Η βροχή τελευταία με ξυπνάει

Η τάξη του μικρανηψιού μου, στο Πρότυπο Γ.Ε.Λ. Αναβρύτων, καταθέτει την πρότασή της για το 11ο Φεστιβάλ "ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;"

my father: man of the hour

Tidal waves don't beg forgiveness

Crashed and on their way

Father he enjoyed collisions; others walked away

A snowflake falls in may.

And the doors are open now as the bells are ringing out

'Cause the man of the hour is taking his final bow

Goodbye for now.

Eις επιθυμεί να ακούσει το επεισόδιο εντός της οικίας του:





ή εκτός αυτής:

click pic to download

ας γνωρίζει πως στη διάρκειά του ακούστηκαν τα παρακάτω τραγούδια:

• Sev Ka - Live mprovised session
• Joni Mitchell - The Circle Game
• Pearl Jam - Man Of The Hour
• Norah Jones - In the Morning
• Cat Stevens - Father And Son
• Pixies - Motorway to Roswell
• Michael Kiwanuka - Cold Little Heart [Live Session]
• Edgar Broughton Band - Evening Over Rooftops
• Gorky's Zygotic Mynci - Sometimes The Father Is The Son
• The walkabouts – The Train Leaves at Eight 
• Louis Armstrong-Ramona
• Tom Waits - Sins Of My Father
• Norman Greenbaum - Spirit in the Sky
• Matt Elliott - The Pain That's Yet To Come
• Depeche Mode - Shake The Disease
• Moby - Slipping Away
• Ride – Home is a Feeling
• Jason Lytle - Your Final Setting Sun
• Διάφανα Κρίνα - Ένας τρόπος να πεις αντίο
• The Band Of Holy Joy - Goodnight, Godbless, Goodbye
• Einsturzende Neubauten-Epharisto
• Your Hand In Mine - Neighbours
• Nick Cave & The Bad Seeds-The Weeping Song
• The Waterboys – Spirit [Full length version]
• Elliott Smith-Everybody Cares, Everybody Understands
• The Byrds - We'll Meet Again

οι ζελέδες στα νοσοκομεία είναι πάντα κόκκινοι

Είναι τα τρία χειρουργεία που έχω στο ενεργητικό μου (στα 4, στα 40 και τα 44 μου) που μ’ έκαναν να  νιώσω ιδιαίτερα κατάλληλος ώστε να εμψυχώσω και να προετοιμάσω το 5χρονο βαφτιστήρι μου προχθές το πρωί, λίγες ώρες  πριν εγχειριστεί και ο ίδιος.

- Μη φοβάσαι Όντυ, του είπα πριν φύγει για το νοσοκομείο. Δε θα καταλάβεις και πολλά.

Στην αρχή θα σου δώσουν ένα βραχιολάκι με τ’ όνομά σου γραμμένο πάνω, θα σου κάνουν κάποιες βαρετές εξετάσεις: αίματος, καρδιας, ακτινογραφία, κι έπειτα θα βαρεθείς ακόμα περισσότερο να περιμένεις νηστικός και διψασμένος να έρθει η σειρά σου.  Θα γδυθείς και θα φορέσεις ένα γαλάζιο ρούχο σα χάρτινο φουστάνι – άμα έχεις όρεξη βγάλε και μια φωτογραφία, «Να κοίτα και τη δική μου» -  κι έπειτα θα περάσει να σε πάρει από το δωμάτιο σου κάποιος νοσηλευτής με ένα φορείο.  Όσο είσαι ξαπλωμένος στο χειρουργείο  θα σου βάλουν ένα σωληνάκι στο χέρι για τον ορό και μετά, - κι εδώ είναι το καλύτερο -, κάτι να αναπνεύσεις που θα σε κάνει να κοιμηθείς πριν καν το καταλάβεις!  Όταν ξυπνήσεις όλα θα έχουν πάει καλά και θα σου δώσουν να φας ένα κόκκινο ζελέ.

Στην αρχή ο μικρός με άκουγε με μια σχετική χαλαρότητα – αν και αγχωμένος -. Ως περίεργος και φιλομαθής έκανε μάλιστα και δυο τρεις διευκρινιστικές ερωτήσεις, όσο εγώ καμάρωνα για τις  παιδαγωγικές μου ικανότητες. Τελειώνοντας όμως τον (σχεδόν) μονόλογο μου τον είδα βουρκωμένα τρομοκρατημένο να τρέχει προς τη μάνα του.

«Ρε μαμά, δεν το θέλω το ζελέ! Δεν θα το φάω, να το ξέρεις», τον άκουσα να γκρινιάζει.

- Έγιναν όλα όπως στα είπα μικρέ; τον ρώτησα όταν όλα πήγαν καλά και πήγα να τον επισκεφτώ στο νοσοκομείο.

«Ναι. Όλα. Μόνο ζελέ δεν μου έδωσαν», χαμογέλασε κουρασμένος. «Έβγαλα και φωτογραφία».

#

υγ1. Ζελέ τελικά του έδωσαν αλλά αργότερα. Δεν το έφαγε.

υγ2. Γιατί οι ζελέδες στα νοσοκομεία είναι πάντα κόκκινοι;

6,0333 χρόνια εδώ

"Χρόνια πολλά μπαμπά, ευχήθηκε χαρούμενη μια φίλη στον πατέρα της στο νησί όταν εκείνος σήκωσε το τηλέφωνο. 

Γιατί; τι είναι σήμερα; της απάντησε εκείνος έκπληκτος.

Τα γενέθλιά σου καλέ μπαμπά! Το ξέχασες;

Α, και που να το ξέρω εγώ; διαμαρτυρήθηκε έντονα εκείνος από την άλλη άκρη της γραμμής. Σάμπως μου το θύμισε η μάνα σου; Αυτή φταίει που δεν το θυμήθηκα.

Κάπως έτσι ξεχάστηκα κι εγώ και δεν έσβησα εγκαίρως τα κεράκια για τα εξάχρονα του παρόντος ιστολογίου και φυσικά ολόδική μου η ευθύνη (αφού δε βρέθηκε κανείς να μου το θυμίσει)· μονογονεϊκή οικογένεια γαρ, ετούτη που αποτελούμε εγώ κι αυτό."

