καλό μήνα

Καλό μήνα, μέσα σε βρώμικους γιακάδες από το ζεστό ιδρώτα, μέσα από τις σελίδες παλιών περιοδικών και κόμικ που βρίσκεις στους τόπους καλοκαιρινής σου διαμονής ή στα κουτάκια της αντιβίωσης που πολεμά τις μύξες που σου χάρισε ένα αιρκοντίσιον. 

Καλημέρα η σημερινή με την αβεβαιότητα για την επαύριο να μένει στη ναρκωμένη της μοίρα. 

ο μόνος κόσμος όπου αποδίδεται δικαιοσύνη είναι εκείνος των κόμικς

Κάθε που τελειώνει η ανάγνωση οποιουδήποτε σκίτσου ή ιστοριούλας του ευφυούς κατά τη γνώμη μου ΑΡΚΑ, ακόμα κι αφού στεγνώσουν τα ενίοτε υστερικά δάκρυα από το γέλιο, ένα χαμόγελο μένει καρφιτσωμένο στο πρόσωπό μου για ώρα. Αυτή είναι ίσως η αιτία που θεωρώ τόσο καλδεχούμενα την πίκρα, το σαρκασμός και τηυν τραγικότητα που κρύβονται πολλές φορές στις ιστορίες και τους πρωτσαγωνιστές των.

Στις πολυδιαβασμένες, απολαυστικές 'Χαμηλές Πτήσεις' (ένα από τα κορυφαία του καλύτερου κατά τη γνώμη μου έλληνα κομίστα, μαζί με τον κόκορα, το μπουλούκι του Show Business, και τη ζωή στον παράδεισο του 'Η Ζωή Μετά' ) ο επίλογος γράφεται πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία και του τελευταίας σελίδας της σειρά. 

Εξομολογητικός, συγκινητικός, με τη σκληρότητα του πραγματικού κόσμου στην επιφάνεια. Χωρίς την όποια αλληγορία, το πιθανότατα το πιο διαφορετικό σχέδιο του ΑΡΚΑ από ποτέ. 

Την ώρα που δεν ξέρω αν έτσι έχουν πάντα τα πράγματα ή αν αυτός είναι ο κανόνας. 

το "τσίμπησα" από το  left.gr. 

βαβούρα στην οδό Τρέλας 13

 Στο μπαούλο με τα κόμικς και τ’ άλλα περιοδικά που αποκαλώ το «αρχείο μου» χρειάστηκε να βουτήξω τις προάλλες εν ώρα συγυρίσματος του πρωτοφανούς χάους που έχει ενσκήψει στο σπίτι τον τελευταίο καιρό. Και όπως ήταν αναμενόμενο, σαν αδέσποτος σκύλος που πρέπει να τακτοποιήσει κατά είδος τις αρμαθιές με τα λουκάνικα, εγώ, ο μέγας procrastinator παράτησα την αγγαρεία κι έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση. Προσπέρασα τους φακέλους με τα αποδελτιωμένα αποκόμματα εφημερίδων, τα ‘01’ , τα ‘Τεν Τεν’ και τα ‘Ιζνογκούντ’. Έμεινα ασυγκίνητος από τα ‘Παρά πέντε’, τα ‘MAD’ , τις ‘Βαβέλ’ και τους τόνους μουσικών περιοδικών δεκαετιών. Μπροστά μου ήταν οι Βαβούρες μου.

Η Βαβούρα (η οποία ενίοτε είχε τον υπότιτλο¨Περιοδικό για έξυπνα παιδιά) υπήρξε η «Διάπλασις των παίδων» των δημοτικών μου χρόνων.Το περιοδικό που με πρωτοέβαλε στον κόσμο των κόμικς πολύ πριν πέσω στα δίχτυα του μικρού Παρά Πέντε στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.
Αθώα και αφελής (και ίσως άνοστη για τα σημερινά δεδομένα) η Βαβούρα - αλλά χιλιόμετρα μακριά από τον ιλουστρασιόν παιδικό κόσμο της Disney - κυκλοφορούσε κάθε πρώτη και 15 του μήνα. Τυπωμένοι σε φθηνό χαρτί οι αντιήρωες των κιτρινισμένων σελίδων της βολοδέρνουν σε φαινομενικά αδιάφορες καταστάσεις, σε χαζοπεριπέτειες χωρίς θησαυρούς και διαστημόπλοια.

Αντιθέτως το φτωχόπαιδο, η κόρη του βρυκόλακα, η βιονική γιαγιά, ο χοντρούλης, ο γυαλάκιας, ο φοβιτσιάρης, η πλούσια μπατίρω, ο σπασίκλας, ο καρχαρίας από τα «Ούλα του καρχαρία», ο τηλεορασάκιας, (αντιγράφω μερικούς μόνο από τους τίτλους των διάφορων ιστοριών) και ο κάθε τύπου νερντ βιώνουν την άχαρη, ηττοπαθή καθημερινότητά τους, την πατάνε, τρώνε τρελλό bullying από τον περίγυρό τους αλλά πάντα ή σχεδόν πάντα καταφέρνουν στο τέλος της κάθε σελίδας όχι μόνο να τη βγάλουν καθαρή αλλά και να βγουν από πάνω. Τι πρωταγωνιστές θα ήταν άλλωστε αν δεν το κατάφερναν.

