Smiths & Παπαδόπουλοι

Στο χάρτη τα πιο κοινά επώνυμα ανά ευρωπαϊκή χώρα (ή πως θα λέγονταν η μπάντα του Morrissey αν είχε διαφορετική εθνική καταγωγή).

Δανεισμένο από το "40 Maps That Will Help You Make Sense of the World"

η τρόικα είναι παντού

Τρόικα ή Αγία Τριάδα

αναδημοσίευση
Sun 24/07/2011 - 10:51 The otherwise peaceful seaside resort of Koksijde is the scene of quite a commotion these days as residents bicker about the erection of a phallic cross in the ruins of an abbey church.

At issue is one exhibit in a summer exhibition: a white phallic cross with sizeable balls entitled Troika or Holy Trinity. Initially the artwork was placed where the altar used to stand, but has been moved to the side of the ruin following objections linked to an open air mass that is held in the ruins every year in August.
 

The artist Peter Delpelchin told VRT that his work has been painted white to emphasize virginity and purity and is a reference to the Roman Catholic Church that is battling with paedophile scandals.
 

The work's creator is a bit puzzled by the commotion and claims that the cross will now be even more visible for the faithful in its new location. He points to the debate his work has triggered and says that he hopes to make many more such works of art in the future.

Dirk Vanclooster, the abbey museum's head, says that the work should be displayed: "Art should lead to a dialogue. That's the social role of artists."

Koksijde alderman Jan Loones (Flemish nationalist) describes the work as "beautiful": It's not up to us to give a verdict on what the artist portrays. Peter Delpelchin is a promising artist and art teacher. We cherish his creativity."

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws.english/flanders%2Btoday/110724_koksijde

ΥΓ. Την είδηση μου έστειλε ο φίλος (και ανταποκριτής του ιστολογίου στις Βρυξέλλες) Δ.

στην ακίνδυνη εκδοχή της

Όπου και να πας, αυτούς τους χαρακτήρες θα τους συναντήσεις. Όρνια, μαυρόγυπες, κοράκια μα και κάποιους ακόμα. Άγνωστης ταυτότητας αυτοί, παρατρεχάμενοι & λάτρεις της εξουσίας των ισχυρότερων. Κι όλοι μαζί, σμάρια, κοπάδια, αγέλες, συντεχνίες.

Τουλάχιστον ο φίλος Π συνάντησε μια τέτοια συντροφιά στην ακίνδυνη (εάν είσαι ζωντανός) πτερωτή εκδοχή της, στο δάσος της Δαδιάς. Την αποθανάτισε και μου έστειλε τις φωτογραφίες.

Εδώ η συντροφιά σε
απαρτία εν ώρα φαγητού.

τόσο κοντά που φοβάσαι

Πάνε 5 χρόνια όταν ο φίλος Σ άφησε τη δουλειά του και με ένα ανοιχτό αεροπορικό εισιτήριο ξεκίνησε μοναχός του, το γύροτης υδρογείου. Για 9 μήνες, με ένα γενικό πλάνο και ένα μικρό σακίδιο πλάτης φόρτωνε εικόνες στο μυαλό του και μόνο που και που – όταν έβρισκε ψήγματα καλωδιωμένου "πολιτισμού" – ανέβαζε και μερικές, να ζηλεύουμε περισσότερο εμείς που δεν τολμήσαμε.

Και κατά τη γνώμη μου απαιτεί τόλμη το να βρεθείς τόσο κοντά στον εαυτό σου, για τόσο μακρύ χρονικό διάστημα μόνος με σένα, τη στιγμή που το σπίτι σου είναι ιδιαιτλερως μακριά για να καταφύγεις και ο χρόνος (ακόμα κι αν θεωρηθεί διακοπών) παύει να έχει σημασία. Αυτό το κατόρθωμα είναι που ζηλεύω περισσότερο, εγώ που πλέον δεν κάνω ούτε σε μπαρ μόνος μου.

