με το Βασσιλικό στο Γκάζι - εχθές

Η σχέση μου με τη φωνή του Μπίλλυ ξεκινάει από πολύ πολύ παλιά (ελάχιστα παλαιότερα της προσωπικής γνωριμίας) και περνάει από μεθυσμένα μπαρ, προβάδικα,  κασέτες και ταράτσες σε συναυλίες, δίσκους, θέατρα,  κλπ. Και παραμένει αμετάβλητη. Δηλώνω μεγάλος οπαδός. Άλλωστε ο Vassilikos, είτε με τους πρώιμους Rest In Peace και (κυρίως) τους Raining Pleasure,  είτε ως solo performer είναι ο καλλιτέχνης που έχω δει ζωντανά τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Δεκάδες. Πολλές δεκάδες.

Ο Μπίλλυ θέλει να τραγουδάει, είναι πλασμένος γι αυτό. Έχει μια από τις καλύτερες αντρικές φωνές της χώρας. Στις πρόζες μεταξύ των τραγουδιών ανέκαθεν έδειχνε μια γλυκύτατη μα καθόλου ξεσηκωτική αμηχανία (δεν ξέρω αν είναι αυτή η κατάλληλη λέξη), σα να νιώθει άβολα ένα πράγμα - με το που πατάει όμως η φωνή του κάθε πρώτο στίχο μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ μεγάλο. Σε μέγα crooner, σε μέγα rocker, σε ποπ είδωλο, σε ότι τον οδηγήσουν κάθε φορά τα μουσικά βιώματα που κρύβονται μέσα του. 

Γι αυτό (γιατί τον Βασιλικό τον ξέρω και τον αγαπάω) και δεν είμαι αντικειμενικός, και δε βαθμολογώ και είμαι παραπάνω  αυστηρός στην κριτική μου στην κατά γενική ομολογία πολύ καλή παράσταση που έδωσε εχθές στο Γκάζι. Ορεξάτος πολύ ο ίδιος, άψογος στα φωνητικά. Όλος ο κόσμος έδειξε να περνάει καλά το ίδιο και η παρέα που συντρόφευα στην οποία έθεσα αργότερα ένα πολύ ελαφρύ «αλλά», γιατί ποιος θέλει να ακούει «αλλά» εν ώρα ευφορίας; 

Που λες, η δική μου ένσταση έχει να κάνει με την ενορχήστρωση/παραγωγή που επιλέχθηκε για την ήχο των τραγουδιών. Αταίριαστα και πολύ "ελληνικά ροκ" (sic) κατά τη γνώμη μου οι κιθάρες, ακόμα και στο “All Tomorrow’s Parties” που είναι από τα τραγούδια που τρέχουν στο αίμα του Μπίλλυ. Εξαιρώ μόνο το “Whole Lotta Love” μετ-ενσαρκωμένο άψογα στο encore. Ένιωθα να λείπει ο απαιτούμενος για μένα, προβοκατόρικος μελοδραματισμός (από τη μουσική, όχι τη φωνή) που κάνει τις επανεκτελέσεις του Μπίλλυ σε κλασσικά anthems (60s, Burt Bacharach κλπ) να έχουν σοβαρότατο λόγο ύπαρξης.

Στα δε τραγούδια των Pleasure που ερμήνευσε  – και ευτυχώς ήταν αρκετά αφού τραγουδώντας τα δείχνει άλλο εκτόπισμα – έλειπαν φανερά (και για τον ίδιο με παραπάνω λόγο) από δίπλα του οι Pleasure (ιδιαίτερα η κιθάρα του Β. Κολοκυθά). Οι R.P.  που ακόμα και στην πιο άχρωμη συναυλιακή τους μέρα να τύχαιναν θα σε έκαναν να χοροπηδάς χωρίς προτροπές και παραινέσεις. Φαντάζομαι πως είναι η αίσθηση του να βλέπεις τον Bryan Ferry να ερμηνεύει με μπάντα αποτελούμενη από session μουσικούς, τα τραγούδια των Roxy Music.