Με αυτό το ανέκδοτο ξεκίνησε η κουβέντα μας με τον μπλόγκερ lemonostiftis, μια συζήτηση που επιδιώξαμε λόγω των έκτων γενεθλίων του ιστολογίου του (δέκατα όγδοα μετρημένα σε ανθρώπινα έτη) που βρίσκει τον αρχι(και μόνο)συντάκτη αυτού προβληματισμένο για το μέλλον του πνευματικού του τέκνου. Και συνειδητοποιημένο. 

«Στην παρούσα φάση μερικά πράγματα δε χρειάζεται να ειπώνονται πλέον κι άλλα που ενώ θα έπρεπε να γραφούν δε χρειάζεται να …διαβαστούν». Έτσι …μυστηριωδώς (και δήθεν κατά την ταπεινή άποψή μας) μας απάντησε όταν του θέσαμε το ερώτημα για το σπανιότερο των δημοσιεύσεων που επιχειρεί επί του παρόντος blog τον τελευταίο καιρό. 

Όταν δε, στη δεύτερη μόλις ερώτηση μας, του θέσαμε τη φήμη που κυκλοφορεί στον κυβερνοχώρο για το έτερο – κρυφό κι εξώγαμο όπως ακούγεται – πνευματικό του τέκνο που πιθανώς του αποσπά την προσοχή και τον χρόνο, αυτός μας κεραυνοβόλησε με ένα βλέμμα περιφρόνησης και αποκαλώντας μας "Βλάκες!" και "Κίτρινους" αποχώρησε στα ενδότερα της σιωπής και της οικίας του και δε δέχτηκε να συνεχίσουμε την συνέντευξή μας. 

Σεβόμενοι το οξύθυμο του χαρακτήρα του εμείς, παρότι οργισμένοι, αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε ήρεμα, δίχως καν να προλάβουμε να πιούμε τον καφέ και να φάμε τους κουραμπιέδες που μας κέρασε και να του ευχηθούμε. 

η μόνη φωτογραφία που καταφέραμε να τραβήξουμε

Τελικά, έτσι, απουσία εορταστικής συνέντευξης και τούρτας παραθέτουμε μια ντουζίνα αναρτήσεις από την πορεία του lemonostiftis από το 2010 έως σήμερα από τις 50 περίπου όλες κι όλες που νομίζουμε πως αξίζει να διαβάζονται: 

το Γκαζοχώρι 2013  πως θα καταλάβεις το χρόνο που κυλά (αν δεν έχεις ημερολόγιο) 2011 Τα δισκάδικα που έκλεισαν: 100+ γραφιστικές και άλλες αναμνήσεις  2015 στο δεξί συρτάρι 2012 love to love you vinyl - οι 33 στροφές στα κόμικς 2014  Paisley Underground, ο ήχος που ξανάφερε στη μόδα το λαχούρι 2015 εύθραυστος  2012 13 φανταστικά συγκροτήματα που ποτέ δεν υπήρξαν 2014 χθες βράδυ ήθελα 2013 Ο ναυαγός, το έρημο νησί και οι 10 δίσκοι 2010 ένα t-shirt με τον αριθμό 4699  2010 εσκιμώοι στην Αθήνα 2012

η επανάσταση των ρεβυθιών

Την ώρα του φαγητού συνήθως δεν ακούγεται κιχ. Οι κουβεντούλες και τα συχνά ακατάληπτα μουρμουρητά σιγούν, και τα τραγούδια σταματούν μάλλον απότομα. Είναι οι αδέξιες κινήσεις των χεριών καθώς χρησιμοποιούν τα μαχαιροπήρουνα που απαιτούν εξ ολοκλήρου την προσοχή όλων, απερίσπαστα συγκεντρωμένη, σε αυτές. Κανείς και καμιά τους δεν θέλει αναποδογυρισμένο το πιάτο του και λεκέδες στα καθαρά του ρούχα. 

Τις προάλλες όμως αυτή η συνήθεια, ο νόμος της μεσημεριανής ησυχίας καταπατήθηκε βιαίως. Σαν μικρά παιδιά επαναστάτησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες του γηροκομείου. Μα φαγητό είναι αυτό; έκανε πρώτος ο ημίτυφλος κύριος από την αναπηρική του καρέκλα για να τον επικροτήσουν αμέσως οι δύο ηλικιωμένες κυρίες στο απέναντι τραπέζι· η συμπαθέστατη κοντή με τα αθλητικά παπούτσια και η ψηλότερη φίλη της με το περιποιημένο ταγέρ και τα σκουλαρίκια. Κι από εκεί ξεκίνησε αναταραχή μεγάλη. Η κάθε άρνηση σίτισης ξεσήκωνε αμέσως άλλες δύο. Και μέσα σε όλα ένας μουστακαλής παππούς να ωρύεται:

- Εγώ θέλω ρεβύθια! Τι πάει να πει ότι έχω τη χολή μου και πρέπει να φάω κοτόπουλο με πατάτες; Εγώ θέλω ρεβύθια.

Είδα τη γυναίκα που προ εβδομάδος μου τσιμπολογούσε το μάγουλο (με εκείνον τον τρόπο που θα απολάμβανε ένας μεσήλικας το τρυφερό μάγουλο ενός μωρού) να τρώει ατάραχη το φαγητό της αδιαφορώντας για τα τεκταινόμενα στο χώρο. Κοντά σε αυτήν, ελάχιστοι ήταν όσοι έφαγαν τα ρεβύθια τους αδιαμαρτύρητα· ακόμα λιγότεροι όσοι τα ευχαριστήθηκαν. Οι περισσότεροι την έβγαλαν με αυγό και ψωμοτύρι προσδοκώντας σε ένα καλύτερο δείπνο. 

Εμένα μια χαρά μου φάνηκαν πάντως τα ρεβύθια όμως εγώ ήξερα πως αργότερα θα γυρνούσα σπίτι μου.

