ο Τζίμης τραγουδά για το χειμώνα

...σε μια φορτισμένη ερμηνεία, έτσι όπως τον είδα τελευταία φορά το 2009, 

RIP κ. Τζίμη

μάντης δεν είμαι

αλλά γνωρίζω ήδη που θα βρίσκομαι αύριο το απόγευμα:

ATHENS PRIDE 2016

Athens Pride 2015

  Μέσα στο πλήθος χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά αν ο κόσμος ήταν λιγότερος από πέρυσι – εμένα έτσι μου φάνηκε πάντως –. Στον ενθουσιασμό δε διέκρινα κάποια διαφορά. 

Με συγκινητικούς κάποιους από τους εναρκτήριους λόγους, ξεχωρίζω εκείνον του Βρετανού πρέσβη και του φίλτατου Λύο εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής. 

Λύο Καλοβυρνάς

Με Κωνσταντοπούλου που τα είπε καλά αλλά με ύφος 2-3 Bono και με οργανωμένα αυθόρμητο Καμίνη. Με απόντες τους εκπροσώπους του Τ από το L.G.B.T. κίνημα και παραδόξως ενσωματωμένη πρώτη φορά την αστυνομία. 

Με αναπάντεχες συναντήσεις και με τη φωτογραφική στα χέρια. Πεμπτο-εκτο-έβδομη φορά στο Athens Pride.

επαναφόρτιση

Κάθε χρόνο, στις πέριξ των μέσων του Ιουνίου ημέρες η Ζωή περπατάει δίπλα μας, μικροσκοπική σημαιοφόρος και διαδηλώτρια των δικαιωμάτων των ζωών όλων μας. Θα τη συναντήσω και φέτος που θα έχει μεγαλώσει και θα πατάει γερά με τα δικά της πόδια τους δρόμους της Αθήνας. Στο Athens Pride.  

#

Έχω καιρό να γράψω στο μπλογκ κάτι πιο ...προσωπικό. Κάτι που να με γρατζουνάει μέχρι τελικής λύτρωσης μολονότι δεν έχει στερέψει η ανάγκη να ξεφορτωθώ στο χαρτί τα άλγη και τα άγχη που με κλωτσάνε σαν ανθυποήρωα του Triers. Δεν τα καταθέτω ούτε μουσικά στις επιλογές των εκπομπών της Παρασκευής. Ούτε σε φωτογραφίες ή σε σκίτσα. 

Νομίζω διανύω περίοδο επαναφόρτισης. 

#

Northern soul και post punk, παράταιρος συνδυασμός θα μου πείς και θα συμφωνούσα σε άλλες περιστάσεις. Σήμερα όμως τον βρήκα πολύ ταιριαστό το συνδυασμό και αν κάποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει το επεισόδιο και να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μου, δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

167th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο: 

click pic to download

γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• The Viscounts - Harlem Nocturne
• Perfume Genius- Normal Song
• The Steppes - Sailing The Silver Cloud 
• Rocky F. Holice - Ready For Take Off 
• Rita & the Tiaras - Gone With the Wind My Love 
• Frankie Valli And The Four Seasons - The Night 
• Dexy's Midnight Runners - Seven Days Too Long 
• Chefs – Sweetie 
• The Dentists - Doreen
• The Pooh Sticks - I Know Someone Who Knows Someone Who Knows Alan McGee Quite Well 
• The Times - Easy as Pie [TFS ''McGoohan'' Sessions]
• The Smiths - 1984 - What Difference Does It Make? [Peel session]
• Bronski Beat - Smalltown Boy [Acoustic 94 Edit]
• Ronnie And Robyn-As Long as You Love Me (I'll Stay) 
• The Kinks - Supersonic Rocket Ship 
• Chris Farlowe - Handbags And Gladrags 
• The 4 Skins - Plastic Gangsters
• Ken Boothe-You Keep Me Hanging On
• The Group feat. Cecil Washington - I Don't Like To Lose
• Noonday Underground – Marvellous 
• Yeah Yeah Noh - Stealing In The Name Of The Lord 
• Inspiral Carpets - Tainted Love
• Soft Cell - Where Did Our Love Go
• Rare – Killer
• The Undertones - Teenage Kicks
• chumbawamba - Bankrobber
• The Crickets - I Fought The Law
• Dead Kennedys - Police Truck
• Sonic Youth – Kissability 
• The Adverts - Fate Of Criminals
• Less Than Worse - Vladimir's Putin his dress on
• The Clash - Know Your Rights [live]