Και φυσικά η τελευταία σελίδα της ήταν για μένα η καλύτερη. Το sitcom «Η οδός τρέλας 13» με άφηνε πάντα ξάπλα από τα γέλια με δάκρυα στα μάτια και χωρίς αναπνοή.

υγ. Οσονούπω που θα με επισκεφτεί ένα σκάννερ και με την πρώτη ευκαιρία, θα ανεβάσω ένα δυο τεύχη ολόκληρα να δεις τι έχανες άμα δεν διάβαζες Βαβούρα!

σα συνοικιακό φιλμ νουάρ

Τα μολύβια μου αυτονομούνται και ξαναχτυπούν. Έτοιμο προς δημοσίευση το παραπάνω ολοσέλιδο σκιτσάκι εδώ και 4-5 μέρες, παρουσιάστηκε και πήρε τις πρώτες του κριτικές αρχικά σε τετ α τετ συναντήσεις με άτομα του στενού φίλιου κύκλου. Κι έπειτα - αφού μάζεψε αυτοπεποίθηση - δε ντράπηκε τις μεγαλύτερες μαζώξεις έτερων φίλων και γνωστών (πολλές εκ των οποίων συνοδεία πολλών λίτρων τσίπουρου). 

Ξεκουράζω τα μάτια μου από μια νέα (μάλλον μεγαλύτερη) ιστοριούλα που έχω ήδη στα σκαριά και προλαβαίνω να αναρτήσω ετούτη. Κι επειδή με ενδιαφέρει να ακούσω γνώμες και να μαζέψω feedback   για το σκίτσο, την τεχνική, το χρώμα, τη σελιδοποίηση κοκ, όποιος θέλει ας αφήσει κάποιο σχόλιο με ...γερή κριτική ή αν βαριέται τα πολλά ας κάνει ένα ανώνυμο κλικ (στις επιλογές καλό- μέτριο-κακό ή άλλο) στο παρακάτω poll.

click to vote

μισό κιλό κρέας

Σάββατο βράδυ, εγώ και τα μελάνια μου

σχετικές κινήσεις: μια άσκηση κι ένα ποίημα

Η καθημερινότητά μου τις τελευταίες μέρες περιλαμβάνει αρκετό διάβασμα και λύσεις ασκήσεων Χημείας & Φυσικής και πολύ περισσότερο διάβασμα θεωρίας και εξάσκηση με τα στυλό και τα μελάνια μου (αυτά που είχα παρατήσει για χρόνια) σε τεχνικές, στυλ, προοπτικές κλπ. 

Τις στιγμές που είμαι κουρασμένος και κοκκινίζουν τα μάτια μου, μού φαίνεται πως τα μπερδεύω και πως όλα γίνονται ένα.

Ας υποθέσουμε πως ο Άνθρωπος-μπαλόνι (Α) της παραπάνω εικόνας κινείται κατακόρυφα προς τα πάνω με σταθερή – ορική - ταχύτητα. Πώς αντιλαμβάνεται την κίνησή του ένας παρατηρητής (Π) του ο οποίος κινείται – εννοείται ως προς το έδαφος – οριζόντια με σταθερή ταχύτητα μέτρου υ₀ ; 

Λύση

Επιλέγω χωρικό σύστημα αναφοράς με άξονα  x  (με το + προς τα αριστερά ) και y  με το + προς τα πάνω και αρχή το σημείο  Ο που εκτοξεύεται το αντικείμενο Σ και χρονικό σύστημα αναφοράς με Αρχή των χρόνων τη στιγμή της εκτόξευσης, οπότε :

Για την, ως προς το έδαφος, θέση του ανθρώπου-μπαλονιού 

                                     xΑ = 0              yΑ  = υ0t - ½|g|t2 

Για την, ως προς το έδαφος, θέση του παρατηρητή              

                                     xπ = - υ0t          yπ =  0      

Για την, ως προς τον παρατηρητή, θέση του αντικειμένου  Α:   

                          xΑπ = xΑ – xπ                  yΑπ = yΑ – yπ       

                            xΑπ = υ0t                       yΑπ = υ0t - ½|g|t2      

                  y_Απ = x_Απ  - ½|g|x_Απ²/υ₀²  (εξίσωση της τροχιάς)

Η σχετική κίνηση του αντικειμένου Α (άνθρωπος -μπαλόνι) ως προς τον παρατηρητή είναι κίνηση σε τροχιά παραβολική. Η σχετική ταχύτητα στην αρχή των χρόνων έχει δύο κάθετες συνιστώσες ίσων μέτρων άρα σχηματίζει γωνία 45⁰ με τον ορίζοντα.

