Κάποια στιγμή, την ώρα που σχεδόν καταφέρνω να υπερνικήσω τη ψυχαναγκαστική ανάγνωση αναρτήσεων που κοντράρονται - πασχίζοντας εκβιαστικά - να φανούν επιδραστικές (ή έστω επιδραστικότερες άλλων) μαζεύοντας likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πέφτει το μάτι μου σε κάτι γράμματα που θυμίζουν γιρλάντες:
ცარიელიოთახი,
ცარიელიჯიბეები,
ცარიელიდღე.
...
მეკიდევ,
სიყვარულითსავსემაქვსგული.
ნიკაჩერქეზიშვილი
Η μικρή, χωρίς φωτογραφία, ανάρτηση εκείνης της γυναίκας από τη Γεωργία που χρόνια τώρα δουλεύει εσωτερική σε σπίτια ανήμπορων κι ετοιμοθάνατων ηλικιωμένων, μου κινεί την περιέργεια και με στέλνει στο google translate ολοταχώς:
Άδειο δωμάτιο,
Άδειες τσέπες,
Αργή μέρα.
...
Υπάρχω ακόμα,
Έχω μια καρδιά γεμάτη αγάπη.
Νίκα Τσερκεζίσλι
Μια γλυκειά ηρεμία με διαπερνά, κι ένα αίσθημα σαν σκανδιναβική μελαγχολία ταυτόχρονα.
Protest
To sin by silence, when we should protest,
Makes cowards out of men. The human race
Has climbed on protest. Had no voice been raised
Against injustice, ignorance and lust,
The Inquisition yet would serve the law,
And guillotines decide our least disputes.
The few who dare, must speak and speak again
To right the wrongs of many. Speech, thank God,
No vested power in this great day and land
Can gag or throttle. Press and voice may cry
Loud disapproval of existing ills,
May criticise oppression and condemn
The lawlessness of wealth-protecting laws
That let the children and child-bearers toil
To purchase ease for idle millionaires.
Therefore do I protest against the boast
Of independence in this mighty land.
Call no chain strong which holds one rusted link,
Call no land free that holds one fettered slave.
Until the manacled, slim wrists of babes
Are loosed to toss in childish sport and glee,
Until the Mother bears no burden save
The precious one beneath her heart, until
God's soil is rescued from the clutch of greed
And given back to labor, let no man
Call this the land of freedom.
Όταν περπατώ στην πόλη είναι σχεδόν μάταιη η προσπάθεια που καταβάλλω να ακολουθώ διαδρομές πέρα της προσωπικής συνήθειας και του πεπατημένου.
Κάθε φορά – και είναι προϊόν σκέψης αυτό - μπορεί να ακολουθώ αρχικά δυο και τρεις απάτητους από εμένα δρόμους αλλά στη συνέχεια, την ώρα που το μυαλό κλειδώνει στους μονολόγους του, τα πόδια αναλαμβάνουν τη χάραξη της πορείας και μηχανικά με οδηγούν στον προορισμό διαμέσου των ίδιων και των ίδιων εικόνων.
Πειραματίστηκα λοιπόν με έναν αλγόριθμο που μου επιτρέπει να ξεφεύγω από την πεπατημένη και να φτάνω στον προορισμό μου περπατώντας στην πόλη κάθε φορά από οδούς που δεν συνηθίζω.
[O "αλγόριθμος": Ένα από τα ψηλότερα σημεία του ανάγλυφου της περιοχής που βρίσκεσαι επιλέγεται σαν αφετηρία και σημείο αναφοράς (σημείο Α) όπως και ένα ακόμα (σημείο Β) που θα σημαίνει τον τελικό σου προορισμό. Η διαδρομή τώρα που πρόκειται να ακολουθήσεις (και που ενώνει τα δύο σημεία) είναι εκείνη που θα έκανε μια μεγάλη υδάτινη μάζα αν αφηνόταν στο Α και έπρεπε να φτάσει στο Β.
Το μέγεθος της υδάτινης μάζας (την οποία μπορείς να αντικαταστήσεις με έναν κυλιόμενο βράχο αν δεν έχεις χρονικούς περιορισμούς), τα εμπόδια - τεχνητά ή φυσικά - που θα συναντήσει, η γεωγραφία και το ανάγλυφο της περιοχής, και φυσικά η επιλογή του σημείου Α εγγυώνται το απρόβλεπτο της διαδρομής. Ελάχιστες γνώσεις κλασσικής Φυσικής (αδράνεια, ροή ρευστών, ροπή αδράνειας, κρούσεις) θα βοηθούσαν αλλά δεν είναι απαραίτητες.]