Θα ‘θελα πραγματικά να μεταφέρω ιστορίες του που μας έχει αφηγηθεί και που νιώθω σα να τις έχω δει (αν όχι ζήσει), αλλά δεσμεύομαι από το «φιλικό απόρρητο». Το μόνο όμως που μπορώ να παραθέσω είναι ο υπερσύνδεσμος για το travel-blog (travelogue) του ταξιδιού του και να ξανααφεθώ στις ματιές του στον κόσμο λίγο πριν γυρίσω...

...“κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
να κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία”.

Αφορμή για την ανάρτηση, πέρα από κάποιο σχόλιο στο blog και την προχθεσινή μας συνομιλία, είναι οι φωτογραφίες που μου έστειλε ο Σ από το παγωμένο (-15 C) Montreal (επαγγελματικό ταξίδι τώρα), εκ των οποίων αναρτώ τέσσερις, τραβηγμένες όλες στα υπόγεια του καναδικού μετρό.

Υγ Μιας και συγκυριακά ακούω ουκ ολίγους Human League τελευταία, καθώς κι επειδή μόλις την προηγούμενη εβδομάδα απέκτησα το Travelogue (1980) στην απτή αναλογική του μορφή, παραθέτω ένα link που εντόπισα για το κατέβασμά του. Παρ'ολα αυτά προτιμώ το Reproduction τους του 1979.

click pic to dl Travelogue

click pic to dl Reproduction

το τελευταίο λεωφορείο

Είναι, η νέα κυκλοφορία του The Awkwards, του προσωπικού και μονοπρόσωπου σχήματος του Keith Watson από το Aberdeen. Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στο i-tunes.

Από τον Keith, είχα ζητήσει ένα τραγούδι του για το “ντοκυμαντεράκι” για το Brighton (το χρησιμοποίησα στη σκηνή της παραλίας) και του ανταπόδωσα τη χάρη, πρίν μερικούς μήνες, όταν μου ζήτησε να του φτιάξω ένα βίντεο για το εν λόγω τραγούδι.

Η συνεργασία αυτή άρεσε και στον Tim "Kentishbloke" Ballard, ο οποίος και την παρουσίασε στην εβδομαδιαία του ιντερνετική εκπομπή.

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το αγοράσει για 0,99 $ πατώντας εδώ.

Franco: ένας αξιότιμος φίλος

Τον Francesco τον γνώρισα μέσω YouTube (fraccc51) το 2007. Συνταξιούχος φιλόλογος ο βασικός του "τίτλος" μα εγώ γνώρισα τον Franco σαν ερασιτέχνη κινηματογραφιστή.
Έπεσα πάνω σε ένα βιντεάκι του, που δε ντρέπομαι να πω πως είδα δεκάδες φορές συνεχόμενα, γελώντας και βουρκώνοντας, την ίδια στιγμή.
Είναι τραβηγμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Δύο κύριες λήψεις σε κανονικό φιλμ, super 8 της cinepressa. Πρωταγωνιστές, στο ομορφότερο air guitar του κόσμου, οι μαθητές του 6-θέσιου σχολείου στο οποίο ήταν διορισμένος, νέος καθηγητής. Σε ένα φτωχό, ορεινό χωριό – παρ’ ότι στον Ιταλικό βορρά – πάνω από τον κόλπο της Τζένοβας. Όχι μακριά από τον τόπο που επέλεξε έκτοτε να ζει. Μόνιμα πλέον, με τη γυναίκα του και την κόρη του, η τελευταία τουλάχιστον μέχρις ότου εγκατασταθεί λόγω δουλειάς στην Ιαπωνία.

Του έγραψα ενθουσιασμένος στ’ αγγλικά, δε μου απάντησε αρχικά – μιας και όπως αποδείχτηκε δεν τα κατείχε – μα στη συνέχεια απάντησε με περισσή προθυμία στα σχόλια που σύνταξα με τα λιγοστά τότε ιταλικά μου.

Ναι, μιλάω λίγο τη γλώσσα, όσο τη θυμάμαι βέβαια από την ηλικία των 12 που την παράτησα. Και ήταν η σύμπτωση που εκείνο τον καιρό χρειάστηκε να συνεχίσω τη …δια βίου εκπαίδευση μου, για επαγγελματικούς λόγους, προσπαθώντας να βρω το συντομότερο δυνατό την από 25ετιας αφημένη άκρη του ξένης γλώσσας.

