νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια.  

"Κάλλιο αργά ...", "Μεγάλη νίκη" ή "Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός" ¨Ναι μεν αλλά..." ή "Μικρά βήματα στο σωστό δρόμο"; Εξαρτάται από ποια σκοπιά απόσταση το βλέπει το θέμα κάποιος υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος (με τους πάσης φύσεως ρήτορες μίσους προσπαθώ να μην ασχολούμαι). Από το πόσο τελικά τον αφορά και τον ενδιαφέρει προσωπικά, πολιτικά ή κοινωνικά ο αρτιψηφισθείς νόμος που δημιούργησε το ιστορικό πρώτο ρήγμα σ' αυτό το ιδιόμορφο τείχος που χωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό σε πολίτες δύο ταχυτήτων.

Μια ικανοποίηση δεν μπορεί φυσικά να λείπει σήμερα γι αυτό το πρώτο αναγκαίο σκαλοπάτι στην ανηφορική διαδρομή (όπως σωστά το χαρακτήρισε κι ένας φίλος) της κατάκτησης της απόλυτης ισονομίας. Πολλά ακόμα οφείλουν όμως να γίνουν είναι η αλήθεια, ώστε να ανταποκρίνεται στην απόλυτη πραγματικότητα το πρωτοσέλιδο της σημερινής "Αυγής":

υγ. Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Χρήστος Καραγιαννίδης, είναι βουλευτής στο Ελληνικό κοινοβούλιο. 

για ένα Σύμφωνο

Με τη μάνα του στο χωριό μιλούσε κάθε ημέρα, της τηλεφωνούσε ο ίδιος τα πρωινά που τα αναλγητικά χάπια έκαναν καλύτερα τη δουλειά τους και η φωνή του δεν είχε εκείνη την κούραση που αφήνει στις φωνές των ανθρώπων ο πόνος και ο πυρετός. Δεν της είχε μιλήσει για νοσοκομεία και τα λοιπά, δεν ήθελε να την ανησυχήσει γριά γυναίκα. 

Ούτε λόγος, εννοείται, να της κοινωνήσει το «Από του Χάρου τα δόντια» και το « ...ή θα μπορούσατε να μείνετε παράλυτος» που του είχαν προσυπογράψει οι γιατροί αμέσως μετά το «Ευτυχώς που ήρθατε έγκαιρα» την ημέρα που έκανε την εισαγωγή.

Αυτά τα τηλεφώνησε μόνο στον αδελφό του, όμως από το νοσοκομείο ούτε αυτός πέρασε να τον επισκεφτεί, ούτε η νύφη του ούτε καν εκείνος ο μονάκριβος κι «αγαπημένος» του ανηψιός (ο ίδιος ανηψιός που καθ’ όλη τη διάρκεια της 10ήμερης περιπέτειας του θείου έκανε κατάληψη με τους φίλους του στο σπίτι του "μπάρμπα" μετατρέποντάς το σε μπουρδέλο) παρότι έμεναν μόλις στο διπλανό της νοσηλείας του προάστιο. 

 - Αν πάθαινα κάτι στο νοσοκομείο, αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν τον τελικό λόγο απέναντι στους γιατρούς για την ύπαρξή μου, μας είπε συννεφιασμένος όταν τους επισκεφτήκαμε, αυτόν και τον σύντροφό του . Κι αν πέθαινα αυτοί οι άνθρωποι θα κληρονομούσαν την περιουσία μου! Το καταλαβαίνεις;

#

Η επέκταση του σύμφωνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια αφορά καθαρά και ξάστερα την επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ώστε να αφορούν ολόκληρο τον πληθυσμό. Δεν είναι πολυτέλεια. Το καταλαβαίνεις;

Και μολονότι η παρούσα (για τις προηγούμενες ούτε λόγος) κυβέρνηση ανακοινώνει συχνά πυκνά την κατάθεση εκείνου του νομοσχεδίου που θα το περιέχει (σε ένα παιχνίδι υφαρπαγής ψήφων;) και έχει υπαναχωρήσει άλλες τόσες από αυτό (σε ένα παιχνίδι υφαρπαγής έτερων ψήφων;), νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνει πράξη. Όπως άλλωστε το έχει υποσχεθεί.

το φιλί του θανάτου 19.08

Federico Garcia Lorca

Δεν γνώριζα την ώρα που ξεκινούσα σήμερα το πρωί στην παραλία (μου) να διαβάζω τo «Φιλί του θανάτου» πως η πλοκή του θα κορυφωνόταν μια μέρα σαν την σημερινή. Μιαν 19η Αυγούστου. Λίγο πριν τελειώσω την ανάγνωσή του τώρα, στη βραδυνή βεράντα αντιλήφθηκα τη σύμπτωση. 

«Το Φιλί του θανάτου» του Ζιλ Βενσάν είναι ένα σύγχρονο noir αστυνομικό μυθιστόρημα – ότι πρέπει για καλοκαίρι – του οποίου η πλοκή και η δράση περιπλέκονται γύρω από τη δολοφονία του Federico Garcia Lorca την 19η Αυγούστου του ‘36 από τα τάγματα ασφαλείας του ισπανού δικτάτορα Franco.