δύο ώρες και δεκαεπτά λεπτά

Πεζός σε δρόμο των Αμπελοκήπων εντυπωσιάζομαι τα μέγιστα από τον πρασινοκόκκινο αταίριαστο χρονικά συνδυασμό.

#

Κάτσε λίγο ακόμα! μου είπε την ώρα που είδε πως ετοιμαζόμουν να φύγω. Κι εγώ συγκινημένος άξαφνα – δεν την περίμενα την κουβέντα – τυλίχθηκα ενοχές και ντροπή που βιάστηκα στο δίωρο να φύγω. Ξανάπλωσα με περήφανες τώρα κινήσεις το μπουφάν μου στην πλάτη της πάνινης καρέκλας, άφησα φαρδιά πλατιά την τσάντα μου πάλι στο πάτωμα του κέντρου αποκατάστασης ηλικιωμένων με νευροεκφυλιστικές παθήσεις και έκατσα στη ζεστή μου θέση μην τολμώντας να τη στρέψω σε εκείνη την κατεύθυνση που ο ήλιος δε θα με έδερνε όπως και πριν κατευθείαν στα μούτρα. Δε θα καταλάβαινα τι μου έλεγε αν απομακρυνόμουν έστω και 1,5 εκατοστό μακρύτερα. Ούτε εκείνος θα με άκουγε παρόλο που μιλούσα εξαιρετικά δυνατά.

Ξέρεις γιατί σου είπα να κάτσεις συμπλήρωσε έπειτα. Για να φτάσω τελευταίος στην τραπεζαρία που θα φάμε και να γλιτώσω την ουρά και το περίμενε.

Μέτρησα ένα προς ένα τα δευτερόλεπτα 17 λεπτών ακόμα.

#

Δεν είναι πως δεν έχω να σου διηγηθώ τίποτα, ούτε μόνο το ότι δε θέλω. Είναι αυτές καθαυτές οι ιστορίες (της διάψευσης και του τέλους) που ακροβατούν ακριβώς στη σέντρα του κλαυσίγελου που δεν ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος από ποια μεριά να τις παρατηρήσω. 

Αλλά και πάλι έτσι κενές οι σελίδες – έστω και ψηφιακές - να συντροφεύουν μία προς μία τις κυλιόμενες μέρες δε μου πάει. Θα νομίζει λανθασμένα ο μελλοντικός εξερευνητής ληγμένων σελίδων και ξοφλημένων ιστολογίων πως άλωσαν οι Γερμανοί στρατιώτες τη σοφίτα της Άννας Φρανκ και σίγησε το στυλό που έγραφε κάθε τόσο εκείνο το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο, …». 

Ενώ αντιθέτως η παρούσα περίοδος – όσο κι αν δε μου φαίνεται, όσο κι αν δεν το δείχνω - με βρίσκει αντιστεκόμενο (ειρηνικά και διπλωματικά για την ώρα και για όσο ακόμα αντέξω την Mahatma τακτική) σε πάρα πολλά.

οι αυγουστιάτικες ταφές

[Φλασμπακ]

Βεβαιώθηκαν πως τον είχαν στριμώξει για τα καλά – δυο ώρες τον κυνηγούσαν – και με τα σκουπόξυλα στα χέρια δεν του άφηναν κανένα περιθώριο διαφυγής πριν εκτοξεύσουν πίσω από το έπιπλο με τα πιάτα, τα ποτήρια και τα’ άλλα κουζινικά, το καυτό νερό που έβραζε από ώρα στο κόκκινο κατσαρολάκι. Το θύμα σφάδαξε πριν ξεψυχήσει τουμπανιασμένο κι αυτοί κατά πως τους υπαγόρευε η μέχρι ώρας επιτυχής εκπλήρωση του σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση εισβολής αρουραίου στο σπίτι σήμαναν με ζητωκραυγές τη λήξη του κόκκινου συναγερμού. Γεγονός που χαιρετίστηκε από τα κάτω των 8 ετών μέλη της οικογένειας με την ταυτόχρονη κάθοδό από τα κρεβάτια τους. 

Το πτώμα δε μας άφησαν να το δούμε, δεν είχα και καμιά φοβερή πρεμούρα είναι η αλήθεια να επιμείνω στο αντίθετο, το τύλιξαν με πολλά διαδοχικά στρώματα σακουλών και έτσι φασκιωμένο στο πλαστικό του σάβανο το κρέμασαν στην άκρη του ενός σκουπόξυλου. 

Το πρωί της επόμενης μέρας κι αφού τα νέα για το ολονύκτιο κυνηγητό είχαν διαδοθεί στη μικρή γειτονιά, ο φρικτός θάνατος του εισβολέα έγινε το βασικό θέμα συζήτησης στους κόλπους των ανηλίκων τέκνων των παραθερίζοντων δημοσίων υπαλλήλων.

Τηρών το εθιμοτυπικό ο φονεύς, με το βαρυφορτωμένο σκουπόξυλο στον ώμο, σέρνει την πομπή της ταφής, περήφανος ως γιος του εγώ, ακολουθώ με το ένα από τα δύο σκαλιστήρια της παρέας στο χέρι, και πίσω μου η συνομήλικη λοιπή μαρίδα της καλοκαιρινής γειτονιάς. Ψαρωμένη και αμίλητη. Δυο ανηφόρες και έναν λόφο αργότερα, στη στροφή του δρόμου που οριοθετούσε τις απογευματινές μας βόλτες, το φασκιωμένο πτώμα αποτίθεται στα χωμάτινα πρανή της πευκόφυτης έκτασης και «Αιωνία του η μνήμη», παραχώνεται σιωπηλά κάτω από σωρό από χώματα, πέτρες και δυο κλαδιά που σχηματίζουν έναν σταυρό. 

Για όλους τους συμμετέχοντες, η περιοχή αποκτά έκτοτε το προσωνύμιο «Ο Τάφος του Ποντικού» κι εγώ ακόμα και τώρα κοντά σαράντα χρόνια αργότερα ψάχνω τα ίχνη εκείνης της μέρας κάθε που περνάω από εκεί.

