11+1 ιστορίες πολυτραγουδισμένων ανθρώπων που κανένας δεν τους γνώρισε

Διάσημοι ήρωες των απανταχού μουσικόφιλων και όχι μόνο, πασίγνωστες περσόνες που στοιχειώνουν στο πέρασμα των δεκαετιών, άλλοτε με τις δραματικές και άλλοτε (σπανιότερα) με τις αστείες τους ιστορίες, δισεκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα από εκείνα που αποκωδικοποιούν τον ήχο.  

Ο λόγος για τα πολυτραγουδισμένα ονοματεπώνυμα των πρωταγωνιστών και των πρωταγωνιστριών που δε μπήκαν στη ζωή μας μέσα από σελίδες βιβλίων ή μικρές και μεγάλες οθόνες αλλά γνωριστήκαμε και τους κάναμε δικούς μας ανθρώπους σε δίσκους βινυλίου, σε γεμισμένες τραγούδι το τραγούδι κασέτες και σε ipods. 

Από τη μια, χαρακτήρες πραγματικοί, τυχαίοι θα έλεγες άνθρωποι που έζησαν σε διαφορετικές εποχές και – άθελα τους - κατάφεραν να ξεφύγουν από τη συλλογική λήθη στην οποία καταλήγουν οι εκπρόσωποι του ανθρώπινου είδους που φεύγουν δίχως να μεγαλουργήσουν.

Κι από την άλλη πάλι, χαρακτήρες της φαντασίας, γόνιμη σπορά των μουσών στις κεραίες εμπνευσμένων καλλιτεχνών που τους έδωσαν υπόσταση πριν τους χαρίσουν κι αυτοί με τη σειρά τους είτε στα αυτιά μας είτε στα χείλη των πιο καλλίφωνων εξ ημών. 

Είναι ο Bobby McGee και η Eleanor Rigby. Είναι η Janie Jones και τόσοι άλλοι των οποίων τα ονόματα έγιναν αθάνατα συνθήματα και συναισθήματα, πλεγμένα σε τίτλους και στίχους τραγουδιών. 

Αλλά ποια είναι η ιστορία τους;

1 . David McWilliams - The Days of Pearly Spencer

στίχοι

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τον αξιότιμο κ Spencer ο οποίος καθαυτός φαίνεται να μην υπήρξε ποτέ. Στη σχεδόν ντοκυμαντερίστικη του στιχουργική o David McWilliams προσωποποιεί στο συναρπαστικό αυτό anthem της δεκαετίας του 60 τις περιπέτειες των κατατρεγμένων από τα βάσανα ανθρώπων, των βουτηγμένων στο φθηνό αλκοόλ, όσων έπαιξαν και έχασαν στο παιγχνίδι της ζωής, όσων ζουν στη σκοτεινή πλευρά  μιας αμερικάνικης κωμόπολης, της Ballymena στο πρόσωπο του ανύπαρκτου κ. Pearly Spencer. 

Παρόλα αυτά δε λείπει η άποψη των κοντινών στον συνθέτη ανθρώπων που υποστηρίζουν πως ο McWilliams στο τραγούδι αυτό περιγράφει δυο υπαρκτά πρόσωπα. Πως 'φορτώνει' καμουφλαρισμένα στον πρωταγωνιστή του, τους βίους δυο γυναικών που έζησαν με αντίστοιχο τρόπο τις ζωές τους στη γενέτειρά του.

Όπως και να έχει όμως η αληθινή πηγή έμπνευσης το τραγούδι δεν παύει να είναι ένα ψυχεδελικό κομψοτέχνημα (σε όποια διακευή κι αν το ακούσεις, είτε των Vietnam Veterans, του Marc Almond ή της Caterina Caselli) που χάρισε - ποιος το περίμενε; - την αθανασία στον άμοιρο Pearly Spencer.

2. The Beatles - Eleanor Rigby

στίχοι

Ίσως η πιο διάσημη έστω και μετά θάνατον γυναίκα που δεν υπήρξε ποτέ. Γέννημα κυρίως του ταλέντου του Paul McCartney η μοναχική Eleanor για την οποία αρχικά είχε επιλεχθεί το ονοματεπώνυμο Daisy Hawkins. «Ξαναβαφτίστηκε» όμως κατά τέτοιο τρόπο ώστε το ονοματεπώνυμό της να ακούγεται τυχαίο και φυσικό.

Δανείστηκε, λέει ο Paul, το  επώνυμο από τα καταστήματα «Rigby and Evens Ltd Wine and Spirit Shippers» ενώ με το μικρό της όνομα τίμησε την ηθοποιό Eleanor Bron.  Άλλαξε επίσης και το όνομα του δευτεραγωνιστή του τραγουδιού σε "Father Mackenzie" από το πρωτότυπο  "Father McCartney" για να μην έχει μπελάδες με τον …πατέρα του.

Αυτή ήταν η επικρατούσα θεωρία για το πασίγνωστο τραγούδι των Beatles, τουλάχιστον μέχρι την αποκάλυψη της εύρεσης του τάφου της πραγματικής Ελεονόρας. Γεννημένη το 1895 η πραγματική Eleanor (Whitfield το επώνυμό της), σύζυγος του Thomas Woods,  έζησε μια ζωή που δεν απείχε από εκείνη που περιγράφεται στο τραγούδι, παντρεύτηκε  - μεγαλοκοπέλα για την εποχή εκείνη - στα 35 της τον σιδηροδρομικό Thomas Woods και πέθανε άκληρη σε ηλικία μόλις 44 χρόνων.

Ο εκ της μητρός παππούς της, John Rigby, επέμενε – και εισακούστηκε ως συνηθιζόταν - μετά το θάνατό της  να λάβει το Rigby  ως εκείνο το επώνυμο που θα της επέτρεπε να ταφεί στον οικογενειακό τάφο. Έναν τάφο που βρίσκεται στον αυλόγυρο της εκκλησίας του Αγ. Πέτρου στο Λίβερπουλ, και το περίεργο είναι πως σε αυτήν την εκκλησία πρωτοσυναντήθηκαν πιτσορικάδες ο John Lennon με τον Paul McCartney.

3. Van Morrison - Linden Arden Stole the Highlights

στίχοι

Ο περίεργος Ιρλανδικός μύθος  που θέλει τον εκπατρισμένο Linden Arden, τον άντρα που αγαπούσε τον πρωινό ήλιο και στις φλέβες του έτρεχε ουίσκι, στοίχειωσε το μυαλό του συντοπίτη του Van Morrison σα φάντασμα. 