#

" Κρατάει απ' το χέρι τον άνεμο.

Οι δυο μαζί μπορούν να πάνε όπου θέλουν.

Δεν πηγαίνουν πουθενά.

Κάθονται αμίλητοι κι ασάλευτοι

κρύβοντας ο ένας τον άλλον."

τις παραπάνω στιχο-γραμμές τις βρήκα στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο προ ημερών. Μου τις έστειλε μια αναγνώστρια του μπλογκ, η Α.Κ. και την ευχαριστώ (όπως βλέπεις το σκιτσάρισμα το συνεχίζω).

ο άρχων της απογοήτευσης

Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που έπιανα σχεδόν καθημερινά τα μελάνια μου κι έφτιαχνα κανένα σκιτσάκι. Όχι τίποτα ιδιαίτερο είναι η αλήθεια καθώς την ώρα που τα "χέρια" και οι "προοπτικές" παρέμεναν μεγάλο βάσανο, εγώ ως γνήσιος τεμπέλης δεν καθόμουν να ασχοληθώ με την εξάσκηση του όποιου ταλάντου πιθανώς διέθετε το δεξί μου χέρι.

Μικρά καρεδάκια στην αρχή και κάμποσες μονοσέλιδες ιστοριούλες τα περισσότερα, τρεις-τέσσερις όλες κι όλες οι πεντασέλιδες. Λίγο αργότερα τελείωσα περήφανος και την πρώτη και μοναδική μου μεγάλη ιστορία. Είκοσι με τριάντα σελίδες πρέπει να ήταν. Μόνο που κάθε που την ξαναμελέταγα έβλεπα όλο και νέα σημεία με λάθη που έχριζαν διόρθωσης.

Με την περηφάνια του ολοκληρωμένου πλέον έργου σιγά-σιγά να ξεφουσκώνει και να σαρώνεται μακριά από τον άρχοντα της απογοήτευσης (τον παμπάλαιο αυτό εχθρό μου), αγόρασα μια μέρα ένα ωραίο πράσινο ντοσιέ, τα βόλεψα όλα τα σχέδια μέσα κι αμέσως μετά παράτησα τα μελάνια και τους ραπιντογράφους εντελώς. 

#

Τον άρχοντα της απογοήτευσης, αυτόν που με κάνει συχνά πυκνά να εγκαταλείπω οριστικά κι αμετάκλητα τα πεδία διάφορων "μαχών" με το κεφάλι παράλληλα στα παπούτσια μου, είχα καιρό να τον συναντήσω. Και κάπου μέσα μου έλεγα πως δεν θα τον ξαναντιμετώπιζα ποτέ.

Λάθος μου. 

#

Τον τελευταίο καιρό με τρώνε τα χέρια μου ξανά. Πιάνω ό,τι μολύβι και στυλό υπάρχει στο σπίτι – τα μελάνια μου έχουν ξεραθεί απ’ ότι διαπίστωσα - και γρατζουνάω μικρά σκιτσάκια σε κόλλες Α4.

αμμοθύελλα 2

είμαι κι εγώ Charlie

Ωχ, κι ο Wolinsky ανάμεσα στα θύματα αναφώνησα μόλις διάβασα τα χθεσινά νέα. Τα θυμάμαι τα σκίτσα και τις ιστορίες του Wolinsky από μικρός, όταν σε μια αίθουσα αναμονής οφθαλμιατρείου ξεφύλλιζα τα Παρά Πέντε του γιατρού προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω ένα καινούριο είδος χιούμορ. Ο Αρκάς κι ο Wolinski οι πιο προσιτοί στα 11 μου. Ο πρώτος με τον ανελέητο κόκκορα και ο δεύτερος με την προβοκατόρικη μα ερωτική του πένα. 

Κι έπειτα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς κάποια φορά που δε βρήκα τον «Μικρό Αρχηγό» με θυμάμαι να επενδύω το χαρτζιλίκι μου στο παρθενικό τεύχος (με α/α 0) του μικρού Παρά πέντε. Ο Edika στο εξώφυλλο με την «Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλντι». Η αρχή είχε γίνει: τόσο εγώ όσο και η αδελφή μου πλημμυρίσαμε το σπίτι Βαβέλ και Παρά Πέντε. Πάντα καλοκρυμμένα από τους γονείς. πιστοί αναγνώστες και οι δυο μέχρι την άδοξη αναστολή αμφότερων των περιοδικών και των λοιπών εκδόσεων.

Εγγράφοντας άλλοτε σκασμένος στα γέλια κι άλλοτε με κομμένη την ανάσα τα ονόμτα των σχεδιαστών στο μυαλό μου με εκείνον τον μανιώδη τρόπο που άλλοι συνομήλικοι συγκρατούσαν ονόματα ποδοσφαιριστών.

