Blue Beat In My Soul (& μια συζήτηση με τον Electric Looser)

το λογότυπο του Blue Beat In My Soul

Κι αν μέχρι στιγμής είχα ασχοληθεί με την θλίψη που μου προκαλούν τα παρατημένα από τους διαχειριστές τους μπλογκς, τα ψηφιακά κουφάρια που περιφέρονται - άλλοτε έχοντας κλείσει τον κύκλο ζωής τους, άλλοτε ημιτελή και πριν την ώρα τους -, στο διαδικτυακό σύμπαν, σήμερα θα ασχοληθώ με μια αρκούντως - ή μάλλον εντελώς - διαφορετική περίπτωση. Με μία ακούσια εξαφάνιση από προσώπου δικτύου, η οποία μου αφήνει την ίδια στυφή γεύση της έλλειψης. Ο λόγος για το:

Blue Beat In My Soul

Το Blue Beat In My Soul υπήρξε – ναι, δυστυχώς χρησιμοποιώ αόριστο – ένα ελληνικό ιστολόγιο/εγχείρημα, στημένο με καθαρό μεράκι και αγάπη για τη μουσική, μέσα από το οποίο διοχετευόταν αφειδώς, και για μια πενταετία περίπου, γνώσεις, πληροφορίες, ηχο-προτάσεις και κυρίως τόνοι μουσικής. Μουσικής που σπάνια θα συναντούσες αλλού (τουλάχιστον σε αναλογία ποσότητας-ποιότητας). Προσωπικές επιλογές, χωροχρονικές ηχητικές ανακαλύψεις, σπάνια άλμπουμ και σαρανταπεντάρια – από την τεράστια ομολογουμένως δισκοθήκη του διαχειριστή - , ριπαρισμένα βινύλια κομπλέ με τις φωτογραφίες των εξωφύλλων τους, ταινίες, reviews, βιογραφικά σημειώματα, τιμοκατάλογοι, προσεγμένα αυτοσχέδια compilations και best of, και ότι μπορεί να βάλει ο νους σου που έχει να κάνει με Soul, Funk, Jazz, Blues, Reagae/Ska, Pop/Rock, sixties και seventies θεματολογία, χωρίς να ξεχνάω τα ουκ ολίγα λησμονημένα Ελληνικά Pebbles, Soundtracks. (Δε νομίζω να αδικώ κάποιο tag του BBIMS)

Το BBIMS ήταν από τα πρώτα - και όχι μόνο μουσικά - μπλογκς με τα οποία ασχολήθηκα. Στο πολυπληθές ρόστερ των αναρτήσεών του έβρισκα πάντα πράγματα που αφορούσαν το μουσικό μου κριτήριο, που με ενημέρωναν ή κάπου-κάπου απλά με ξεκολλούσαν από τις δικές μου μουσικές εμμονές ιδεοληψίες. Φαντάζομαι στους ίδιους λόγους οφειλόταν και η εκεί παρουσία πάρα – μα πάρα – πολλών άλλων επισκεπτών. Μόνο εγώ μπορώ να μετρήσω ήδη κάμποσους.

Εντωμεταξύ μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, μεταξύ σχολίων, εκπομπών κλπ εδραιώθηκε και μια καλή δικτυακή σχέση, μια όμορφη ιντερνετική γειτονία θα έλεγα με έναν εκ των ιδρυτών αυτού του συμμετοχικού αρχικά ιστολογίου, τον Electric Looser.  

