εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά...

Και να πεις πως δεν τους πόναγα? Και φαγητά τους έδωσα και πόσα ρούχα. Αλλά αυτοί δεν έχουν το θεό τους. Ήρθαν στη χώρα μας και τα κατέστρεψαν όλα, όπου πας τους βλέπεις, στους δρόμους, στα παγκάκια, στα σουπερμάρκετ, στις στάσεις των λεωφορείων που περιμένω τόση ώρα το δρομολόγιο. Μα που είναι κι αυτό το 036; Με τις μπούρκες και τα τσαντόρ και τα κουτσούβελα που σέρνουν...

Ένα ξέμπαρκο μποφώρ φύσηξε για μερικά δευτερόλεπτα και η ομιλούσα γυναίκα επικεντρώθηκε στην περιποίηση της γοτθικής της κόμμωσης· ο αλά Siouxsie υψηλός κυματισμός στη κορυφή του κεφαλιού της έγειρε στυλιστικά επικίνδυνα πάνω στον κοντοκουρεμένο αριστερό της κρόταφο. Το ίδιο και το διχτυωτό μπολερό της. Έσαξε επιμελώς τα κρόσσια του πάνω στο δερμάτινο παντελόνι της και συνέχισε απτόητη από την εχθρική μου ματιά.

… και μας ληστεύουν, και μας κλέβουν, και κουβαλούν ένα σωρό αρρώστιες, και πιάνουν και τις θέσεις στη στάση και δεν σηκώνονται με τα κωλοπράγματά τους. Κι αυτοί κι οι μαύροι κι οι άλλοι οι Αλβανοί, που δήθεν είναι από τα Γιάννενα, και εμείς πρέπει να τους μιλάμε με το σεις και με το σας να μην μας πούνε ρατσιστές. Ρατσίστρια δεν ήμουν ποτέ, αυτοί με έκαναν από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στη χώρα. Τη δική μας χώρα... 

Όταν συνειδητοποίησα πως μια ματιά, όσο εχθρική κι αν είναι ή ένας οργισμένος ξερόβηχας δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα ανέλαβα δράση ενεργό. 

Επιτυχώς. 

Από μια ντουζίνα Έλληνες που περίμεναν στη στάση δίπλα της δεν βρέθηκε κάποιος μέχρι εκείνη την ώρα να της διακόψει τον εμπρηστικό ειρμό. Δεν την επικρότησε κανείς αλλά μήτε ένας δεν υπερασπίστηκε και τη Σύρια που με κατεβασμένα μάτια δίπλα στην κόρη της έκανε πως κοιτάζει τα μπαγκάζια που περικύκλωναν τα πόδια τους στο παγκάκι της στάσης. Μια Αλβανίδα μόνο σηκώθηκε και πρόσφερε τη θέση της στη φωνασκούσα. «Κουρασμένοι άνθρωποι είναι κι αυτοί», της είπε. 

Ανέβηκα στο λεωφορείο και κοίταξα έξω. Μια κοπέλα μου χαμογέλασε και με σφιγμένη γροθιά ύψωσε προς τα μένα τον αντίχειρά της. 

Οι Αλβανοί είναι ξαδέλφια μας, στην ίδια γειτονιά του κόσμου δε μεγαλώσαμε; σκέφτηκε φωναχτά ένας παππούς από τη δίπλα θέση, Τι τους πιάνει μερικούς; 

Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή κι αυτός ίσως πρέπει να είμαι εγώ ή εσύ. Κυριακή 3 Απριλίου στο δρόμο για το σπίτι μου, που πλέον απέχει κάπου 400 μέτρα από τον ξενώνα φιλοξενίας προσφύγων που μόλις άνοιξε.


υγ. Πίσω στο σπίτι, θμήθηκα κι αυτό το βιντεάκι της ActionAid, με ένα κοινωνιολογικό πείραμα όχι πολύ διαφορετικού σεναρίου από το παραπάνω γεγονός.

ουίσκυ, βότκα, τσίπουρο

Οι χιλιάδες των αγροτών που θα κατέκλυζαν σε λίγη ώρα το Σύνταγμα δεν είχαν φανεί την ώρα που πέρασα από εκεί το μεσημέρι της Παρασκευής. Ούτε οι εκατοντάδες των αστυνομικών και των ΜΑΤατζήδων. 

Μόνο οι πάκοι και οι ομπρέλες των μικροπωλητών ήταν ήδη εκεί σε ετυπωσιακή πυκνότητα και σχηματισμό. Η τσίκνα που ξεχυνόταν από τις ψησταριές θύμιζε περισσότερο επαρχιακό πανηγύρι παρά προεόρτια οργισμένης διαδήλωσης. 

ΟΥΙΣΚΥ, ΒΟΤΚΑ, ΤΣΙΠΟΥΡΟ, ξελαρυγγιάζονταν οι πωλητές, ήταν νωρίς γαρ για τα λουκάνικα και τα κοψίδια.

"Έχουμε πόλεμο", διαβάζω τις ανακοινώσεις των εκπροσώπων των αγροτών. 

Και εγώ που ήξερα πως δίπλα στα πεδία της μάχης ανοίγουν μπουρδέλα. 

η γριά και ο εικοστός ταξιτζής

Που λες, περιμένω απαθής στη στάση του λεωφορείου. Μπροστά μου ο πύργος Απόλλων-11 κρύβει τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου που καταφέρνουν να τρυπήσουν τα σύννεφα πριν αυτές ανακλαστούν στα παρμπρίζ των φανερά λιγότερων από άλλες Κυριακές αυτοκινήτων που διασχίζουν την Πανόρμου ή απορροφηθούν από τα άυπνα μισόκλειστα μάτια μου. 

Η κουρελιασμένη γριά με το μικρό μούσι και την πληγιασμένη φτέρνα – γνώριμη και γραφική φιγούρα της ευρύτερης περιοχής – φορά ως συνήθως την πλαστική σακούλα του σούπερ-μάρκετ για σκούφο και περνά σέρνοντας έναν τεράστιο μπόγο και τη μυρωδιά της εφαπτομενικά κάτω από τη μύτη μου. 

Στην οδό Πανόρμου, έξω από το σταθμό του Μετρό, μια παράτυπη πιάτσα ταξί έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια - κόντρα στους περί στάθμευσης νόμους του κώδικα οδικής κυκλοφορίας -. την ύπαρξή της. Δεκάδες ταξιτζήδες φιλόσοφοι με την ανοχή (?) τόσο των υπόλοιπων οδηγών, των πολιτών όσο και της αστυνομίας διπλοπαρκάρουν τις κίτρινες κούρσες τους στενεύοντας και από τα δύο ρεύματα της την λεωφόρο. Στο κυνήγι του επόμενου πελάτη αυτοί, στο κυνήγι της χαμένης ηρεμίας όσοι προσπαθούν να επιβιβαστούν στα λεωφορεία ή να οδηγήσουν στη φρακαρισμένη οδό.