Τη θυμήθηκα την ιστορία σήμερα όταν περπατώντας κύμα-κύμα, τέσσερα ή πέντε κολπάκια πριν φτάσω στην παραλία «μου» συνάντησα το μνήμα της παραπάνω φωτογραφίας. Στην τοποθεσία η οποία πλέον θα ονομάζεται «Ο Τάφος της Χελώνας».

υγ. Βγαίνοντας από τη θάλασσα συνειδητοποιώ πως έχω ξεχάσει να φέρω μαζί μου βιβλίο. Κατεβάζω τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη και βυθίζομαι στον κόσμο του μέσω της μικρής οθόνης του αρχαίου πλέον κινητού μου.

αντιμέτωπος με μια ιδιαίτερη λίστα

πλαστικοποιημένο χριστιανικο flyer

Εγώ που με βλέπεις έτσι σε καταλαβαίνω, μου λέει με την ευγενέστατη φωνή του ο σταφιδιασμένος μαυριδερός ταξιτζής που θα με πήγαινε από το νοσοκομείο στο σπίτι, ρουφώντας μια ακόμα καλαμιά φραπέ από το πλαστικό ποτήρι που κρατάει στο ίδιο χέρι με το οποίο κρατάει και το τιμόνι. Στο άλλο χέρι, το αριστερό, καπνίζει σφηνωμένο ανάμεσα στα δάχτυλα ένα τσιγάρο. Σκληρό πράγμα το νοσοκομείο. Κι εγώ μέχρι εχθές εδώ ήμουν. Και όχι σαν επισκέπτης: Έμφραγμα. 

Το 10^ο έμφραγμα μέσα σε 8 χρόνια, καταλαβαίνεις! Καταλαβαίνω του λέω, κι αυτός συμπληρώνει πως δεν ήταν μόνο το σερί των εμφραγμάτων που τον έκαναν θαμώνα των νοσοκομείων, αλλά καθώς τυγχάνει και άστεγος – 2 μέρες τη βδομάδα το δουλεύει το ταξί, δεν αντέχει παραπάνω - και Η1Ν1, και μηνιγγίτιδα, και σχιζοειδή κατάθλιψη, και ηπατίτιδα τον είχαν καθηλώσει για μήνες στο κρεβάτι. Α, και σπασμένα πλευρά, και γαστρορραγία και πνευμονία. Και μια μελαγχολία που δεν πήγε κανένας να τον επισκεφτεί.

Μαστουρωμένος από την πνιγηρή αποφορά των χεσμένων από ώρα ηλικιωμένων ασθενών του θαλάμου που παραμένει κολλημένη στα ρουθούνια και τον λάρυγγα τον ακούω – ανίκανος να κλείσω τα αυτιά μου -, προσεκτικά, και ενώ ενστικτωδώς κολλάω το σώμα μου στην πόρτα του συνοδηγού κρεμώντας το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο στο ζεστό αέρα της Κατεχάκη προσπαθώ να του πω πως δεν είναι πρώτης τάξεως κουβέντα εν ώρα κούρσας η παρουσίαση της παραπάνω λίστας - τουλάχιστον σε πελάτη που μόλις έχει βγει από το νοσοκομείο - αλλά εκείνος δε με ακούει.

Πόσω χρονών είσαι τον ρωτάω άμα τέλειωσε το μονόλογό του. Μεθαύριο γίνομαι 50, μου απαντά. 

όταν η εκδικητικότητα κόβει γέφυρες

Δυό γέφυρες ενώνανε τον Ισθμό της Κορίνθου, γράφει η 

γερμανική λεζάντα της φωτογραφίας. Ενώ ο ήλιος πήγαινε 

να βασιλέψει, ανέβηκαν μαύρα σύννεφα από την έκρηξη

Την παραμονή της αποχώρησής τους από την Πελοπόννησο, γερμανοί καταδρομείς ανατινάζουν τη δεξιά γέφυρα του Ισθμού στην Κόρινθο. Σεπτέμβρης 44.

#

Θέλω να πιστεύω πως δεν έχω βάλει ίχνος εθνο-λαϊκισμού σ’ αυτήν την ανάρτηση. Η παραπάνω εικόνα είναι ό,τι θα μου έδειχνε για να με κουβεντιάσει ο θείος Α. ξεφυλλίζοντας το αγαπημένο του βιβλίο «Εικόνες Κατοχής», εάν ζούσε σήμερα. 

Είμαι σίγουρος.

Γιατί ο θείος Α. τους είχε νιώσει στο πετσί του από πρώτο χέρι. Τους Γερμανούς.

στην ουρά της ψυχραιμίας

Η κατάσταση του πατέρα μου χειροτερεύει. Τα capital controls τον αγχώνουν και χάνει όλο και περισσότερο την επαφή με κάθε είδους ισορροπία. Εχθές έπεσε για τρίτη φορά μέσα σε μια βδομάδα και χρειάστηκαν να με φωνάξουν να πάω από 'κει να τον σηκώσω. «Πως τα κατάφερες; Πάλι απρόσεχτος;» τον ρωτάω κι ενώ χαϊδεύω το ξαφνικό πονάκι στη βουβωνική χώρα σκέφτομαι πως σήμερα λήγει η ασφάλειά μου στο γαμο ΤΕΒΕ. Οι δρόμοι είναι άδειοι καθώς πηγαίνω να δώσω μια προκαταβολή του χρωστούμενου τριμήνου. Δέχονται τελικά να μη με αφήσουν ανασφάλιστο για τον επόμενο μήνα. 

Φυσιολογικά για το αλλόκοτο της εβδομάδας τα έσοδά μου πάνε κατά διαόλου κι ακόμα φυσιολογικότερα κι εγώ δεν αγοράζω τίποτα πέρα από τα απολύτως απαραίτητα. Τρίτη μέρα η χώρα στο κόκκινο και ο καταιγισμός πληροφορίας με διώχνει με τις πανικόβλητες – ένθεν και ένθεν - κραυγές του από το σπίτι. Ακόμα κι όταν δεν έχω κάποιο μάθημα ή άλλη δουλειά που να επείγει να γίνει. 

Οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι τουλάχιστον σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα. «Λαική Δημοκρατία» σχολιάζουν τις δωρεάν συγκοινωνίες δυο παππούδες στο μετρό. Ο ένας μάλλον νιώθει περήφανος για την ατάκα του κι ο άλλος συμφωνεί αλλά μάλλον καγχάζει.

Στην ουρά έξω από την τράπεζα ο κόσμος είναι πολύς, μαγκωμένος αλλά υπομονετικός , σχεδόν - καταχρηστικά χρησιμοποιώντας τη λέξη – "καλοδιάθετος". Τουλάχιστον με όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα αλλά και τις περιγραφές των ΜΜΕ η κατάσταση είναι αρκούντως πιο ψύχραιμη από την πιο ευοίωνη (Δεν ξέρω αν είναι θετικό να βλέπεις τον κόσμο να εξοικειώνεται με τις αναμονές σε μεγάλες ουρές ) πρόβλεψη. 

Ένας ινδός ντυμένος στην πένα σαν άλλος Νεχρού (ή σαν τον Peter Sellers στο «Πάρτυ»), κουστουμαρισμένος με το παραδοσιακό μακρύ σακάκι της χώρας του πλησιάζει τη σειρά του κόσμου, την κόβει στη μέση και την προσπερνά αδιαφορώντας για τις ματιές που πέφτουν πάνω του. Στέκεται πίσω από τον φρεσκοκουρεμένο θάμνο του κηπαρίου της τράπεζας κατεβάζει τα παντελόνια του και αφοδεύει. Κανείς δεν του λέει τίποτα.

Πίσω στην ουρά της τράπεζας ο κόσμος συζητάει πολιτικά κι ακόμα κι αν διαφωνεί τις περισσότερες φορές δεν τσακώνεται. Η εικόνα που αποκομίζεις από τα άηχα ουρλιαχτά και τα εμφυλιοπολεμικά πινγκ πονγκ αντεγκλήσεων στο δίκτυο είναι παντελώς απούσα εδώ. «Άντε και σε καλή μεριά» εύχονται με αυτοσαρκαστική ειρωνεία κάποιοι σε όσους φεύγουν με τα 3 εικοσάρικα στο χέρι. 

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οι νεότεροι βοηθούν πάντα τους γηραιότερους στη χρήση των ΑΤΜ και οι τελευταίοι ανταποδίδουν με ένα σωρό ευχές. Ο παππούς που μου κλήρωσε να βοηθήσω εγώ χαιρετώντας με δια χειραψίας έχει κολλήσει τα μάτια του στη μπλούζα μου. «Σπάνιο όνομα το Κηθ μου λέει, ακόμα και για τους ξένους, Ποιος είναι αυτός ο Κηθ Χέρινγκ;» Του εξηγώ πως ήταν ένας αμερικάνος σκιτσογράφος κι εκείνος ισιώνοντας το μουστάκι του μου εξομολογείται:

 - Κι εγώ βλέπω ακόμα μικυμάους στην τηλεόραση. Το Τομ και Τζέρρυ μου αρέσει πολύ. Με συγκινεί. 

Μια κυρία αδυνατεί να ηρεμήσει το εγγονάκι της που βαριέται στη σειρά, Μου κρατάτε λίγο τη θέση λέει στη σαραντάρα πίσω της και το παραδίδει στους 5 Ζητάδες που επιτηρούν από απόσταση την έννομη τάξη. Αυτοί ανεβάζουν το ενθουσιασμένο πιτσιρίκι σε μια σταθμευμένη μηχανή, η γιαγιά του επιστρέφει στην ουρά και είναι ξανά όλοι ηρεμότεροι.

Ίσως είναι καλύτερα που το φετινό καλοκαίρι δεν έχει δείξει ακόμα τα καυτά του δόντια. Τουλάχιστον για μένα όλα είναι πιο υποφερτά όταν ξέρω πως η επόμεη βροχή δε θα αργήσει δυο και τρεις μήνες.

καλώς εχόντων των πραγμάτων

αύριο, Παρασκευή 22 Μαΐου στις 10:00 το πρωί  θα πεταχτώ μέχρι το στούντιο του σταθμού για να δώσω σάρκα και οστά στο επεισόδιο με α/α 164. 

Όποιος/α επιθυμεί να τσεκάρει αν τελικά έφτασα στο στούντιο αρκεί να συνδεθεί δικτυακά και ραδιοφωνικά από το σπίτι, τη δουλειά ή απ' όπου αλλού πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/events/985496731483545/

ο μεγάλος κατήφορος της κόρης του Ασκληπιού

Οι ξεχασμένες σύριγγες και τα χρησιμοποιημένα από προχθές βαμβάκια, οι μαδημένοι τοίχοι, οι πεσμένοι σοβάδες και τα σπασμένα κλιματιστικά, τα διαλυμένα καζανάκια, η παντελής έλλειψη χαρτιού υγείας ή το υποσέντονο στο πάτωμα που μουλιάζει στα νερά από τη διαρροή κάποιου σωλήνα δεν ήταν αυτά που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση σήμερα. 

Ούτε καν το διάλειμμα της μιας εκ των δύο γραμματέων που γιγάντωσε την ουρά και την αναμονή έξω από το γραφείο κίνησης ασθενών ή ο μαλάκας (ένας και μοναδικός ευτυχώς) καρδιολόγος με τον οποίο έπρεπε να διαπληκτιστώ πριν αποφασίσει να φερθεί σαν άνθρωπος αν όχι και σα γιατρός. Αυτά σχεδόν τα περίμενα.

Η δημόσια υγεία βλέπεις, έχει πιάσει πάτο κι αυτό τόσο εγώ - έχοντας περάσει υπερβολικά πολλές ώρες μέσα στα νοσοκομεία, άλλοτε ως επισκέπτης, ως συνοδός αλλά και ως ασθενής – όσο και όσοι τη χρειάστηκαν οι ίδιοι ή οι δικοί τους άνθρωποι τα τελευταία χρόνια το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι. Τα ολοένα και μειούμενα κονδύλια που της αναλογούν από τον κρατικό προϋπολογισμό ανακλώνται κατευθείαν από τα τρύπια σεντόνια και τους βρώμικους διακόπτες στην ψυχή σου. 