Παρόλα αυτά δεν ήταν κάμποσες οι στιγμές που άλλοτε η δύναμη καθαυτή των τραγουδιών (Χατζιδάκις/Reflections) άλλοτε η φωνάρα του Βασιλικού, μου ‘στειλε ανατριχίλες, μυϊκούς σπασμούς και μια υγρασία στα μάτια (ενεργοποιώντας τη δακρύβρεχτη φλώρικη πλευρά μου) στο “Sealed with a kiss”. 

Πάντως πέρασα καλά (αν ενδιαφέρει κανέναν αυτό) και ίσως στην τελική να ζητάω πολλά. Τη συναυλία άνοιξε ο Theodore με το πολυμελές συγκρότημα του αφήνοντας μου θετικές εντυπώσεις.

υγ.1:μπρος πίσω στο χρόνο

υγ.2: Μεγάλη Δευτέρα στο Μικρό Παλλάς

υγ3.:dancing queen

envying Ed Wood

ή πως έσωσα τη Γη από τους εξωγήινους

Βίντεο αγωνίας και δράσης, γυρισμένο εξ’ ολοκλήρου πάνω σε ένα τραπέζι κάποια μέρα του 07.

υγ. Η μουσική είναι του φίλου KaptainMiki aka P. Ghikas (the Chap, x-Raining Pleasure) και "πρωταγωνιστεί" ο τετράχρονος τότε μικρότερος ανηψιός.

υγ.2. Σαν σήμερα ...

dancing queen

Το «χρώσταγα» από τις 26.7 αλλά το δανεικό δίκτυο της εξοχής αποδείχτηκε αρκετά ασταθές, όσες φορές και να προσπάθησα να το ανεβάσω.

μπρος πίσω στο χρόνο

Raining Pleasure 26.7.10

Και παραλίγο να επιβεβαιώσουν με το «χειρότερο» τρόπο το όνομά τους, αφού μεγάλα μαύρα σύννεφα εμφανίστηκαν αμα τη αφίξει τους στο 47^ο χλμ. Περίεργο να γράφεται από μένα αλλα ευτυχώς, δεν έβρεξε. Έτσι είχα(με) την ευκαιρία με τη φίλη Σ (aka M.B.) αμέσως μετά από μια βουτιά και με τα αλάτια ακόμα πάνω μας να ιδρώσουμε όπως παλιά. Να χορέψουμε μέχρι εξάντλησης τραγουδώντας τους στίχους που ξέρουμε από χρόνια μαζί με κάμποσους ακόμη παρευρισκόμενους.

Ωστόσο, δεν ήταν λίγος ο κόσμος που φορώντας τα «καλά» του, θα βρισκόταν εχθές το βράδυ, στο «wannabe παραλία» club, όποιος καλλιτέχνης κι αν εμφανιζόταν. Τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε όχι μόνο από την νυχτερινή τους ένδυση αλλά κυρίως από την μηδενική ανταπόκριση, τις γυρισμένες στη σκηνή πλάτες και τα μπουκάλια στα ρεζερβέ τραπέζια.

«Μα καλά γιατί ήρθαν;» διερωτήθη κάποιο νεαρό ζευγάρι πίσω μας. Τους χαμογελάσαμε συνεχίζοντας να ενοχλούμε χορεύοντας την νυχτερινή διασκέδαση των ασχέτων. Οι R.P. καθ’ όλα επαγγελματίες έπαιξαν ένα όμορφο, όχι απαραίτητα best of, ενενηντάλεπτο σετ και έκλεισαν με το “Oh, Carol” και το “Twist and Shout”. (Για το δεύτερο επιφυλάσσομαι, ας όψονται οι μπύρες).

Μεταξύ άλλων Is that Yoo, Breath In Breath out, Romance, 2U,Fake, Castor Bossa, You are not young anymore, Free, Love was just a girl, Our father, Run to the disco, Who’s gonna tell Juliet καθώς και η διασκευή τους στο Light my Fire που είχα πολλά χρόνια να ακούσω.

