πίσω από τον πόθο

Γιατί πίσω από τον πόθο κρύβεται σχεδόν πάντα μια δόση ειρωνίας. Ενίοτε και τραγικής. 

Bodies of Lust. Επτά καλοκαίρια πριν, το 2008. 

momxploitation

και Χρόνια της Πολλά!

το πεπρωμένο

 * * *

Η κάμερά μου έχει πλέον τα χάλια της. Έληξε. Λόγω υπερχρήσης αρχικά και παντελούς εγκατάλειψης  (ή του ύψους ή του βάθους – typical me) στη συνέχεια. Την ίδια πτωτική διάθεση ακολούθησε και η άλλοτε καταιγιστική ενασχόλησή μου με το στήσιμο (μάλλον ύβρις να το πεις σκηνοθεσία) ολιγόλεπτων βιντεακίων. 

Αυτό όμως μέχρι πριν λίγες μέρες που …. αδιάφορη σβησμένη παράγραφος……

Έτσι σχεδόν μια διετία απραξίας αργότερα κι ενώ οι πρώτες σκέψεις για αγορά νέας κάμερας έχουν θρέψει, είμαι ήδη στη βαρετή διαδικασία αξιολόγησης/σύγκρισης  των νέων μοντέλων. (Καμμιά πρόταση;) 

Μέχρι ότου όμως ξαναβρώ το χέρι μου στις «δογματικότατες» (που στην προκειμένη σημαίνει κουνημένες λόγω τρεμάμενου χεριού που περνούν ως ιδιαίτερο στυλ εικονοληψίας) λήψεις μου θα ξεσκονίζω και θα αναρτώ περιοδικά μερικά από τα παλιά βιντεάκια.  Όπως το παραπάνω.

postcards from greece

Δεκάδες μικρές καθημερινές ιστορίες όπως θα μπορούσαν να έχουν συμβεί (και καταγραφεί) σε κάποια ελληνική παραλία, οποιαδήποτε στιγμή της τελευταίας τριακονταετίας. 

υγ. "The music seems to give the video a feeling as if the camera man is looking at them from another perspective altogether like a study another species would do on the human species", το καλύτερο σχόλιο που είχα πάρει όταν το είχα - εγώ ο εξωγήινος - ανεβάσει στο ΥΤ το 2008. 

Η μουσική είναι παραχώρηση του φίλου Πάνου Γκίκα.

ροπή αδράνειας

Τις μέρες που κουραζόμουν να μηρυκάζω τα ίδια και τα ίδια στο μυαλό μου μη μπορώντας να συγκεντρωθώ στο όποιο προκείμενο, συνήθιζα να παρατηρώ ακίνητος το χρόνο να κυλά. Επιζητούσα την ηρεμία κοιτάζοντας ρολόγια, δείκτες που περιστρέφονται με σταθερή γωνιακή ταχύτητα "ω" , χρονόμετρα να τρέχουν, ψηφιακές ελπιδοφόρα πράσινες μπάρες να γεμίζουν και ποσοστά «ολοκλήρωσης» να ανεβαίνουν από κάτω τους,  αντίστροφες - αλλά και κάθε άλλου είδους - μετρήσεις που ένας Θεός μόνο ξέρει τι θα σηματοδοτούσε το τέλος τους, μετρητές θεάσεων, θερμοκρασίας, πίεσης (δικής μου) όπως και κάθε είδους ρυθμούς μεταβολής και διαγράμματα με τον άξονα χ’χ βαθμονομημένο σε μονάδες χρόνου. Μέχρι και ολόκληρο defragment – στην απεικόνιση με τα αναδιατασσόμενα  πολύχρωμα τετραγωνάκια - γεμάτου σκληρού δίσκου έχω παρακολουθήσει. Μ’ αυτόν τον τρόπο και χωρίς να ξέρω γιατί συνέβαινε, πετύχαινα το πολυπόθητο άδειασμα από κάθε είδος σκέψης – άλλος θα χρησιμοποιούσε τη βοήθεια του αλκοόλ - .  Το οποίο στο τσακίρ κέφι συνοδευόταν από την άφιξη ενός mp3 (κάποτε) ή ενός ολόκληρου άλμπουμ στο φάκελο εισερχομένων του υπολογιστή μου ή ενός  αόρατου επάθλου βλακείας  αντάξιο του κρατήματος της αναπνοής σου για όσο χρόνο σου επιβάλλει το ηλιθιοδεστερο στοίχημα που μπορείς να βάλεις με τον εαυτό σου.