Κι έτσι ο Van το 1974 στιχουργεί και προβάλλει τη συλλογική μνήμη του Ιρλανδικού μεταναστευτικού ρεύματος στις ΗΠΑ στην ψυχοσύνθεση εκείνου του μυθιστορηματικού χαρακτήρα που τ’ άρεσε να πίνει τα κέρατά του, να πηγαίνει στην εκκλησία και …να κόβει με το τσεκούρι του τα κεφάλια όσων έχωναν τη μύτη τους στο παρελθόν του. Όλα αυτά στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο.

4. Janis Joplin - Me and Bobby McGee

στίχοι

Φελλινικός όσο κι αν αυτό φαίνεται περίεργο καθώς πηγή έμπνευσης σύμφωνα με τον συνθέτη του, τον Kris Kristofferson υπήρξε το La Strada του Ιταλού σκηνοθέτη ο Bobby McGee. Ένας χαρακτήρας θεωρητικά ανύπαρκτος (;), ένας ρόλος που γράφτηκε κατά παραγγελία και ίσως γι αυτό και συγκεντρώνει σε ένα μόνο πρόσωπο καθολικά την έννοια της λέξης εραστής (ή ερωμένη). Αυτός/η με τον/την οποίο/α μοιράζεται ζωή, σώμα και ψυχή, αυτός/η που σου κρατά το χέρι, που σε νοιάζεται, που δε θα θελήσεις ποτέ – μα ποτέ - να χάσεις και κυρίως αυτός/ή που θα ταξιδέψετε τραγουδώντας παρέα προς την ελευθερία. Ιδίως όταν δεν θα έχετε πια τι άλλο να χάσετε.

Το δισυπόστατο του φύλου στην παραπάνω παράγραφο δεν οφείλεται μόνο στο ότι αρχικά ο Bobby ήταν η Bobby αλλά κυρίως στο ότι επιλέχτηκε το όνομα αυτό γιατί μπορεί να το φέρει τόσο ένας άντρας όσο και μια γυναίκα δίνοντας (εμπορικό τρικ αυτό) τη δυνατότητα στο άσμα να τραγουδιέται από φωνές ανεξαρτήτως του φύλου του/της κατόχου.  

Το δε όνοματεπώνυμο ανήκει σε μια γραμματέα της δισκογραφικής που στέγαζε μουσικά τον Kristofferson, την Bobbi McKee!

5. Tom Waits - Tom Traumbert's Blues (Four Sheets To The Wind In Copenhagen)

στίχοι

Ποιος ήταν αλήθεια ο Tom Traubert; Κάποιος φίλος, φίλου, φίλου του Tom Waits (λένε οι θρύλοι που διαχέονται μεταξύ των μουσικόφιλων), που πέθανε στη φυλακή. Κάποιος φίλος, φίλου, φίλου που ξόδεψε όλη την προηγούμενη, πληγιασμένη ζωή του περιφερόμενος στις φτωχογειτονιές των άρρωστων και των απόκληρων.  Σε δρόμους που τριγύρισε και ο ίδιος ο Waits μεθώντας και ξερνώντας για να γνωρίσει από πρώτο χέρι τις αντανακλάσεις του κ. Traubert πριν γράψει τους κινηματογραφικά συναρπαστικούς στίχους του υπέροχου και εμβληματικού αυτού τραγουδιού.

Κι αν θέλουμε να εξετάσουμε την καταγωγή του Tom Traubert, θα εικάσουμε πως είναι μάλλον Αυστραλός μιας και  το ρεφραίν του τραγουδιού στηρίζεται στον ανεπίσημο εθνικό ύμνο της χώρας των καγκουρό το Waltzing Matilda.

6. Marianne Faithfull - The Ballad Of Lucy Jordan

στίχοι

Πάμε στην περίπτωση της Lucy Jordan τώρα. Μιας γυναίακας που θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε από τις χιλιάδες νοικοκυρές που μέχρι την ημέρα που ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού της σπέρνοντας φωνές και κατάρες στους περαστικούς δεν διέφερε σε τίποτε από οποιαδήποτε άλλη μεσοαστή: Ο σύζυγος στη δουλειά, τα παιδιά στο σχολείο, η τηλεόραση, τα λουλούδια στο βάζο, το φαγητό στο φούρνο και όλα τα νεανικά της όνειρα ματαιωμένα.

Λίγο πριν όλα αρχίζουν να στροβιλλίζονται και χαθούν σε ένα πορτοκαλί fade out στο κρεβάτι του τοπικού ψυχιατρείου, η Lucy απολαμβάνει – δεμένη στην καρότσα του ασθενοφόρου - την κούρσα που πάντα ονειρευόταν στους δρόμους …του Παρισιού.

Κατά την προσωπική μου άποψη δεν είναι απίθανο ο Shel Silverstein, ο συνθέτης του τραγουδιού να εμπνεύστηκε από τα παρεμφερούς θεματολογίας «Ημερολόγια της Ήντιθ» της Πατρίσια Highsmith πριν το παραδώσει στην μία και μοναδική Marianne που κυριολεκτικά ενσάρκωσε τη Lucy.

7. Τhe Kinks - David Watts

στίχοι

Τυπική περίπτωση πετυχημένου από τα γεννοφάσκια του τύπου ο David Watts. Γοητευτικός, αθλητικός, με ηγετικά προσόντα και «κάτοχος» μιας άνετης, ανέμελης και ευχάριστης ζωής. Και προπάντων υπαρκτός. Όλα όσα συνετέλεσαν και δικαιολόγησαν δηλαδή την εκδήλωση κατάφορης ζήλειας προς το πρόσωπό του που ένιωσε το ασχημομούρικο εργατόπαιδο του διπλανού θρανίου, ο συμμαθητής του (ο μεγάλος και τρανός κατ’ εμέ) Ray Davis. 

Μια ζήλια που οι πηγές της ενίοτε αναζητούνται και σε έναν υποβόσκοντα ερωτισμό. Γεγονός που δεν το λεν οι ‘κακές γλώσσες’ μόνο αφού ο κ. David Watts συχνά εξεδήλωνε ένα κάποιο ρομαντικό ενδιαφέρον προς τον αδελφό (και έτερο μέλος των Kinks), τον δηλωμένα αμφισεξουαλικό Dave.