Την πρώτη κόλας φορά που προγραμματίστηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο, έπεσα εντελώς αναπάντεχα πάνω σε ένα δίσκο της Nina Simone, αυθεντική κι Αμερικάνικη κόπια του 1964 τον οποίο και απέκτησα με σχετικά λίγα ευρώ.
Μια από τις επόμενες συνάντησα κάτι σαν ποίημα σε μια τοιχογραφία. Το φωτογράφησα εντυπωσιασμένος με την τρανταχτή του ύπαρξη, την απαρατήρητη μέσα στον αστικό ιστό και λίγες μέρες αργότερα προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω όσα ακατανόητά του σημεία άφηναν σκοτεινό το σύνολό του στο μυαλό μου.
Δεν γνώριζα την ώρα που ξεκινούσα σήμερα το πρωί στην παραλία (μου) να διαβάζω τo «Φιλί του θανάτου» πως η πλοκή του θα κορυφωνόταν μια μέρα σαν την σημερινή. Μιαν 19η Αυγούστου. Λίγο πριν τελειώσω την ανάγνωσή του τώρα, στη βραδυνή βεράντα αντιλήφθηκα τη σύμπτωση.
«Το Φιλί του θανάτου» του Ζιλ Βενσάν είναι ένα σύγχρονο noir αστυνομικό μυθιστόρημα – ότι πρέπει για καλοκαίρι – του οποίου η πλοκή και η δράση περιπλέκονται γύρω από τη δολοφονία του Federico Garcia Lorca την 19η Αυγούστου του ‘36 από τα τάγματα ασφαλείας του ισπανού δικτάτορα Franco.
Ευπρόσδεκτα – τουλάχιστον από εμένα - τα κάθε λογής στερεότυπα της αστυνομικής λογοτεχνίας που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για την ανάπτυξη της ιστορίας του. Μιας ιστορίας που ξυπνάει λες από το παρελθόν και θανατηφόρα φτάνει στο 2011 διασχίζοντας ουκ ολίγες από τις μελανές σελίδες της νεότερης ιστορίας της Ισπανίας. Από τη δικτατορία των φασιστών του Φράνκο και την ατιμωρησία πολλών από τους αιματοβαμμένους πρωταγωνιστές της περιόδου μετά την πτώση του καθεστώτος, μέχρι την σύσταση παρακρατικών ομάδων (GAL) από τους τελευταίους σε συνεργασία με τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φελίπε Γκονζάλες για την πάταξη των Βάσκων αυτονομιστών της ΕΤΑ και τις ανίερες συμφωνίες με τη γαλλική κυβέρνηση του Σιράκ.
«Δυο αναρχικοί, ένας κουτσός δάσκαλος κι ένας ποιητής: τα λάφυρα της βραδιάς».
ΤΟ ΣΚΟΡΠΙΟ ΑΙΜΑ (μτφ Νίκος Γκάτσος)
Σκαλί-σκαλί πάει ο Ιγνάθιο το θάνατό του φορτωμένος.
Γύρευε να 'βρει την αυγή μα πουθενά η αυγή δεν ήταν.
Γυρεύει τη σωστή θωριά του και τ' όνειρό του αλλάζει δρόμο.
Γύρευε τ' όμορφο κορμί του και βρήκε το χυμένο του αίμα.
Στιγμή δεν έκλεισε τα μάτια που είδε τα κέρατα κοντά του,
όμως οι τρομερές μανάδες ανασηκώσαν το κεφάλι.
Κι από το βοσκοτόπια πέρα ήρθ' ένα μυστικό τραγούδι
που αγελαδάρηδες ομίχλης τραγούδαγαν σε ουράνιους ταύρους.
Δεν είχε άρχοντα η Σεβίλλια μπροστά του για να παραβγεί
ούτε σπαθί σαν το σπαθί του ούτε καρδιά να 'ν' τόσο αληθινή.
Σαν ποταμός από λιοντάρια η ξακουσμένη του αντρειοσύνη,
και σαν σε πέτρα σκαλισμένη η στοχασιά του η μετρημένη.
Τώρα για πάντα πια κοιμάται.