Η παραπάνω παράγραφος είναι γραμμένη από χρόνια, πριν καν ανοίξω αυτό το μπλογκ. Τη χτένισα μόνο λίγο για να ταιριάζει με το κλίμα που επικρατεί εδώ μέσα, και κυρίως άλλαξα το χρόνο των ρημάτων από ενεστώτα σε αόριστο.  Κι αυτό καθώς πλέον δε τη χρειάζομαι αυτή τη μέθοδο νηφαλιοποίησής μου. Δεν την ξορκίζω μα δεν τη χρησιμοποιώ πια. 

Μεγαλώνω  - το καταλαβαίνω από την αρτιαφιχθείσα ανάγκη κουρέματος των φρυδιών μου, (τα αυτιά μου ευτυχώς δεν χρήζουν ακόμη ξυρίσματος) - και όσα από τα  επονομαζόμενα «τα ίδια και τα ίδια» θα μπορούσε να με ταλαιπωρούν ακόμη, απλά δεν το κάνουν, έχω βρει άλλους τρόπους να μην τους αφήνω χώρο δράσης.  Αλλά δεν είναι της ώρας.

Torque (by Kristin Hersh / remixed by Mana Junkie)

θρησκεία

"Ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστι, και ο μη συνάγων μετ’ εμού σκορπίζει"  (Λουκ11,23)

 

Για χρόνια απολαμβάνω ετούτο το βιντεάκι με τον εκστασιασμένο πρωτοπόρο "Εμμανουήλ". Το ξαναθυμήθηκα σήμερα όταν η ύπαρξη μιας άλλης λήψης του, αυτής που δείχνει καθαρότερα την (αρχική τουλάχιστον) μοναξιά του προφήτη, έπεσε στην αντίληψή μου.

υγ. Ακόμα ένα θρησκειοχορευτικό βίντεο, το  αριστουργηματικό Sunspot από τους Of the Wand & the Moon.

συνέβη στην Αιόλου

Εντωμεταξύ πίσω στην Αθήνα.

Τα "γυρίσματα" έγιναν κάποιο βράδυ προ (κάμποσου) καιρού στην Αιόλου. Το μουσικό θέμα είναι του Ιάπωνα φίλου Oio (oiomusicproductions さんのチャンネル)

bodyscapes 09

ψάχνοντας τον Joe Meek

Eτούτο το βιντεάκι μου, γυρισμένο στο λιμάνι της Καλαμάτας και τα πέριξ αυτού, είχε συμμετάσχει άτυπα στο φεστιβάλ βίντεο της εν λόγω πόλης, τέτοιο καιρό πριν 3 νομίζω χρόνια. Αν θυμάμαι καλά το είχαν εντοπίσει στο δίκτυο οι άνθρωποι της διοργάνωσης και μου είχαν προτείνει να συμμετάσχω εκτός διαγωνιστικού καθώς οι προθεσμίες υποβολής αιτήσεων είχαν λήξει. Έτσι και είχε γίνει.

Το soundtrack είναι το “Solo Buttons for Joe Meek", ο φόρος τιμής των πειραματικών  Matmos  στον μεγάλο παραγωγό Joe Meek, από το άλμπουμ τους "The Rose Has Teeth in the Mouth of a Beast", (2006, Matador records).  

Μatmos

Χρησιμοποιήθηκε με τις ευλογίες αμφότερων των M.C. Schmidt και Drew Daniel, του συγκροτήματος. Δυστυχώς οι ευχές τους να κερδίσει όσο το δυνατό περισσότερα χρηματικά βραβεία (ώστε να τους στείλω μερικά) δεν εισακούστηκε. 

Το ετήσιο φεστιβάλ ΜΗΔΕΝ της Καλαμάτας γίνεται αυτές τις μέρες 5-7 Ιουλίου και όποιος βρεθεί προς τα εκεί ας ρίξει μια ματιά. Έχει πολύ ενδιαφέρον. 

υγ. Ελπίζω αγαπητή Ε, αν θες, να με βοηθήσεις και να το ξαναμοντάρουμε παρέα.

βία μετα μουσικής

Καθηλωτικό το 6λεπτο φιλμάκι (ο όρος βίντεο κλιπ μάλλον το αδικεί) των Justice για το τραγούδι τους Stress. Όπως ήταν φυσικό προκάλεσε ουκ ολίγες συζητήσεις και η προβολή του απαγορεύτηκε σε πολλά μέσα. Η σκηνοθεσία είναι του Romain Gavras (του Κώστα):

 

Jus†ice, Stress from ROMAIN-GAVRAS on Vimeo.