Ευπρόσδεκτα – τουλάχιστον από εμένα - τα κάθε λογής στερεότυπα της αστυνομικής λογοτεχνίας που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για την ανάπτυξη της ιστορίας του. Μιας ιστορίας που ξυπνάει λες από το παρελθόν και θανατηφόρα φτάνει στο 2011 διασχίζοντας ουκ ολίγες από τις μελανές σελίδες της νεότερης ιστορίας της Ισπανίας. Από τη δικτατορία των φασιστών του Φράνκο και την ατιμωρησία πολλών από τους αιματοβαμμένους πρωταγωνιστές της περιόδου μετά την πτώση του καθεστώτος, μέχρι την σύσταση παρακρατικών ομάδων (GAL) από τους τελευταίους σε συνεργασία με τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φελίπε Γκονζάλες για την πάταξη των Βάσκων αυτονομιστών της ΕΤΑ και τις ανίερες συμφωνίες με τη γαλλική κυβέρνηση του Σιράκ.

«Δυο αναρχικοί, ένας κουτσός δάσκαλος κι ένας ποιητής: τα λάφυρα της βραδιάς».

ΤΟ ΣΚΟΡΠΙΟ ΑΙΜΑ (μτφ Νίκος Γκάτσος)

Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο το θάνατό του φορτωμένος. 

Γύρευε να 'βρει την αυγή μα πουθενά η αυγή δεν ήταν. 

Γυρεύει τη σωστή θωριά του και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο. 

Γύρευε τ' όμορφο κορμί του και βρήκε το χυμένο του αίμα. 

Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια που είδε τα κέρατα κοντά του,

όμως οι τρομερές μανάδες ανασηκώσαν το κεφάλι. 

Κι από το βοσκοτόπια πέρα ήρθ' ένα μυστικό τραγούδι

που αγελαδάρηδες ομίχλης τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους. 

Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια μπροστά του για να παραβγεί

ούτε σπαθί σαν το σπαθί του ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή.

Σαν ποταμός από λιοντάρια η ξακουσμένη του αντρειοσύνη,

και σαν σε πέτρα σκαλισμένη η στοχασιά του η μετρημένη. 

Τώρα για πάντα πια κοιμάται. 

Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα με δάχτυλα που δε λαθεύουν 

το άνθος ανοίγουν του μυαλού του. 

Και το τραγουδιστό του αίμα κυλάει σε βάλτους και λιβάδια, 

γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων, άψυχο στέκει στην ομίχλη,

σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια, σα μια πλατιά, μια λυπημένη,

μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα να γίνει από αγωνία, 

πλάι στον Γουαδαλκιβίρ των άστρων

Το «Φιλί του θανάτου» (2015,εκδόσεις Καστανιώτη)

Athens Pride 2015

  Μέσα στο πλήθος χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά αν ο κόσμος ήταν λιγότερος από πέρυσι – εμένα έτσι μου φάνηκε πάντως –. Στον ενθουσιασμό δε διέκρινα κάποια διαφορά. 

Με συγκινητικούς κάποιους από τους εναρκτήριους λόγους, ξεχωρίζω εκείνον του Βρετανού πρέσβη και του φίλτατου Λύο εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής. 

Λύο Καλοβυρνάς

Με Κωνσταντοπούλου που τα είπε καλά αλλά με ύφος 2-3 Bono και με οργανωμένα αυθόρμητο Καμίνη. Με απόντες τους εκπροσώπους του Τ από το L.G.B.T. κίνημα και παραδόξως ενσωματωμένη πρώτη φορά την αστυνομία. 

Με αναπάντεχες συναντήσεις και με τη φωτογραφική στα χέρια. Πεμπτο-εκτο-έβδομη φορά στο Athens Pride.

επαναφόρτιση

Κάθε χρόνο, στις πέριξ των μέσων του Ιουνίου ημέρες η Ζωή περπατάει δίπλα μας, μικροσκοπική σημαιοφόρος και διαδηλώτρια των δικαιωμάτων των ζωών όλων μας. Θα τη συναντήσω και φέτος που θα έχει μεγαλώσει και θα πατάει γερά με τα δικά της πόδια τους δρόμους της Αθήνας. Στο Athens Pride.  

#

Έχω καιρό να γράψω στο μπλογκ κάτι πιο ...προσωπικό. Κάτι που να με γρατζουνάει μέχρι τελικής λύτρωσης μολονότι δεν έχει στερέψει η ανάγκη να ξεφορτωθώ στο χαρτί τα άλγη και τα άγχη που με κλωτσάνε σαν ανθυποήρωα του Triers. Δεν τα καταθέτω ούτε μουσικά στις επιλογές των εκπομπών της Παρασκευής. Ούτε σε φωτογραφίες ή σε σκίτσα. 

Νομίζω διανύω περίοδο επαναφόρτισης. 