Προς αυτή την ατέλειωτη σειρά βαριεστημένων λόγω της περιορισμένης μεθεόρτιας κίνησης κατευθύνεται η γηραιά κυρία.

- Παγκράτι, φωνάζει πλησιάζοντας τη.

Ο πρώτος τη σειρά ταξιτζής φανερά ενοχλημένος με την τύχη του, βλαστημάει, βάζει μπρος τη μηχανή και εξαφανίζεται κάνοντας πως δεν την είδε. 

Η γριά απτόητη σέρνεται προς τον επόμενο αλλά την ίδια ακριβώς συμπεριφορά δείχνει και ο δεύτερος ενώ ο τρίτος μαρσάρει και τους ακολουθεί πριν καν δεχτεί την κλήση της ηλικιωμένης άστεγης (;) γυναίκας. 

Παρακολουθώ τα ταξί να φεύγουν άδεια, το ένα μετά το άλλο, σαν τις κάμπιες που σκορπίζουν από τη σειρά όταν κάποια άγνωστη δύναμη λειώνει την πρώτη. Η Πανόρμου ελευθερωμένη τώρα, τουλάχιστον στο ένα της ρεύμα δείχνει ακόμα πιο έρημη με τη γραφική φιγούρα στο μέσο της. 

Τα ταξί που φεύγουν άδεια δεν απομακρύνονται ιδιαίτερα. Με ένα u-turn περνούν στο απέναντι ρεύμα προς κι από εκεί συνωστισμένοι οι επαγγελματίες αυτοκινητιστές κοροϊδεύουν τους επόμενους κατόχους της ειδικής άδειας οδήγησης Επιβατηγού …Δημόσιας Χρήσης (Ε.Δ.Χ.) αυτοκινήτου.

Πρέπει να ήταν ο εικοστός ταξιτζής (κι ενώ προετοιμαζόμουν ψυχολογικά να αναλάβω δράση) που σταμάτησε να παραλάβει την ιδιαίτερη πελάτισσα. Μεσήλικας κι ο ίδιος, κατέβηκε από τη θέση του οδηγού ως όφειλε, και μ’ όλο το σεβασμό ενός ανθρώπου προς έναν άλλον τη βοήθησε να βολέψει το μπόγο της στο πορτ – μπαγκάζ. 

Αυτά τα ολίγα 

... και καλή μας χρονιά.

αντίδραση στην "αντίδραση για την αντίδραση"

Μπορεί να φαίνεται (και ίσως και να είναι) λίγο παραξεχειλωμένη η φάση με τα #hashtags, τα "je sui …."  γραμμένα σε banners, πανιά και χαρτόνια σε σιωπηλές διαμαρτυρίες, τα επιχρωματισμένα στα χρώματα μεσίστιων σημαιών προφίλ, τα αναμμένα «εις μνήμην» κεράκια στα αστικά πεζοδρόμια έπειτα από κάθε δραματικό κι αιματοβαμμένο γεγονός αλλά και πάλι κατά τη γνώμη μου δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να δεις/διαβάσεις/ακούσεις αυτές τις μέρες. 

[Φυσικά και δεν αναφέρομαι στην περίπτωση όπου όλα τα παραπάνω κατακλύζουν πραγματικούς τε και δικτυακούς χώρους ανθρώπων που έζησαν, είδαν κι άκουσαν και μύρισαν από κοντά, επηρεάστηκαν, γειτόνεψαν, θρήνησαν, ίδρωσαν, φοβήθηκαν κ.ο.κ. με τα γεγονότα καθεαυτά. Εκεί νομίζω πως πρόκειται για απόλυτα φυσιολογικές ανθρώπινες αντιδράσεις· πιθανόν κι ενδεδειγμένες ως θεραπευτικές μέθοδοι ή κινήσεις ίασης συλλογικών υποσυνείδητων τραυμάτων. ]

Ακόμα και αν παραδεχτούμε πως πίσω απ' αυτά κρύβεται ένα (έστω και μεγάλο κομμάτι) κάποιας μπασκλάς ανερμάτιστης μόδας ή ενός λωλαμένου χιψτερισμού, ε, ΔΕΝ έγινε και τίποτα τρομακτικά αξιοκατάκριτα επιλήψιμο. Μία μόνο στις εκατό πιθανότητες ειλικρινούς έκφρασης αλληλεγγύης ή συμπόνιας να βρίσκεται από πίσω, τότε - τουλάχιστον για μένα - τούτο το φαινόμενο δικαιολογείται. Το παίρνει το συγχωροχάρτι παρότι δεν ξεπλένεται από την ελαφρότητα (ή γελοιότητα κατα άλλους) της ποπ καθημερινότητας που ίσως το διακρίνει. 

Το έχουμε δει παλιότερα (911, Charlie Hebdo, ) το είδαμε ξανά και τώρα αμέσω μετά τα αποκρουστικά χτυπήματα των τρομοκρατών στο Παρίσι. 

Αυτή που δεν μπορώ να καταλάβω όμως καθόλου, είναι μια άλλη, έτερη ομάδα ανθρώπων, τις παρυφές της οποίας μπορώ να διακρίνω ακόμα και ανάμεσα σε συνομιλητές και φίλους – πραγματικούς, δικτυακούς ή ενίοτε κατόχους και των δύο ιδιοτήτων. Αποτελείται δε από άτομα που στέκουν από άποψη κριτικοί(;) απέναντι σε ο,τιδήποτε κι αν συμβαίνει. 

Παρατηρώντας λοιπόν αυτοί η κατηγορία των ανθρώπων αυτή, την επικαιρότητα του σήμερα για παράδειγμα και συγκρίνοντας τον χρόνο που αφιερώθηκε στη μετάδοση μιας τραγωδίας με θύματα Ευρωπαίους (Γαλλία) με την αναντίστοιχη προβολή ανάλογων γεγονότων με θύματα Αφρικανούς (Κένυα) ή Ασιάτες (Λίβανος) από τους ίδιους θύτες, υγιώς και δικαιολογημένα σκεπτόμενη διερωτάται γιατί κάποιες τραγωδίες να ζυγίζουν και να μετράνε περισσότερο ή λιγότερο από άλλες. Μέχρις εδώ ουδέν μεμπτόν. 

Το κακό είναι όταν οι θιασώτες της ομάδας αυτής δε συγκρατούν εκεί τις σκέψεις τους ή/και δεν τις αυτολογοκρίνουν. Το κακό είναι όταν αντί να τα βάλουν με τους ίδιους τους τούς εαυτούς που τόσα χρόνια συνήθισαν να σκέφτονται, να θυμούνται και να εστιάζουν με τους όρους θέασης που έχουν θέσει τόσο τα ΜΜΕ όσο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , καταφέρονται ενάντια στα ίδια τα συμβάντα και τα γεγονότα καθαυτά. Με τον γκρινιάρικα αυτάρεσκο τρόπο ενός αιώνιου έφηβου αντιρρησία. 

