Hideaway: ένα αφιέρωμα στον Steve Harley και τους Cockney Rebel

Εγγραφή από το ραδιόφωνο. Εξωτερική.

Let them come a-running  And take all your money and hide away

Κι έπειτα ερώτηση στο Δημήτρη, τον τότε γκόμενο της αδελφής μου. Δυο χρόνια μεγαλύτερος αυτός, τον είχα για παντογνώστη μιας και ήταν ο πρώτος άνθρωπος του κόσμου μου που αγόραζε βινύλια σε τακτά χρονικά διαστήματα.

-        - The Pop Group, μου απαντά.

Και να ’μαι  εγώ την επομένη προσπαθώντας να βγάλω άκρη. Τα παιδιά στο New Wave, το συνοικιακό – για μένα - δισκάδικο της Κηφισίας βάζουν στο πικάπ του μαγαζιού ένα δίσκο των Pop Group. Καμία σχέση με ό,τι προσπαθούσα να τους τραγουδήσω. Απογήτευση.

Την μεθεπομένη τους επισκέφτηκα ξανά. Δε θυμάμαι αν κοιτάχτηκαν μεταξύ τους καθώς με είδαν να περνάω τη τζαμόπορτα του μαγαζιού αλλά εγώ κρατούσα την κασέτα με ΤΟ τραγούδι στα χέρια αυτή τη φορά…

-          Οι Cockney Rebel είναι αυτοί , με πληροφορούν

και ένα φρέσκο μουσικό κεφάλαιο άνοιξε για μένα την ώρα που αποχωρούσα με το Human Menagerie υπό μάλης.

35 χρόνια αργότερα κι έπειτα από ουκ ολίγες αναβολές, στήνω ένα αφιέρωμα στον Steve Harley και τους υπεραγαπημένους μου Cockney Rebel στο Strummer Radio.

Τα τραγούδια που ακούστηκαν είναι τα:

Steve Harley & Cockney Rebel - Sidetrack II 1976
Steve Harley & Cockney Rebel - Introducing 'The Best Years' 1975
Cockney Rebel - What Ruthy Said 1973
Steve Harley - Absolute Beginners (David Bowie cover) 2020
Cockney Rebel - Hideaway 1973
Cockney Rebel - Loretta's Tale (Raw version) 1973
Mott the Hoople - Band - All the Young Dudes 1972
Cockney Rebel - Mr. Soft (John Peel Session) 1974
Cockney Rebel - Tumbling Down 1974
Darren Hayman - Big Big Deal (Cockney Rebel Cover) 2016
Cockney Rebel - Mirror Freak 1973
MonaLisa Twins - The Best Years of Our Lives (Cockney Rebel Cover) 2018
Steve Harley & Cockney Rebel - Back to the Farm 1975
Cockney Rebel - Sebastian (Early Version) 1973
Patricia Paay - Million Dollars 1975
The Wedding Present - Make Me Smile (Come up and See Me) (Cockney Rebel cover) 1990
Steve Harley - True Love Will Find You in the End (Daniel Johnson cover) 2010
Menswear -Daydreamer 1995
Steve Harley & Cockney Rebel - Mr. Raffles (Man, It Was Mean) (Live at Hammersmith Odeon) 1975
Leyton Buzzards -Saturday Night (Beneath the Plastic Palm Trees) 1979
Warm Jets - Sticky Jack 1978
Cockney Rebel - Death Trip (BBC in Concert) 1974
Cockney Rebel – Chameleon 1973
Steve Harley & Cockney Rebel - Here Comes the Sun (Beatles cover) 1976
Steve Harley & Sarah Brightman (Andrew Lloyd Webber) - The Phantom of the Opera 1986
Steve Harley & Cockney Rebel - Seeking a Love, Pt. 2 1976
Cockney Rebel - Sling It! 1974
Steve Harley & Cockney Rebel - A Friend for Life 2006
Steve Harley & Cockney Rebel - Make Me Smile (Come up and See Me) 1975


Μπορείς να κατεβάσεις το παραπάνω αφιέρωμα ως mp3 πατώντας ΕΔΩ

ο κος Harley και η αληθινή αγάπη

true love will find you in the end

Σε δύο μονόωρα σετ, χωρισμένα από ένα μεγάλο (20’) διάλειμμα, χώρεσαν τα περισσότερα από τα τραγούδια των Cockney Rebel που αγαπάς κι ανάμεσα τους κάποια καινούρια. Ο αξιότιμος κος Harley, παραμένει το ίδιο εκφραστικός(+) παρ’ ότι λιγότερο θεατρικός (-) με μια ευπρόσδεκτη dylan-ική βραχνάδα στη φωνή να σου θυμίζει τις δεκαετίες που έχουν περάσει από τις πρώτες δόξες, και να αντιδιαστέλλει με τη νέα πλούσια κόμη του.

Ο κόσμος αρκετός και διαβασμένος, μύστες οι περισσότεροι της μουσικής των C.R. έμειναν τουλάχιστον ικανοποιημένοι από αυτό το ραντεβού. Δεν ήταν άλλωστε μια συναυλία που θα παράσερνε τους μικρότερους να μπουν στον κόσμο του Steve Harley. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Και για να ‘μαστε ειλικρινείς, δεν υπήρχαν μικρότεροι. Αυτό είχε ένα απρόσμενο θετικό: έβλεπα απρόσκοπτα στη σκηνή (μετά από χρόνια ένιωσα πάλι ψηλός) από όποια θέση βρισκόμουν!