H αγάπη είναι ισχυρότερη
από το μίσος

Λίγο καιρό αργότερα άρχισα κι εγώ να σχεδιάζω τις δικές μου ιστορίες. Και ήταν ίσως – πέρα από την ειδεχθή βία - επειδή κάποτε φανταζόμουν ότι θα γίνω κι εγώ καλός σκιτσογράφος (αυτό είχα απαντήσει άλλωστε και σε μια συνέντευξη για δουλειά χημικού όταν με είχαν ρωτήσει «Τι όνειρα έχετε για το μέλλον; Πως φαντάζεστε τον εαυτό σας στο μέλλον;») που με τάραξαν με το παραπάνω οι χθεσινές εκτελέσεις σχεδιαστών και του προσωπικού του περιοδικού Charlie Hebdo. 

του Wolinski

Έψαξα στα γρήγορα το μπαούλο με τα κόμικ και τράβηξα ένα δυο τεύχη κι ένα αλμπουμάκι με σχέδια του Wolinski και τ' άπλωσα στο κρεβάτι μου να τα ξαναδιαβάσω

του Charb

Προφητικό το πενάκι του Charb. Ο Charb,  ένας από τους χθεσινούς εκτελεσθέντες κομιξάδες έγραφε στις αρχές της εβδομάδας  « Καμία τρομοκρατική ενέργεια μέχρι σήμερα στη Γαλλία» κι έπειτα συμπλήρωνε μέσα από το στόμα ενός τζιχαντιστή «Πρέπει να περιμένει κανείς μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου για να δώσει τις εορταστικές του ευχές»

  Je suis Charlie  

Εμείς πολίτες της Αθήνας, σε ένδειξη συμπαράστασης στο πένθος του Γαλλικού λαού για την αποτρόπαιη δολοφονία των ευρωπαίων φίλων-συμπολιτών μας και των καλλιτεχνών που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες των φανατικών, θα συναντηθούμε έξω από το Γαλλικό Ινστιτούτο Σίνα 31, Πέμπτη 8 Ιανουαρίου στις 17:00. 

ενα σαββατοκύριακο σταθμός

"Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα ευχαριστήθηκα εκπομπή. Δεν είναι τόσο τα λόγια στο μικρόφωνο, οι ιστορίες και τα trivia ή οι φίλοι και ακροατές που συμμετείχαν από  τα όποια μέρη ξυπνούν, ζουν, εργάζονται, ευτυχούν ή όχι και αράζουν. Ήταν τα τραγούδια τα ίδια σήμερα. Οι επιλογές, οι ενορχηστρώσεις και η θεματολογία τους η ηχητική, το πώς ταίριαξαν το ένα με το άλλο, το πώς συνέπλεξαν ανά διαστήματα τις νότες τους. Ο Δήμος Μούτσης με τους CAN. Αυτή η λίστα με τα επιλεγμένα τραγούδια, κατά τη γνώμη μου σκότωνε!".

Νομίζω, έτσι θα ξεκινούσα τη σελίδα της 26^ης Σεπτεμβρίου 2014 του ημερολογίου μου αν φυσικά είχα ένα. Ίσως πάλι να ξεκινούσα με το ουρλιαχτό και τον ήχο λαμαρινών που συγκρούονται που τρύπωσαν από το δρόμο στο υπνοδωμάτιό μου στις 6 παρά κάτι το πρωί κι αφού πρώτα ξύπνησαν τη συνείδησή μου κι έπειτα εμένα μας έστειλαν αμφότερους στο πεζοδρόμιο εν ώρα καταιγίδας. Γραφικός εγώ, να μουσκεύω με εσώρουχα και παντόφλες, κυρία η συνείδηση κουκουλωμένη το σωστό και το δίκαιο.

Δε θα τα γράψω όμως πουθενά, σε καμία σελίδα χαρτιού, καθώς δεν έχω – ποτέ δεν είχα – ημερολόγιο. Κι εδώ στα ηλεκτρονικά χνάρια του ιστολογίου το πολύ-πολύ να αναφερόμουν στον ανηλεή καυγά με τις βρισιές και τις σφαλιάρες στον οποίο επιδόθηκαν υπό βροχή  σήμερα το πρωί δυο τύποι, ένας ταξιτζής κι ένας με μηχανάκι, που μόλις είχαν τρακάρει.