Οι φωτογραφίες του σκελετωμένου από την πείνα παιδιού με λεζάντα «Γι αυτό το παιδί δεν κλάψατε όμως» που αναρτήθηκαν ως σχόλιο κάτω από εκείνη, την αμφιλεγόμενη (ως προς το αν ήταν δημοσιεύσιμη ή όχι) του πνιγμένου προσφυγόπουλου που έγινε viral πριν λίγο καιρό είναι δυσερμήνευτες από εμένα. Δηλαδή; Τι θες να πεις; Αν (κακώς) δεν προβλήθηκε το ένα βάρβαρο γεγονός αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να προβληθεί και το δεύτερο; Πρέπει να εγερθεί κάποιο είδος ενοχής σε όσους συνταράχτηκαν με την εικόνα της σωρου ενός (ακόμα) παιδιού; 

Πρέπει να ντυθεί την ντροπή που υποκριτή όποιος βούρκωσε  βλέποντας τις εικόνες από το Παρίσι; Γιατί κι εκεί το ίδιο έγινε. 

Θεωρώ πως είναι τελείως ηλίθια η «δικαίωση» μιας ολόσωστης κατά τ’άλλα παρατήρησης για τα δάκρυα και το μελάνι που δε χύθηκαν σε ρεπορτάζ και μονόστηλα εφημερίδων για το μακελειό των τζιχαντιστών στη Βυρηττό όταν αυτή (η δικαίωση) συνοδεύεται με ρητορική που αγγίζει τα όρια του απεχθούς γα τα γεγονότα με τους νεκρούς της Γαλλικής πρωτεύουσας 

Εκεί που θα έπρεπε ακόμα κι αν βαριέσαι να συμμετάσχεις σε οποιαδήποτε ενεργή δράση να ξεσηκωθείς έστω και με την απείρως απειροελάχιστη δύναμη που σου δίνει το πληκτρολόγιο και να ρίξεις τις παραμικρές σου βολές κατά των κατ' εσέ υπαιτίων για την ανά εθνικότητα κοστολόγηση  της ζωής, το μόνο που βρήκες να γράψεις (ή να πεις) ήταν «Ας μην ήταν Γάλλοι και σου έλεγα εγώ» κάτω από τη φωτογραφία των Γάλλων θαμώνων του Μπατακλάν.

Παραλογισμός,, – λες και έφταιγαν οι δολοφονημένοι που γεννήθηκαν και πέθαναν Γάλλοι - . 

στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου

Government Bureau -- George Tooker (1956)

Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου, τίποτα δε δουλεύει σωστά. Ποτέ δεν είναι περισσότεροι από τους μισούς υπαλλήλους στη θέση τους και η κάθε διαδικασία σέρνεται από γραφείο σε γραφείο, γλιστράει από την ξυνισμένη μούρη του ενός στου ακριβώς απέναντι, σκαλώνει στις εσωτερικές τηλεφωνικές γραμμές ή χρονοτριβεί μεταξύ ενός διαλείμματος για τυρόπιτα κι ενός για κατούρημα. Τα πράγματα ήταν ανέκαθεν έτσι αλλά έχω την εντύπωση πως η κατάσταση επιδεινώθηκε ιδιαίτερα από την ώρα που απολύθηκαν οι ένα-δυο συμβασιούχοι της υπηρεσίας. 

Η εναπομένουσα πλειοψηφία των μόνιμων εργαζόμενων συχνά πυκνά τσακώνεται μεταξύ της -  και παρουσία κοινού -  για τις άδειες, για το ποιος και αν θα σηκώσει το τηλέφωνο, για τη φωτοτυπία που δε βγήκε καλά, για τους ατακτοποίητους φακέλους ή για το ποιος σήκωσε τα μάτια τελευταίος από οθόνες και χαρτιά προκειμένου να μη σε εξυπηρετήσει αυτός. Γίνεται όμως, η ίδια αυτή ομάδα ανθρώπων μια γροθιά στην περίπτωση που κάποιος (μη) εξυπηρετούμενος πολίτης απαιτήσει – με ήρεμο ή φασαριόζικο τρόπο, δεν παίζει ρόλο, – να βρει το δίκιο του και να αποτελειώσει στην ώρα του τη δουλειά του. 

 - Άνθρωπος είναι κι αυτή, θα της πάρετε το κεφάλι επειδή ξέχασε η χριστιανή να σας ενημερώσει την προηγούμενη φορά πως έπρεπε να μας προσκομίσετε και αυτό το έγγραφο;

Παρά την όποια αηδία που γαντζωμένη από το γιακά, τη γραβάτα ή το κολιέ σου θα προσπαθεί να σε πνίξει ο τρόπος για να κάνεις τη δουλειά σου και να τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα είναι ένας: πρέπει να πας με τα νερά και την εκάστοτε διάθεση του υπαλλήλου που σε εξυπηρετεί, να εγκρίνεις και να γελάς αν όχι να ξεκαρδίζεσαι με το έξυπνο χιούμορ του και τα’ αστεία του, να κατανοείς βουβά ή να συμπονάς με σφιγμένα χείλια τον πόνο που κουβάλησε ο άλλος από το σπίτι ή να είσαι υποστηρικτικός στα ψυχολογικά προβλήματα εκείνης που μπήζει τα κλάματα φωνάζοντας 

- Γιατί σε μένα Θεέ μου!

κάθε που μαζεύεται παραπάνω από ένας ασφαλισμένος μπροστά από τη θυρίδα της, και που άνετα θα έσπαζα στο ξύλο.

Μου το επιβεβαίωσε κι ένας φίλος τις προάλλες, μάγειρας στο επάγγελμα αυτός που τραβάει τα χειρότερα καθώς οφείλει έπειτα απ’ όλα αυτά να επιβεβαιώσει τη συνταγή κάθε γυναίκας υπαλλήλου και να τους παρέχει και μυστικά tips για την καλύτερη επιτυχία του φαγητού.

Ιούλιος μήνας στην Αθήνα, καύσωνας, εγώ είμαι στο ΤΕΒΕ και οι περισσότεροι εργαζόμενοι λείπουν σε άδεια. Η «Γιατί σε μένα Θεέ μου!» υπάλληλος αδυνατεί λόγω ΑΓΝΟΙΑΣ του οτιδήποτε να εξυπηρετήσει τον οποιονδήποτε από τους 4-5 πολίτες που θα 'θελαν να εξυπηρετηθούν, κλαψουρίζει και τους παραπέμπει αγανακτισμένη έναν-έναν, όλους στην προϊσταμένη του τμήματος.