Έξοχη και η διασκευή των Jam φυσικά.

8. The Dukes Of Stratosphear - You are a good man Albert Brown 

στίχοι

Πάμε τώρα στον καλό άνθρωπο, τον Albert Brown τον ήρωα των Dukes Of Stratosphear που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από κάποιο τραγούδι των Kinks τόσο ο ίδιος όσο και η μουσική που πλαισιώνει την ωδή σε αυτόν.

Ο μεθυσμένος κ. Albert  με το κοινότατο επώνυμο που κάποτε πολέμησε στον πόλεμο, εκεί που χρειάστηκε να σκοτώσει κι αυτός μερικούς ανθρώπους, τώρα κερνάει, πεσμένος στα πατώματα, άλλη μια γύρα τους θαμώνες του μπαρ.  Ο καλός κ. Albert  είναι η ενσάρκωση ενός – δύσκολα θα τον έλεγες αξιοπρεπή – ξεπεσμού με το αλκοόλ να είναι τόπος εξορίας του συνταξιούχου, που κρύβουμε (σχεδόν) όλοι μέσα μας, ηλικιακά, εργασιακά ή πνευματικά.

Εμπνευσμένος σύμφωνα με τους συνθέτες του από ένα διήγημα του Φραντς Κάφκα (In The Penal Colony), ο με τον τρόπο του ψυχεδελικός αυτός χαρακτήρας όμως είναι κατά το ήμισυ μόνο φανταστικός. Με το όνομα Albert Brown υπήρχε ένας Αμερικανός βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1905 –2011) ο οποίος μάλιστα ήταν από τους τελευταίους εναπομείναντες επιζώντες της διαβόητης πορείας θανάτουτου  Bataan που υπέβαλε ο αυτοκρατορικός στρατός της Ιαπωνίας δεκάδες χιλιάδες αιχμαλώτους.

Ίσως επίση ο τίτλος να είναι μια παράφραση της βασισμένης στους χαρακτήρες του Peanuts  του κομίστα Charles M. Schulz, «You're a Good Man, Charlie Brown» του 1967 .

9. Pink Floyd - Arnold Lane

στίχοι

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στην κατηγορία των υπαρκτών προσώπων ανήκει ο ψυχεδελικός σουρεαλιστικός και μυστηριώδης κ. Arnold Layne. Ο διαβόητος κατά Floyd κ Layne που έκανε την αγάπη του για cross-dressing χόμπι, κλέβοντας για ίδια χρήση σουτιέν και γυναικεία εσώρουχα από τις απλωμένες μπουγάδες των γειτονισσών του (των μανάδων του Syd Barrett και του Roger Waters συμπεριλαμβανομένων - . 

Τουλάχιστον στη διαδραματιζόμενη μέσα στο τραγούδι υπόθεση ο Arnold την πατάει και συλλαμβάνεται, στην πραγματικότητα κανείς δε γνωρίζει την τύχη του όμως.

Όλα αυτά στα πέριξ  της ευρύτερης περιοχής του Cambridge,

10. The Allman Brothers Band - In Memory of Elizabeth Reed

Υπαρκτό πρόσωπο. Χειραφετημένη και σπουδαγμένη καλλονή, αγρότισσα, σύζυγος του ομοσπονδιακού λοχαγού Briggs Napier και μητέρα 12 παιδιών η Elisabeth Reed.

Με το σύζυγό της, τον πρώην ομοσπονδιακό λοχαγό Briggs Napier λειτούργησαν μάλιστα μια pub στις αρχές του 1900. Σύμφωνα με τα αρχεία των ΗΠΑ, γεννήθηκε τον 19^ο αιώνα  (1845) και πεθαίνοντας πλήρης ημερών το 1935, τάφηκε στο νεκροταφείο του Rose Hill. Εκεί που μαζεύονταν οι Allman Brothers και εκμεταλλευόμενοι την απόλυτη ησυχία του εμπνέονταν και συνέθεταν τις μουσικές τους.

Ο κιθαρίστας της μπάντας Dickey Betts επέλεξε τυχαία το όνομα της Elisabeth Reed από τα εκατοντάδες μνήματα για να τιτλοφορήσει την επτάλεπτη αυτή ορχηστρική του σύνθεση μη θέλοντας να αποκαλύψει το όνομα του ανθρώπου που πραγματικά τιμούσε συνθέτοντάς το.

Για την ιστορία, όχι μακριά από τον τάφο της Elisabeth Reed, βρίσκονται πλέον θαμμένοι οι  Berry 

11. Dexy's Midnight Runners - It's o.k. John Joe

στίχοι

Εδώ, ο John Joe, ο ήρωας του τραγουδιού των Dexys υπήρξε πραγματικά. Μόνο που ήταν κορίτσι και πιθανότατα να ήταν μόνο λόγω ποιητικής αδείας που ο αμφισεξουαλικός Kevin Rowland του άλλαξε το φύλο. 

Η Johanna λοιπόν, την οποία συνάντησε κάποτε στη Σουηδία – άγνωστο αν είναι Σουηδή -  έπειτα από μια σύντομη μόλις γνωριμία πήρε το θάρρος και του έστειλε ένα μήνυμα ρωτώντας τον ένα απλό ερώτημα: «Πιστεύεις στην αγάπη;»

Όντως πιστεύω στην αγάπη, της απάντησε, παρότι δεν ξέρω τίποτα για αυτή. Ξέρω μόνο πως είναι να εξαρτάσαι από τους ανθρώπους. Την αμέσως επόμενη στιγμή το ίδιο αυτό το απαντητικό του γράμμα το μελοποίησε και το έβαλε στο δίσκο με τον οποίο επέστρεψαν στη δισκογραφία πολλά χρόνια μετά το τελευταίο τους πόνημα οι αγαπημένοι μου Dexys. 

Εδώ μπορείς να ακούσεις την πρώτη version του τραγουδιού. το εξίσου συγκινητικό "It's ok Johanna".

12. Συνθετικοί – Σταύρος Κοσμά Πέτρης

Ο καταραμένος αυτόχειρας, ο ξαναβαφτισμένος για ευνόητους λόγους Σταύρος Πέτρης του Κοσμά, και η παλιά και τραγική του ιστορία έρχεται να συμπληρώσει τέλος τούτη τη λίστα. O νησιώτης που ήθελε να τον λένε 'Άνεμο' έζησε 103 χρόνια πριν εξουθενωμένος από τα οσα κακά του συνέβαιναν.