Όποιος/α επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό μπητλικό επεισόδιο της εκπομπής και να ευχαριστηθεί τη μελέτη στο Tomorrow Never Knows, δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού, κατευθείαν από εδώ:

131st lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Το δε σημερινό ΥΠΕΡΟΧΟ playlist είναι εδώ:

• The Kinks - Helga
• The Chameleons - Second Skin
• The Boo Radleys -  Wish I Was Skinny
• Elliott Smith - Baby Britain
• Jay Atwood & Susan Maccorkle - Tomorrow Never Knows
• The Moody Blues - Evening (The Sunset, Twilight Time)
• Los Shakers - Espero Que Les Guste
• Neil (from The Young Ones) - Hole In My Shoe
• Nick Nicely - 49 Cigars
• Chemical Brothers - The Private Psychedelic Reel
• The Three O'clock - As Real As Real
• Paul McCartney - Momma Miss America
• Black Mountain - Druganaut
• Δημος Μουτσης & ορχήστρα - Εισαγωγή (Dimos Moutsis  & orch. - intro)
• Can - Oh Yeah
• Timothy Leary - The Psychedelic Experience (excerpt)
• Krzysztof Komeda - Rosemary's Baby - Main Title (Lullaby)
• The Dukes of Stratosphear - The Mole From The Ministry
• The Beatles - Within you without you - Tomorrow Never Knows
• Swans - No Cure For The Lonely
• Television Personalities - A Stranger To Myself
• Sissy Spacek - John You Went Too Far This Time
• Of Montreal - Everything Disappears When You Come Around
• Spoon - The Beast And Dragon, Adored
• Nikki Sudden - Pin a Rose On Me
• Flaming Lips -  Love Yer Brain
• Tame Impala - Feels Like We Only Go Backwards

υγ1. The Breakfast Sessions

Αύριο το πρωί (12;00-2;00) θα βρίσκομαι ξανά στον indieground. Όχι δεν έχω εκπομπή. Θα περιοριστώ στυς ρόλους του ηχολήπτη, του περι τεχνικών θεμάτων δασκάλου, και του ξε-αγχωτή καθώς δύο καλοί φίλοι, ο Νεκ (ο γνωστός Νεκ των απογευματινών μας έκτακτων εκπομπών) και η Χριστίνα ( πρώτη φορά θα συστηθεί ραδιοφωνικά αύριο) ξεκινούν το Breakfast Sessions. Για το οποίο φυσικά μου ζήτησαν να τους φτιάξω το αφισάκι της εκπομπής. Κι εγώ στους φίλους δε χαλάω χατήρια:

υγ2. Dance to the Indieground

 Το δε Σαββατόβραδο κι αφού αποχαιρετήσουμε με αλκοόλ (ακόμα) μια φίλη που μεταναστεύει, στη Γερμανία αυτή, θα καταλήξουμε στο πάρτυ του indieground ο οποίος γιορτάζει τα 6 του χρόνια.

κι έχει και καινούριο λογότυπο

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό 

Σαββατοκύριακο σε όλους.

love to love you vinyl - οι 33 στροφές στα κόμικς

Τον καιρό που σκέφτεσαι να αδυνατίσεις μόνο και μόνο για να χωράς κι εσύ στο δωμάτιο με τους δίσκους - άντε και για να φτάνεις στα ψηλότερα ράφια της δισκοθήκης χωρίς να λαχανιάζεις καθώς τεντώνεσαι -,

τότε που οι δίσκοι αρχίζουν να καταλαμβάνουν τα χαλιά, τα μωσαϊκά και τα παρκέ συνειδητοποιείς πως το παιχνίδι δεν έχει το τέλος εκείνο που είχαν προβλέψει η Neoset, ο Βαράγκης και το Νεο Κατοικείν.

by Robert Crumb

Με την αμηχανία που σου δημιουργεί η γνώση του πεπερασμένου των επίπλων που φιλοξενούν τα άπειρα κιλά δίσκων - αλήθεια θυμάσαι τη μέρα που τ' αγόραζες και νόμιζες πως θα γεμίσει στα γεράματά σου; -  γονάτισε, διάλεξε ένα δίσκο από το κασόνι με τις νέες "αφίξεις" ...

by Edika (Θεός)

και βάλτον να παίξει για σένα. 

Έπειτα χάϊδεψε με τα ακροδάχτυλά σου τις ράχες των βινυλίων στα ράφια της δισκοθήκης σου γι ακόμα μια φορά και νιώσε περήφανος για το ιερό σου κόλλημα. Όρισε εκ νέου τη φράση "Μια μεγάλη δισκοθήκη"

Peanuts, by Charles Schulz

Τέλος πλύνε τα χέρια σου από τη σκόνη που μάζεψαν κατά την προηγούμενη διαδικασία περηφάνειας καθώς κανείς βινυλιάκιας δεν ξεσκονίζει ποτέ τα άλμπουμ του.

Οι ρίζες της παρούσας ανάρτησης, ο συνδυασμός  των δύο πολιτισμικών τάσεων, στο βινύλιο και τα κόμικς αναφέρομαι φυσικά, χρονολογούνται στις απαρχές του ιστολογικού μου χωρόχρονου, μπορεί κι ακόμη παλιότερα. Τότε που μάζευα υλικό για ένα ποστ αφιερωμένο στη διείσδυση των κόμικ στο artwork γνωστών και μη εξύφυλλων δίσκων. Για αρχή είχα σχεδιάσει να βάλω το Cheap Thrills της Janis Joplin με τους Big Brother & The Holding Co.