Τώρα τα μούσκλια και τα χόρτα με δάχτυλα που δε λαθεύουν
το άνθος ανοίγουν του μυαλού του.
Και το τραγουδιστό του αίμα κυλάει σε βάλτους και λιβάδια,
γλιστράει στο σύγκρυο των κεράτων, άψυχο στέκει στην ομίχλη,
σε βουβαλιών σκοντάφτει πόδια, σα μια πλατιά, μια λυπημένη,
μια σκοτεινή γλώσσα, ώσπου τέλμα να γίνει από αγωνία,
Υπήρξε, πρόσφατα, μια Παρασκευή που έριξε χαλάζι, και που το
μεσημέρι της με βρήκε να βγάζω τα μουσκεμένα μου ρούχα και να κυλιέμαι με την
απόλαυση που σου δίνει η εξουθένωση στον καναπέ. Με το ανοιχτό ραδιόφωνο να παίζει
‘τραγούδια αγάπης και μίσους’ σε εκείνη την ένταση που ακούει μόνο το
υποσυνείδητο, ρίχνω μια κουβέρτα Ναούσης πάνω μου, να μην ξεπαγιάσω από την
απογευματινή υγρασία που κερδίζει κατά κράτος τη μάχη των εντός της οικίας μου
καιρικών φαινομένων, και σ’ ένα λεπτό ξανανοίγω τα μάτια μέσα σε κάποιο όνειρο.
Με καμία βεβαιότητα δε μπορώ να πω τι όνειρα έβλεπα αλλά θυμάμαι τον
απόλυτο τρόπο με τον οποίο τίναξαν τη γλυφή μυρωδιά του ύπνου από πάνω μου τα παρακάτω λόγια
Η καθημερινότητά μου τις τελευταίες μέρες περιλαμβάνει αρκετό διάβασμα και λύσεις ασκήσεων Χημείας & Φυσικής και πολύ περισσότερο διάβασμα θεωρίας και εξάσκηση με τα στυλό και τα μελάνια μου (αυτά που είχα παρατήσει για χρόνια) σε τεχνικές, στυλ, προοπτικές κλπ. Τις στιγμές που είμαι κουρασμένος και κοκκινίζουν τα μάτια μου, μού φαίνεται πως τα μπερδεύω και πωςόλα γίνονται ένα.
Ας υποθέσουμε πως ο Άνθρωπος-μπαλόνι (Α) της παραπάνω εικόνας κινείται κατακόρυφα προς τα πάνω με σταθερή – ορική - ταχύτητα.Πώς αντιλαμβάνεται την κίνησή του ένας παρατηρητής (Π) του ο οποίος κινείται – εννοείται ως προς το έδαφος – οριζόντια με σταθερή ταχύτητα μέτρου υ0 ;
Λύση
Επιλέγω χωρικό σύστημα αναφοράς
με άξονα x (με το + προς τα αριστερά ) και y με
το + προς τα πάνω και αρχή το σημείο Ο που εκτοξεύεται το
αντικείμενο Σ και χρονικό σύστημα αναφοράς με Αρχή των χρόνων τη
στιγμή της εκτόξευσης, οπότε :
Για την, ως προς το έδαφος, θέση του
ανθρώπου-μπαλονιού
xΑ = 0 yΑ = υ0t -
½|g|t2
Για την, ως προς το έδαφος, θέση του
παρατηρητή
xπ =
- υ0t yπ = 0
Για την, ως προς τον παρατηρητή, θέση του
αντικειμένου Α:
xΑπ = xΑ – xπ yΑπ = yΑ – yπ
xΑπ = υ0t yΑπ = υ0t
- ½|g|t2
yΑπ = xΑπ - ½|g|xΑπ2/υ02(εξίσωση της τροχιάς)
Η σχετική κίνηση του αντικειμένου Α (άνθρωπος -μπαλόνι) ως προς
τον παρατηρητή είναι κίνηση σε τροχιά παραβολική. Η σχετική
ταχύτητα στην αρχή των χρόνων έχει δύο κάθετες συνιστώσες ίσων μέτρων
άρα σχηματίζει γωνία 450 με τον ορίζοντα.
#
" Κρατάει απ' το χέρι τον άνεμο.
Οι δυο μαζί μπορούν να πάνε όπου θέλουν.
Δεν πηγαίνουν πουθενά.