Οι παραπεμπόμενοι σχηματίζουν σιχτιρίζοντας την τύχη τους μια ουρά μπροστά από το άδειο έδρανο που φέρει το ταμπελάκι «προϊσταμενος» και περιμένουν. Λίγο αργότερα η «Γιατί σε μένα Θεέ μου!» υπάλληλος σηκώνεται από τη θέση της, σκουπίζει τα μάτια της και κάθεται πίσω από το εν λόγω έδρανο:

- Α, ξέχασα, σήμερα αναπληρώνω εγώ την προισταμένη που λείπει σε άδεια. Τι θα θέλατε παρακαλώ; λέει, κι αφού ξανακούει τα αιτήματα όλων συμπληρώνει, Δε γίνεται αυτό σήμερα, ελάτε ξανά σε μία εβδομάδα.

Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όσες κυβερνήσεις και να αλλάξουνε. Θα παραμείνει μια δημόσια υπηρεσία (όπως και αρκετές άλλες) που θα λειτουργεί σαν ΕΒΓΑ της γειτονιάς. Σαν μαγαζάκι κάποιων που τρέχει με τους κανόνες που εκείνοι ορίζουν. 

- Μπορεί το site μας κύριε να μην το αναφέρει σαν προαπαιτούμενο για αυτό που θέλετε να κάνετε αλλά ΕΜΕΙΣ το θέλουμε…

θα συνεχίσει να αντηχεί. Ο ασφαλιστικός μου φάκελος θα εξακολουθήσει να παραμένει εκτός ηλεκτρονικού συστήματος, η κυρία στο πρωτόκολλο θα συνεχίσει να φέρνει τη σακούλα με τις μπάμιες για καθάρισμα (γεγονός) και πάντα θα ρωτάει το φίλο μου αν τις μαγειρεύει με σωστό τρόπο. 

Για να μην είμαι άδικος όμως. Στο ΤΕΒΕ της γειτονιάς μου, εργάζεται ένας υπάλληλος που ενώ φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτα από τους συναδέλφους του ξέρει σχεδόν όλη τη δουλειά. Και την κάνει συνήθως ολομόναχος: Θα σου βρει νόμους και διατάξεις, θα σου υπολογίσει τα πρόστιμα, θα τηλεφωνήσει στα κεντρικά για ό,τι θέμα δεν ξέρει και θα σε ενημερώσει. Άσε που θα θυμηθεί το ονοματεπώνυμο και την περίπτωσή σου όσοι μήνες κι αν περάσουν από την τελευταία φορά που σε είδε. 

Δεμένος μαζί του με το σύνδρομο της Στοκχόλμης το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να υπομείνεις το ιδιαίτερό του χιούμορ. Δευτέρα πρωί θα βρεθώ αντιμέτωπός του.

2 και σήμερα κι ακόμα να μ' επισκεφθεί το πνεύμα των Χριστουγέννων

Περίμενα υπομονετικά έξω από την ανοιχτή πόρτα του γραφείου του να τελειώσει το επαγγελματικό του τηλεφώνημά. Που και που ξερόβηχα για να με προσέξει αλλά αυτός με το που έκλεισε το ακουστικό, με κοίταξε με την άκρη του ματιού του και έκανε πως βυθίστηκε ξανά στη μοναδική γραμμή που είχε σημειώσει στο λευκό χαρτί την ώρα που μιλούσε. Έτσι πήρα το θάρρος από την κόκκινη σημαία του θυμού μου και προχώρησα μέσα στο γραφείο του ακάλεστος.

 - Τι θα θέλατε παρακαλώ; με ρώτησε

- Ξέρετε μήπως το λόγο κ Διευθυντά για τον οποίο τα ΑΤΜ της τράπεζας σας δεν λειτουργούν; απάντησα με ερώτηση κι εγώ δείχνοντάς του ταυτόχρονα τους 37 ανθρώπους (έξω από τη τζαμαρία ακριβώς που τον χώριζε από το πεζοδρόμιο) οι οποίοι συνωστίζονταν γύρω από αυτά και που μέχρι προ ολίγου βρισκόμουν κι εγώ ανάμεσά τους πότε προστατεύοντας την επαπειλούμενη νιοστή μου θέση στην ουρά και πότε ξεκλέβοντας γκρίνιες, κατάρες και πολιτικές συζητήσεις που μετασχηματίζονταν στο άψε σβήσε σε καυγάδες.

- Α! Δεν το είχα προσέξει. Τώρα πρέπει να έγινε, δικαιολογήθηκε ο αθεόφοβος και συμπλήρωσε: Πείτε τους καθώς θα βγαίνετε πως δεν έχει άλλα λεφτά το μηχάνημα και θα το τροφοδοτήσουμε σε 4 ώρες από τώρα.

 - Το βρίσκετε λογικό; ήταν το πρώτο πράγμα που είπα κι έπειτα με ελάχιστες κουβέντες ακόμα και τη γνωστή μου ευγένεια που δε σηκώνει αντιρρήσεις τον ανάγκασα να βγει έξω και να τα πει μόνος του. Πολύ το ευχαριστήθηκα όταν απομακρυνόμενος άκουγα το δίκαια στοχευμένο κράξιμο των εξαγριωμένων ανθρώπων που περίμεναν πάνω από ώρα στο κρύο για να σηκώσουν λεφτά, άλλοι για τις εορταστικές αγορές κι άλλοι για να τα ...σώσουν από το Συριζα. 

Έπειτα πετάχτηκα να ευχηθώ καλές γιορτές του μπαρμπέρη μου. 

Αύριο, δυο μόλις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα θα είναι η τελευταία εκπομπή για τη φετινή χρονιά. Φυσιολογικά στο κλίμα των ημερών με γκυ, ου, καμπανάκια, τάρανδους και κουραμπιέδες αλλά παρόλα αυτά εορταστική με την παραδοσιακή έννοια, δεν θα την πεις. 

Κι εγώ άφραγκος μα φορτωμένος με δίσκους, σινγκλάκια, εγκυκλοπαίδειες, cd, και σκληρούς δίσκους δε θα έχω προλάβει καν να πάρω τα καλά μου από το καθαριστήριο. 

Όποιος/α λοιπόν επιθυμεί αύριο Τρίτη 23 Δεκεμβρίου, στις 12:00 το πρωί να με συντροφεύσει δικτυακά και ραδιοφωνικά σ' αυτό το πρώιμο ρεβεγιόν από το σπίτι, τη δουλειά ή απ' όπου αλλού δεν έχει παρά να πατήσει τον παρακάτω σύνδεσμο:

Την καλησπέρα μου!

όσο να 'ναι

- Να σε ρωτήσω κάτι χωρίς παρεξήγηση λέω στην υπάλληλο του καταστήματος οπτικών λίγο πριν παραγγείλω γυαλιά οράσεως. Στο προηγούμενο κατάστημα που ρώτησα για αλλαγή στους 2 φακούς των γυαλιών ηλίου, μου τους κοστολόγησαν στα 30 ευρώ, τι λιγότερο θα έχουν από τους δικούς σας ολόιδιους φακούς για τους οποίους μου ζητάτε 70;

 - Καλά να σας τα φτιάξουμε και μείς με 30 με αποστομώνει η υπάλληλος αφού πρώτα μεταφέρει την απορία μου τον ιδιοκτήτη του καταστήματος

.