#

Northern soul και post punk, παράταιρος συνδυασμός θα μου πείς και θα συμφωνούσα σε άλλες περιστάσεις. Σήμερα όμως τον βρήκα πολύ ταιριαστό το συνδυασμό και αν κάποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει το επεισόδιο και να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μου, δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

167th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο: 

click pic to download

γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• The Viscounts - Harlem Nocturne
• Perfume Genius- Normal Song
• The Steppes - Sailing The Silver Cloud 
• Rocky F. Holice - Ready For Take Off 
• Rita & the Tiaras - Gone With the Wind My Love 
• Frankie Valli And The Four Seasons - The Night 
• Dexy's Midnight Runners - Seven Days Too Long 
• Chefs – Sweetie 
• The Dentists - Doreen
• The Pooh Sticks - I Know Someone Who Knows Someone Who Knows Alan McGee Quite Well 
• The Times - Easy as Pie [TFS ''McGoohan'' Sessions]
• The Smiths - 1984 - What Difference Does It Make? [Peel session]
• Bronski Beat - Smalltown Boy [Acoustic 94 Edit]
• Ronnie And Robyn-As Long as You Love Me (I'll Stay) 
• The Kinks - Supersonic Rocket Ship 
• Chris Farlowe - Handbags And Gladrags 
• The 4 Skins - Plastic Gangsters
• Ken Boothe-You Keep Me Hanging On
• The Group feat. Cecil Washington - I Don't Like To Lose
• Noonday Underground – Marvellous 
• Yeah Yeah Noh - Stealing In The Name Of The Lord 
• Inspiral Carpets - Tainted Love
• Soft Cell - Where Did Our Love Go
• Rare – Killer
• The Undertones - Teenage Kicks
• chumbawamba - Bankrobber
• The Crickets - I Fought The Law
• Dead Kennedys - Police Truck
• Sonic Youth – Kissability 
• The Adverts - Fate Of Criminals
• Less Than Worse - Vladimir's Putin his dress on
• The Clash - Know Your Rights [live]

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

Ομοφοβία

Διεγνωσμένη ασθένεια και για τις υπόλοιπες 364 μέρες, όχι μόνο για σήμερα

Up behind the bus stop in the toilets off the street

There are traces of a killing on the floor beneath your feet

Mixed in with the piss and beer are bloodstains on the floor

From the boy who got his head kicked in a night or two before.

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

In the pubs, clubs and burger bars, breeding pens for pigs,

Alcohol, testosterone and ignorance and fists

Packs of hunting animals roam across the town

They find an easy victim and they punch him to the ground.

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

The siren of the ambulance, the deadpan of the cops,

Chalk to mark the outline where the boy first dropped

Beware the holy trinity: church and state and law

For every death the virus gets more deadly than before.

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

Homophobia-the worst disease

You can't love who you want to love in times like these

Chumbawamba

Η αγάπη είναι παράξενη (Love is strange / The normal heart / Pride)

Love is strange, 2014

Ira Sacks

Έπειτα από 4 δεκαετίες σχέσης και συμβίωσης τα πάντα αλλάζουν μέσα σε ένα μόλις μήνα για τον George (Alfred Molina) και τον Ben (John Lithgow). Ο ειδυλλιακός γάμος των δύο αντρών που διανύουν την έκτη και την έβδομη δεκαετία της ζωής τους αντίστοιχα αντί να επισημοποιήσει νομικά την αγάπη και την αφοσίωση του ζευγαριού έρχεται να αποδείξει πως η ντουλάπα με τις προκαταλήψεις είναι ακόμα μισάνοιχτη ακόμη και σε εκείνες τις κοινωνίες που θεωρούν εαυτούς προοδευτικές.
Ο George, καθηγητής μουσικής σε καθολικό σχολείο, χάνει τη δουλειά του μόλις το νέο του γάμου γίνεται γνωστό και κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα καθώς η σύνταξη του συντρόφου του δεν επαρκεί για την εξόφληση του στεγαστικού δανείου.

Η αβίαστα συγκινητική ταινία της καταγράφει τις ζωές των δύο ηρώων της από τη στιγμή που αυτοί εγκαταλείπουν αναγκαστικά το σπίτι τους για να συνεχίσουν για πρώτη φορά χωριστά τον μέχρι πρότινος κοινό τους βίο.

Γαλήνια η κινηματογράφηση του Μανχάταν από τον σκηνοθέτη Ira Sacks, παρότι περιβάλλει την ανθρώπινη πικρία, σ’ εκείνο το πορτοκαλί χρώμα της ανατολής, ή μάλλον του σούρουπου, ντυμένη με τη μουσική του Σοπέν η οποία καλύπτει άλλωστε και το μεγαλύτερο μέρος του σάουντρακ.

Ιδιότυπα άστεγοι, φιλοξενούμενοι αν κι όχι πάντα ευπρόσδεκτοι σε σπίτια συγγενών και φίλων οι πρωταγωνιστές του “Love is strange” θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν την ώρα που ο ασαφής χρονικά ορίζοντας του «ώσπου να φτιάξου τα πράγματα» συμβάλλει τα μέγιστα στην απογοήτευση και την κατάρρευση όσων θεωρούσαν μέχρι τώρα δεδομένα. Ακόμα και των ίδιων τους των εαυτών.

Παρά τον τίτλο της, η αγάπη δεν είναι περίεργη κι αυτή η ταινία είναι αν μη τι άλλο δεν είναι παρά ένας ύμνος προς αυτήν. 

Εξαιρετικοί οι Molina και Lithgow στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, εδώ δίνουν μια μικρή  συνέντευξη στο Variety γι αυτή την τόσο κοντινή συνεργασία τους.

4,5 στα 5 αστεράκια της κλίμακας lemon

The Normal Heart, 2014

 Ryan Murphy

Γυρισμένη στη Νέα Υόρκη και αυτή η ταινία ή μάλλον τηλεταινία του αμερικάνικου καναλιού ΗΒΟ με παρόντα και πάλι τον Alfred Molina – όχι σε πρωταγωνιστικό ρόλο όμως εδώ -. 