Κάθονται αμίλητοι κι ασάλευτοι
κρύβοντας ο ένας τον άλλον."
τις παραπάνω στιχο-γραμμές τις βρήκα στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο προ ημερών. Μου τις έστειλε μια αναγνώστρια του μπλογκ, η Α.Κ. και την ευχαριστώ (όπως βλέπεις το σκιτσάρισμα το συνεχίζω).
Μια συζήτηση για την ποίηση στο οικογενειακό τραπέζι των εορτών με τους πολλούς συνδαιτυμόνες(μαζί και η μόνιμη επωδός μου: "Εγώ σπάνια την καταλαβαίνω την ποίηση") με πείσμωσαν. Είπα θα μελετήσω το πρώτο ποίημα που θα έφτανε στο οπτικό μου πεδίο. Και έτσι και έκανα με το "Ποίημα στους φίλους", το πρώτο που εμφανίστηκε εχθές στην οθόνη μου.
Στον φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970. Το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου για τον Κώστα Γεωργάκη.
Φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας.
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Τον Ιούλιο του 1970 αποκάλυψε ανώνυμα ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.
Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».
Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο...
Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου δέκα ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».
Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.
Ο τάφος του Κώστα Γεωργάκη βρίσκεται στο Α' Δημοτικό Νεκροταφείο της Κέρκυρας. Μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.
Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ' αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»
Έπιασα τον εαυτό μου να περπατάει τραγουδώντας πάλι. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πρωινά της Κυριακής μουρμουρίζω τους στίχους του Άλκη Αλκαίου, τους ντύνω μάλιστα με τη μουσική του Μαυρουδή, από τα 16 μου το κάνω αυτό, γεμάτος περηφάνεια που τους ξέρω όλους απ' έξω και χωρίς καμία ντροπή για την κακοφωνία μου. Άλλωστε δεν είναι κανείς γύρω για να με ακούσει.
Ή μάλλον υπήρξαν, αλλά γεννήθηκαν σε σελίδες βιβλίων/σεναρίων και μεσουράνησαν σε κινηματογραφικά στούντιο και πλατώ. Ο λόγος για εκείνα τα fiction συγκροτήματα που αποτύπωσαν στην ιστορία, τις νότες και τον ιδρώτα τους απλωμένες σε χιλιάδες μέτρα φιλμ. Χωρίς να καταγράφονται σε επίσημους οδηγούς δισκογραφίας κατάφεραν να μείνουν σε περίοπτες θέσεις στα μουσικές/κινηματογραφικές μας μνήμες.
Αφορμή για τούτη την ανάρτηση, η στιγμή που ανακάλυψα πριν μια δυο εβδομάδες μια καινούρια τέτοια φαντασιακή μπάντα. Αποτελούμενη μάλιστα από κάτι που της προσδίδει τον τίτλο και του super-group όπως καλούνται οι μπάντες οι οποίες χτίζουν το line up τους σε εξέχοντες, ήδη διάσημους μουσικούς άλλων συγκροτημάτων.
1. The Wandering Stars
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από αυτή, την μπάντα αφορμή. Ο λόγος για τους Γερμανούς Wandering Star (ρίξε μια ματιά μόνο στη σύνθεση τους να δεις τα συγκροτήματα προέλευσης), οι οποίοι δημιουργήθηκαν για τις ανάγκες της τηλεταινίας Klassentreffen - Mordfall unter Freunden (2001) του Diethard Küster. Την ταινία δεν την έχω δει συνεπώς και δεν εκφέρω άποψη. Αν όμως είναι τόσο όμορφα cult - εκπέμποντας εκείνη τη ρετρο συγκίνηση παρηκμασμένου ξενοδοχείου - όσο και η μπάντα τότε αν μη τι άλλο, εγκρίνω με τα χίλια!
Roster: Marian Gold (Alphaville) - φωνητικά, Eff Jott Krüger (Ideal) - κιθάρα, Klaus Schulze (Tangerine Dream) - πλήκτρα, Florian Schneider (Kraftwerk) - μπάσο, Toni Nissl (M. M. Westernhagen) - ντράμς.