Το μόνο παραπάνω στοιχείο που κατάφερα να σταχυολογήσω μέσα από τα απέραντα χάη του διαδικτύου είναι πως το "Σταύρος Κοσμά Πετρής” βγήκε απο μία πραγματική συζήτηση που είχαν κάποιοι ηλικιωμένοι θαμώνες σε ένα καφενείο στην Δραπετσώνα και στο οποίο έτυχε να βρίσκεται λαθρακουστής ο Αποστόλης Λοβέρδος, ο στιχουργός του συγκεκριμένου τραγουδιου,ο οποίος και την κοινώνησε προς τα έξω.

Ρώτησα για περισσότερες πληροφορίες για το 'Σταύρο Πέτρη του Κοσμά', τον έτερο Συνθετικό, τον Διονύση Αυγερινό και αυτός μου επιβεβαίωσε την ιστορία. Παραθέτω την απάντησή του:

" Το ονομα Σταυρος (του) Κοσμα Πετρης ειναι συμβολικο. Ειναι μια ιστορια που ειχαμε ακουσει σε ενα καφενειο στην Δραπετσωνα και αναφεροταν σε εναν πολυ ευαισθητο και απροσαρμοστο ανθρωπο σε ολες τις κοινωνικες προσταγες. Σαν φυση ηταν πολυ ελευθερος και πολυ ανατρεπτικος. Το αποτελεσμα ηταν να απομονωθει απ ολους και ολα και καποια στιγμη δεν αντεξε και αυτοκτονησε με μαχαιρι. Ολα αυτα συνεβησαν 80 χρονια πριν τοτε που ακουσαμε την ιστορια του. ηταν το 1992"

Πλέον έχω δυστυχώς τη σιγουριά πως ο 'Σταύρος' και η τραγική του ιστορία είναι αμφότερα αληθινά μέχρι το κόκκαλο.  

#

Ποιούς μπορεί να έχω ξεχάσει; Κάθε υπενθύμιση κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη!

 υγ. Η λίστα αρχικά ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη, αποφάσισα όμως να αφήσω εκτός όλες εκείνες τις καταγραφές που αφορούσαν πρόσωπα τα οποία μπορεί εγώ να μην γνώριζα (όπως αποδείχτηκε) μεν, παρόλο που υπήρξαν ιστορικά και κάποια πό αυτά διάσημα (ακτιβιστές, καλλιτέχνες. δολοφόνοι, παρουσιαστές κλπ), δε.

13+1 υποσυνείδητα μηνύματα: ένας δαιμονισμένος χαβαλές

Phantom's  Reel 2 Reel Tape Recorder

 Η ιστορία με τα ανάποδα ηχογραφημένα μηνύματα στη μουσική, τα κρυμμένα - άλλοτε επιμελώς κι άλλοτε όχι - μυστικά μέσα στα τραγούδια δεν είναι καινούρια. Αντιθέτως έχει ταλαιπωρήσει τη φαντασία άπειρων μουσικόφιλων, των γονιών τους, των παπάδων της γειτονιάς τους, κάμποσων δημοσιογράφων, πολλών αργόσχολων και ουκ ολίγων συνωμοσιολόγων Κι αν κάποιος θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί (και να ξεμπερδέψει μια και καλή με το θέμα) πως πρόκειται για λαϊκές (pop) μυθοπλασίες φτιαγμένες και γιγαντωμένες από καταστροφολογικές μονομανίες ψεκασμένων μυαλών της τελευταίας από τις παραπάνω κατηγορίες, η πραγματικότητα θα τον διέψευδε.

Κι αυτό διότι στην περίπτωση των ενσωματωμένων μέσα στον κορμό των τραγουδιών, αντίστροφων αυτών ηχογραφήσεων, εκεί που υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Το Backmasking είναι μια τεχνική καταγραφής κατά την οποία ένας ήχος ή ένα μήνυμα ηχογραφείται σκοπίμως αντίστροφα από εκείνη τη φορά με την οποία θα αναπαραχθεί τελικά. Κατά την αναπαραγωγή του δε, η ύπαρξή του δεν γίνεται πάντοτε αντιληπτή από το αυτί του ακροατή.

Η τεχνική αυτή διαδόθηκε από τους Beatles, το 1966 όταν τη χρησιμοποίησαν ευρέως στη δημιουργία του άλμπουμ τους Revolver. Έκτοτε έχει χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές από καλλιτέχνες, παραγωγούς και ενορχηστρωτές είτε για διαφημιστικούς και εσκεμμένα προβοκατόρικους σκοπούς είτε για λόγους προπαγάνδας (το σπανιότερο κατ’ εμέ) ή απλά λόγους αισθητικής. 

Παρόλη την ευρεία διάδοσή της όμως, η τεχνική αυτή φαντάζει ακόμα και σήμερα αμφιλεγόμενη σε πολλούς. Νομίζω είναι κυρίως οι φασαριόζικες χριστιανικές οργανώσεις που συντηρούν τη διαβολή και την ενοχοποίηση (για ποια εγκληματα όμως;) του backmasking. Όχι τόσο για την εν γένει καταδικαστέα μεταφορά υποσυνείδητων μηνυμάτων όπως θα φανταζόμουν (άραγε περνούν πραγματικά αυτά τα μηνύματα στον ακροατή;) όσο για το διαβολικού (με ή χωρίς εισαγωγικά δεν είναι της παρούσης) περιεχομένου μερίδας εξ αυτών. Ποιος δε θυμάται τη δίκη των Judas Priest στα τέλη της δεκαετίας του '80 όταν κατηγορήθηκαν πως το καμουφλαρισμένο "do it" στο τραγούδι τους Better by you, Better than me εξώθησε  στην αυτοκτονία έναν δεκαοχτάχρονο.

Φανατικός κι εγώ της έρευνας και των trivia καθώς είμαι είπα να συντάξω μια λίστα με τα 13+1 αγαπημένα μου αντίστροφα μηνύματα τα οποία ως επί των πλείστων ανήκουν στην κατηγορία της ευφυούς συνθηματολογίας, της τρισμέγιστης προβοκάτσιας και του άριστου χαβαλέ (όχι δεν συμπεριέλαβα τη σατανική Μαρινέλλα σε αυτή). Με τη λίστα ανά χείρας πλέον, επιστρατεύω την τεχνολογία του ταπεινού μου υπολογιστή και αφού εντοπίζω τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις … ωάνρεπ αιμ υοδ ςερώ οτ αμυεγόπα ςητ ςήκαιρηΚ ςατνογυόκα αιδύογαρτ αδοπάνα.

