έχουμε και πάστα φλόρα (συνταγή)

Ήθελα κάτι γλυκό εχθές με τον απογευματινό μου καφέ, δε βρήκα τίποτα στην κουζίνα οπότε είπα να φτιάξω, αν και δε το συνηθίζω, κάτι μόνος μου. Πάστα φλόρα πορτοκάλι, αποφάσισα. Το μόνο γλυκό – το χτυπητό αυγό δε μετράει - που ξέρω, κι απ’ έξω μάλιστα, να κάνω.  (Τελικά βέβαια, αντί για μαρμελάδα πορτοκάλι έβαλα μαρμελάδα σύκο γιατί το βάζο με τη μαρμελάδα πορτοκάλι δεν άνοιγε με καμμία δύναμη.)

Το έχω ξαναπεί πως η μαγειρική ή/και η ζαχαροπλαστική δε είναι το καλύτερό μου γι αυτό η πεντανόστιμη συνταγή που παραθέτω είναι πραγματικά εύκολη, καθόλου χρονοβόρα (σε 50 λεπτά - αν είσαι συγκεντρωμένος στη δουλειά - έχεις γλυκό έτοιμο) και πάει ως εξής:

πάστα φλόρα με φλάς (λεπτομέρεια)

ΠΑΣΤΑ ΦΛΟΡΑ (ΣΥΝΤΑΓΗ)

Σε ένα μπώλ  ρίχνεις:

• ΑΛΕΥΡΙ (για κάθε χρήση, 3 κούπες τσαγιού)
• BAKIN POWDER (1 κοφτή μικρή κουταλιά)
• ΖΑΧΑΡΗ (1/3 κούπας τσαγιού)
• ΑΥΓΟ (1 κρόκος)
• ΛΕΜΟΝΙ (Ξύσμα φλούδας ενός λεμονιού)
• ΚΟΝΙΑΚ (ή άλλο ποτό , 1 φλυτζανάκι του καφέ)
• ΒΟΤΥΡΟ (λειωμένο, 1 κούπα τσαγιού)
• ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ (της αρεσκείας σου, 450 γρ περίπου)

Τα ανακατεύεις όλα μαζί με τα χέρια, μέχρι η ζύμη να αποκτήσει ίδια υφή σε όλα της τα σημεία και αφού αυτό επιτευχθεί (δεν είναι δύσκολο) απλώνεις ισοπαχώς τα 3/4 αυτής σε  ταψάκι που έχεις προηγουμένως επαλείψει με βούτυρο.   

Στη συνέχεια απλώνεις τη μαρμελάδα από πάνω. Τέλος με το 1/4  ζύμης που έχεις κρατήσει πλάθεις και τοποθετείς τα γνωστά καρώ σχέδια που βρίσκονται πάνω στις πάστες φλόρες (αυτό είναι και το βαρετότερο στάδιο). 

Ψήνεις στους 180 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο για κάνα εικοσάλεπτο ή λίγο παραπάνω (εξαρτάται πιστεύω από το φούρνο).

Συμβουλή: στο βαρετότερο στάδιο καλό είναι να βουτάς μέσα στο ασπράδι του αυγού που έχει περισσέψει τα "μακαρόνια" ζύμης της διακόσμησης πριν τα τοποθετήσεις πάνω στη μαρμελάδα. Νομίζω αυτό για να μην καούν στο ψήσιμο.

 Καλή επιτυχία!

ΤΕΛΟΣ ΣΥΝΤΑΓΗΣ

υγ. Αφορμή για τη ζαχαροπλαστική μου ενασχόληση στάθηκαν τα αριστουργηματικά αυτοσχέδια σοκολατογλυκά που έφτιαξε ο φίλος τσοκορέλο τις προάλλες. Στη δοκιμή γούρλωσα ενθουσιασμένος τα μάτια μου και στη συνέχεια καταβρόχθισα τα 15 που μου αναλογούσαν/δωρήθηκαν  σε δυόμιση ώρες. Έκλεψα κανα δυο και από τη διπλανή της δικής μου συσκευασία.

υγ2. Έχω τη συνταγή να φτιάχνω και σπιτικό cheese cake, αλλά  τελευταία φορά έφτιαξα το 1991. Επίσης έχω και τη συνταγή του ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ γλυκού που υπάρχει και το φτιάχνει η μάνα ενός φίλου όποτε μας τραπεζώνει αλλά δεν το έχω φτιάξει ποτέ γιατί θέλει να παιδεύεσαι στην κουζίνα 2-3 ώρες. Η τέταρτη και τελευταία συνταγή μου είναι τα επονομαζόμενα "κουλουράκια της απογραφής (πρώην γιαγιάς)".