Καλογυρισμένο αν και σε πιο τηλεοπτικές φόρμες το The Normal Heart μας μεταφέρει πίσω στο 1981 και εστιάζει στη glbt κοινότητα η οποία ζει τις πρώτες μεστές μέρες της ψυχικής και σεξουαλικής της απελευθέρωσής την ώρα που ο ιός του HIV μετά από την πρώτη του αχαρτογράφητη εμφάνιση σπέρνει το πρώτο επιδημικό ξέσπασμα του AIDS.

Πρωταγωνιστές της ταινίας ο Mark Ruffalo στο ρόλο του Ned Weeks ενός φασαριόζου και υπερδραστήριου ομοφυλόφιλου ακτιβιστή που προσπαθεί ματαίως να τραβήξει το ενδιαφέρον πάνω στην πρωτοεμφανιζόμενη θανατηφόρο ασθένεια όχι μόνο των πολιτικών και μιας κοινής γνώμης που αδιαφορεί αλλά και των ίδιων των άμεσα απειλούμενων. Την ίδια ώρα ο κατάλογος των θυμάτων μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο.

Πέρα από τον Α. Molina και τη Julia Roberts (έκτακτη στο πετσί της ακτιβίστριας γιατρού που πρωτοβάζει τον ιό στο ιατρικό χάρτη), εμφανίζεται πλήθος πασίγνωστων ηθοποιών από το ρόστερ του καναλιού μεταξύ των οποίων και ο Jim Parsons (ο Seldon του Big Bang Theory) 

3 στα 5 αστεράκια της κλίμακας lemon

Pride

Matthew Warchus

Την ίδια πάνω κάτω εποχή με το σεναριακό τέλος του προηγούμενου φιλμ, λίγο πριν από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, απλώνει την υπόθεσή της η τρίτη glbt θεματολογίας ταινία που είδα το τελευταίο δεκαπενθήμερο.

Το ‘Pride’ είναι μια ταινία εμπνευσμένη από ένα πραγματικό γεγονός το οποίο όταν το είχα πρωτοδιαβάσει τότε, στο μακρινό 1984 δεν μπορούσα με τίποτα να το καταλάβω ή να το δικαιολογήσω. Με τη μεγάλη, πολύμηνη και εξαντλητική απεργία των ανθρακωρύχων στο φόρτε της και τη διαβόητη Μάργκαρετ Θάτσερ στην εξουσία, οι οικογένειες των απεργών δεν απέχουν πολύ από μια ανθρωπιστική κρίση.

Η ταινία του ρίχνει τα φώτα της στο Λονδίνο, σε μια ομάδα αποτελούμενη από γκέι και λεσβίες ακτιβιστές/ακτιβίστριες οι οποίοι ενεργοποιούνται και συγκεντρώνουν χρήματα για τη στήριξη των οικογενειών των απεργών. Όταν αρχικά τα συνδικάτα των ανθρακωρύχων απορρίπτουν την οικονομική αυτή στήριξη λόγω των σεξουαλικών προτιμήσεων των δωρητών τους (τους λόγους αυτού του γεγονότος δεν κατανοούσα μικρός) η ομάδα δεν απογοητεύεται. Επικεντρώνει την προσοχή της σε ένα μικρό χωριό μεταλλωρύχων στην Ουαλία και κατευθύνει εκεί τα έσοδα από τις δωρεές και τη συναυλία με τον Jimmy Somerville που διοργανώνει. Μόνο που αυτή τη φορά τα δίνει χέρι με χέρι και αυτή η κατά πρόσωπο συνάντηση πέρα απ’ όσα απρόοπτα – λόγω διαφορετικής κουλτούρας και τρόπου ζωής – προκαλεί οδηγεί τις 2 απέναντι αρχικά κοινωνικά ομάδες να συνειδητοποιήσουν την κοινή τους καταπίεση, την ανελευθερία στην οποία ζουν, τα χαμένα δίκια και τελικά να συνεργαστούν.

Εντυπωσιακή η σκηνή (κυρλιως ως γεγονος) που μετά τη λήξη της απεργίας οι ανθρακωρύχοι κατεβαίνουν και διαδηλώνουν προς ανταπόδοση στο Pride του Λονδίνου.

Καλογυρισμένη, feel good ταινία του BBC (με όσα καλά κι όσα κακά συνεπάγεται αυτό), ωραιοποιεί (κωμωδία είναι άλλωστε) ίσως λίγο περισσότερο τις συνθήκες στις οποίες έγιναν τα αυθεντικά γεγονότα, προσδίδοντας στο αποτέλεσμα το ταμπελάκι «για όλη την οικογένεια».

2,5 στα 5 αστεράκια της κλίμακας lemon

11.10 The Coming Out yester-Day

ένα απόγευμα με τον Sedaris τον D'

"Όταν μετακομίσαμε στη Βόρεια Καρολίνα, η οικογένειά μου νοίκιασε ένα σπίτι τρία τετράγωνα από το σχολείο όπου θα πήγαινα στην τρίτη τάξη. Η μητέρα μου έγινε φίλη με μία από τις γειτόνισσες, και μια φίλη φαινόταν να αρκεί. Μέσα σε ένα χρόνο θα μετακομίζαμε ξανά και, όπως μου εξήγησε, δεν είχε νόημα να δένεται κανείς με ανθρώπους που θα έπρεπε να αποχαιρετήσει μετά από λίγο. Το επόμενο σπίτι μας απέιχε λιγότερο από δύο χιλιόμετρα, και το σύντομο ταξίδι δεν θα άξιζε δάκρυα, ούτε καν αποχαιρετισμούς. Ήταν περισσότερο μια «τα λέμε» κατάσταση, παρ’ όλα αυτά όμως υιοθέτησα τη στάση της μητέρας μου, αφού μου επέτρεπε να προσποιούμαι πως το να μην έχω φίλους ήταν μια συνειδητή επιλογή. Θα μπορούσα να κάνω φίλους αν το ήθελα. Απλώς δεν ήταν η κατάλληλη χρονική στιγμή".