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

εχθές στο Pride

φωτ. combray/instagram

καθώς, ανάμεσα σε πολλές χιλιάδες κόσμου, τσουλάγαμε εκ περιτροπής μια ζωή σ'ένα καροτσάκι - κι ήταν η σειρά μου να το οδηγώ - με σταμάτησαν 4-5 φωτογράφοι. Τη μαμά ρωτήστε, όχι εμάς, είπα, κι εκείνη συγκατάνευσε.  Athens Pride 2013.

τοκοκκινομπαλόνι

Άφησα τον πολύ κόσμο στα δεξιά μου. ένα κόκκινο μπαλόνι με γιαλιά ηλίου κυλούσε δίπλα μου. Το είχα προσέξει να με ακολουθεί από ώρα. Άνοιξα την κάμερα να το τραβήξω, ίσα που πρόλαβα να εστιάσω, με ένα σάλτο είχε ανέβει στο πεζοδρόμιο. Το παρακολουθούσα από την μικρή ψηφιακή οθόνη που έστριψε και χώθηκε στη διπλανή στοά. Στο κατόπι του εγώ, συνέχισα - παπαράτσι μπαλονιού - να το παρακολουθώ και να  καταγράφω τις κινήσεις του. Ο φύλακας με κοίταξε περίεργα. 

Παρασυρμένο από αέρες και άγνωστες επιθυμίες το μπαλόνι, έφτασε στο τέλος της στοάς και στάθηκε χωρίς να ξέρει προς τα που να κατευθυνθεί. Μονόπλανο εγώ, είπα να ζουμάρω πάνω του μα εκείνη τη στιγμή δυο γυναίκες με ρωτήσαν που θα βρουν τράπεζα. Ευγενέστατα τους έδειξα τις δέκα τράπεζες που υπήρχαν τριγύρω, ευγενέστατο και το μπαλόνι με περίμενε κάνοντας κύκλους στην επόμενη γωνία. Που και που ανέβαινε προς τα πάνω, έλεγα θα το χάσω, είχα ξανανοίξει εντωμεταξύ την κάμερα, μα αυτό ξανάπεφτε και περίμενε. Προφανώς και είχε καταλάβει το παιχνίδι. Κατέβηκε τα σκαλοπάτια και κινήθηκε προς την έξοδο που έβγαζε Σταδίου. Δυο σκυλιά το μύρισαν και το προσπέρασαν τραβηγμένα από τα λουριά τους. 

Θα το φάνε λάχανο σκέφτηκα καθώς ένα φασαριόζικο τρίκυκλο φορτωμένο χαρτόκουτα το πλησίασε. Αυτό όμως απτόητο. Ελίχθηκε έξυπνα, ένας περαστικός έκανε στην άκρη για να μη το πατήσει κι έπειτα κατέβηκε στο έρημο οδόστρωμα. Όσο περίμενε τις μηχανές των αστυνομικών να απομακρυνθούν του έβγαλα αρκετά όμορφα ενσταντανέ και ζούμαρα στο χρώμα του όταν αυτό τις πήρε ξωπίσω. 

Το άτιμο τώρα έτρεχε γρήγορα, έκανα να το κυνηγήσω, άκουσα φωνές και τραγούδια όμως πίσω μου. Έστρεψα ολόκληρο το σώμα μου προς τα πίσω, μια ψύξη με εμποδίζει τόσο να κινούμαι φυσιολογικά όσο και να αναπνέω, είδα τον κόσμο να πλησιάζει. Γεια σου, φώναξα στο μπαλόνι και  κίνησα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

υγ. Η κάμερα μου - γέρικη γαρ - μπλόκαρε (ή ίσως να έκανα καμμιά μαλακία κι εγώ) και το πρώτο μέρος των περιπετειών του κόκκινου φίλου μου δεν καταγράφηκε. Έτσι ανακαλώ την σκέψη παρουσίασης των περιπετειών του, επιφυλάσσομαι όμως να χρησιμοποιήσω τις υπάρχουσες σκηνές κάπου αλλού κάποτε. Μέχρι τότε θα τις έχω μόνο εγώ στο μυαλό μου. Κι αυτό αρκεί.

pride is the prize

Κι επειδή ο εκφασισμός της κοινωνίας δεν είναι προ των πυλών αλλά έχει περάσει πια τα τείχη – το "κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές, την πρώτη μέρα" που λέει το τραγούδι, το θεωρώ ανεύθυνο και επικίνδυνο αν είναι το μόνο αντανακλαστικό. 