2. The Weird Sisters
Γοτθικό υπερglam από ταινία που επίσης δεν έχω δει - και για να πω την αλήθεια ούτε σκοπεύω, εκτός αν είναι Κυριακή μεσημέρι, λίγο αφότου έχω γευματίσει, δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, ανοίξω τηλεόραση μετά από χρόνια και την πετύχω να προβάλλεται στο Star. Από κάποια συνέχεια του Harry Potter λοιπόν το συγκρότημα που έκλεισε εμφανίσεις στο Hogwarts για το 1994 Yule Ball είναι ακόμα ένα super group με εξέχοντα μέλη της Brit pop να το απαρτίζουν.
Roster: Jarvis Cocker (Pulp), Jonny Greenwood (Radiohead), Jason Buckle (All Seeing I), Steve Mackey (Pulp), Steve Claydon, Phil Selway (Radiohead)
3. Leningrad Cowboys
Εξίσου αγαπημένη μπάντα οι Leningrad Cowboys ξεπήδησαν από τη φαντασία του τρομερού Φιλανδού σκηνοθέτη Aki Kaurismaki. Η ιδέα που ξεκίνησε αρχικά ως φάρσα απέναντι στην τότε κραταιά Σοβιετική Ένωση και θα έληγε με την κινηματογράφηση 2-3 video clip της φιλανδικής pop punk μπάντας Sleepy Sleepers πέτυχε μέγιστα ύψη επιτυχίας.
Έγινε ταινία μεγάλου μήκους και οι ροκαμπιλλάδες Ρώσοι με τα τεράστια κοκόρια και τα μυτερά παπούτσια όχι μόνο πήγαν στην Αμερική (στην πορεία του αντίστοιχου φιλμ «Leningrad Cowboys Go America») αλλά μετενσαρκώθηκαν σε πραγματική μπάντα αφότου γυρίστηκαν 1-2 sequel της ταινίας.
Roster: Στην πρώτη τους σύνθεση υπήρχαν οι Mato Valtonen, Sakari Jyrki Kuosmanen (Sleepy Sleepers) και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μαζί με τον Nicky Tesco ( The Members, UK),
4. Hedwig & The Angry Inch
Ταινία (και μιούζικαλ) σταθμός που ξεφεύγει από τα στενά όρια του cult που θα του επέβαλλαν αθροιστικά η φήμη του ως ανεξάρτητου ψευδοντοκυμαντέρ, η camp αισθητική και η transexual θεματολογία του. Αριστουργηματικός ο σκηνοθέτης John Cameron Mitchell στη σκηνοθεσία αλλά και στη διαχείριση του πρώτου χαρακτήρα του φιλμ. Αυτού του Hedwig που έπειτα από μία αποτυχημένη εγχείρηση αλλαγής φύλου στην πρώην Ανατολική Γερμανία, προσπαθεί να δώσει – μεταναστεύοντας παράνομα στην Αμερική - πνοή στην ια ταλαντούχα μα έρπουσα μουσική του καριέρα μέσα από το συγκρότημα Hedwig & The Angry Inch.
Τα τραγούδια της ταινίας γραμμένα από τον Stephen Trask, είναι ένα κι ένα, σε 70ς glam rock ύφος και στέκουν άνετα αυτόνομα. [Σ’ένα tribute μάλιστα που κυκλοφόρησε αργότερα διασκευάστηκαν ένα προς ένα από τους Rufus Wainwright, Cyndi Lauper, Sleater-Kinney, They Might Be Giants, Frank Black, Robyn Hitchcock, Jonathan Richman, The Breeders, Bob Mould, The Polyphonic Spree, Yoko Ono & Yo La Tengo].
[Περιττό αλλά θα ξαναπώ εδώ για το περίφημο περί έρωτος Origin Of Love (άκουσέ το εδώ) , το τραγούδι με τον στίχο που δίνει τον ορισμό της αγάπης έτσι όπως εγώ τον κατανοώ και με συγκινεί τα μέγιστα.
Last time I saw you
We had just split in two
You were looking at me
I was looking at you
You had a way so familiar
But I could not recognize
Cause you had blood on your face
I had blood in my eyes
But I could swear by your expression
That the pain down in your soul
Was the same as the one down in mine
That's the pain
Cuts a straight line
Down through the heart
We called it love
]
Ρόστερ: (John Cameron Mitchell) and Yitzhak (Miriam Shor), Stephen Trask, Theodore Liscinski, Rob Campbell, Michael Aronov.