Έτσι ξεκινάει το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια», το πρώτο βιβλίο του αμερικανού – με ελληνικές ρίζες - David Sedaris που διάβασα (το πέμπτο της βιβλιογραφίας του) λίγο μετά τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Και ήταν αυτές οι γραμμές που με κόλλησαν με την αυτοσαρκαστική του ματιά, το χιούμορ και την κυνική του αμεσότητα στο ξεκατίνιασμα τόσο του εαυτού του όσο και των ανθρώπων που αγαπάει (δεν ασχολείται ποτέ με όσους μισεί).

Το άλλοτε λευκό της αμέσως προηγούμενης σελίδας σπάει πλέον η υπογραφή του Sedaris και μια προσωπική αφιέρωση.  Η δεύτερη (και φυσιολογικά τελευταία καθότι δεν “πωρώνομαι” στην ηλικία μου με άλλον pop συγγραφέα – χμμ, βγάλε τον Nick Hornby – και αυτόγραφα)  υπογραφή που συλλέγω μετά από εκείνη του Jonathan Coe.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Τρίτη απόγευμα, γκρινιάρικα καθυστερημένη άφιξη  που μας …κοστίζει την αμεσότητα της μικρής αίθουσας που θα γινόταν η δίωρη ομιλία του συγγραφέα.  Για τη συνέχεια και όσο σου επιτρέπει η διάθεσή σου, ανακαλείς αποσπάσματα από όλα εκείνα τα βιβλία του που έχεις διαβάσει και που σε κάνουν ακόμα να κλαις από τα γέλια (νευρικό με πιάνει κάθε φορά) την ώρα που σε τσιγκλάει η λεπτή φωνή του κοσμογυρισμένου Sedaris, οι κοφτερής παρατηρητικότητας έθνικ διηγήσεις του και ο ανεκδοτολογικός τρόπος που βίωνε τότε τη ζωή του με τους προγόνους του (η περιγραφή της ελληνίδας γιαγιάς όλα τα λεφτά)  ή τα αδέλφια του και τώρα με τον Χιου, τον σύντροφό του.  

-         -  Χμμ, επανέλαβε το όνομα του Ν, όπως του υπέγραφε το "Ντελίριουμ". Περίεργο όνομα, θα ταίριαζε σε βαμπίρ, συμπλήρωσε.

##

Κι επειδή η εβδομάδα αυτή τείνει να καταγραφεί ως ...υπερκαλλιτεχνική (και το ιστολόγιο κάτι σαν την «εβδομάδα του Ιάκχου» με τον Ζάχο), οφείλω να αναφέρω πως ανάμεσα στη συναυλία των Savage Republic και την ομιλία του David Sedaris, εχθές  πήγα και θέατρο.

Διασχίσαμε την πόλη, και φτάσαμε στα απώτερά της, πίσω από τα βιομηχανικά ερειπωμένα, no man’s land σημεία της (τα οποία εγώ επισκέπτομαι και τις Κυριακές για τα παζάρια τους), στο Βυρσοδεψείο. 

Να τιμήσουμε το καινούριο πόνημα, την πρεμιέρα των φίλων μας, του Τ. και της Α. που υπογράφουν κουστούμια και σκηνικά στον μεταπυρηνικό Ριχάρδο τον Β’, του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου). 

Και να φύγουμε ικανοποιημένοι.

σαν τη βροχή πριν πέσει

Παρθενική μου παρουσία σε live παρουσία/ομιλία συγγραφέα την προηγούμενη Τετάρτη. Με την Ις και τον Ν. στην κατάμεστη μικρή αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, για τον Τζόναθαν Κόου. Ο λόγος, το ότι ο εις εκ των αγαπημένων μου, πάντα ψηλά στις ελληνικές λίστες ευπώλητων και όχι άδικα κατ’ εμέ, Βρετανός συγγραφέας βγάζει (ή μάλλον έβγαλε) καινούριο βιβλίο. Το Expo 58. Πέρασα τα ακουστικά μετάφρασης που για παν ενδεχόμενο είχα προμηθευτεί κατά την είσοδό στο πόδι μου,  κι ευχαριστήθηκα μέχρι τελευταίας λέξης το λόγο του στο πρωτότυπο.

Αναλυτικός σε ό,τι αφορά το έργο του, ανεκδοτολογικά αυτοσαρκαζόμενος, με ψύχραιμο πολιτικό λόγο και κατάλληλες δόσεις βρετανικού φλέγματος (του τοπικού χιούμορ συμπεριλαμβανομένου) μίλησε λιτά όχι μόνο για το συνολικό του έργο ή το νέο του πόνημα αλλά και για τις στερεοτυπικές συμπεριφορές των Άγγλων, τους «τρόπους ζωής» που χάνονται (κι ενίοτε  αναγεννιούνται), τους άλλους συγγραφείς της - αν μπορούμε να την πούμε έτσι - γενιάς του, την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα του.