Αυτά που δεν περίμενα να αντικρύσω ήταν η υπομονή (ή μήπως στωικότητα) των ανθρώπων, η έλλειψη γκρίνιας, καυγάδων και φωνών που είχα συνηθίσει να ακούω τις προηγούμενες φορές στους ναούς του Ιπποκράτη. Και η αίσθηση χιούμορ κάποιων εξ αυτών παρόλη την ταλαιπωρία. Με διάχυτη την ανέλπιστη (θα την έλεγα έως και συνωμοτική) κατανόηση μεταξύ ασθενών, συνοδών, επισκεπτών, γιατρών (πλην ενός καρδιολόγου) και νοσοκόμων να με παραξενεύει, αναρωτήθηκα μήπως τελικά έχουμε αλλάξει έστω και λίγο προς το καλύτερο σαν άνθρωποι τα τελευταία χρόνια. 

Μένει να το διαπιστώσω σε λίγες ώρες που θα ξαναβρεθώ εκεί. 

Με εντυπωσίασε επίσης η απουσία των νοσοκομειακών περιστεριών που κατακλύζουν συνήθως τα μπαλκόνια και τα περβάζια των δωματίων και τα οποία ευχαριστιέμαι να χαζεύω για ώρες όταν δεν τα σημαδεύω και με το φακό μου.

a mother's day

Χρόνια Πολλά !

δεσμοί ομοτράπεζων

Πριν ακόμα γεννηθώ πόζαραν οι 8 ομοτράπεζοι της φωτογραφίας:

• τα 3 αδέλφια - το 1 εκ των οποίων ετεροθαλές -, 

• οι 4 κολλητοί φίλοι. 

• Τα 3 ζευγάρια.

• Οι 2 κουνιάδοι, ο 1 γαμπρός για 2 και η μια νύφη για άλλους τόσους

• οι 3 συνάδελφοι, οι 4 συμμαθητές, οι 2 συμφοιτητές. 

• Στις φλέβες των 5 έχει κυλήσει το αίμα μου

30 χρόνια έχω τη φωτογραφία στο συρτάρι μου. Μόνο οι 4 εκ των εικονιζόμενων είναι ζωντανοί.

παρά τρίχα 3-2 το σκορ, μείναμε στην ισοπαλία

 - Οι εκλογικοί κατάλογοι της Αχερουσίας ανανεώθηκαν μες την εβδομάδα και ενέγραψαν το νέο μέλος τους, μου λέει ο πατέρας μου.

Η κούραση των ημερών ξεπλένει τον όποιο λογοτεχνισμό από τη φράση του, σε δευτερόλεπτα ανατρέχω στους εναπομείναντες από την ήδη αποδεκατισμένη του παρέα, η οποία είναι η αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό έχει δεχτεί τα σοβαρότερα πλήγματα. «Ποιος;» είναι το μόνο που τον ρωτάω.

 - Ο Βασίλης, μου απαντά με υγρά μάτια και το καταλαβαίνω πως όπου να ‘ναι θα βουρκώσω κι εγώ.

 - Όχι ρε γαμώτο, πάει ο άγιος Βασίλης! 

Το πώς απέκτησε το προσωνύμιο «άγιος» είναι μια ωραία, παιδική ιστορία που την έχουμε ξαναπεί και δεν έχει να κάνει με το απόμακρο και μάλλον απότομο του χαρακτήρα τούτου του – εκ των συμπαθέστατων – φίλων του πατέρα μου. 

 - Και πότε είναι η κηδεία; Θέλεις μήπως να σε πάω εγώ; θέλεις να πάμε μαζί; τον ρωτάω και τον παρακολουθώ να σηκώνει αργά στη γνωστή κίνηση που σημαίνει δεν ξέρω, τους ώμους του.

Καλά πότε πέθανε; επιμένω.

 - Ε, όπου να ‘ναι, όχι ακόμα μου απαντά και με κοιτάζει απορημένος χωρίς να καταλαβαίνει γιατί κυλιέμαι κάτω από τα γέλια με την απάντησή του. 

Ο προγραμμένος κυρ Βασίλης ζει, ο πατέρας μου προσπαθεί πιθανότατα να συνηθίσει τη θλίψη που θα τον καταλάβει αν τον χάσει (ίσως και να τον … «εκδικείται» που είχε προ καιρού γίνει αποδέκτης της φαρμακερής ατάκας του «Έτσι που έγινες ρε φίλε τι τι θέλεις τη ζωή;»). 

Κι εγώ ακόμα γελάω μέσα σε αυτή την παράξενα βίαιη εβδομάδα που απαίτησε από μένα μια συνεχή εναλλαγή ρόλων σε μαιευτήρια και σε νεκροταφεία, σε δικαστήρια, σε δρόμους, σε σπίτια και σε ώρες εργασίας.

#

Κάποια στιγμή έβγαλα τη φωτογραφική και σημάδεψα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Σύζυγοι, φίλοι, αδέλφια. Ποιος ξέρει. Ένας καφές κοινός κι από ένα τσιγάρο. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Και στα βαρετά. Κάποιος να καταγράφει έστω άθελα κι ασυνείδητα όλη σου τη ζωή, όπως μου είπε τις προάλλες μια καλή φίλη.