5. Sonic Death Monkey
Λιγότερο αγαπητή θα μου πεις ως μπάντα αλλά πώς να αφήσεις στην απ’ έξω τους Sonic Death Monkey, τη μπάντα του φωνακλά Barry (Jack Black) του ενοχλητικού υπαλλήλου του δισκάδικου από το High Fidelity [Steven Frears, 2000], την ταινία (βασισμένη στο βιβλίο του Nick Hornby φυσικά) ευαγγέλιο του κάθε βινυλιομανούς σαν και του λόγου μου. Είναι στις τελευταίες σκηνές του έργου, στο περιβόητο πάρτυ του δισκάδικου που ο Barry τα δίνει όλα τραγουδώντας Marvin Gaye.
6. The Commitments
Μια πολυπληθής ομάδα ανθρώπων, αποτελούμενη από άνεργους, άσημους, ηττοπαθείς, καθημερινούς μα ταλαντούχους Ιρλανδούς απαντούν σε μια αγγελία και γίνονται αυτομάτως το έμψυχο υλικό στα χέρια του Jimmy Rabbitte (Robert Arkins) που θέλει να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Να φτιάξει την Σκληρότερα εργαζόμενη μπάντα του κόσμου!
Η οποία θα παίζει ένα και μόνο είδος μουσικής: Soul! Όλα αυτά στην άκρως ανθρώπινη και συγκινητική (απ’ όσο θυμάμαι) ομότιτλη της μπάντας ταινία (1991) του Alan Parker, με υπέροχο φυσικά soundtrack.
7. The Blues Brothers
Σίγουρα από πολλούς θεωρείται ίσως η καλύτερη φανταστική μπάντα της λίστας και ομολογώ πως σέβομαι απόλυτα την άποψη αυτή. Κι αυτό καθώς το δίδυμο των αδελφών Jake και Elwood Blues (John Belushi & Dan Aycroyd) πέρα από τις απίθανες μουσικές, πέρα από τους θαυμάσιους συνεργάτες, πέρα από την απίστευτη αντοχή τους στα ανελέητα κυνηγητά της αστυνομίας έχουν έναν ιερό σκοπό: Να μαζέψουν χρήματα για να σώσουν το ορφανοτροφείο στο οποίο μεγάλωσαν.
Roster: Πέρα από τους αδελφούς Blues, στην αρχική σύνθεση μεταξύ άλλων ήταν οι Steve "The Colonel" Cropper – lead and rhythm guitar και Donald "Duck" Dunn – bass guitar (Booker T & the M.G.'s), Willie "Too Big" Hall – drums, percussion (the Bar-Kays, Isaac Hayes' band), Tom "Bones" Malone – trombone, trumpet, saxophone και "Blue" Lou Marini – saxophone (Blood, Sweat & Tears), Matt "Guitar" Murphy – lead and rhythm guitar (Howlin' Wolf band)
8. The Venus in Furs
Μια από τις καλύτερες ταινίες κατά τη γνώμη μου για το μύθο των 70’s, το glam rock, την υπερβολή, την αμφισεξουαλικότητα, τον David Bowie και τον Iggy Pop (παρότι δεν κατονομάζονται στην ταινία είναι ηλίου φαεινότερον ότι για αυτούς τους δυο πρόκειται) είναι το Velvet Goldmine. Η οποία καθότι αποκλειστικά μουσική καταγραφή «έβγαλε» όχι μία αλλά δυο μεγάλες φανταστικές μπάντες οι οποίες (δυστυχώς) καταγράφονται μόνο ηχητικά ντουμπλάροντας τους ηθοποιούς μέλη.
Τα μέλη των δύο συναρπαστικών super groups της ταινίας - και οι ηχητικές καταγραφές αυτών - είναι οι ακόλουθες:
The Venus in Furs Thom Yorke και Jonny Greenwood (Radiohead), David Gray, Bernard Butler (Suede), Andy Mackay (Roxy Music)
9. Curt Wild's Wylde Ratttz
Curt Wild's Wylde Ratttz Ewan McGregor, Ron Asheton (The Stooges), Thurston Moore και Steve Shelley (Sonic Youth), Mike Watt (Minutemen), Mark Arm (Mudhoney), Don Fleming (Gumball)
10. The Rutles
Για τους Rutles, την ξεκαρδιστική (πλην του McCartney όλος ο πλανήτης έχει γελάσει μαζί τους) μπάντα παρωδία των Beatles, η οποία έκανε κινηματογραφική καριέρα στα ψευδοντοκυμαντέρ-αφιερώματα για τη μπάντα από το Λίβερπουλ, τα έχουμε ξαναπεί και παλαιότερα (στην ανάρτηση mockumentary, υπέροχα ψέμματα)
Εκεί που αντί για John, Paul, George και Ringo, έχουμε την αντι-θρυλική τετράδα των Ron, Dirk, Stig και Barry.