Στο τέλος κι αφού θριάμβευσε η επιμονή και η σβελτάδα (πρόλαβε να μπει δεύτερη σε ουρά 150 ατόμων) της Ις, μου υπόγραψε και το “Σαν τη βροχή πριν πέσει” που …κατά τύχη βρέθηκε στην τσέπη μου.  Το “Σαν τη βροχήπριν πέσει” αν και τολμώ να πω όχι το πιο αντιπροσωπευτικό του βιβλίο, με είχε συγκινήσει απροσδόκητα πολύ (και τυγχάνει ξεχωριστό κατά δήλωση τη βραδιά εκείνη, και για τον ίδιο το συγγραφέα).

«…Φωτογραφία αριθμός δέκα: μια βάρκα στον ποταμό Σέρμπενταϊν στο Χάιντ Παρκ και ένα πρόσωπο που δεν το έχω ξανακοιτάξει εδώ και πολλά χρόνια: ο αρραβωνιαστικός μου, ο Μώρις. Και δίπλα του, η γυναίκα που μάλλον θα πρέπει να την περιγράψω ως τον πρώτο και μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου – η Ρεμπέκα. Μοναδική φωτογραφία, πρέπει να πω, μια φωτογραφία που απαθανατίζει ένα ιδιαιτέρως άβολο και απερίσκεπτο απόγευμα…»

Στο "Σαν τη Βροχή πριν πέσει", ο Τζόναθαν Κόου, καταπιάνεται ξανά με ένα βρετανικό σήμα κατατεθέν, αυτό της εκκεντρικής βρετανίδας γριάς, εδώ όμως βουτάει για τα καλά ο ίδιος στη μελαγχολία που σκεπάζει τον παλιομοδίτικο τρόπο ζωής/σκέψης/συμπεριφοράς της ηλικιωμένης, ομοφυλόφιλης, ηρωίδας του. Σπάει την στερεότυπη καρικατούρα και δίνει μια θηλυκή, λυρική και ταυτόχρονα στιβαρή διήγηση μιας ζωής που οσονούπω τελειώνει και διαχέεται ιδιόρρυθμα στις επόμενες γενιές. Όλα αυτά μέσω της (σεναριακής) ακρόασης μαγνητοφωνημένων ταινιών της ηλικιωμένης γυναίκας από τους συγγενείς της. Ταινιών με καταγεγραμμένες τις περιγραφές 20 παλαιών φωτογραφιών που μπορεί να μην απεικονίζουν κάτι το ξεχωριστό (ένα πικνίκ, ένα σπίτι στα προάστια, ένα τροχόσπιτο) ξετυλίγουν όμως τον καιρό.

O J.C. ανυπομονεί να μου υπογράψει το βιβλίο (πάνω δεξιά)

Από τα βιβλία του Τζόναθαν Κόου πρωτοδιάβασα, δανεικό, το «Τι Ωραίο Πλιάτσικο» προ δεκαπενταετίας. Με θυμάμαι να βυθίζομαι στις παραμορφωμένες εικόνες της Θατσερικής Αγγλίας, με θυμάμαι να πηγαίνω και να αγοράζω το δικό μου αντίτυπο. Μετά πέρασα στη "Λέσχη των Τιποτένιων" , τον "Κλειστό Κύκλο"  κι έκτοτε έχω διαβάσει σχεδόν όλα από τα υπόλοιπα πονήματα του κ Κόου. Μπορώ να πω πως ουδένα με έχει απογοητεύσει, ακόμα και το τελευταίο (προτελευταίο πλέον),  «Ο ιδιωτικός βίοςτου Μάξουελ Σιμ», παρότι φάνηκε να μη με κερδίζει κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, μου άφησε εικόνες/ιδέες που ακόμα τριβελίζουν το μυαλό μου.

Μετά οι τρεις μας πήγαμε για μπύρες.

Το μόνο αρνητικό ότι τελικά κάπου έχασα τον αγαπημένο (ναι, έχω και τέτοιον) σκούφο μου.