τυχαίο δείγμα (απο)γραφής

Χιούμορ; Ίσως. Ρετιρέ.

Σύζυγο; Ναι, είχα μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, ναι ναι και αμάξι είχα μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, μαζί τα έχασα και ορκίστηκα ότι ήταν η τελευταία φορά που οδήγησα στη ζωή μου.

Ευγενεστάτη υπερήλικη βαμπ. 5ος όροφος
Εγώ αγόρι μου κοντεύω τα 90, εσύ που είσαι φοιτητής (στσ !!!) και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου να προσέχεις. Κάτσε να σου βάλω μερικά γλυκά για το δρόμο. Ναργκίσα γλυκειά μου, βάλε στο παιδί πάστα φλόρα και σοκολατάκια να πάρει μαζί του.

Αβίαστα. 4ος όροφος.

Συγγνώμη που σας υποδέχομαι πρόχειρα είπε και τράβηξε το μπουρνούζι μέχρι το μπούτι. Έπειτα έκατσε σταυροπόδι και συνέχισε: Έτσι έχω συνηθίσει να κυκλοφορώ στο σπίτι. Αφού ζω μόνη, ολομόναχη σε ένα τόσο μεγάλο σπίτι που φαίνεται αδειανό.

Alarm. 3ος όροφος.

Πρέπει να είμαστε προσεχτικοί σε ποιον ανοίγουμε είπε με το κεφάλι του παγιδευμένο στο άνοιγμα μεταξύ της ξύλινης κάσας και της πόρτας. Προσπάθησε ταυτόχρονα να νεύσει στη σύζυγο να σταματήσει να σπρώχνει την πόρτα από τη μέσα μεριά.

Αβάδιστα – 2ος όροφος

Θέλετε να σας κεράσω ένα ουισκάκι; Μα γιατί όχι; Να μη σας βάλω ένα ουισκάκι και να κάτσουμε εκεί στον καναπέ να συμπληρώσουμε την αίτηση με την ησυχία μας τώρα που λείπει η γυναίκα μου;

Ναι, με πειράζει! – 2ος όροφος.

Σας πειράζει κύριε να κάτσει το παιδί στα πόδια σας να βλέπει πως συμπληρώνετε τη φόρμα;

Ότι να ‘ναι. 1ος όροφος.

Δεν πρόκειται να σου ανοίξουμε την πόρτα, δεν είσαστε τέσσερις μαζί όπως είπαν στις ειδήσεις.

Ευχαριστώ πιτσιρίκο ! Υπερυψωμένο ισόγειο.

Μαμά, αφού του αρέσανε του κυρίου τα κουλουράκια σου, να μου λες να του γράψω τη συνταγή;

Ο λύκος. Εξωτερικό ισόγειο.

Θα ρθει ο αστυνόμος να σε πάρει άμα δεν είσαι καλό παιδί του φώναξε η γιαγιά του. Μη το τρομάζετε το παιδί είπα ανοίγοντας την αυλόπορτα. Εκείνη με κοίταξε και συνέχισε: Να τος ήρθε!


Υγ. Κουλουράκια Γιαγιάς:

για μία πάστα φλόρα

Η μάνα μου είναι η "καλύτερη μαμά" του κόσμου αλλά ποτέ δε φημιζόταν για τα μαγειρικά της. Εντάξει, δε της το πολυλέμε, δε φταίει(?) 100% κι η ίδια. Ανέκαθεν εργαζόμενη τα πρωινά και επιφορτισμένη με τη λάτρα σπιτιού τε και τέκνων τα απογεύματα, επέλεγε τις ευκολότερες των συνταγών και ξεπέταγε στα γρήγορα τις απαντήσεις στο καίριο ερώτημα «μαμά, τι θα φάμε αύριο;» 

Την αποενοχοποίησή της βρήκε στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν "γραφτήκαμε" οικογενειακώς σε ένα μεταχίππικο πράγμα που λεγόταν «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής» σε κάποια πευκόφυτη περιοχή των Β Προαστίων. Κυριακή πρωί, λεωφορείο από την Κηφισίας και φυσικοί χυμοί, βραστές πατάτες, μπιφτέκια σόγιας και "Παιδιά, πηγαίντε να χαιρετίσετε την κυρία Μαρίζα!"