Roster: Neil Innes (Bonzo Dog Doo-Dah Band), Eric Idle (Monty Python), David Battley, John Halsey (Patto)
11. The Monkees
Εδώ δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τους θρυλικούς The Monkees, μια μπάντα που μπορεί να ξεκίνησε σαν κατασκεύασμα για τις ανάγκες του ομότιτλου τηλεοπτικού σήριαλ που κατέγραφε τις περιπέτειες ενός φανταστικού αποτυχημένου συγκροτήματος και των μελών αυτού στην πορεία τους προς την εκθρόνιση των Beatles.
Κατά τους πρώτους μήνες της τηλεοπτικής τους ζωής, οι ηθοποιοί απλά υποδύονταν τους μουσικούς, αργότερα όμως διεκδίκησαν και πέτυχαν την απέκδυση τους από τους ρόλους των μαριονεττών που τραγουδούν και παίζουν playback και η μπάντα των Monkees με σάρκα και οστά ήταν πλέον γεγονός κυκλοφορώντας μεταξύ 1966 και 1970 ουκ ολίγα επιτυχημένα ποιοτικά κι εμπορικά singles και άλμπουμς. (Εδώ ένα ολόκληρο επεισόδιο της σειράς που είναι η αλήθεια πως δεν κράτησε πολύ. Κόπηκε πολύ νωρίτερα απ' όσο κράτησε η φήμη των Monkees)
Ρόστερ: Micky Dolenz, Peter Tork, Michael Nesmith, Davy Jones
12. The Spinal Tap
Τέλος άλλη μία υπέροχη μπάντα. Οι Spinal Tap (και για αυτούς τα έχουμε ξαναπεί εδώ). Ένα συγκρότημα που γεννήθηκε για τις ανάγκες ενός φιλμ και «ψευδώς» η ιστορία του απλώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 60 και την bubble-gum ποπ μέχρι τα μέσα του 70 και το επικό (μα λίγο φλώρικο) heavy metal.
Μια εκπληκτικού μα όχι απαραίτητα λεπτού χιούμορ ταινία (την έχω δει ήδη 3-4 φορές και την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους) που εκμεταλλεύεται όλα – μα όλα - τα στερεότυπα της μουσικής βιομηχανίας και της ζωής των rock μουσικών για να δημιουργήσει την κωμικοτραγική πορεία ενός συγκροτήματος που ποτέ δεν υπήρξε από την επιτυχία στα τάρταρα της αφάνειας.
Ανυπέρβλητο cult status- νυν και αεί - από τη φαντασία του σκηνοθέτη και εμπνευστή τους Rob Reiner.
David St. Hubbins (portrayed by Michael McKean) lead vocals, rhythm & lead guitar, acoustic guitar (1964–present), Nigel Tufnel (portrayed by Christopher Guest) – lead guitar, acoustic guitar, mandolin, bass, violin, violin bow, harmonica, clarinet, keyboards, piano (1964–present), Derek Smalls (portrayed by Harry Shearer) – bass guitar, backing & lead vocals, acoustic bass guitar (1967–present), "Caucasian" Jeffery Vanston (portrayed by C. J. Vanston) – keyboards, backing vocals, Gregg Bissonette (as himself) – drums, percussion
Μεταξύ μπύρας χωρίς αλκοόλ και καφέ χωρίς καφεΐνη, λίγο πριν η πυροδοτημένη από την Κυριακάτικη φωτογραφία του πνιγμένου 7ιντσου αλυσίδα λεκτικών κυρίως συνειρμών (στη διάρκεια της οποίας έλυσα το μυστήριο της ταυτότητας ενός τραγουδιού που αναζητούσα από το 1987) φτάσει κομποσκοίνι στον τελευταίο της κρίκο, συνάντησα τους στίχους του “Hollow Men” του T.S. Eliot οι τελευταίοι των οποίων κλείνουν το ποίημα κάπως έτσι:
...