http://www.jonathancoewriter.com/

η νύχτα μόλις πριν από τα δάση

"… έτρεξα, έτρεξα, έτρεξα για να μη βρεθώ στρίβοντας τούτη τη φορά τη γωνία, μπροστά σ’ένα δρόμο άδειο από σένα, να μη βρω και τούτη τη φορά μόνο βροχή, βροχή, βροχή, για να ξαναβρώ τούτη τη φορά εσένα στη στροφή της γωνίας, και να τολμήσω να φωνάξω : φίλε! και να τολμήσω να σε πιάσω από το μπράτσο: φίλε! και να τολμήσω να σε πλησιάσω: δωσ’ μου φωτιά φίλε, δεν κοστίζει τίποτε φίλε, κωλοβροχή, κωλοαέρας, κωλοδιασταύρωση, δεν είναι καλό ούτε για σένα, ούτε για μένα, να κυκλοφορούμε εδώ απόψε, δεν έχω όμως τσιγάρο, δεν ήταν τόσο για να καπνίσω που σου ‘λεγα: φωτιά φίλε, όσο για να σου πω φίλε: κωλοσυνοικία, κωλοσυνήθεια να τριγυρνάς κατά δω (τρόπος κι αυτός να κολλάς στους ανθρώπους!), γυρνάς τότε κι εσύ, με τα ρούχα βρεγμένα κινδυνεύοντας ν’ αρπάξεις κάθε λογής αρρώστια, κι ούτε που σου ζητάω τσιγάρο πια φίλε, δεν καπνίζω άλλωστε, τίποτε δεν θα σου κοστίσει που σε σταμάτησαν, ούτε φωτιά, ούτε τσιγάρο φίλε, ούτε λεφτά (για να φύγεις ύστερα! δεν κάνω ούτε για εκατό φράγκα απόψε), και εξάλλου έχω να σε κεράσω εγώ έναν καφέ, στον κερνάω φίλε, προκειμένου να επιστρέψω σ’ εκείνα τα περίεργα φώτα, και για να μη σου κοστίσει τίποτε γι αυτό ακριβώς σου κόλλησα – μπορεί να έχω έναν δικό μου τρόπο να πλησιάζω τους ανθρώπους, τελικά όμως δεν τους κοστίζει τίποτε (δεν μιλάω για δωμάτιο φίλε, δωμάτιο για μια νύχτα, διότι και οι πιο εντάξει τύποι κατεβάζουν τα μούτρα, ναι, για να φύγεις ύστερα! δεν θα μιλήσουμε για δωμάτιο φίλε), έχω όμως μια ιδέα να σου πω – έλα, μην καθόμαστε εδώ, σίγουρα θ’ αρρωστήσουμε – απένταρος, άνεργος δεν βοηθάει και πολύ τα πράγματα (δεν είναι αυτό που ζητάω, δεν είναι αυτό πραγματικά), είναι που κατ’ αρχάς έχω αυτήν την ιδέα, που πρέπει να σ’ την πω, σ’ εσένα κι εμένα που τριγυρνάμε σ’ αυτή την παράξενη πόλη, δίχως φράγκο στην τσέπη (έναν καφέ πάντως στον κερνάω σύντροφε, έχω να σ’ τον κεράσω, δεν τα στρίβω τώρα), διότι εκ πρώτης όψεως δεν είναι τα λεφτά ούτε για σένα, ούτε για μένα που μας καρφώνουν χάμω! έχω λοιπόν αυτή την ιδέα φίλε, για όσους σαν κι εσένα κι εμένα δεν έχουν λεφτά, ούτε δουλειά, και ούτε που ψάχνω πια στ’ αλήθεια – στη δουλειά εμείς οι άλλοι, έξω, δίχως μία στην τσέπη δεν βαραίνουμε πολύ, στο παραμικρό φύσημα του ανέμου θ’ απογειωνόμασταν, δε θα μπορούσαν να μας κρατήσουν πάνω στις σκαλωσιές παρά δεμένους: ένα γερό φύσημα του ανέμου και θ’ απογειωνόμασταν, ανάλαφροι – όσο για το μεροκάματο, εγώ σ’εργοστάσιο ποτέ! δύσκολο να στο εξηγήσω, …"

B.-M. Koltes

"Η Νύχτα μόλις πριν από τα Δάση"

Μετάφραση: Μάγια Λυμπεροπούλου

Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Το χω ξαναπεί, με την ποίηση και με το θέατρο δεν το χω πολύ, αλλά να!, ετούτο το βιβλίο, ετούτος ο θεατρικός μονόλογος του Bernard Marie Koltes, είναι από τα λίγα που καταλαβαίνω καλά (κι ας μην έχει ούτε μια τελεία) και κάνει ακόμα τα μάτια μου να λάμπουν στο σκοτάδι όπως την πρώτη φορά που το είδα στην Πάτρα – πάνε δεκαετίες από τότε – σ’ ένα μικρό θεατράκι (Αποθήκη νομίζω το έλεγαν, σε μια κάθετη της Κολοκοτρώνη αν θυμάμαι καλά)  με τον Πέρη Μιχαηλίδη, έχω κρατήσει και το πρόγραμμα, αν το βρω θα το αναρτήσω.

Το βιβλίο - το είχα αγοράσει λίγο καιρό μετά την παράσταση, όπως και τα υπόλοιπα του Koltes («Στη Μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι» και «Ρομπέρτο Τσούκκο») - , το κατέβασα πριν κάτι μήνες ξανά από το ράφι του, δάνειο σύστασης και προτροπής σε κάτι φίλους: διάβάστε το αλλά προσοχή ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΧΑΘΕΙ!

Τώρα πες με γεροπαράξενο ή όπως αλλιώς θες αλλά τον έκανα το χαμό – ούτε για βινύλιο δεν θα ‘κανα έτσι – από την ώρα που εξαφανίστηκαν τα ίχνη του και μέχρι, αγχωμένοι αμφότεροι, ο Τ. και η Α. να το ξαναεντοπίσουν με περισσή δυσκολία πάνω στο γραφείο τους. Το βιβλίο επεστράφη αδιάβαστο και λίγο πριν ξαναβρεί τη θέση του στη βιβλιοθήκη μου, το ανοίγω σε μια τυχαία σελίδα αντιγράφω και αναρτώ. 