Κάποια στιγμή, ανάμεσα στα κομμάτια, ο Billy (aka Βασιλικός), είπε τη φράση που θα μπορούσε να είναι ο απόλυτος σουρεαλισμός. «Το φεγγάρι δουλεύει με ρεύμα – όχι ότι δε μου αρέσει - μα γύρω του κολυμπάνε άνθρωποι. Θέλει προσοχή!» Υπήρξε απόλυτα ακριβής όμως, καθώς αναφερόταν στο τεράστιο φωτιστικό θαλάσσης, που συμπλήρωνε ως δίδυμο φεγγάρι το πραγματικό.

Σα déjà vu ήρθαν στο μυαλό οι εκκλήσεις των έκπληκτων, από την τεράστια και μη αναμενόμενη προσέλευση κόσμου, διοργανωτών στο περίφημο «Πάρτυ στη Βουλιαγμένη»: «Παρακαλούμε για την δική σας ασφάλεια βγείτε από τη θάλασσα. Καλώδια με ρεύμα υψηλής τάσης είναι ποντισμένα στο νερό»

Ακριβώς 27 χρόνια πριν – την 25η Ιουλίου του 1983. Ο κόσμος κατά δεκάδες χιλιάδες συνωστιζόταν στην ομόνυμη πλαζ του ΕΟΤ και εκατοντάδες ήταν οι λουόμενοι που αψηφώντας τις προειδοποιήσεις,ι κολύμπησαν γύρω από την πλωτή σκηνή που φιλοξενούσε το Σαββόπουλο, τη Ζορμπαλά, το Γερμανό, το Νταλάρα και την Αφροδίτη Μάνου στο πλευρό του Κηλαϊδόνη.

Φανατικός του Λουκιανού ο πατέρας μου, τρισευτυχισμένος μα αγνοώντας (ευτυχώς) το μέγεθος που θα έπαιρνε το γεγονός οδήγησε όλη την οικογένεια με εισιτήρια στο χέρι στο μεγαλύτερο beach party που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Ο ήχος ήταν πραγματικά, χάλια. Σε αρκετά σημεία δεν ακουγόταν τίποτα. Εκεί, παρέες με κιθάρες τραγουδούσαν τη δική τους μουσική. Και μεις, ξαπλωμένοι στην παραλία ακούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας απο ένα φορητό ραδιοφωνάκι της διπλανής παρέας. Την ίδια ώρα που ο πατέρας μου προσπαθούσε να εντοπισει σημεια ...κατάλληλα για παιδιά κάτω των 15 ετών, που σημαίνει μακριά από σκηνές που περιείχαν σεξ και κάθε ποικιλίας αναθυμιάσεις...

Πίσω στο πρόσφατο χθεσινό παρελθόν. Σα να ήταν 1985 ξανά. Χόρευε δίπλα μου. See through μπλουζάκι, ο ένας ώμος έξω και από μέσα τιράντα μαύρη – χέρια λυγισμένα, σπάσιμο μέσης δεξιά αριστερά. Χτένισμα Bananarama και βάψιμο Siouxsie – το κεφάλι ελαφρά γυρμένο, βλέμμα προς το πάτωμα. Στενό κολάν, νομίζω ασημί και μπότες - ένα βήμα εμπρός ένα πίσω. Ασταμάτητη. Ήρθε μόνη όπως και έφυγε. Η απόλυτη παρουσία.

εθελοντισμός

Το "project" καθαρισμού της παραλίας δε μπορώ να πώ ότι βρήκε σπουδαία απήχηση στους συλλουόμενους. Ευτυχώς όμως είχα την αμέριστη βοήθεια των φίλων Ν, Α, και Β. Κατά τ’ άλλα βλέμματα συγκαταβατικά, ενίοτε επιδοκιμαστικά, δυο-τρεις θετικές κουβέντες όταν συζητούσαμε με τον κόσμο, μα εντέλει μόνο ένας θεώρησε σκόπιμο να μας συνδράμει. Ο Γ., που εξομολογήθηκε ότι είναι και ο συγγραφέας του συνθήματος πάνω από την αυτοσχέδια χωματερή.

