...και σα να μην έφταναν όλα αυτά κονόμησα εδώ και δυο μέρες έναν απαίσιο πόνο στο στομάχι, κάμποσα δέκατα (που ώρες ώρες το παίζουν πυρετός) και μια καινούρια καρτέλα χάπια.
Άυπνος το περισσότερο βράδυ, ιδρωμένος και ακίνητος στη γωνιά μου, με πήρε ο βαθύς ύπνος μετά τις πέντε το πρωί. Σε κάποιο όνειρο είχα ακούσει λέει το ομορφότερο τραγούδι όλων των εποχών, το τραγουδούσα κι εγώ περιμένοντας να ξημερώσει για να το στείλω να το ακούσουν και οι φίλοι μου. Όταν ξύπνησα η μελωδία εξαφανίστηκε (φυσιολογικό δείγμα ψυχικής υγείας), κι άκουγα μόνο τα Ωχ! που έβγαζα εγώ που νιώθω ετοιμοθάνατος κάθε φορά που αρωσταίνω.