Συγκινητικό (για μένα) και η ύπαρξη στη σύνθεση της μπάντας του Stuart Elliott αν δεν κάνω λάθος, του πρώτου ντράμμερ των Cockney Rebel όπως και η φορτισμένη progressive εκτέλεση του Sling it.

Βαθμός: δε βαθμολογείς τους ήρωες της προσωπικής σου μυθολογίας. Το απαγορεύουν άγραφοι κανόνες ηθικής, ίσως άμα χρειαστεί τους συγχωρείς μα αυτή τη φορά ΔΕΝ υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο.

Μεταξύ άλλων ακούσαμε τα: Audience with a man, Here comes the sun, Hideaway, Sebastian, Make me smile, Sling it, Red is a mean mean color, Best years of our lives, Mr Raffles, Mr Soft, True love will find you in the end, Judy teen , What Ruthy said, Riding The Waves, Journey’s end, Star for a week, The last time I saw you καθώς και κάποια που δεν ήξερα.

Δε συνέβη σε μένα αλλά το κατέγραψα ως αυτήκοος μάρτυρας: «Συγγνώμη, θα ήθελες μια μπύρα; ζήτησα μία και μου έδωσαν δύο, πιες την, κερασμένη…» είπε στον μπροστινό μου κάποιος συθεατής, κατευθυνόμενος στο πρώτο διάζωμα. History repeating, χαμογέλασα μόνος μου στα σκοτάδια.

Ένα από τα τραγούδια που κατέγραψα και που παραθέτω είναι το αριστουργηματικό True love will find you in the end του Daniel Johnston.

Μια αφορμή για παραπάνω ψάξιμο στον βίο και την πολιτεία του Daniel Johnston εδώ. Αξίζει.

make me smile

Εφηβικό απωθημένο, παρ’ όλο που τον έχω ξαναδεί το 1991, ο κος Harley και οι Cockney Rebel παίζουν αύριο (Παρασκευή 8/4) στο Gagarin205 κι εγώ θα είμαι εκεί. Φρόντισα κι έβγαλα εισιτήριο από νωρίς, να παρακάμψω τη διάθεση της τελευταίας στιγμής που – κάκιστος σύμβουλος –έχει αποτρέψει την παρουσία μου από πλήθος συναυλιών.

Το Human Menagerie και το Psychomodo των Cockney Rebel είναι δίσκοι που θα έπαιρνα μαζί μου αν ναυαγούσα σε ερημονήσι. Δεν είναι μόνο η φωνή του κου Harley που όντας έφηβος μου προκαλούσε παροξυσμό. Ούτε το ότι ξέρω τους στίχους των τραγουδιών απ’ έξω κι ανακατωτά (φυσικό μιας και αμφότεροι οι δίσκοι είναι αγορασμένοι την «παλιά καλή» εποχή των ενδελεχών ακροάσεων). Είναι που κάθε μελωδία τους είναι σφιχτά δεμένη με στιγμές και καταστάσεις – καλές ή κακές δεν έχει σημασία – της ζωής μου, ή τουλάχιστον της πρώτης περιόδου αυτής.

τον καιρό που ο πορτιέρης σου ξέσκιζε το εισιτήριο

«Πάρε μου εισιτήριο, μη με ξεχάσεις» τηλεφώνησα στη Σ μιας κι εγώ βρισκόμουν εκτός Αθήνας το '91. Κι αυτή κατάφερε και μου βρήκε 2 προσκλήσεις. Τώρα το πως ξέμεινα και πήγα στη συναυλία μόνος είναι μεγάλη ιστορία και σίγουρα δεν είναι του παρόντος.

Το θέμα είναι πως έφτασα στο Ρόδον με μια πρόσκληση περισσευούμενη την οποία και χάρισα στον τελευταίο που περίμενε στην ουρά του ταμείου. Αυτή η κίνηση ήταν και η αιτία που είδα τη συναυλία σχεδόν μεθυσμένος. Ο ευεργετηθείς με κερνούσε συνεχώς μπύρες σε μια προσπάθεια να «ξεπληρώσει» τη δωρεά που του είχα κάνει. "Για να μην έχω συνέχεια στο νου μου αν ξέμεινες από ποτό, πάρε και αυτές για τη συνέχεια..." μου είπε μετά το τέταρτο κέρασμα και άφησε δίπλα μου 3 ακόμα μεγάλες μπύρες. Τις 2 τις κέρασα στους κοντινότερους συθεατές γεγονός που πυροδότησε νέο κύμα ανταπόδοσης και μπυροποσίας.

"Δε θα παίξει το Hideaway, ποτέ δε το παίζει" γκρίνιαζε κάποιος παραδίπλα για να διαψευστεί μετά από λίγο: "Κυρίες & κύριοι, θα κάνω μια εξαίρεση σήμερα για ένα κομμάτι που βαριέμαι ασύστολα αλλά πληροφορήθηκα για το πόσο σας αρέσει..."είπε ο κος Harley και ξεκίνησε:

Let them come a running & take all your money and hideaway

Let them come a running & take all your money and flee

Παροξυσμός.

Ένα ενδιαφέρον trivia που άπτεται κατά κάποιο τρόπο και της επικαιρότητας: Ο μπασίστας της πρώτης (και δημιουργικότερης) περιόδου της μπάντας Paul Jeffreys, σκοτώθηκε το 1988 στο Λόκερμπι της Σκωτίας, επιβάτης της πτήσης Pan Am Flight 103 που ανατινάχτηκε (σύμφωνα με εικασίες που με τα χρόνια έγιναν βεβαιότητα) κατά παραγγελία του διαβόητου Μουαμάρ της Λιβύης.