Απολαυστική και η παρωδία του, αλλά υποχρεωτικά δες τη αφού έχεις δει - και σε μεγάλη οθόνη - πρώτα το πρωτότυπο:

Τέλος, - και αν υπάρχει χρόνος - ρίξε μια ματιά στο "Born Free" της M.I.A. με την ωμή εξολόθρευση των απανταχού κοκκινομάλληδων  όπως και το πιο στυλιζαρισμένα βίαιο  "No Church in the Wild" των Kanye West & Jay-Z, με τις σκηνες οδομαχιών, αμφότερα από την βιντεογραφία του Γαβρά του νεότερου.

your thoughts & mine

Your Thoughts & Mine 

Which way can we go,

 only the moon casts a shadow.
When we look far below 

the path is sharp and narrow.
Your thoughts and mine, 

are far away from this moment, 

from this moment.
Are the stars very bright 

in the place where you are sleeping?
Can you hear this song 

and this song that I am keeping?
Your thoughts and mine,

 are far away from this moment,

 from this moment.
And this story it goes 

as we move along the shadows.
And this story it goes 

along the sharp and narrow.
Your thoughts and mine, 

are far away from this moment,

 from this moment.

υγ.  Η μουσική κοι οι στίχοι της Paula Frazer, τόσο στις προσωπικές της δουλειές όσο και σ' εκείνες της πρώην μπάντας της - των Tarnation - είναι ένας καλά κρυμμένος θησαυρός για όποιον την ανακαλύψει. 

Την P. F., πάει καιρός που την είδα να παίζει ζωντανά στο Rodeo, ήταν στα τέλη του 2009, σε μια κοινή εμφάνιση με τον Mark Gardener των πάλαι ποτέ Ride. Εκεί τράβηξα και το παραπάνω video.

 Στο Myspace της κάποια φορά και στο χώρο όπου φυσιολογικά θα έπρεπε να αναρτά τα επόμενά της live, η γλυκύτατη Paula διαφήμιζε τα κασκώλ και τα σκουφιά που η ίδια πλέκει και πουλά έξω από τις συναυλίες άλλων συγκροτημάτων. Τώρα αν κοιτάξεις θα δεις μόνο την παράκληση "Bring Paula Frazer to Loutrakion Greece"

rust never sleeps

 Μάλλον είναι που τελειώνουν τα σχολεία, και κάνω τους απολογισμούς της χρονιάς που μου ξανάφεραν στο μυαλό το φιλμάκι του Francesco. Του ιταλού καθηγητή και ερασιτέχνη κινηματογραφιστή μα προπαντός φίλου μου Franco. Mπήκα στο ΥΤ, το είδα δυο τρεις φορές και τα συναισθήματα ήταν τα ίδια με τότε που το πρωτόδα.

Τα 5-6 του λεπτά είναι τραβηγμένα στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Δύο κύριες λήψεις σε κανονικό φιλμ, super 8 της παλιάς του cinepressa. Πρωταγωνιστές, στο ομορφότερο air guitar του κόσμου, οι τότε μαθητές του.

υγ. Όλα τα λεφτά ο ντράμμερ.

Franco: ένας αξιότιμος φίλος

συνέβη στη Βικτώρια

Είπα να βρω το χέρι μου ξανά στο editing,  είχα μήνες να φτιάξω κάνα βιντεάκι. Έτσι με κάποιο υλικό «αρχείου»  (μου), έστησα ίσως λίγο πρόχειρα μα ικανοποιητικά τελικά, το "Συνέβη στη Βικτώρια".

Χρησιμοποίησα για soundtrack ένα πρελούδιο του J.S. Bach παιγμένο στο πιάνο από τη Γεωργία Νήρου.  Όσοι ακούτε indieground τις Παρασκευές το πρωί, θα την έχετε ίσως συνδυάσει σωστά το όνομά της με την παρουσίαση της εκπομπής που ακολουθεί τον "λεμονοστίφτη",

του οποίου το τελευταίο αστικής θεματολογίας δίωρο μπορεί να βρεθεί ΕΔΩ.

άλλη μια μέρα

αφιερωμένο

υγ. τραβηγμένο προ τετραετίας με φωτογραφική μηχανή. Τα ...γυρίσματα , σε ανύπαρκτο σενάριο κράτησαν 20 λεπτά. Το "Look back in" από το άλμπουμ 18 του Moby χρησιμοποιήθηκε κατόπιν άδειας.

same time same place

the partisan

Oh, the wind, the wind is blowing
Through the graves the wind is blowing
Freedom soon will come
Then we'll come from the shadows.

υγ. το soundtrack που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι από το άλμπουμ Axes (2005) των – τουλάχιστον συναυλιακά – επαναδραστηριοποιημένων (!!!) Electrelane. Χρησιμοποιήθηκε δε με τις ευλογίες του συγκροτήματος αλλά όχι – όπως ήταν φυσικό - της εταιρίας τους, παρ’ όλο που η Emma Gaze (drums) από το Los Angeles - έχοντας εγκαταλείψει το Brighton - έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για να με φέρει σε επαφή με αυτήν.