Γάντια μιας χρήσης, καπελάκια και σε ελάχιστο χρόνο είχαμε μαζέψει τουλάχιστον 15 μαύρες σακκούλες, γίγας, σκουπίδια. Μπορεί και να καταφέρναμε περισσότερες μα ο πλησιέστερος κάδος βρίσκεται σε απόσταση 800 μέτρων. Τα αποτελέσματα είναι ομολογουμένως ορατά, αλλά θέλει πάρα πολύ δουλειά ακόμη και όσο κι αν αυτό ακούγεται κοινότοπο, πρέπει να εστιάσουμε κυρίως στη νοοτροπία.

Νοιώθω ηρεμότερος, γυρνώντας απίτι, έχοντας μαζέψει τα απορρίματα άλλων παρά γκρινιάζοντας για το πόσο απαράδεκτοι (συν)άνθρωποι με περιστοιχίζουν. Άλλωστε όπως συχνά λέει και ο Ν: «Είναι καλύτερα να ανάψεις ένα κερί από το να καταριέσαι το αιώνιο σκοτάδι» ...ή κάπως έτσι.

Ο καύσωνας τελικά δεν ήρθε, τουλάχιστον όπως μας τον περιέγραφαν, οι φίλοι – εργαζόμενοι γαρ – αποχώρησαν και εγώ συνεχίζω τις μεγαλύτερες διακοπές της δεκαετίας. Στην παραλία, ρεμβάζοντας ή μαζεύοντας σκουπίδια, διαβάζοντας με τις ώρες, σερφάροντας ακόμα με «δανεικό» δίκτυο και ακούγοντας τις δεύτερες γρατζουνισμένες κόπιες δίσκων, που στο αρχαίο πικάπ ηχούν σαν καινούριες. Άλμπουμ του καλοκαιριού μου θεωρώ πλέον το “The Dock of the Bay” του Otis Redding και το “Tiger Bay” των Saint Etienne. Εννοείται, όπως πάντα, και εκείνον του Al Stewart.

Το πιο φρέσκο μου άκουσμα – αν και μετρούν κι αυτοί ήδη 20 χρόνια – θα είναι η συναυλία των φίλων Raining Pleasure, αύριο Δευτέρα, όχι πολλά μέτρα από το σπίτι μου, ακριβώς όμως 47 χιλιόμετρα από την Αθήνα προς το Σούνιο. Αυτός είναι και ο λόγος που έκανα κάποιες σκέψεις για έναν «διαγωνισμό», με ...έπαθλο τη βραδυνή διαμονή ... όποιου/ας απαντούσε στις 3 ερωτήσεις που ακολουθούν. Ωστόσο δε γνωρίζω ακόμη, αν και πόσος χώρος θα υπάρχει καθώς αρκετοί φίλοι έχουν δηλώσει πως θα έρθουν συνεπώς...

Εν πασει περιπτώσει οι ερωτήσεις θα ήταν:

1.Πόσα άλμπουμ έχουν βγάλει οι R.P.;

2.Ποιά η αρχική σύνθεση της μπάντας;

3.Ποιο το τωρινό συγκρότημα του πρώτου αποχωρήσασα κιθαρίστα/συνσυνθέτη των R.P.;

Pleasure (even if not raining)

Eίδα τις αφίσες εχθές πηγαίνοντας με τα πόδια στην παραλία. Παρ’ όλο που τους έχω δει live δεκάδες φορές, από την ίδρυση της μπάντας μέχρι σήμερα, πάντα ευχαριστιέμαι ακόμα μία εμφάνιση τους. Τη Δευτέρα 26 Ιουλίου οι Raining Pleasure στο 47ο χλμ Αθηνών-Σουνίου στο club Bolivar.