Cheap Thrills, by Robert Crumb

Στην πορεία όμως, το όλο εγχείρημα πήρε μια νέα κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό αρέσκομαι να ανεβάζω "δοξαστικές" αναρτήσεις που αφορούν το βινύλιο και δεν έχω εγκαταλείψει αυτή την "Love to love you baby" διάθεση  προς το αντικείμενο φετίχ (Φετιχιστής μπορεί να δηλώνω, συλλέκτης όχι)..

Να μιλάω για όλες εκείνες τις απολαύσεις που αφορούν τη σχέση μου (σου, μας, σας) με αυτό, από το να το ψάχνεις και να το αναζητάς, μέχρι να το αγοράζεις, να του ανοίγεις τη συσκευασία και να το καθαρίζεις, και από το να εντρυφείς σε εσώφυλλα και σημειώσεις μέχρι - και αυτό είναι και το σημαντικότερο - και να το ακούς. 

Έτσι ο αναθεωρημένος λόγος ύπαρξης της ανάρτησης και δικός μου σκοπός (πιθανότατα ανώφελος, μα σίγουρα εγκυκλοπαιδικός κι εργασιοθεραπευτικός συνάμα), είναι το να εντοπίσω τις περισσότερες δυνατές σχεδιαστικές απεικονίσεις δίσκων βινυλίου καθώς και των θαυμαστών αναπαραγωγέων αναλογικού ήχου, που ονομάζουμε πικάπ, σε κόμικ, διαφημίσεις, γελοιογραφίες, τρικάκια, flyer κλπ

Ξεκίνησα λοιπόν, σκανάρωντας αρχικά όλους τους νευρώνες της μνήμης μου, ανέτρεξα σε ψηφιακούς φακέλους δεκαετιών στον υπολογιστή μου, κι αργότερα σε στίβες περιοδικών κόμικς, χωμένος σε μπαούλα και πατάρια. Στο τέλος έφερα και μια βόλτα στο χάος του διαδικτύου.

by Christian Binet

Έβαλα ένα δίσκο να στριφογυρνάει στο πλατώ, η ανάρτηση αυτή δεν θα μπορούσε άλλωστε να γραφτεί υπό τους ήχους άλλου φορμάτ, κι άρχισα την αποδελτίωση.

Οι πωλήσεις των δίσκων βινυλίου ανακάμπτουν του καταποντισμού τους κατά τη δεκαετία του 90, και συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία για σχεδόν δέκατη χρονιά!  Κάτι η επιστροφή στην ανάγκη του φυσικού, απτού αντικειμένου, η εξάπλωση της ιδέας περί ανωτερότητας του ήχου του βινυλίου και η παράλληλη εξαΰλωση του αντίπαλου cd,

κάτι οι μοδάτες vintage αναβιώσεις (με τη συμπαρομαρτούσα θετικότατη Record Store Day και το όλο hype), ανάγκασαν σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους, εταιρίες και δισκογραφούντες, να τυπώσουν τις δουλειές τους σε πολυμερισμένους πλαστικούς κύκλους προκειμένου να καλύψουν την αγοραστική όρεξη του κοινού.

Και πέρα από το αναμενόμενο έστειλαν πάρα πολύ περισσότερο μουσικόφιλο κόσμο στα δισκοπωλεία.

Η τροφοδότηση της έξης κάθε δισκομανιακού κατά τα γραφάς, ανέκαθεν απαιτούσε υπομονή, έρευνα και αντοχή. Κι οι περισσότεροι του κόμματος, εξ' όσων γνωρίζω τα έχουν αυτά τα τρία ηθικά αγαθά (στους περισσότερους εκλείπει βέβαια η αλληλεγγύη αλλά ετούτο είναι μια άλλη ιστορία). Υπάρχει όμως κι ένα τέταρτο αγαθό, υλικό αυτό, που καθορίζει την αγορά δίσκων (και πικάπ, ενισχυτών, ηχείων, επίπλων, καλωδίων). Το χρήμα.

Έτσι παρ' όλα τα υψηλά δεκαετίας διεθνώς, η αγορά, για την εγχώρια ομιλώ, έχει αναγκάσει τους περισσότερους στην αποκλειστική (και σ' αυτό το επίθετο εστιάζεται ένα κάποιο πρόβλημα) αναζήτηση δίσκων σε παζάρια και καταστήματα μεταχειρισμένων.

Προσωπικά πάντως εγώ το ευχαριστιέμαι εξίσου αν όχι και περισσότερο. Είναι που ενθουσιάζομαι όταν μερικές φορές στα μεταχειρισμένα άλμπουμ που φτάνουν στον καναπέ μου, ανακαλύπτω σημάδια και μηνύματα των παλιών κατόχων (εδώ δυο από τις περιπτώσεις αυτές: 1 & 2)

(Η Παναγιά μαζί σου, τις Κυριακές το πρωί στα παζάρια)

Holy Vinyl

Τα δε νέα ακούσματα έρχονται συνήθως μέσω οπτικών ινών, ελέγχονται, εκρίνονται, ξεδιαλέγονται προσεκτικά κι αν κάποιο απ' αυτά θεωρείς ότι αξίζει, τότε και μόνο τότε τρέχεις και το αναζητάς στο κοντινότερο δισκάδικο.