Στην κινητή τηλεφωνία τα 24,50 ευρώ του μηνιαίου παγίου μου γίνονται αυτομάτως 15 με δύο μόνο τηλεφωνήματα σε αυστηρό ύφος και όχι ιδιαίτερη γκρίνια στην εξυπηρέτηση πελατών της υπηρεσίας. Το ίδιο συμβαίνει και στη σύνδεση την οικιακή. Σταθερό και ίντερνετ κατέβηκαν από 29 στα 18 ευρώ με τα κατάλληλα επιχειρήματα στο αντίστοιχο τμήμα: 

 - Θα ήθελα να ενταχθώ στο πρόγραμμα της εταιρίας σας που παρέχει ακριβώς τα ίδια προνόμια με αυτά που έχω ήδη εγώ και κοστίζει 17 ευρώ αντί για τα 29 που πληρώνω εγώ πάλι σε εσάς, λέω στην υπάλληλο του παρόχου της σταθερής τηλεφωνίας μου.

 - Α, λυπάμαι δε γίνεται, μου απαντά εκείνη με αυτοπεποίθηση, είστε παλιός πελάτης εσείς! Μπορώ να σας το κάνω 25.

 - Καλά θα το σκεφτώ, λέω εγώ.

 - Με 23 είσαστε εντάξει;

 - Όχι απαντώ ξανά.

 - Με 20; μου αντιπροτείνει λίγο αργότερα που μου ξανατηλεφωνεί εκείνη.

 - Ούτε.

 - Καλά τότε επειδή είστε καλός μας πελάτης θα σας το κάνουμε 17,5 και θα σας δώσουμε επιπλέον δύο ώρες σε κινητά και δύο σε εξωτερικό.

Συμφωνήσαμε τελικά.

Ίδιοι με τους γύφτους στο παζάρι που άμα (θεωρητικά) τους δώσεις το 20αρι που σου ζητάνε για μια Rafaella Carra σιγουρεύονται αυτομάτως πως τους έχεις και υποχρέωση από πάνω που σου πούλησαν το κελεπούρι το καλό. Το ίδιο πιστεύουν όμως κι όταν σου πουλήσουν τελικά τον ίδιο ακριβώς δίσκο για 50 λεπτά.  

Στο κατάστημα με τα αθλητικά είδη τα παπούτσια με τις 3 παράλληλες γραμμές στο πλάι κοστίζουν 90ευρώ.

 - Πολύ ακριβά εξομολογούμαι στον πωλητή.

 - Χμμμ, μου απαντά αυτός. Αυτά με τις μαύρες ρίγες μπορώ να σας τα δώσω 60, σε εκείνα με τις λευκές δε μπορώ να κάνω κάτι.

Πραγματικά θα ήθελα να ξέρω με ποια νοητική διεργασία στο μυαλό των εμπόρων προκύπτει αυτή η υπεραξία στην κοστολόγηση. Όσο να ναι, σου ζητάνε. Πλέω στη βεβαιότητα πως κανένας αλγόριθμος δεν κρύβεται πίσω από την διαμόρφωση της αρχικής τιμής πώλησης ενός προϊόντος. Κανένα ίχνος λογιστικής κοστολόγησης και ουδείς νόμος αγοράς και ζήτησης δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν.

Αναρωτιέμαι αν κάθε ερώτηση του στυλ «Πόσο κοστίζει το τάδε προϊόν;» οι κάθε λογής έμποροι την αποκρυπτογραφούν στο μυαλό τους διαφορετικά και απαντούν σε μια άλλη. Ρωτάς για παράδειγμα εσύ «Πόσο κάνουν οι φακοί;» και αυτοί ακούν «Πόσο χρονών είναι η γιαγιά σου;» πριν σου απαντήσουν  «70» ή «Πότε έκανες εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας;» και σου ορκίζονται πως αυτό τους συνέβη στα  «32». Μπορεί πάλι να ανοίγουν απλά τα χείλη και να εκστομίζουν τυχαία νούμερα αξιώνοντας από το πορτοφόλι σου ότι τους κατέβει. Κι όπου κάτσει.

Κι αν  παλαιότερα, ποτισμένος τη ντροπή του και καλά βλαχοευρωπαίου καταναλωτή δε δημιουργούσα θέμα σε κανέναν πωλητή πληρώνοντας άμεσα και σε ρευστό το ζητούμενο ποσό τώρα δε διστάζω να πυροδοτηθώ. 

Υστερόγραφο. Τελικά άλλαξα γυαλιά οράσεως μετά από 12 χρόνια. Αφού δοκίμασα γύρω στους 45 κοκκάλινους σκελετούς εκ των οποίων οι περισσότερο μου έδιναν εξαίρετο τύπο και cool, αγόρασα ξανά μεταλλικό.  Τρεις στους τρεις φίλους που με έχουν δει στις 2 μέρες κυκλοφορίας τους δεν κατάλαβαν καμμία αλλαγή. Εγώ όμως τους βλέπω καλύτερα. 

Sometimes, when I look deep in your eyes,

I swear I can see your soul

Αντρέας, ο βασιλεύς της βορείου Ευρώπης

 - Εμένα μη μου μιλάς έτσι! Γιατί εμένα που με βλέπεις έφαγα εχθές τρεις σφαλιάρες που γύρισε ο κόσμος δυο φορές. Αλλά κι ο άλλος είμαι σίγουρος πως με φοβήθηκε. Θα ‘χει βρει καμιά σπηλιά στο Λυκαβηττό για να κρυφτεί. Γι αυτό. Εμένα μη μου μιλάς έτσι το λοιπόν και μη μου λες να μη χτυπάω το χέρι μου στο τραπέζι γιατί θα σε γαμήσω ρε μαλάκα.

 - Φύγε από δω ρε, τράβα σα πέρα, τρομάζεις το παιδί μου, πετάγεται μες το μονό καυγά, μπουκωμένη το σουβλάκι της και με ύφος 45 Τσιφόρων, η γυναίκα με τη ριγέ μπλούζα, την κρεατοελιά στ' αριστερά της μύτης και την κατάμαυρη αλογοουρά.  Η ίδια γυναίκα που τον κερνάει τσιγάρο είκοσι λεπτά αργότερα. Άντε πάρε και συ ένα, θα του πει. Το κοριτσάκι της ντυμένο γλειφιτζούρι τρώει σουβλάκι ατάραχο, ανεβασμένο σε ένα τραπέζι.

Ο Αντρέας ο Πολωνός, ο βασιλιάς της Βόρειας Ευρώπης όπως αυτοσυστήνεται σε όλους, είναι κομμάτια και παραπατάει. Δεν ξέρω τι χημείες έχει καταπιεί, τα χέρια του δεν έχουν σημάδια από σύριγγες, μόνο διάφορα πρησμένα ανοίγματα στο δέρμα που συγκρατούνται με ράμματα, ξεραμένες εκδορές  και κάμποσες μελανιές. 