Δικαιολογείται μόνο σαν σάστισμα σε πρώτο χρόνο που ακολουθείται από προσαρμοσμένη στους μοντέρνους καιρούς που διανύουμε πάντοτε βαθειά πολιτική αντίδραση, ικανή να εκφραστεί ακόμα κι έμπρακτα – ναι έμπρακτα – όταν κι εφόσον χρειαστεί.
Τα αναμεταξύ μας δικτυακά ξόρκια δε φτάνουν και καθώς επείγουν νομοθετικές ρυθίσεις κι εφαρμογή τους αν και επείγουν δεν βρίσκονται ακόμα ούτε στην ατζέντα.

Μεθαύριο 09.06.12 είναι το Athens Pride στην πλατεία Κλαυθμώνος. Έχοντας παραβρεθεί και βιντεοσκοπήσει τα προηγούμενα τρία φεστιβάλ, θεωρώ πως τουλάχιστον λόγω συγκυριών η φετινή εκδήλωση έχει την ευκαιρία να βρει μια κατεύθυνση περισσότερο πολιτικής έκφρασης (εις βάρος ίσως ) της χορευτικής.

Τα βιντεάκια από τα προηγούμενα τρία Athens Pride (2009, 2010, 2011), ομολογώ πως το καταδιασκέδασα φτιάχνοντάς τα. Και τις μουσικές τους επενδύσεις εξίσου. Καινούριο όμως δεν ξέρω αν θα φτιάξω, παρόλο που αν κατέβω θα έχω τη γερο-κάμερα μαζί μου. Κι αυτό όχι μόνο γιατί έχω χάσει το χέρι μου στο editing τελευταία, αλλά γιατί πιστεύω ότι έχω εξαντλήσει και εικονοληπτικά το θέμα. Ίδωμεν.

Μ'αυτά και μ' αυτά στο μυαλό ετοίμασα για αύριο Παρασκευή 08.06 ένα ακόμα επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη". Όπως πάντα στις 10 το πρωί (κερνάω και καφέ) στον indieground radio. Όσοι πιστοί (και ξύπνιοι) ακούσετε:

υγ. bonus ένα σκιτσάκι που έπεσε στην αντίληψή μου προ καιρού στην αντίληψή μου και μ'άρεσε.

μια αλλιώτικη παρέλαση, πολύχρωμη

Εικόνες από το Σάββατο βράδυ στην άκρη στο κέντρο της πόλης.

Το μουσικό θέμα είναι το Disco Sex Tune και είναι "χορηγία" του φίλου Andrew Membery (aka Toracube).

Οι Pink Singers στο Athens Pride

Πρώτη "ανταπόκριση" από το φετινό Athens Pride. Οι λονδρέζοι Pink Singers στην πλατεία Κλαυθμώνος ξορκίζουν τη βροχή με το Proud Mary των Creedence Clearwater Revival. Με λιγοστό κόσμο πάνω στην πλατεία στην αρχή - φαντάζομαι λόγω της καλοκαιρινής νεροποντής - οι προβλέψεις μου για τη φετινή (έβδομη αν δεν κάνω λάθος) διοργάνωση δεν ήταν οι καλύτερες. Είμαι όμως ευτυχής που διαψεύστηκα παταγωδώς. Περισσότερα αύριο.

Εντωμεταξύ μια απίθανη συνωμοσία όλων των video editing -software που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω στον υπολογιστή μου, με ξενυχτάει αλλά δε μου χαλάει (ακόμα) τη διάθεση, παρ' όλο που έχει πάει κοντά 4 το πρωί και τα μάτια μου γδέρνονται πάνω στους φακούς των γιαλιών μου. Αν δε τελειώσω το βιντεάκι της παρέλασης δε σηκώνομαι από το γραφείο μου.