Η ΛΙΣΤΑ 

(Πατώντας τον τίτλο του τραγουδιού ακούς το κανονικό τραγούδι, ενώ εγώ παραθέτω το αντεστραμμένο δείγμα) 

1. The Beatles – I’m So Tired 

1968 Νομίζω πως δικαιωματικά το νο1 με το οποί θα ξεκινήσω ανήκει στους Beatles. Ήταν το 1968, όταν ο αστικός μύθος ήθελε τον Paul McCartney νεκρό και οι θρυλική τετράδα σκοπίμως ή όχι δεν έκανε και πολλά για να τον καταρρίψει. Αντιθέτως. Μεταξύ πολλών άλλων ...δεδομένων, στο White Album, η κατάληξη του «I’m So Tired» αν παιχτεί ανάποδα δίνει μεγάλα αποθέματα τροφής και διαφήμισης στους ενδιαφερόμενους αφού ακούγεται ως: 

"Paul is a dead man. Miss him. Miss him. Miss him."

2. Pink Floyd – Empty Spaces 

1979 Στο Νο2 θα συναντήσουμε το κλασσικό Empty Spaces των Floyd, διάσημο όχι μόνο λόγω της ύπαρξής του στο The Walla αλλά και για το «υπόγειο» μήνυμα που καμουφλαρισμένο στην εισαγωγή του δεν γίνεται αντιληπτό στην καθως πρέπει ακρόασή του. Εκεί – και λίγο πριν φωνάξουν τον Roger Waters στο τηλέφωνο – ακούγεται μία συγχαρητήρια πρόσκληση στον τυχαίο ακροατή (ή μήπως στον Syd Barrett) :

"...congratulations. You've just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the funny farm, Chalfont" (voice in background) "Roger! Carolyne is on the phone!" "Ok"

3. Dukes Of Stratosphear - The Mole From The Ministry 

1985 Ανέκαθεν πολιτικοί οι XTC και το alter ego τους, οι Dukes Of Stratosphear, ηχογραφούν ένα περίεργο δευτερόλεπτο στο τέλος του Barrett-ικού ψυχεδελικού “The mole…” . Το δευτερόλεπτο αυτό το αναποδογυρίζω, το τεντώνω αρκετά παραπάνω και ανακαλύπτω την κρυμμένη δήλωση: 

"You can fuck yourself with your atom bomb."

4. Oingo Boingo - Cry Of The Vatos 

1983 Την ίδια ώρα οι Oingo Boingo δεν αντιστρέφουν μονάχα την ηχογράφηση αλλά και την ίδια την παράδοση που θέλει σατανιστικά μηνύματα να αντηχούν κάθε που συνδέεις τον κυκλικό ιμάντα του πικάπ σου σε οχτάρι (ο αναλογικός τρόπος αντίστροφης ακρόασης). ΄Ένα Χριστιανικότατο ξέσπασμα κουλουριάζεται αντεστραμμένο στους στίχους των αντιρρησιών Αμερικάνων Oingo Boingo:

("Just once or twice is good for your soul / Praise God! Brothers and sisters! / Accept Jesus into your heart and you will saved! / You will receive everlasting life / Listen to me, I've sinned, I know / Praise Jesus and you will be saved, saved, saved / Praise God, you are healed, healed, healed.")

5. Soundgarden – 665 

1988 Παρόμοια και η περίπτωση των Soundgarden οι οποίοι προσπάθησαν να αφήσουν ένα διαολικό μήνυμα στο τραγούδι τους 665 που κλείνει το ντεμπούτο τους Ultramega OK. Ο Chris Cornell και η παρέα του προσπάθησαν να αφήσουν ένα …διαολικό μήνυμα στο τραγούδι τους 665 αλλά μάλλον ένα πρόβλημα δυσλεξίας, μια λάθος τηλεφωνική κλήση, τους έκανε τελικά εκτός από έναν παρολίγο «σωστό» τίτλο να αφήσουν μήνυμα στον … Άγιο Βασίλη:

"Santa, I love you baby. My Christmas king. Santa, you’re my king. I love you, Santa baby. Got what I need."

6. The Mothers of Invention - Hot Poop

1968 Ο Frank Zappa τώρα, εδώ με τους Mothers of Invention, χρησιμοποιεί τους λογοκριμένους οργίλους στίχους του "Mother People" από το περίφημο We're Only in It for the Money άλμπουμ του. Αρνούμενος την καταδίκη τους, τους αντιστρέφει και τους επισυνάπτει στο τέλος του "Hot Poop": 

"Better look around before you say you don't care, / Shut your fucking mouth about the length of my hair, / How would you survive / If you were alive, / Shitty little person?"

7. Tool – Intension

2006 Αν μη τι άλλο είρωνες οι Tool, σε μια από τις ηρεμότερες δουλειές τους καλοπιάνουν εδώ τις δεύτερες τη τάξει εχθρικές προς τη μέθοδο του backmasking οργανώσεις. Εκείνες των γονέων:

“Listen to your mother. Your father is right. Work hard. Stay in school. Listen to your mother. Your father is right. Listen to your mother. Your father is right.”

8. David Bowie - Move On 

1979 Στο άλμπουμ Lodger του 1979 ο David Bowie υπάρχει το Move On, το οποίο όταν το ακούς όλο και κάτι σου θυμίζει. Αν το ψάξεις λίγο καλύτερα (που σημαίνει να το παίξεις ανάποδα) θα αντιληφθείς σε δευτερόλεπτα ότι ουσιαστικά είναι το αριστούργημα “All The Young Dudes”, το οποίο στην πραγματικότητα ο ίδιος – αν και συνθέτης του - δεν το κυκλοφόρησε (επίσημα) ποτέ αλλά αντιθέτως το χάρισε στον Ian Hunter και τους Mott The Hoople. 

Το αυτό με τον David Bowie έχουν πράξει και οι γνωστοί «φαρσέρ» της μουσικής βιομηχανίας, They Might Be Giants. Αν ακούσεις ανάποδα το "On Earth, My Nina" ουσιαστικά θα ακούσεις ένα άλλο τραγούδι τους (το οποίο μάλιστα σε αυτή την «κανονική» μορφή κυκλοφόρησε χρόνια αργότερα) το "Thunderbird". 