Η αρχική επιλογή διδάσκουσας, υπήρξε ατυχής καθώς η διδα Ε. δεν κατάλαβε ποτέ το επείγον του θέματος. Ως κάκιστη επαγγελματίας υπολόγισε τα δίδακτρα μόνο ως έξτρα χαρτζιλίκι καθώς η 35χρονη διαμονή της στην οικογενειακή εστία δεν απαιτούσε έξοδα από το μέρος της. Η ντροπιαστική ασυνέπειά της οδήγησε στη μη φιλική λήξη της συνεργασία μας.

Στράφηκα έτσι ξανά στη …sig.ra L, την πάλε ποτέ καθηγήτρια των 12 μου χρόνων. Βέρα ιταλίδα τούτη, πανθομολογουμένως κουκλάρα (και τώρα όπως και τότε) δέχτηκε ευτυχώς να με βοηθήσει.

Τα ιδιαίτερα ξαναξεκίνησαν και μαθητής πάλι εγώ βρέθηκα να αφομοιώνω όλα τα νέα που αφορούσαν την πεθερά, τον σύζυγο, την κουνιάδα της και τους γείτονες… Απίστευτο χάσιμο μα ευτυχώς όλα ειπωμένα στην Ιταλική.

Ως δωδεκάχρονος εγκατέλειπα πολλές φορές το μάθημα εσπευσμένα, να προλάβω τους Ντιουκς από την αρχή, μα τώρα δεν είχα παρόμοια πρόφαση. Έτσι, τις μέρες που δεν υπέφερα άλλα "νέα", μήτε συγκεντρωνόμουν στην εκμάθηση φράσεων όπως: "Τι όμορφο κόκκινο μήλο!! Μακάρι να είχα ένα. Θα μπορούσα να έχω ένα μήλο παρακαλώ?" , απλά σηκωνόμουν, πλήρωνα και έφευγα. Ντρέπομαι μα ένοιωθα πως δε γινόταν αλλοιώς. Μια τέτοια μέρα πρέπει να ήταν που κατάλαβα μεν τι σημαίνει και μίσησα δε την περιβόητη Υποτακτική.

Εντωμεταξύ η αλληλογραφία με τον Francesco συνεχιζόταν πυκνότερη. Διστακτικότερα στην αρχή: "Αγαπητέ φίλε, θα χαρώ πολύ αν με αφήσεις να σε βοηθήσω στα Ιταλικά, άλλωστε γι αυτό είναι οι άνθρωποι πλασμένοι, να βοηθά ο ένας τον άλλο… μην ξεχνάς επίσης ότι υπήρξα καθηγητής καθώς και ότι στα 70 μου έχω πολύ ελεύθερο χρόνο", και απλόχερα αργότερα.

Έφταναν καθημερινά στο mail μου κείμενα, δημοσιεύματα, κριτικές ταινιών που έπρεπε να διαβάσω και να δω και παράλληλα διορθωμένες οι εκθέσεις και οι εργασίες που του είχα στείλει εγώ, ο συνεπέστατος πλέον καλός μαθητής.

"Αντάλλαγμα" ζήτησε ο Francesco μετά από μήνες: περήφανος ανταποκρίθηκα, να τον μάθω αρχικά να χειρίζεται την γιαπωνέζικη ψηφιακή του κάμερα. Να τον βοηθήσω κατόπιν στο ψηφιακό editing και τις μουσικές επιλογές μέχρι να νοιώσει σίγουρος να καταπιαστεί με το φιλμάρισμα ξανά. Ο κινηματογραφιστής είχε ξυπνήσει μέσα του.

« …να έρθεις να σε φιλοξενήσουμε, φέρε μαζί σου και παρέα αν θέλεις, έχουμε χώρο …θα έρθω να σας πάρω από το αεροδρόμιο …είναι όμορφα εδώ στα βουνά τέτοια εποχή» η μόνιμη επωδός των γραμμάτων (άγνωστο γιατί μα δεν μου ταιριάζει να τα καλώ mail παρ’ ότι ηλεκτρονικά) του Franco. Όμως δεν τα κατάφερα να παραβρεθώ στις βόλτες, τις σχεδιασμένες στα χιονισμένα δάση με τις φουντουκιές.