Δυστυχώς στην ψηφιακή τους μορφή, σπάνια ακούγονται πλέον ολόκληρα τα άλμπουμ ως ενιαία πνευματικά έργα. Ακόμα κι εγώ που δεν ενστερνίζομαι τη θεωρία των ξερών single, του ενός, άντε δύο χιτ ανά μπάντα και ανά δίσκο, υποκύπτω συχνά στον πειρασμό του next - next -next ....

[Ίσως έτσι κρατιέμαι νέος, ε; Αλλά τι νέος θα μου πείς με τέτοιες γελοιγραφίες σαν από το "Τραστ του γέλιου";]

Τις περισσότερες φορές οι μεγάλες αλήθειες (ναι υπάρχουν!) κρύβονται στα απλά λόγια. Ηλίου φαεινότερον αυτό στα στριπάκια του Charles Schulz. Η παρέα του Snoopy έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το βινύλιο και με την παιδική τους αφέλεια οι χαρακτήρες των Peanuts την αποκαλύπτει:

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Peanuts, by Charles Schulz 

Είναι όντως αυτές οι αλήθειες οι πραγματικοί λόγοι που σε κάνουν συλλέκτη; Δύσκολο να σου απαντήσω μιας και δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία αυτή.

Peanuts, by Charles Schulz 

Ας επανέλθω όμως τώρα, στην πένα του κ. Robert Crumb, μιας κι αυτή στάθηκε η αρχέγονη αφορμή για την ανάρτηση, πάμε να δούμε "Το μανιφέστο του συλλέκτη δίσκων" διά χειρός του ιδίου (κλικ για μεγέθυνση)

Record Collectors by Robert Crumb

ο οποίος κ. Crumb έχει τιμήσει ουκ ολίγες φορές με τα μελάνια και τις γραφίδες του στα ιδιοσυγκρασιακά του σκίτσα, τόσο το βινύλιο, τους δίσκους και τα δισκάκια, τα πικάπ και τις συλλογές όσο και τα ίδια τα πρεζάκια του μαύρου χρυσού, τους δισκόφιλους και την καταραμένη ψυχολογία τους.

by Robert Crumb

by Robert Crumb

by Robert Crumb

καθώς και ο αντίλογος σε μια σπουδαία αυτοκριτική ανάλυση του ψυχισμού ενός συλλέκτη από έναν ...πάσχοντα. Τα λόγια του οποίου αν και υπερβολικά που και που έχουν πολύ ενδιαφέον:

Το σύνδρομο του συλλέκτη δίσκων: μια special κατηγορία ζωικού είδους.

by Robert Crumb

Οι κίνδυνοι. Οι πραγματικοί κίνδυνοι για έναν λάτρη του βινυλίου δεν είναι βέβαια ούτε ο εθισμός του στη νόμιμη μαύρη ουσία, 

Ranxerox by Stefano Tamburini and Tanino Liberatore,

I can't help it, Mike !!! (απίθανη ατάκα)

ούτε στην αντικοινωνικότητα που κάποιοι λένε πως ενσκύπτει στους συλλέκτες. Οι κίνδυνοι είναι άλλοι ή για να το πω καλύτερα οι κίνδυνοι είναι οι άλλοι. 

Li'l Phooey Dewey by Malt Spinelli

Για παράδειγμα ο τρόμος του να αφήσεις παιδιά, ανήψια και εγγόνια να ...παίξουν (με) τους δίσκους σου. Λαμπάτοι ενισχυτές και ακριβά πικάπ, διαμαντένιες βελόνες και κεφαλές πηνίου οφείλουν να έχουν πάντα ατρόμητους κασκαντέρ, υποκατάστατα για τα γυναικόπαιδα, τον απλό ...λαό με τον οποίο συνοικείς. 

Woody Woodpecker by Walter Lantz

Tom & Jerry by Hanna & Barbera

Καθώς όμως κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις που τον επιβεβαιώνουν υπάρχουν πάντα κι εκείνες οι στιγμές που κάποιο κόσμημα της δισκοθήκης σου χάνεται με άδοξο τρόπο.

Σπάνια έως ποτέ εχθρός είναι και ο κακός σου εαυτός.

The Simpsons, by Matt Groening

The Freak Brothers

Και λέω σπάνια έως ποτέ γιατί ακόμα και στα πάρτυ, - τουλάχιστον όπως γινόντυσαν κάποτε αυτά, όπου εκατοντάδες δίσκοι έπαιρναν τη σειρά τους να φέρουν τις βόλτες τους στο πλατώ πριν στοιβαχτούν απροστάτευτοι, γυμνοί από εσώφυλλα και προστατευτικά "βρακιά", ο ένας πάνω στον άλλο -, πλην ελαχίστων σημαδιών χρήσης ποτέ δεν πάθαιναν τίποτα.