9. They Might Be Giants – Which Describes How You're Feeling 

1984 Οι άτακτοι προβοκάτορες TMBG γνωστοί μουσικοί φαρσέρ το κάνουν αυτό συνέχεια (όπως και στο τραγούδι τους με τον προφανέστατο τίτλο "Subliminal" (Υποσυνείδητο)). Παρόλα αυτά εδώ αξίζει να τους μνημονεύσω για την demo εκτέλεση του "Which Describes How You're Feeling”, το οποίο αν παίξεις ανάποδα (κι αυτό κάπου στο 29ο λεπτό της κυκλοφορίας) δίνει το παρακάτω μήνυμα:

"They Might Be Giants wanted to include a verse about the suffering people in the world, but we couldn't figure out where to put it into the song". 

10. The B-52's - Detour Thru Your Mind 

1986 Δέκα με τόνο! Λίγο πριν το τέλος του τραγουδιού τους από το Bouncing off the Satellites, η φοβερή παρέα από την Αθήνα της απέναντι όχθης, δίνει ίσως το καλύτερο και αστειότερο κρυπτογραφημένο μήνυμα της λίστας, το οποίω δεν μπορώ να μη μεταφράσω: «Έθαψα τον παπαγάλο μου στην πίσω αυλή. Ωχ, όχι, παίζεις το δίσκο ανάποδα! Πρόσεχε, μπορεί να καταστρέψεις τη βελόνα του πικάπ. ")

"I buried my parakeet in the backyard. Oh no, you're playing the record backwards. Watch out, you might ruin your needle."

11. The Fiery Furnaces – Tropical Iceland

2008 Στην 7’’ έκδοση του τραγουδιού η γλυκύτατη Ελεονόρα και ο αδελφός της (Matthew and Eleanor Friedberger) με τις ελληνικές ρίζες έχουν προσθέσει μία ακόμη στροφή. Αυτή μπορεί να μοιάζει ακαταλαβίστικη στη ροή του τραγουδιού, εκείνος όμως ο αργόσχολος που θα ασχοληθεί και θα την αντιστρέψει θα ακούσει μέρη των αρχικών στίχων και των τελικών, αναμεμειγμένων έτσι ώστε να ακούγονται ως εξής: 

And if you ever need some hash or weed, You won't be gettin' it here

Just take off into the bumpy sea, Go to Denmark, man, oh it's so near

12. Franz Ferdinand – Michael 

2004 Έτερος συμπατριώτης μας (και κάποτε σύντροφος της Ελεονόρας που συναντήσαμε λίγο πιο πάνω) ο Alex Capranos των Γλασκωβέζων Franz Ferdinand κρύβει ένα καθόλα τρυφερό ανάποδο μήνυμα μέσα στους ομοερωτικούς στίχους του «Michael», μια συμβουλή στον δερματοντυμένο πρωταγωνιστή των στίχων καθώς τον περιγράφει σαν ήρωα του Φασμπίντερ . 

"She worries about you, call your mother”

13. The Sisters of Mercy - Vision Thing 

1990 Από το κύκνειο άσμα των Sisters Of Mercy η επόμενη επιλογή. Στο ομόνυμο του άλμπουμ τραγούδι περιέχεται μια αντεστραμμένη φράση από το φιλμ «Αποκάλυψη Τώρα» που δυναμιτίζει τα σχόλια των Αμερικάνων φίλων της μπάντας: 

"Only the Americans would build a place like this in middle of the jungle. Only the Americans would want to."

14. ELO - Fire On High 

1975 Τέλος οι ELO στην ανάποδα παιγμένη εισαγωγή του “Fire On High” (από ένα δίσκο που βρίθει αντεστραμμένων υποσυνείδητων - και καλά) μηνυμάτων - δίνουν ίσως το φινάλε που αξίζει σε αυτήν την ανάρτηση καθώς διαπιστώνουν ότι η μουσική μπορεί να είναι αντιστρέψιμη, ο χρόνος όμως ποτέ! (ούτε αυτός που σπαταλάει κάποιος για να ακούει τραγούδια ανάποδα αλλά ούτε κι εκείνος που απαιτείται για το διάβασμα ετούτης της ανάρτησης):

"The music is reversible, but time is not. Turn back! Turn back! Turn back!"]]

Διασκεδαστική τουλάχιστον για εμένα ετούτη η λίστα. Σίγουρα υπάρχουν δεκάδες άλλα τέτοια τεχνάσματα που εμπίπτουν επίσης στην προβοκατόρικη αντίληψη των προαναφερθέντων και δεν καταγράφηκαν. Αν θέλει κάποιος εννοείται πως μπορεί να συμπληρώσει τη λίστα αυτή στο χώρο των σχολίων.

ενα σαββατοκύριακο σταθμός

"Αγαπητό ημερολόγιο,

σήμερα ευχαριστήθηκα εκπομπή. Δεν είναι τόσο τα λόγια στο μικρόφωνο, οι ιστορίες και τα trivia ή οι φίλοι και ακροατές που συμμετείχαν από  τα όποια μέρη ξυπνούν, ζουν, εργάζονται, ευτυχούν ή όχι και αράζουν. Ήταν τα τραγούδια τα ίδια σήμερα. Οι επιλογές, οι ενορχηστρώσεις και η θεματολογία τους η ηχητική, το πώς ταίριαξαν το ένα με το άλλο, το πώς συνέπλεξαν ανά διαστήματα τις νότες τους. Ο Δήμος Μούτσης με τους CAN. Αυτή η λίστα με τα επιλεγμένα τραγούδια, κατά τη γνώμη μου σκότωνε!".

Νομίζω, έτσι θα ξεκινούσα τη σελίδα της 26^ης Σεπτεμβρίου 2014 του ημερολογίου μου αν φυσικά είχα ένα. Ίσως πάλι να ξεκινούσα με το ουρλιαχτό και τον ήχο λαμαρινών που συγκρούονται που τρύπωσαν από το δρόμο στο υπνοδωμάτιό μου στις 6 παρά κάτι το πρωί κι αφού πρώτα ξύπνησαν τη συνείδησή μου κι έπειτα εμένα μας έστειλαν αμφότερους στο πεζοδρόμιο εν ώρα καταιγίδας. Γραφικός εγώ, να μουσκεύω με εσώρουχα και παντόφλες, κυρία η συνείδηση κουκουλωμένη το σωστό και το δίκαιο.