η ζωή είναι πολύ μακριά
μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου
αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό
Μετάφραση: Αριστοτέλη Νικολαϊδη
υγ. Για την ιστορία, το δισκάκι που προέβη στο απονενοημένο ήταν της Raffaella Carra, γεγονός που με απέτρεψε από την βρωμερή διαδικασία της σωτηρίας του. Μετά από ώρες και στο ίδιο σημείο, μια προσπάθεια (σκηνοθετημένης πλέον) επαναφωτογράφησής του δεν κατέστη τελικά δυνατή.
Αύριο Παρασκευή 4 Οκτωβρίου στις 10:00 το πρωί (και για 2 "μόνο" ώρες) σκάει μύτη, το δεύτερο επεισόδιο της τρίτης σεζόν της εκπομπής "στον λεμονοστίφτη".
Έτσι όποιος/α επιθυμεί να παραστεί αύριο στο "How dare you love me" επεισόδιο αρκει να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio, για να ακούσουμε ΠΑΡΕΑ τα τραγούδια που έχω διαλέξει, πατώντας εδώ:
Music will save us all που λέμε, αλλά κι ένας μικρός περίπατος στα μέρη που αγαπάς είναι πάντα ευπρόσδεκτο λουτρό ψυχικής ισορροπίας. Ιδιαίτερα εαν δεν έχει ήλιο και τα χιλιόμετρα περπατήματος πριν πας στη δουλειά ανταμοίβονται με κανα δυο φωτογραφικά κλικ κι άλλα τόσα αναπάντεχα βινυλιοευρήματα των 2 ευρώ. Τρίτη 1.10.13 απόγευμα.
#
Πάνω κάτω την Πατησίων
Σα σήμερα πριν 20 χρόνια αυτοκτόνησε η Κατερίνα Γώγου
Κι αν έρθει τώρα η Λευτεριά πουν’ όλα ρημαγμένα Τι να την κάνω, αγόρι μου γλυκό, χωρίς εσένα;
Μου ήρθε στο μυαλό - νομίζω χωρίς να μπορώ να υποψιαστώ καν το μεγαλείο
του συναισθήματος - ακούγοντας τις δηλώσεις - παραινέσεις τούτου του μαλάκα εδώ προς τη μητέρα
του Παύλου Φύσσα. Από τις παρυφές των παράξενων ημερών που ζούμε.
Ο Θρήνος της Μάνας
Όλη τη μέρα που `λειπες το σπίτι μας ρημάδι. Κι όμως πώς ήταν όμορφα σαν γύριζες το βράδυ Κι ας τρώγαμε ξερό ψωμί κι ας έλειπε το λάδι.
Κι ας έλειπαν τα κάρβουνα φτάνει που ήσουν κοντά μου. Αχ πως στο κάθε χτύπημα της πόρτας η καρδιά μου Ραγίζουνταν, αγόρι μου, και μου `φευγε η λαλιά μου.
Θυμάσαι τις τριανταφυλλιές μπροστά στο περιβόλι Που ανθίζανε την άνοιξη και πια την κάθε σκόλη Γιομίζαμε τριαντάφυλλα την αγκαλιά μας όλη.
Κι ο γέρος ο πατέρας σου καμάρωνε κι αντάμα Καμάρωνα κι η δόλια εγώ, κι αν έκλαιγα τι θάμα! Περσότερο ξαλάφρωνε η καρδιά μου από το κλάμα.
Μεγάλωσες. Δε μ’ άκουγες. Έφευγες όλη μέρα. Κι όταν τα βράδια μου `λεγες «Η Λευτεριά μητέρα Θα ρθεί» μ’ άγγιζαν την καρδιά τα λόγια σαν φοβέρα.
Μ’ αν μου `φευγες πρωί πρωί, προτού να φέξει, μόνος Κι αργοκυλούσαν οι ώρες μου, κάθε στιγμή ένας χρόνος Το `ξερα πως θα γύριζες κι ήταν γλυκός ο πόνος.
Τώρα στο παραγώνι μας κουβαριασμένη ρέβω Σαν αστραποκαμένη ελιά και πια δε σε γυρεύω Τι `ναι ψηλός ο ανήφορος και δεν μπορώ ν’ ανέβω.
Γιατί δεν άκουες, γιόκα μου, τη μάνα που σ’ εγέννα; Κι αν έρθει τώρα η Λευτεριά πουν’ όλα ρημαγμένα Τι να την κάνω, αγόρι μου γλυκό, χωρίς εσένα;
4.jpg)
4gg.jpg)