Τα μαθήματα Ιταλικών συνεχίζονταν ωστόσο με αμείωτο ρυθμό και τελικά η πρόοδος μου διαπιστώθηκε στις εξετάσεις. Το μοριοδούμενο πτυχίο ήταν πλέον στην κατοχή μου την ώρα που ο professore διήγε δεύτερη κινηματογραφική νεότητα, συσπειρώνοντας φίλους, γείτονες και συγχωριανούς του για πρωταγωνιστές.

Όπου κλήθηκα, τον συνέδραμα με δικό μου οπτικό υλικό, να τα ενσωματώσει καθώς ήθελε σε κάποιες από τις νέες του δουλειές.

Το «Θέλω να προλάβω το χρόνο που έχασα» έγινε το νέο του μότο.

Με το πέρασμα του καιρού η αλληλογραφία παρότι αραίωσε, ελλείψει των καθημερινών μαθημάτων, ήταν τώρα περιεκτικότερη: εβδομαδιαίοι απολογισμοί γεγονότων, σκέψεων και συναισθημάτων. Φυσικά η ροή footage προς επεξεργασία, ψηφιοποιημένων original film, κριτικών, νέων ιδεών και κάμποσης μουσικής συνεχίστηκε κανονικά.

Την δεύτερη εβδομάδα που δεν έλαβα γράμμα του, δεν ανησύχησα καθώς είχε ξανατύχει. Την τρίτη εβδομάδα στο inbox μου βρήκα το παρακάτω mail:

« …δεν ξέρω αν με γνωρίζεις …ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή πριν από 15 μέρες …μιλούσε για σένα, σε θεωρούσε φίλο του …έφαγα τον κόσμο να σε εντοπίσω στο δίκτυο …λυπάμαι που δε κατάφερα να σε ενημερώσω νωρίτερα, μα ακόμα δεν έχω συνέρθει …θα ήθελα κάποια στιγμή να βρεθούμε …έχουμε να φτιάξουμε μαζί το αρχείο του»

Ο αξιότιμος professore Franco έφυγε ξαφνικά και χωρίς λόγο πριν από κάποιους μήνες. Μου λείπει ακριβώς όπως οι δικοί μου άνθρωποι που έτυχε να φύγουν.

Από τη σελίδα του στο ΥΤ, που ακόμα στέκει, παρ’ όλο που πολλά λείπουν καθώς προσπαθούσε μα δεν πρόλαβε να τα αποκαταστήσει από το παλαιό υλικό, παραμένουν κάποια που έφτιαχνε όντας καθηγητής με τους μαθητές του και αρκετά από αυτά που καταπιάστηκε τελευταία.

το αετοφάγο δέντρο

  Περπατώντας σε ένα από τα ελάχιστα πάρκα της Αθήνας έπεσε η ματιά μου σ'αυτό το δέντρο, και ένα ρίγος με διαπέρασε την ίδια στιγμή.

"Κοίτα να δεις που ήρθε και στη χώρα μας αυτή η ποικιλία", σκέφτηκα...

Όποιος μικρός διάβαζε, "ο Σνούπυ & η παρέα του" δε μπορεί παρά να θυμάται το Αετοφάγο Δέντρο. Το αιμοβόρο δέντρο που κάθε χρόνο έπιανε στα κλαδιά του και ξέσκιζε τους χαρταετούς του Τσάρλυ Μπράουν. Στην αρχή με παραξένευε μα αργότερα κατάλαβα το σκοτεινό μυαλό του μικρού Τσάρλυ, όταν έπειτα από οδυνηρές σκέψεις πρόσφερε αυτοβούλως - στο τελευταίο καρέ - τον καινούριο του αετό, μεζέ στο αετοφάγο δέντρο που τον "κοίταζε" παραπονεμένα και από έτους νηστικό.

 Yγ. το post συνταχθηκε ακουγοντας το "i can't escape myself".
Ο Τσαρλυ Μπραουν είναι ο πρώτος αντιήρωας της pop κουλτούρας
Αν θες να μαθεις περισσοτερα για το αετοφάγο δέντρο πατα εδώ