Και αναφέρομαι σε κατακλυσμιαία πάρτυ με πολλούς καλεσμένους

The Far Side, by Gary Larson 

σε πάρτυ με 2 άτομα

Omaha by Reed Waller

ή ακόμα και εκείνα τα πάρτυ του που έκανες μόνος, είτε σ' άκουγε όλη η γειτονιά.

by Edika (είπαμε, θεός)

είτε όχι.

Ή και να πάθαιναν στην τελική, ήξερες πως εξαρχής γι αυτό προορίζονταν. Ένας δίσκος με τον οποίο έχετε λειώσει στο χορό δεν παύει να είναι ποτέ ένας από τους πιο υπέροχους δίσκους που έχεις. Όσες γρατζουνιές και χυμένα ποτά να έχει πάνω του.

Το "Standing on a beach" των Cure, κάπως έτσι την έχει πατήσει.

Κι εσύ φυσικά και δικαιολογημένα ο καλύτερος DJ του κόσμου! Στο σπίτι...

στο κλαμπ

στο τζούκμποξ ενός μπάρ

Juke box by Petros Zervos

The Simpsons, by Matt Groening

ή στο στούντιο ενός ραδιοφωνικού σταθμού

Lupo Alberto by Silver

Radio Lucien by Margerin

αφού ακούς και παίζεις την καλύτερη μουσική που έχει ηχογραφηθεί ποτέ στον πλανήτη.

Mafalda by Quino

με τους προσωπικούς σου ήρωες

Superman 1947

ή ακόμα καλύτερα τους ολόδικούς σου αντιήρωες

Mr Magoo, by M. Kaufman & J.Hubley

διαλέγοντας τραγούδια από τις 33 στροφές

τις 45

ή τις 78

Rolling Stones, by Robert Crumb

Red Brothers by Panebarco

Έτσι δεν είναι;

"Πονάει πάντα η πρώτη φορά, όπως λέει και εκείνο το συγκρότημα που άκουγες" μου 'χε πει η μάνα μου πάνω σε μια κουβέντα μια φορά, στις Τρύπες αναφερόταν φυσικά, κι εγώ έκπληκτος όχι μόνο που δεν αγνοούσε τη μουσική που έβαζα έφηβος στο πατρικό αλλά αντιθέτως είχε επιχειρηματολογήσει με στίχο του Αγγελάκα, απάντησα εξυπνακίστικα με τον αμέσως επόμενο στίχο.

Κάθε βινύλιο κουβαλάει πάνω του μνήμες. Σαν φωτογραφία ένα πράγμα. Επαναλαμβάνομαι, το ξέρω, αλλά δεν πειράζει. Αντιγράφω λοιπόν από μία ανάρτηση του προηγούμενου μήνα: 

...η ιστορία της ζωής μου βλέπεις, ίσως και της δικής σου αν είσαι πάνω κάτω στην ηλικία μου ή μεγαλύτερος, έχει καταγεγραμμένο το μουσικό της soundtrack σε μαύρους κυκλικούς δίσκους πολυβινυλοχλωριδίου.  

5 e il numero perfetto by Igort

Οι οποίοι αν το σκεφτείς  φέρουν και κάτι ακόμα, άγραφο κι ατύπωτο αυτό, εξίσου σημαντικό πάνω τους. Μνήμες. Είναι φορτωμένοι εικόνες από τον καιρό που τους αγόραζες. Εποχές αυτιστικής εφηβείας, εποχές χορού, εποχές της πρώτης φοράς, μακριών μαλλιών, συνακροάσεων, ευτυχίας, εκπληρωμένων ή μη μεγάλων ερώτων, βίας και ξεσπασμάτων, λύπης κοκ. 

Top Cat by Hanna-Barbera

Τη μέρα που πήρα τον πρώτο μου μισθό, στην πρώτη μου έξοδο απ'το στρατόπεδο, τη μέρα που ήθελα να σου γράψω μια κασέτα με το τραγούδι που σου άρεσε, τη μέρα που έχασα τη δουλειά μου, τη μέρα που τέλειωσα το σχολείο ή τη σχολή, τη μέρα της απώλειας, τη μέρα που είχα 100 δραχμές στην τσέπη, τη μέρα που ψάχναμε δίσκους παρέα, τη μέρα που θα άλλαζε η χιλιετία, τη μέρα που γύρναγα έρημος στους δρόμους της πόλης αλλά κι εκείνη που σφύριζα ενθουσιασμένος στα ίδια μέρη πήρα ένα δίσκο. Όπως και τόσες άλλες.

Πολλές εκατοντάδες μέρες, τουλάχιστον 30 Μαρτίων. 

by Robert Crumb

Στις γιορτές και τα γενέθλια μου παίρνουνε δίσκους καλοί φίλοι.

Αυτά τα λίγα.

Now's the time, by Jean-Michel Basquiat