Δε θα τα γράψω όμως πουθενά, σε καμία σελίδα χαρτιού, καθώς δεν έχω – ποτέ δεν είχα – ημερολόγιο. Κι εδώ στα ηλεκτρονικά χνάρια του ιστολογίου το πολύ-πολύ να αναφερόμουν στον ανηλεή καυγά με τις βρισιές και τις σφαλιάρες στον οποίο επιδόθηκαν υπό βροχή  σήμερα το πρωί δυο τύποι, ένας ταξιτζής κι ένας με μηχανάκι, που μόλις είχαν τρακάρει.

Όποιος/α επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το σημερινό μπητλικό επεισόδιο της εκπομπής και να ευχαριστηθεί τη μελέτη στο Tomorrow Never Knows, δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού, κατευθείαν από εδώ:

131st lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

Το δε σημερινό ΥΠΕΡΟΧΟ playlist είναι εδώ:

• The Kinks - Helga
• The Chameleons - Second Skin
• The Boo Radleys -  Wish I Was Skinny
• Elliott Smith - Baby Britain
• Jay Atwood & Susan Maccorkle - Tomorrow Never Knows
• The Moody Blues - Evening (The Sunset, Twilight Time)
• Los Shakers - Espero Que Les Guste
• Neil (from The Young Ones) - Hole In My Shoe
• Nick Nicely - 49 Cigars
• Chemical Brothers - The Private Psychedelic Reel
• The Three O'clock - As Real As Real
• Paul McCartney - Momma Miss America
• Black Mountain - Druganaut
• Δημος Μουτσης & ορχήστρα - Εισαγωγή (Dimos Moutsis  & orch. - intro)
• Can - Oh Yeah
• Timothy Leary - The Psychedelic Experience (excerpt)
• Krzysztof Komeda - Rosemary's Baby - Main Title (Lullaby)
• The Dukes of Stratosphear - The Mole From The Ministry
• The Beatles - Within you without you - Tomorrow Never Knows
• Swans - No Cure For The Lonely
• Television Personalities - A Stranger To Myself
• Sissy Spacek - John You Went Too Far This Time
• Of Montreal - Everything Disappears When You Come Around
• Spoon - The Beast And Dragon, Adored
• Nikki Sudden - Pin a Rose On Me
• Flaming Lips -  Love Yer Brain
• Tame Impala - Feels Like We Only Go Backwards

υγ1. The Breakfast Sessions

Αύριο το πρωί (12;00-2;00) θα βρίσκομαι ξανά στον indieground. Όχι δεν έχω εκπομπή. Θα περιοριστώ στυς ρόλους του ηχολήπτη, του περι τεχνικών θεμάτων δασκάλου, και του ξε-αγχωτή καθώς δύο καλοί φίλοι, ο Νεκ (ο γνωστός Νεκ των απογευματινών μας έκτακτων εκπομπών) και η Χριστίνα ( πρώτη φορά θα συστηθεί ραδιοφωνικά αύριο) ξεκινούν το Breakfast Sessions. Για το οποίο φυσικά μου ζήτησαν να τους φτιάξω το αφισάκι της εκπομπής. Κι εγώ στους φίλους δε χαλάω χατήρια:

υγ2. Dance to the Indieground

 Το δε Σαββατόβραδο κι αφού αποχαιρετήσουμε με αλκοόλ (ακόμα) μια φίλη που μεταναστεύει, στη Γερμανία αυτή, θα καταλήξουμε στο πάρτυ του indieground ο οποίος γιορτάζει τα 6 του χρόνια.

κι έχει και καινούριο λογότυπο

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό 

Σαββατοκύριακο σε όλους.

Cure vs. Smiths, 14 και 1 ασκήσεις πόλωσης

Ήταν τις προάλλες όταν μου τηλεφώνησε ο φίλος Κ, γνωστός μουσικόφιλος και κατά τα γνωστά ορεξάτος για κουβέντα. Είπαμε τι είπαμε, χαίρετε, πως τα πάμε, και τα λοιπά, όλα καλά τα συμφωνήσαμε γνωρίζοντας αμφότεροι πως τα πράγματα (για τον καθένα για διαφορετικούς λόγους) έχουν κομμάτι απασφαλίσει. Έτσι αφού είπαμε 2-3 κουβέντες αποφεύγοντας τεχνηέντως κι επί τούτου τα στριφνά της καθημερινότητας μου έθεσε ξανά ένα από τα προαιώνια ερωτήματα που βασανίζουν τους φίλιους κύκλους μου.

 - Smiths ή Cure, λέμον;

[Μου έρχονται αντανακλαστικά οι ατέλειωτες ώρες ακρόασης που έχω ρίξει στους δίσκους τους, τους καυλωμένους δερβίσικους χορούς με τ’ Αγόρια που δεν κλαίνε ή την απολαυστική αγωνία που νιώθω για δεκαετίες τώρα, κάθε φορά που η βελόνα του πικάπ ξεκινάει να μου πει την ιστορία της Σάρλοτ, ή εκείνη με τη δολοφονία του Άραβα, ή τη φωτιά στο Κάιρο, ή την άλλη με τους κρεμαστούς κήπους, την Εμ, τα 17 δευτερόλεπτα, το δάσος, το τραγούδι απ’ το Κυότο.  Εννοείται, δε λέω, πως στιχουργικά οι Cure μάλλον υστερούν των Smiths με την επιγραμματική, συμβολιστική τραγουδοποιία του κ. Smith. Παρ’ όλα αυτά τη de profundis ποίηση (;) του Morrissey τη θεωρώ συγκλονιστική μεν, τη μελοποίησή της όμως συχνά πυκνά την αποφεύγω γιατί μου αφήνει ένα  ανικανοποίητο.]

- Cure φυσικά του απαντάω στο δευτερόλεπτο. 

Κάπως έτσι  άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου η ιδέα για τούτη την ανάρτηση. Κόντρες που έχουν τροφοδοτήσει κουβέντες, τσακωμούς για δεκαετίες, την ώρα που οι περισσότεροι ακούμε και τις δύο πλευρές των αντιπάλων με τον ίδιο (που λέει ο λόγος) σεβασμό.