#

Εκτάκτως σήμερα Τετάρτη, ομαδικό jet lag στο στούντιο του indieground, εγώ αλλά και οι ακροατές να έχουμε την αίσθηση ότι είναι Παρασκευή. Ευχαριστώ όσες και όσους μου έκαναν παρέα.
Όποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό επεισόδιο της εκπομπής δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού, κατευθείαν από εδώ:

140th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Αν πάλι κάποιος θέλει  να κατεβάσει το podcast του επεισοδίου αρκεί ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Σήμερα, ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Fountoukia - Kill Pasxalis
• Cats On Fire - The Smell Of An Artist
• Robert Scott - Lazy Boy (Feat. Tiny Ruins)
• The Greatest Show On Earth - Magic Woman Touch 
• Baxter Dury - Police 
• Simon & Garfunkel - Wednesday Morning, 3 am
• Mikael Delta - Heat Wave
• Jorma Kaukonen-When The Man Comes Around  
• 22-Pistepirkko - Birdy
• Rock Plaza Central - Anthem For The Already Defeated 
• Chumbawamba - Bella Ciao (acoustic)
• Bob Dylan - The Death Of Emmett Till 
• Pixies - Motorway to Roswell
• The Cure (feat. James McCartney) - Hello Goodbye
• Inspiral Carpets - Born yesterday (Peel Sessions)
• Vic Godard & Subway Sect - The Water Was Bad
• Alan Vega - Jukebox Babe (Long Version) 
• The Nits - The Twins
• Luke Haines - Meet Me At The Airport
• Bonnie Dobson - Winter's Going 
• Jacco Gardner - The End Of August
• The Dukes of Stratosphear - The Affiliated
• The Kinks - Village Green
• Psychic TV - Just Drifting (for Caresse)
• John Cooper Clarke - Beasley Street
• Furniture - The Brilliant Mind
• Future Islands - Seasons (Waiting on You)
• Devotchka - This Is How It Ends
• Queen - Love Of My Life

την ώρα που το σύμπαν σου μικραίνει

Δυσκολεύομαι να κινηθώ, ο χώρος έχει μικρύνει επικίνδυνα, προσπαθώ να τεντώσω τα πόδια μου αλλά είναι αδύνατο, - κάπου βρίσκουν εδώ και μέρες - κι είναι μάλλον αυτή η στιγμή που εγγράφομαι στα μητρώα των κλειστοφοβικών. Η αλήθεια είναι πως θα θελα να φωνάξω μα γνωρίζοντας πως κανείς δε θα μ’ ακούσει, αποφασίζω να μη σπαταλήσω τις δυνάμεις μου άσκοπα.

 

Τα ρουθούνια μου σε αναζήτηση οξυγόνου ανοίγουν διάπλατα αλλά - όπως πληροφορήθηκα αργότερα - κάποιος γιατρός κατέγραψε την κίνηση αυτή ως μηχανική εξάσκηση της «αναπνοής». Αντ’ αυτού αυτοσυγκεντρώνομαι για να μην πανικοβληθώ και προσπαθώ να αγκαλιάσω με τα χέρια μου τα διπλωμένα στο στήθος μου γόνατα, αναπολώντας τις μέρες που του άπλετου χώρου όταν κολυμπούσα (ή μήπως πετούσα) ελεύθερος σαν αστροναύτης σε ειδικές συνθήκες βαρύτητας. Μάταιος κόπος.

- Υπομονή λίγες μέρες έμειναν μόνο, μου μηνύει τηλεπαθητικά φίλιο βρέφος ημερών, γεννημένο καμιά εκατοστή οικοδομικά τετράγωνα παρακάτω αυτό.

Κι εγώ λουφάζω καθώς το σύμπαν μου ταρακουνιέται ολόκληρο και αποκοιμάμαι γυμνός, είναι μεσημέρι, τέλη Ιουλίου του '70. 

η Νεμπράσκα του καθενός

Χτυπάει το τηλέφωνο. Tι έγινε πάλι νυχτιάτικα αναρωτιέμαι; με το που βλέπω ότι το νούμερο κλήσης στην οθόνη του ακουστικού είναι εκείνο του πατέρα μου, πατάω παύση στο φιλμ που βλέπω και απαντώ.

- Έλα πατέρα, καλησπέρα ...με ακούς; ...Ένα δύο ...Καλησπέρα λέω.

Η απόλυτη απουσία ανθρώπινης φωνής μου απαντά,

- Μπαμπά με ακούς του φωνάζω πιο δυνατά για την περίπτωση που δε φοράει το ακουστικό βαρηκοΐας μα αντί άλλης απάντησης ακούω τριγμούς, συριστικούς ήχους και μεταλλικά χτυπήματα.

Είμαι σίγουρος πως ο πατέρας μου θα πιέζει όπως κάνει συχνά, ίσως άθελα του μα σίγουρα επίμονα κι άναρχα, τα κουμπιά του καντράν του κινητού του – μεταξύ των οποίων κι εκείνο της επανάκλησης/ Όταν όμως η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται για τρίτη φορά, σταματάω την ταινία για τα καλά τώρα και τηλεφωνώ στο πατρικό.


- Όλα καλά μου απαντάει η μάνα μου με το που της αναφέρω τις επαναλαμβανόμενες κενές κλήσεις που δέχομαι από το συζυγικό της κινητό.

- Αμάν, αυτός ο χριστιανός πια με το … πάει να πιάσει τη μουρμούρα εκείνη μα την κόβω όσο πιο ανώδυνα μπορώ.


- Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα, κατά λάθος θα το πάτησε ο άνθρωπος, αφού είσαστε καλά κι οι δύο, καληνύχτα. Για τον αναστεναγμό της δεν έκανα κάποιο σχόλιο.


Περπάτησα βιαστικά μέχρι το ψυγείο, πήρα μια μπύρα, ας είχα πει πως δε θα πιω σήμερα, κι έβαλα να δω τη συνέχεια του Νεμπράσκα.

Νεμπράσκα (Αλεξάντερ Πέιν, 2013). Ένα road movie σε ασπρόμαυρο φόντο στην εγκαταλειμμένη Αμερικάνικη επαρχία και στους εξίσου παρηκμασμένους (αν κι εδώ μπορείς να συναντήσεις ψήγματα ελπίδας) οικογενειακούς δεσμούς. Αφορμή και κινητήρια δύναμη του ταξιδιού, μια ψευτοεπιταγή του 1.000.000 δολαρίων, μια διαφημιστική απάτη που έχει στοιχειώσει τις τελευταίες μέρες του δικαιολογημένα πλέον λόγω άνοιας μα ανέκαθεν κακότροπου γερο-Γούντι.