Το οπτικό υλικό  είναι τραβηγμένο κατά τη διάρκεια της παράστασης: "Νεκροί Ταξιδιώτες" της θεατρικής ομάδας Συνεργείο το 2009. Εμφανίζονται - εννοείται με τη συγκατάθεσή τους - οι ηθοποιοί   Χάρης Χαραλάμπους και Μαρία Αιγινήτου

http://www.electrelane.com/

ο θείος

ελπίζοντας το καλύτερο

περιμένοντας το χειρότερο

Ανασφαλής, μόλις μία ή δύο μέρες αφού «η κρίση» είχε χτυπήσει από τις πρώτες τη δική μου πόρτα (και όχι του γείτονα όπως ως κοινός θνητός περίμενα) στα βασιλικά κτήματα στο Τατόι – όποιος δεν τα έχει επισκεφτεί, να το πράξει – παρέα με τον Ν και τον Α, σχεδίαζα τα επόμενα χωρίς φόρα βήματα που θα έκανα.

Βλέπω ξανά σήμερα τις εικόνες από εκείνη τη μέρα,  δυο χρόνια ακριβώς από τη στιγμή που τραβήχτηκαν και σκέφτομαι πως τίποτα απ’ όσα υπολόγιζα εκείνη την περίοδο δε βγήκε αληθινό. Με το οικονομικό, το εργασιακό και εντέλει το βιοτικό επίπεδο να βαίνουν φθίνοντα σε  συνάρτηση με το χρόνο, απορώ γιατί η διάθεση πορεύεται αντιστρόφως ανάλογα αυτών. Τι πρόβλημα έχω;

υγ. Η μουσική που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι απόσπασμα από το  "End of an era" του δικτυακού φίλου Toracube (http://www.youtube.com/user/toracube ) που έχει γράψει και το θέμα που ακούγεται στο βίντεο του March with me/Athens Pride 2011.

in the city

there's a thousand things
I want to say to you 

Διάφορες δουλειές με στέλνουν ξανά στο κέντρο της πόλης που - ναι το ομολογώ - μου είχε λείψει πολύ. Προσπαθώ και ξεκλέβω λίγο χρόνο και το παίζω περιπατητής - όπως έκανα παλιά – χώνομαι σε δρόμους και στενάκια και παρατηρώ τις αλλαγές.

”Μάλλον πρέπει να ξαναγνωριστούμε εμείς οι δύο” σκέφτομαι και στρίβω στη Βουλγαροκτόνου. Ένα μαύρο πιτσιρίκι - δε θα 'ναι ούτε τεσσάρων - πετάει χαλίκια στους περαστικούς. Δεν ξέρω γιατί χαίρομαι που ρίχνει και σε μένα με το που με παίρνει χαμπάρι να έρχομαι απο πίσω του. 

Αναπολώντας τη ματιά μου στην πόλη “πριν την καταστροφή”, καθώς και την ίδια την πόλη, αναρτώ ετούτο το βίντεο που είχα φτιάξει πριν περίπου δυο χρόνια. 

Μία από τις δουλειές που προανέφερα – η άμισθη αλλά διασκεδαστικότερη – θα είναι η εμπλοκή μου στον indieground radio. Φημολογείται (!) πως θα έχω κάθε παρασκευή πρωί το δίωρο (10:00-12:00). 

Όσον αφορά στο βίντεο:

To οπτικό υλικό του Be Bop είναι τραβηγμένο στο κέντρο της Αθήνας το Δεκέμβριο του 2009.

Το soundtrack είναι η άποψη των γάλλων avantgarde Catalogue  (G. Artman, J. Berrocal, J. Pauvros) πάνω στο « Be bop a lula» του  Gene Vincent. Βρίσκεται στο άλμπουμ "Insomnie"

Έλαβε τις εξής διακρίσεις: 

1. Άρεσε σε όλους τους φίλους μου.

2. Έχει χαρακτηριστεί ως:  “Πολύ πολύ καλό !!!!!!” και έχει αναρτηθεί στο ιστολόγιο των Lost Bodies. (Ευχαριστώ πολύ αγαπητοί LB)

3. Έχει επίσης «υμνηθεί» (δεν κάνω πλάκα) από τον Anton Newcombe των The Brian Jonestown Massacre σε σημείο που έπειτα από τα κολακευτικά σχόλια που μου έστειλε στο ΥΤ το ανέβασε κι ο ίδιος στο δικό τους κανάλι και στο blog τους.