Ρίχνω λοιπόν λάδι στη φωτιά, δυναμιτίζω το ήρεμο κλίμα και βάζω στο τραπέζι 14 και 1 καθοριστικά ερωτήματα - ασκήσεις πόλωσης σε τεράστια θέματα ήσσονος σημασίας (είθε τα διλήμματα στη ζωή μας να ‘ναι αυτά):

1. The Beatles vs. The Rolling Stones
2. Grateful Dead vs. Jefferson Airplane
3. MC5 vs. The Stooges
4. Deep Purple vs. Led Zeppelin
5. Sex Pistols vs. The Clash
6. The Cure vs. The Smiths
7. Green on Red vs. The Dream Syndicate
8. Blur vs. Oasis
9. U2 vs. R.E.M.
10. Pixies vs. Sonic Youth
11. Pearl Jam vs. Nirvana
12. Miles Davis vs. John Coltrane
13. Ennio Morricone vs. Nino Rota
14. Μ. Θεοδωράκης vs Μ. Χατζιδάκις
15. Τρύπες vs. The Last Drive

Δυστυχώς μια μεγαλεπήβολη διαδραστική δημοσκόπηση (αυτή με τα κουμπάκια και τα τικ και το view results) που μου πήρε ώρες να την οργανώσω και θα φαινόταν έτσι,

δε φαίνεται να δουλεύει σε κανέναν browser οπότε όποιος/α θέλει μπορεί να αφήσει σχόλιο με τις επιλογές του/της.

Χειρόγραφα λοιπόν το 1 - 2 - Χ (το Χ δε σημαίνει ...ισοπαλία αλλά έλλειψη ενδιαφέροντος για την κόντρα) με ή χωρίς αιτιολογία.

μια μάχη που έμεινε στα χαρτιά

Οι δικές μου απαντήσεις εντωμεταξύ είναι: The Beatles (εννοείται ή θα με πεις φλώρο;) , Led Zeppelin (αλλά δεν πολυκαίγομαι),  Jefferson Airplane (δαγκωτό), The Stooges, The Clash, The Cure (τα είπαμε παραπάνω), Green On Red (εδώ θα προτιμούσα να μπορούσα να απαντήσω τους D.S.), Blur (μπορεί να μην έχουν Wonderwall αλλά ευτυχώς που είναι οι Blur), REM (δυσκολεύτηκα εδώ), Pixies (γιατί  με αυτούς μυήθηκα) , Nirvana, Miles Davis, Nino Rota  ή μάλλον Ennio Morricone (εδώ ίδρωσα να βγάλω ετυμηγορία), Μάνος Χατζιδάκις (δαγκωτότατοo), Τρύπες (too many of my yesterdays)

1-2-2-Χ-2-1-1-1-2-1-2-1-1-2-1

υγ. Τα μόνο ερώτημα που δεν έθεσα είναι τα Pink Floyd vs. Yes γιατί δε θέλει και ρώτημα  καθώς και το Βισση vs Βανδή που δεν μας ενδιαφέρει. Ή κάνω λάθος?

Post by Lemonostiftis Lemon.

τα τρία πόσο;

 

Η μέθοδος των τριών. Απίθανο marketing - προσφορά γνωριμίας στο Μοναστηράκι την Κυριακή που μας πέρασε: 1 ευρώ το ένα τεμάχιο, 2 ευρώ τα δύο! 

Μέχρι να αποκριθεί η κάμερα του κινητού μου, ένας αστραπιαίος κύριος παρεμβλήθη μεταξύ του φακού και του στόχου χαρίζοντας μου μια ένα ενσταντανέ του λαιμού του, φωτογραφία που για αναξήγητο λόγο με διασκεδάζει και την αναρτώ.

Από δίσκους τώρα (για όσους ενδιαφέρονται) η "σοδειά" δεν ήταν μεγάλη, είχε πάντως μια ιδιαίτερη ποικιλία: Metallica (με αυτό μέσα), Beatles (με αυτό), ένα 12ιντσο Poll που αγνοούσα την ύπαρξή του, και Βίκυ Μοσχολιού (με αυτό των Σπανού/Ελευθερίου μέσα)

Κι έπειτα, το απόγευμα της ίδιας μέρας στον indieground, σ' ένα εμβόλιμο επεισόδιο της εκπομπής "στον λεμονοστίφτη", το έκτο παρέα με τον Νεκ, ακούσαμε τις άριστες - κατά τη γνώμη μου - δικές του μουσικές επιλογές (εντάξει συνεισέφερα  μερικές κι εγώ). Ευχαριστούμε αμφότεροι όσους μας άκουσαν ζωντανά ελπίζοντας να ακουγόμασταν αρκούντως ψυχαγωγικοί.  Όσοι/ες θέλουν, μπορούν να ακούσουν το ηχογραφημένο αυτό δίωρο απ' ευθείας από εδώ:

78th lemon's indieground radio show ft Nek by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσουν το podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου (και στη σελίδα που ανοίγει το download 111.99 MB) :

click pic to download

 To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

Δυο εικοσιτετράωρα αργότερα κι ενώ ο ήλιος κατάφερε να γίνει αφόρητα καλοκαιρινός, εγώ κατασκοπεύω κρυμμένος πίσω από τις χαραμάδες των μισόκλειστων ματιών μου τα μέχρι χθες όμορφα πρόσωπα ανθρώπων που δε γνωρίζω να μεταμορφώνονται σε άσχημες μούρες, μορφάζοντας για να αποφύγουν το ρημαδοφώς. 

Ταυτόχρονα προσπαθώ να ενεργοποιήσω πρώιμα τις καλοκαιρινές μου άμυνες, προκειμένου να παραμείνω - εγώ και όχι ο ήλιος - υπεύθυνος των πράξεών μου. Καταρχάς αγοράζω καινούριο τζόκεϊ σε αντικατάσταση του απωλεσθέντος αγαπημένου μου.

Κι έπειτα ξεκινώ να κοιτάζω μόνο προς τα κάτω. Εκεί βέπω μια παπαρούνα (?)

 κι ένα βάτραχο που στοχάζεται μπροστά από ένα γκράφιτι. (!?)

Και τα δύο στον πεζόδρομο της Ερμού στο ύψος του Κεραμεικού, κατηφορίζοντας για το παζάρι του συνδέσμου των ρακοσυλλεκτών στην Τεχνόπολη.