 - Τα σκίζω με τα δόντια τα ράμματα λέει.

Γεννημένος το ‘72, δεν του φαίνεται, καθότι μικρόσωμος δείχνει νεαρότερος, μιλάει άπταιστα ελληνικά και είναι ντυμένος φρσκοβρωμισμένα καθαρά ρούχα. Πριν από λίγο, νευριασμένος ποιος ξέρει από τι δαιμόνια έβλεπε, άρχισε να χτυπά τις παλάμες του στα τραπεζάκια του ψητοπωλείου που τσικνίζει ανελέητα και νυχθημερόν όσους περιμένουν τα λεωφορεία τους στην παρακείμενη στάση. Η παρατήρηση ενός ψήστη τον έκαναν έξω φρενών και βάλθηκε πάλι να παραληρεί. Φουλ επίθεση.

Είμαι ο μόνος που η παρουσία του Αντρέα δεν τον έχει απομακρύνει από την αρχική του θέση. Μέχρι πριν από λίγο ήταν και δυο άγγλοι τουρίστες, με βερμούδες, παλιομοδίτικες φωτογραφικές μηχανές στους ώμους και κοκάλινα χοντρά γυαλιά που λάκισαν όταν ο βορειοευρωπαίος ταραχοποιός που ξεβόλεψε τις καθημερινότητες των γύρω του, τους πλησίασε κι έπιασε μια ακαταλαβίστικη συζήτηση – με άπειρα fuck, yo και bitch - στη γλώσσα τους.

 - Σκάσε ρε σου λέω, δεν το καταλαβαίνεις πως τρομάζεις το παιδί μου; εξίσταται η ίδια κυρία τραβώντας μια ρουφηξιά από το τσιγάρο της.

 - Δεν το τρομάζω απαντά ο Αντρέας, κι εσύ δεν θα ΄πρεπε να καπνίζεις μπροστά του. Αυτό είναι το επικίνδυνο, όχι εγώ. Εγώ τα παιδιά τα αγαπάω. Δεν πειράζουν κανέναν.  Κι εμένα μη μου μιλάς έτσι! Άκου να με απειλήσει εμένα ο ψήστης από το Ιράν. Με το που βρήκε μια δουλειά με αξιοπρέπεια να νομίζει ότι έγινε σερ; Είναι σωστό αυτό ρε φίλε1; με ρωτάει.

 - Δεν είναι, του απαντώ, δίνοντας του φωτιά που ζήτησε ν’ ανάψει το τσιγάρο του. Αλλά κι εσύ προσπάθησε να ηρεμήσεις λιγάκι. Κάτσε καλύτερα στη σκιά, ο ήλιος ζεματάει σήμερα.

 - Ευτυχώς που ήταν κι ο άλλος ο Πακιστανός και τον κράτησε, συνεχίζει.  Αυτό παει να πει άντρας ρε φίλε. Να συγκρατείς τα νεύρα σου, όχι να τον αφήσεις τον άλλο να έρθει να με δείρει. Αλλά ας ερχόταν και του έλεγα εγώ. Εμένα που με βλέπεις, έφαγα εχθές τρεις σφαλιάρες που γύρισε ο κόσμος δυο φορές.

 - Τι να σου κάνουν οι σφαλιάρες εσένα βρε άνθρωπε του θεού, έλα μέσα να σε κεράσουμε ένα σουβλάκι, του φωνάζει μια υπάλληλος. 

 - Δε θέλω τίποτα από εσάς, τίποτα. Δεν είσαστε σωστοί.

Παρόλη την άρνησή του κάποιος εργαζόμενος του ψητοπωλείου του φέρνει ένα σουβλάκι. Τεράστιο, με απ' όλα και διπλή πίττα. Του το προσφέρει ευγενέστατα, σχεδόν πατρικά, μα ο Αντρέας, ο βασιλιάς της Βόρειας Ευρώπης, το αρνείται ξανά και ξανά. Μόνο λέει:

 - Στο παιδάκι να το δώσετε. Τα παιδιά είναι που δεν πρέπει να πεινάνε. Άκου να μου πει πως το τρόμαξα εγώ το παιδάκι. Εγώ τα αγαπάω τα παιδιά. Στο παιδάκι να το δώσετε. Να μη γνωρίσει πείνα ποτέ. Εγώ ρε σεις έχω πεινάσει από παιδί. Μέρες είχαμε να βάλουμε φαγητό στο σπίτι και στο στομάχι μας. Έχω περάσει πείνες εγώ! Έμαθα να την αντέχω εγώ. Αλλά τα παιδιά δεν πρέπει να πεινάνε. Ποτέ. Κανείς δεν πρέπει αλλά τα παιδάκια ποτέ.

Σιγά-σιγά κάμποσοι πλησίασαν στην …κεντρική σκηνή των γεγονότων, δεν το ξέρω πόσοι από αυτούς απλά για να ακούν καλύτερα. Αλλά αρκετοί έπιασαν κουβέντα για την πείνα στην Ελλάδα του πολέμου. Την μπομπότα και τα στραγάλια. Κάποιοι και για τη σημερινή. Μια μεσήλικη κυρία εξομολογήθηκε με σπασμένη φωνή το πόσο πεινούσε στο ορφανοτροφείο κι ένας άλλος παππούς έβγαλε το μαντήλι του και σκούπιζε τα δάκρυα από τα μάτια του.

Ο Αντρέας, που το όνομά του σημαίνει βασιλιάς στα Πολωνικά, τώρα άκουγε τους άλλους, βουρκωμένος κι αυτός, γνέφοντας κάθε τόσο με το κεφάλι συγκαταβατικά.  

danse macabre

... πλέον σε κοιτούν χωρίς ντροπή, ακόμα και στα μάτια, στήνοντας χορούς και βγάζοντας πύρινους λόγους, πανηγυρίζοντας  στους δρόμους - δικαιωμένοι - το κοντά στο 10 τοις εκατό ποσοστό τους. 

υγ. Μα είναι δυνατόν;;;;

αρ γιου τώκινγκ του μη?

Μουτζώνει το Σαμαρά στο ραδιόφωνο κι αλλάζει λωρίδα φανερά εκνευρισμένος.

Μέχρι πριν από λίγο διασκέδαζε την εκπομπή του Γεωργίου και δε μιλούσε πολύ. Ρουθούνιζε μόνο συνεχώς τη βουλωμένη του μύτη και ευχαριστημένος με όσα άκουγε, πετούσε που και που κανένα «Πες τα μεγάλε». Κι εγώ με την ανοχή στα 7/10 κοιτούσα πότε τα σταματημένα αυτοκίνητα στην κίνηση της Κηφισίας από το παράθυρο του συνοδηγού, πότε το ταξίμετρο, το οποίο ήταν το μόνο που έτρεχε ως όφειλε.