Ναι, η Μαρίζα Κωχ ήταν συχνά εκεί και φαν της μεγάλοι οι γονείς, μας έστελναν με την αδελφή μου να την καλημερίσουμε. Εκείνη θυμάμαι με έπαιρνε στα γόνατά της και θέλεις να μου τραγουδούσε, θέλεις να μου ‘λεγε παραμύθια (το πιθανότερο) ΔΕΝ θυμάμαι και πολλά, παρά μόνο την αβάσταχτη ντροπή που μου έκαιγε τα μάγουλα. Την μικροιστορία αυτή τη διηγήθηκα και στην ίδια την κα Κωχ πριν κάνα δυο χρόνια , όταν με αφορμή κάποιο ερασιτεχνικό βιντεάκι του Φάτα Μοργκάνα που είχα τραβήξει στο Κύτταρο, με είχε καλέσει να τη συναντήσω και να της το δώσω, αλλά αυτό είναι μάλλον μια άλλη ανάρτηση).

Το «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής», το μισούσα. Όλα μου φαίνονταν και ήταν άνοστα (μόνο το καροτόζουμο μου άρεσε, έπινα 3-4 ποτήρια για να τη βγάλω όρθιος μέχρι να γυρίσουμε σπίτι). Να φανταστείς πως η συνταγή για φακές πήγαινε κάπως έτσι:

Φακες : « Παίρνετε ένα σακουλάκι φακές και το βράζετε. Λίγο πριν το βγάλετε από τη φωτιά ρίχνετε στην κατσαρόλα μία ξεφλουδισμένη ντομάτα και ένα κρεμμύδι – ολόκληρα. Σερβίρετε, ρίχνοντας λίγο ωμό ελαιόλαδο πάνω από το φαγητό». 

Η μάνα μου, θυμάμαι, κατάφερε και τροποποίησε τη συνταγή προς το ευκολότερο. Έριχνε την ντομάτα χωρίς να την ξεφλουδίσει. Από κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές μας έβγαζαν οι τηγανίτες και τα κεφτεδάκια της γιαγιάς. 

Πόσο πανηγυρίσαμε (σήμερα ντρέπομαι που το λέω) όταν το «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής» από άγνωστη αιτία κάηκε ολοσχερώς, δεν περιγράφεται.

Τέλος πάντων, οι πέντε (5) πρόλογοι αυτοί με βοηθάνε να φτάσω στο κυρίως θέμα. Η κακή μαγειρική ικανότητα δεν ξέρω πως, μεταβιβάστηκε γονιδιακά σε μένα (νομίζω και στην αδελφή μου παρ’ όλο που μάχεται με τον εαυτό της να αποδείξει το αντίθετο).

Βαριέμαι ασύστολα την όποια ανάμειξη μου στην κουζίνα, η καλύτερή μου συνταγή είναι μπριζόλες με πουρέ (έτοιμο Κνορ, αλλά ρίχνω βούτυρο διαίτης και τυρί) και όποτε λόγω ζήλειας για τις επιδόσεις φίλων - όπως για παράδειγμα ο chocorello (1, 2, 3) - ασχοληθώ με τα κουζινικά μου, τα καταφέρνω αλλά με αποτελέσματα πάντα κάτω του μετρίου. Φταίει ίσως και που δεν είμαι καθόλου οργανωτικός.

Χθες καταπιάστηκα όμως να φτιάξω μια πάστα φλόρα. Συνταγή από το βιβλίο συνταγών της μητρός, γιατί αυτή νοστάλγησα. Αν εξαιρέσεις ότι ακολουθώντας πιστά της οδηγίες (στα γλυκά δεν θέλει αυτοσχεδιασμούς μου έχουν πει) και βγήκε μόνο ένα γυάλινο ταψάκι 144 τετραγωνικών εκατοστών (12x12) που δε φτάνει ούτε για ζήτω, όλα τα άλλα πήγαν καλά. Εκπληρώνοντας έτσι τις ζαχαροπλαστικές μου υποχρεώσεις σε δέκα μόλις λεπτά της ώρας, έφτιαξα το πρώτο γλυκό μου από το 1992 που είχα κάνει cheese cake. Το χτυπητό αυγό και το παγωτό των τριών συστατικών (1 εβαπορέ, 1 ζαχαρούχο και 1 μόρφατ - μόλις κάρφωσα κι άλλη συνταγή) νομίζω δε μετράνε.

"Ωραία πάστα φλόρα" είπε ο chef