Τις μάταιες προσπάθειες του οποίου  να ξεκινήσει - κόντρα στο χρόνο και τη λογική - το τελευταίο κυνήγι «θησαυρού» της ζωής του συνδράμει, συνοδοιπόρος του, εις εκ των γιών του, προσβλέποντας σε ένα διαφορετικό όμως ταξίδι αυτός. Να ξεφύγει από τη μάλλον στενάχωρη καταθλιβική του καθημερινότητα και – αν κάτσει γιατί όχι; - να γνωρίσει καλύτερα τον προπάτορά του.

Φαντάζομαι θα βρεις λόγους να βουρκώσεις βλέποντας την ταινία, όχι γιατί είναι φτιαγμένη ώστε να προβοκάρει το συναίσθημα και να εκμαιεύσει δακρύβρεχτους συναισθηματισμούς, αλλά γιατί λίγο πολύ θα βρεις μια σειρά σκέψεων, γεγονότων κι αντιδράσεων που όλο και κάτι σου θυμίζουν από την δική σου ζωή.

Ταινιάρα.

momxploitation

και Χρόνια της Πολλά!

σκέψου μια όμορφη εικόνα

Τον κυρ Κώστα, τον συνταξιούχο ναυτικό, τον συναντά δυο τρεις φορές κάθε καλοκαίρι εκεί που τον γνώρισε. Στην παραλία. 

- Τι κάνετε κύριε Κώστα; τον ρωτάει.

- Καλά κορίτσι μου της απαντά εκείνος αστράφτοντας. Πολύ καλά! Αφού τη βγάλαμε και φέτος τη χρονιά, πολύ καλά!

Εχθές, στο κρεβάτι του χειρουργείου λίγο πριν βυθιστεί στην 8ωρη νάρκη,  ο αναισθησιολόγος τη διέταξε να σκεφτεί μια όμορφη εικόνα. Ο κυρ Κώστας της ήρθε στο μυαλό. Ούτε τα παιδιά της, ούτε ο άντρας ή η μάνα κι ο πατέρας της, ούτε κανένας άλλος κοντινός της. 

δυο κυριακές

Κοίταξα μια τελευταία φορά τις δυσοίωνες ωριαίες μετεωρολογικές προβλέψεις και οργανωμένος από βραδύς λες και θα πήγαινα σε εκστρατεία [φαγητό, νερό, ομπρέλα, τα αδιάβροχα ορειβατικά μποτάκια, ελαφρύ μα στεγανό ντύσιμο (όταν βρέχει δεν κάνει κρύο), δερμάτινο τζόκεϊ, φωτογραφική μηχανή, χρήματα σε όλες τις υποδιαιρέσεις, υγρά μαντηλάκια για απολύμανση χεριών, τσιγάρα, έξτρα σακούλες για τα βινύλια δίσκους μπας και βάλει νερό η δισκοτσάντα (χρειάστηκαν όντως)] και κύλησα προς το μετρό Πανόρμου, καλοκοιμισμένος αυτή τη φορά(*) και με γεμάτες μπαταρίες.

Ωραία η βόλτα (και) σήμερα παρότι δίσκους πολλούς δε βρήκα (δε στεναχωριόμαστε, το ταξίδι είπαμε μετράει), ο ουρανός έριξε πολυθρόνες, οι δρόμοι ποτάμι, μια δεκαπεντάλεπτη διακοπή ηλιοφάνειας, ένα καυτό τσάι, καναπέδες τώρα ο ουρανός, η φωτογραφική πήρε φωτιά:

Ιερά Οδός. Μετάνιωσα που ντράπηκα να φωτογραφήσω, γύρισα και πάτησα το κλικ.

Εδώ δεν ντράπηκα καθόλου. "Για σταθείτε μια στιγμή", είπα.

" Κύριε, κύριε ...κάτσε να του βάλουμε και γιαλιά!". Φυσικά κι έκατσα.

Κι εδώ, επί της Ιεράς οδού, ξεπέρασα το δισταγμό μου ακαριαία.

Μοναστηράκι, χωρίς (πολλά) λόγια.

(*) Κυριακή, οικογενειακό γεύμα σε εστιατόριο τις προάλλες, με αφορμή τη γιορτή των γονιών και λογοτεχνία στο επίκεντρο της κουβέντας. Η αδελφή μου - όψιμη λάτρης του έπειτα από ένα βιβλίο του που της χάρισα (το είχα διπλό) – αναλύει πωρωμένα τον Κόου, απέναντί της ο πατέρας μας (όταν δεν "συγγράφει" ο ίδιος κατά την προσφιλή του συνήθεια τα τελευταία χρόνια (?) – που να σου λέω τι τραβάω στην αποκρυπτογράφηση των ακαταλαβίστικων χειρόγράφων του) εναντιώνεται στις δια στόματος Αστυνόμου Χαρίτου απόψεις του Μάρκαρη κι η μάνα όλο παραδόξως (καθώς δε βλέπω να την έχει ...επηρρεάσει ακόμα) Ίρβιν Γιάλομ. Τα ανήψια τώρα εκ δεξιών μου:  τα παραμύθια του Στήβεν Χώκινς ο μικρός και Νικ Χορνμπυ ο μεγάλος, ενώ ο μπαμπάς τους κάποια περιπετειώδη τριλογία.

Εγώ τους κοιτάζω έναν-έναν παραξενεμένος, δεν πιστεύω στα αυτιά μου, τους ρίχνω αλλόκοτα μπαϊλντισμένα βλέμματα – ίσως να φταίει που μετά το χθεσινό ξενύχτι κοιμήθηκα μόνο δυο ώρες μετά πήγα Μοναστηράκι (ήπια και τις πρώτες μου μπύρες) - και τουρτουρίζω, κουνάω το κεφάλι μου με εκείνο τον τρόπο που κουνάει το κεφάλι του κανείς όταν δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα του συνομιλητή του κι επειδή πρέπει να πω κι εγώ κάτι, τους προτείνω το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια» του David Sedaris.  17/11