Στριφογυρίζει το δείκτη του αριστερού του χεριού στο δεξί του ρουθούνι, μου ρίχνει μια κλεφτή ματιά, έπειτα το σκουπίζει στο άλλοτε λευκό του παντελόνι, και αφού καταριέται τον Πακιστανό που πουλάει τα μπιχλιμπίδια του στο φανάρι, την κάνει τη δήλωση:

-          -  Εγώ, είμαι χρυσαυγίτης

-          -  Δεν εκπλήσσομαι του απαντώ.

Αυτό ήταν. Με μια ακατάσχετη, δαιμονισμένου ρυθμού αφήγηση των βοθρολυματικών highlights της ζωής του, και άλλων παροξυσμικών συνειρμών,  ο άνθρωπος αυτός έκανε τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να μηδενίσει το κοντέρ της ανοχής μου.  Τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε πολλά:

Οι θέσεις εργασίας που χάνονται από τη λαθρομετανάστευση, ο ξάδελφος που είπε ένα απλό «Άντε γαμήσου ρε Αλβανέ» σε έναν Αλβανό σε ένα φανάρι κι ο Αλβανός τον πυροβόλησε, η παρατρίχα δολοφονία της συζύγου του από τον ίδιο, οι ασθένειες που μεταδίδουν στους Έλληνες οι μετανάστες, ο άνθρωπος που τον γέλασε και του ‘φαγε 800.000 ευρώ, η παλληκαριά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματός του (*), η φτώχεια που μαστίζει την κοινωνία μας, η κούρσα με τον διαβόητο καταζητούμενο Πάσσαρη, η άρνησή στον πασόκο πολιτικό που του ‘ταξε πέρσι διορισμό, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η πιθανότατα λερωμένη φωλιά του δολοφονηθέντος, η κατά δοκούν και συμφέρον πίστη του στη θανατική ποινή, τα λαθραία του τσιγάρα, ο ανθελληνισμός όσων κατηγορούν τους λιμενικούς, και πολλά άλλα.

Για να μείνω ψύχραιμος που και που παίζω με το κινητό μου. Διαβάζω παλιά μηνύματα, ξεσκαρτάρω άχρηστα τηλέφωνα και τσεκάρω τις διάφορες εφαρμογές: με ένα ηλεκτρονικό κουμπί ανοίγω το φακό, με ένα άλλο την πυξίδα,  και με ένα τρίτο αρχίζω και ηχογραφώ:

Τρολλάρω, όσο μπορώ, δεν έχω άλλο όπλο αντίστασης. 

 (*) ο τσαμπουκάς του οποίου παρεμπιπτόντως ήταν – κατά δήλωσή του – ιδιαιτέρως αρεστός και στον lig;otero μπερδεμένο οδηγό ταξί της επόμενης μέρας. Αυτόν που θα ψήφιζε Συριζα. 

Αίμα - ταξί - χρυσοκίτρινη αυγή!

Αφιερωμένο σε όσους δεν έκαναν τον κόπο να πάνε να ψηφίσουν εχθές.

τα μπάνια του λαού

- Καλησπέρα σας!

- Καλησπέρα κύριε τι θέλετε; είπε τρομαγμένη από τα μούσια μου που έχουν παραφουντώσει και όχι την κορμοστασιά μου, είμαι σίγουρος.

- Να, μόλις βεβαιώθηκα πως το αυτοκίνητο που μόλις πέρασε δίπλα από την ψάθα μας είναι δικό σας και προσπαθώντας να είμαι ευγενικός θα ήθελα να χαρακτηρίσω την επιλογή σας να το παρκάρετε εδώ τουλάχιστον ατυχή. (δεν κάνω πλάκα, έτσι ακριβώς τα είπα).

- Γιατί κύριε σας ενοχλεί;

- Και βέβαια με ενοχλεί της είπα και της αρίθμησα  έναν έναν όλους τους λόγους τους πασιφανείς (αισθητικούς, περιβαλλοντικούς, σεβασμού στον συμπολίτη )

- Έχετε δίκιο μου είπε, και εγώ της ίδιας άποψης με εσάς είμαι. Να μην κατεβαίνουν αμάξια στην παραλία.

- Ναι αλλά εσείς το κατεβάσατε...

- Επρεπε να μου το πείτε να το πάω πιο πίσω!

- Μα εκτός του ότι σας το λέω τώρα το θέμα είναι να σέβεστε από μόνη σας τον διπλανό, να μη χρειάζεται να σας το λένε…

- Έχετε δικιο, έχετε απόλυτο δίκιο, γι αυτό κι εγώ φέρνω τις καρέκλες εδώ μπροστά μπροστά στην παραλία, να μη μπορεί να μπει κανείς μπροστά μου να μου χαλάει κανείς την επαφή με τη φύση!!!

 

Αποστομωμένος και κόκκινος απομακρύνθηκα και περίμενα να δω αν θα μετακινούσε το αμάξι της. Δεν το έκανε. Γι αυτό κι εγώ αναρτώ τις φωτό εδώ, για να μη με λέτε και παράξενο. Σχινιάς 2013.

Κάτι η θάλασσα, κάτι ένα παιχνίδι με ξυλάκια, ευχές και κλειστά μάτια που μ'έμαθε η μικρή Σ. στην παραλία κάτι το ταβερνάκι έπειτα στην άκρη του πουθενά έκαναν τη γκρίνια μου να εξατμιστεί. 

Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα, το "πάλι τρίωρο" επεισόδιο της εκπομπής, το κυριολεκτικά καυτό στούντιο του σταθμού, τις εκτός πλαισίου μουσικές επιλογές και όλους όσους τις άκουσαν (ελπίζω να το ευχαριστηθήκατε) καρατώντας μου παρέα είτε επικοινωνόντας είτε όχι. 

Το σημερινό  (το 88ο) επεισόδιο σε ...απευθείας β' προβολή υπάρχει εδώ για όσους/ες το έχασαν ακουσίως:

ενώ η απόκτησή του ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εικονιδίου. 

Το playlist της εκπομπής στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Εντωμεταξύ μιας και την επόμενη Παρασκευή (στην πιθανότατα προτελευταία εκπομπή της σαιζόν) συμπληρώνονται 3000 τραγούδια που έχουμε ακούσει παρέα, προσκαλώ/παρακαλώ όλους τους φίλους ακροατές  να "στήσουν" το επεισόδιο στέλνοντάς μου τις παραγγελιές και  τις επιλογές τους. 

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

 

 λεμονοστίφτις

σκέτη διαφήμιση

Αύριο Παρασκευή 19 Απριλίου το πρωί - όπως άλλωστε συνηθίζω τα τελευταία 2 χρόνια - θα είμαι στο στούντιο του indieground προσπαθώντας να καταλήξω ποια από τα 78 προεπιλεγμένα τραγούδια θα βρουν μια θέση στον δίωρο αέρα της εκπομπής.