φίλα με παντού

αφού είμαστε παντού 

Athens Pride 2011

Αύριο Σάββατο στις 6 το απόγευμα στην πλατεία Κλαυθμώνος. Αν κατέβεις θα τα πούμε από κοντά, λίγες ώρες πριν από τη συνέλευση του Συντάγματος.

Athens Pride 2010

Η μουσική είναι το “Stonewall” του φίλου Blueworks και κατά κόσμον Α. τον οποίο και ευχαριστώ για τη βοήθειά του. 

Athens Pride 2009

Εδώ το μουσικό θέμα είναι το “Rome wasn’t built in a day” το οποίο και χρησιμοποίησα με την άδεια των Morcheeba (όχι όμως και της εταιρίας τους ! αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).

ημερολόγια Σαββάτου 5.6.2010

Σάββατο 5 Ιουνίου. Λίγες μόνο ώρες πριν την εμφάνιση του Rufus Wainwright, ήταν η διοργάνωση του Athens Pride 2010. Ήμουν εκεί. Νομίζω πως ήταν πολυπληθέστερη από την αντίστοιχη περσινή. Και κατά τη γνώμη μου περισσότερο «πολιτική», πιο συνειδητοποιημένη, παρά του ότι στη θέση του Πανούση και των Berlin Brides είχαν προσκληθεί φέτος η Τάμτα και η Παπαρίζου…
Παραθέτω ένα βιντεάκι, όπου προσπαθώ να ντοκουμεντάρω σε 3 λεπτά την παρέλαση των 7 χιλιάδων και πλέον – κατά πολλούς – φετινών συμμετεχόντων.
Το Stonewall, to τραγούδι που χρησιμοποίησα ως μουσική επένδυση, είναι του φίλου Α (aka Blueworks) με ευθείες αναφορές στην electropop σκηνή των αρχών του 80.



ΥΓ Εντωμεταξύ, η υπερβιταμίνωση από τα 26 ζελεδένια καραμελάκια που έφαγα κατά το πρώτο μέρος της εμφάνισης του Rufus καλά κρατεί μιας και στα σκοτάδια του Λυκαβηττού δε διάβασα πως η μέγιστη ημερήσια κατανάλωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 7 κομμάτια.

υψώνοντας φράχτες

Είναι κάμποσος καιρός που γίνομαι έξω φρενών διαβάζοντας για gay και gay friendly εστιατόρια. Δηλαδή, τι διαφορετικό μπορεί να συμβαίνει ή να σερβίρεται εκεί?

Αναρωτιέμαι ποιο το ζητούμενο τέτοιων αυτιστικών καταχωρήσεων. Είναι απλές διαφημίσεις ή καθοδηγούμενες επιταγές μόδας;

Εντάξει, η αυστηρά επιλεγμένης θεματολογίας τέχνη βρίσκει στέγη σε μονοθεματικά βιβλιοπωλεία και κινηματόγραφικά φεστιβάλ. Απόλυτα κατανοητό, όπως και με τα bar, που αυτονόητα λειτουργούν ως φορείς γνωριμιών. Αλλά το φαγητό?

Θα υπάρξει στη συνέχεια η ψευδεπίγραφη "ανάγκη" για gay εκκλησία, gay κερκίδες στα γήπεδα, gay λεωφορεία, και gay friendly τρένα …;

Στην καλύτερη των υποθέσεων ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας – της οποιασδήποτε διαφορετικότητας - δεν θα έπρεπε να έχει λόγο ύπαρξης. Η ελληνική καθημερινότητα όμως το επιβάλλει, μιας και η αρχική υπόθεση αυτή έχει πολύ δρόμο ακόμα για να δείξει αληθινή.

Η απόσταση ωστόσο μεταξύ του "Είμαστε παντού" του Athens Pride και της επιλογής αυτοεγκλεισμού σε "θεματικά πάρκα" είναι τεράστια.

Για παράδειγμα η μουσική των Radiohead, του Coltrane και των Slipknot από τη μία και από την άλλη οι μπριζόλες, τα μαγειρευτά και το εκμέκ παγωτό, ούτε απαραίτητα καλύτερα ηχούν (αν ηχούν), ούτε έχουν καλύτερη γεύση στα μαγαζιά χαρακτηρισμένης ταυτότητας. Μπορείς να τα απολαύσεις ΠΑΝΤΟΥ.

Το Athens Pride θα γίνει φέτος την 5η Ιουνίου στη Πλατεία Κλαυθμώνος.