Το έργο του Κολτες εστιάζει όχι μόνο σε όσους είναι απόκληροι, άστεγοι και μοναχικοί αλλά και σε όσους αισθάνονται έτσι, θα το συνόψιζα δε στη φράση "ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΝΟΙ" που αναφέρεται στο εν λόγω ανάγνωσμα. Ιδού μερικά βιoγραφικά στοιχεία για το συγγραφέα από τη Βικιπαιδεία:

Ο Bernard Marie Koltes, γεννημένος σε μια μεσο-αστική οικογένεια στο Μετζ το 1948, ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του θεάτρου στα 20 χρόνια του, συγκλονισμένος από την ερμηνεία της ηθοποιού Μαρίας Καζαρέ στη Μήδεια. Από τη στιγμή εκείνη ξεκινά να ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, εκδίδοντας τον μακρύ μονόλογο "Η νύχτα πριν από τα δάση", που ανέβηκε στο φεστιβάλ Αβινιόν το 1977. Το θέατρο του Κολτές είναι μία συνεχόμενη αναζήτηση με θέμα την επικοινωνία των ανθρώπων και βρίσκεται σε αντίθεση με τη γενιά της οποίας δημιούργημα είναι το θέατρο του παραλόγου.

Τα έργα του Κολτές είναι από τα πλέον γνωστά και ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς θεατρικούς συγγραφείς του κόσμου, έχοντας δει όλα τα δημιουργήματά του να ανεβαίνουν επί σκηνής. Τα ταξίδια του στην Αφρική, και η μάχη της Αφρικανικής κουλτούρας με αυτήν της Ευρώπης, τον εμπνέουν και γράφει το έργο "Μάχη νέγρου με σκύλους", ενώ μετά από ένα ταξίδι στην Αμερική γράφει τη "Δυτική αποβάθρα", που καταπιάνεται με την ιστορία δύο αδερφιών σε μια ξένη κουλτούρα. Ο ψυχοπαθής δολοφόνος Ρομπέρτο Σούκο είναι η έμπνευση για το τελευταίο του έργο "Ρομπέρτο Ζούκο". Πέθανε το 1989 στο Παρίσι από AIDS.

υγ. Όποιος/α είναι γαλλομαθής μπορεί να το διαβάσει εδώ: la nuit juste avant les forêts

εχθές στο Pride

φωτ. combray/instagram

καθώς, ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες κόσμου, τσουλάγαμε εκ περιτροπής μια ζωή σ'ένα καροτσάκι - κι ήταν η σειρά μου να το οδηγώ - με σταμάτησαν 4-5 φωτογράφοι. Τη μαμά ρωτήστε, όχι εμάς, είπα, κι εκείνη συγκατάνευσε.  Athens Pride 2013.

ερχομε αμέσως

Την ταμπέλα αυτή την έχω δει (με σωστή ορθογραφία αλλά το ίδιο νόημα) κολλημένη σε φαρμακεία, σε ταμεία, σε δημόσιες υπηρεσίες μέχρι και σε περίπτερο με την πραμάτεια στολισμένη κι αφύλακτη στα περβάζια του την έχω δει. Αλλά σε ζητιάνο, πρώτη φορά! Επαγγελματίας ο τύπος. Όχι αστεία. Αρχές Πανεπιστημίου, λίγο αφότου βγήκα από το μετρό. 

Έπειτα συνέχισα - σα ματιασμένος ένα πράγμα (Ναι! Μορφωμένος άνθρωπος και πιστεύεις στο μάτι;) - για τις τρεις ώρες εκπομπής που περίμεναν να τις οργανώσω. Πράγμα που έκανα, χωρίς όμως να είμαι σίγουρος αν το κατάφερα αυτή τη φορά, παρόλο που τα τραγούδια από μόνα τους ήταν ένα κι ένα.

Αν κάποιος/α "έχασε" τη ζωντανή μετάδοση (και θέλει) μπορεί να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη κατά το σύνηθες ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

81st lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή την τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου (και στη σελίδα που ανοίγει το download 163,37 MB):

click pic to download

Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 #

Empire Of The Senseless

Και μιας και η  σημερινή μέρα, η 17^η Μαίου είναι η Παγκόσμια ημέρα ενάντια στην ομοφοβία, ορίστε κι ένα κατάλληλο τραγούδι (το ακούσαμε και στην εκπομπή): το Empire Of The Senseless των agit pop προβοκατόρων The Mekons για να μη βάλω όπως και πέρυσι το κλασσικό των Chumbawamba.   

 no one's making any noise now, sshhh,
we've been waiting for so long,
they took away our films and tapes and notebooks
but it's ok 'cos we've self-censored this song.
but these lines are all individuals
and there's no such thing as a song
and even the silent are now guilty in the empire of the senseless...
what's your line of questioning sir?
i can't intercept a one word sentence,
invent a war in secrecy
sliding scenery like a vintage toy,
isn't plastic surgery wonderful?
 satellite secret national security,
empire of the senseless
turning journalists into heroes takes some doing,
empire of the senseless
boring Ollie North down in the subway dealing drugs and guns,
empire of the senseless
turning little liars into heroes, it's what they've always done,
empire of the senseless
this song promotes homosexuality
it's in a pretended family relationship with the others on this record
and on the charts and on the jukebox
and on (in) the radio and in the radio
no one's making any noise now, sshhh,
stay quiet,
all unacceptable gropings have been removed from the screen,
only eyes full of unspeakable thoughts remain,
and even the silent are now guilty in the empire of the senseless...
baked beans, sugar, and margerine
bread, jam, groceries, and lard,
for the unsentimental,
the men who like the lady hard,
the men who like the hard lady.
"and you know that people are really rather afraid,
afraid of being swamped"
afraid of being swamped by selfishness and greed.

  Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.