Αν κάποιος/α επιθυμεί να ακούσει την προσπάθεια αυτή δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

http://www.facebook.com/events/374983222614161/

Ραντεβού αύριο λοιπόν. Θα τα πούμε στις 10:00 το πρωί όπως πάντα.

 #

Μέχρι νεωτέρας μένω με την οργή και το θυμό της χθεσινοβραδυνής ειδησεογραφίας που με κάποιο τρόπο, συλλογικό, οφείλω να τον μετασχηματίσω(-ουμε) σε πράξη πριν πάρει από τη λήθη συγχωροχάρτι.

.

Κρήτη 2013

 Καλομαθημένος στις ανέσεις του αεροπλάνου (τραίνα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα και καράβια επιστρατεύτηκαν για τη μεταφορά μας προς και από το Καραβοστάσι), ας όψονται τα δωρεάν μίλια του Ν, που μας έστειλαν στην Κρήτη με αντίτιμο μόνο τους φόρους του αεροδρομίου, ήρθα γρήγορα αντιμέτωπος με την ωμή πραγματικότητα ενός ταξιδιού επιστροφής με καράβι χωρίς καμπίνα. Μόλις τελειώσαμε με τον Λ. τις μπύρες στο κατάστρωμα επέστρεψα στο χώρο που θα στέγαζε(?) τον νυχτερινό μου ύπνο όταν μια διάχυτη μυρωδιά καμαμπέρ με βάρεσε στη μύτη.

• Φίλε ξύπνα!
• Ε;
• Ξύπνα και σε παρακαλώ βάλε τα παπούτσια σου.
• Ε;
• Ναι, φόρεσέ τα τώρα
• Ε; Γιατί;
• Γιατί βρωμάνε τα πόδια σου και δεν τη βγάζω μέχρι το πρωί. Ούτε εγώ, ούτε οι γύρω.

Το ταξίδι για Πειραιά, κύλησε χωρίς άλλα απρόοπτα, κι εγώ στην άβολη στάση του σίγμα του τελικού αναλογιζόμουν τις προηγούμενες τέσσερις μέρες. Τις μέρες που αγάπησα την Κρήτη (ή τουλάχιστον ένα μέρος της) και τους καλούς ανθρώπους της (ή τουλάχιστον αυτούς που γνώρισα) καθώς κατά τις προηγούμενες εκεί επισκέψεις μου ομολογώ πως δεν την είχα βάλει και στην καρδιά μου. (Ο μόνος κίνδυνος που διέτρεξα τούτη τη φορά ήταν όταν πρόλαβα να κεράσω εγώ μια φορά)

εδώ μέναμε

Το μέρος που καταλύσαμε - μην το ψάξεις στο χάρτη, δεν το έχει - είναι ένας όρμος, περιστοιχισμένος από ελιές, έπειτα από αμπέλια, κι ένα στενό μονοπάτι  πριν την παραλία που ενώνει τους δυο απέναντι λόφους στα άκρα του. Στις ρίζες του ενός πάνω στα βράχια και μέσα σχεδόν στη θάλασσα, εκεί που μόλις - χειμώνα καλοκαίρι - πιάνει απάγκιο για τις βάρκες βρίσκεται ένα παλιό πέτρινο κτίσμα, μια πρώην αποθήκη χαρουπιών και λιαστών σύκων – σπίτι σήμερα, που το χτυπάει το κύμα. Εκεί μείναμε. 

Τα πρωινά βόλτες στην εξοχή, περπατώ μόνος, με τα ακουστικά στα αυτιά (παίζει το Manha de Carnaval) και τη φωτογραφική στο χέρι, οι ακτίνες του ήλιου τρυπάνε τα μαύρα σύννεφα και με ζεσταίνουν όταν συνειδητοποιώ σπάνια στιγμή ευτυχίας καταγεγραμμένη εν τη γενέσει της. 

Τώρα από φωτογραφίες καλύτερα να περιμένω να ...εμφανιστούν τα φιλμ των υπολοίπων μιας και οι δικές μου δεν είναι στα σίγουρα αντιπροσωπευτικές του τετραήμερου και της καλοδιάθεσής μας. 

Η "εμπνευσμένη" φωτογράφηση ξεκίνησε από νωρίς. Στο αεροδρόμιο είπα:  - Βγάλε με μία εδώ, και πόζαρα πλάτη:

στις σκιές του Β23

 Έβγαλα και μερικές από το αεροπλάνο. 

Οι καλύτερές μου ήταν αυτές που τράβηξα κατά τη διάρκεια των περιπάτων μου, αλλά μέσα στην αντηλιά κάτι πάτησα κατά λάθος και άλλαξε το φορμάτ των φωτό γι αυτό και κάποιες είναι μακρόστενες.

 Στον Άγιο Νικόλαο, εντόπισα την οδό Walt Disney, η ύπαρξη της οποίας εξηγείται εδώ:The Moon Spinners

 έναν μαθητή του Banksy:

και κολώνες δωρικού ρυθμού για τον αρχαιολόγο του μέλλοντος

Την Καθαρά Δευτέρα, με θράκες, τσίκνες (εγώ πάντως μπριζόλες δεν έφαγα), αλκοόλ και τη γνωστή καλή παρέα την ώρα που ο χαρταετός μας βολτάρει στον αέρα, ενώ των διπλανών βραχυκυκλώνει επιτυχώς τα σύρματα της ΔΕΗ και μας αφήνει χωρίς ρεύμα

εμφανίζεται και ο γνωστός μαλάκας (παντού υπάρχει ένας) στην μέχρι πριν λίγο ήρεμη παραλία με το πειραγμένο αγροτικό, μαρσάρωντας, σβουρίζοντας στην άμμο και διώχνοντας όποιον καημένο πέταγε τον αετό του εκεί. Οι αρχικές ιδέες "Να πάμε να του την πούμε", "Να καλέσουμε αστυνομία/λιμενικό" κλπ δεν ευδοκίμησαν κι εγώ αισθάνθηκα πραγματικά αμήχανα όταν η φράση μου "Εγώ προσεύχομαι από μέσα μου να πέ..." κόπηκε στη μέση από τον κρότο της τούμπας που έφερε ο ακατανόμαστος σπάζοντας τον άξονα του αυτοκινήτου του και κολλώντας για ώρες στη βρεγμένη άμμο.

 Αυτά τα λίγα. Όχι ότι δεν έχω άλλα να πω αλλά είμαι πτώμα. 

Κι ήταν κι αυτό το παράξενο συναίσθημα, να σε φτάνουν σπασμένες οι ειδήσεις, να σε παίρνουν έστω και ξώφαλτσα τα νέα και να σε σκιάζουν στην άκρη της γης (εκεί έλεγα πως είμαι) και να σκέφτεσαι- τι άλλο να κάνεις - άστο, θα τα ακούσω καλύτερα αύριο.