ο E.L. επί το έργο 

Τον Electric Looser τον παραδέχομαι όχι μόνο για τις γνώσεις και τον όγκο της δισκοθήκης του αλλά και  για το ακομπλεξάριστο της ιδιοσυγκρασίας του, αυτήν που τον ώθησε να μοιράζεται όλες τις μουσικές - κι από κάθε είδους format – που είχε στα χέρια του, όσο σπάνιο κι αν ήταν. Μάλιστα σε μια από τις εκπομπές ελληνικής θεματολογίας που συνηθίζω να κάνω στις εθνικές επετείους, ο ευγενέστατος (δεν υπερβάλλω) Ε.L., όχι μόνο πρότεινε αλλά και μου έστειλε ψηφιοποιημένα απ’ το βινύλιo, κάποια από τα τραγούδια του Greece Goes Modern του Μίμη Πλέσσα πολύ πριν αυτό επανεκδοθεί. Κι εκεί έγκειται η αξία της πρωτοβουλίας του που αν μη τι άλλο υπήρξε σκλαβωτική. (Κι αυτό το λέω έχοντας διαπιστώσει πως o Ε.L. δεν έχει υιοθετήσει την αυτιστική τακτική άλλων συλλεκτών - κυρίως βινυλίου - που ευχαριστιούνται τέτοια σπάνια άλμπουμ ιδιωτικά και κατά μόνας απ’ το φόβο μείωσης της χρηματιστηριακής αξίας τους μέσω ...διασποράς).

Όλα αυτά συνέβησαν για μια πενταετία περίπου και δυστυχώς μέχρι πριν καμιά δεκαριά μέρες. Τότε που το Blue Beat In My Soul (αλλά και το αδελφάκι του το Soul Shack Special) κατέβασαν ακουσίως (και για λόγους πάνω από τις δυνάμεις του διαχειριστή τους) ρολά. Απροειδοποίητα. Με μια ανάρτηση «Καλό Καλοκαίρι» (αλλά χωρίς ραντεβού το Σεπτέμβρη).

Έψαξα λοιπόν και βρήκα τον Electric Looser να λύσει το μυστήριο.

Μετά από άλλη μια δισκοθηκοβουτιά

Καταρχάς (μιας και ξέχασα να ρωτήσω) θα υποθέσω πως το όνομα του, το ιστολόγιο, το χρωστούσε στο ομότιτλο πολύ καλό ska άλμπουμ των Blue Rivers & The Maroons που κοσμεί και τη δική μου δισκοθήκη.

Φίλε E.L., πριν ξεκινήσω τις ερωτήσεις, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τους τόνους καλής μουσικής που μας χάρισες όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Λεμ: Πόσα χρόνια υπήρχε το BBIMS? Αν θυμάμαι καλά το ανοίξατε ως παρέα αλλά μετά από λίγο το συνέχισες μόνος. Γιατί? Αν θες δώσε κανα δυο ιστορικά στοιχεία του ιστολογίου

E.L.: Το blog ξεκίνησε πριν 4 μισή χρόνια. 18 Ιανουαρίου 2009. Η ιδέα ήρθε από ένα fanzine που έγραφα μέχρι τότε, το Belle Vue, όπου μαζί με τους Johnny Staccato, Mr. Optical Sound, Mr. Long John, Mr.Z,Cousin και Eko Tiger κάναμε ένα team. Η ιδέα ήταν διαφορετική όταν ξεκίνησε το blog με το πως κατέληξε. 

Μετά από μερικούς μήνες τα παιδιά αποσύρθηκαν κυρίως γιατί δεν είχαν ελεύθερο χρόνο και έτσι το ανέλαβα μόνος. Εγώ που λες είχα ελεύθερο χρόνο, στην επαρχία που ζούσα τα πράγματα ήταν μουσικά περιορισμένα, ήθελα να έχω κάτι να ασχολούμαι αλλά κυρίως είχα την ανάγκη για επικοινωνία με ανθρώπους με κοινά μουσικά ακούσματα. 

Λεμ: Στην "πέσανε" δισκογραφικές ή καλλιτέχνες; Υπήρχε κάποια προειδοποίηση; Παρεμπιπτόντως το ίδιο συνέβη και με το αδελφό ιστολόγιο, το  Soul Shack Special, είδα ότι έπεσε κι αυτό.

E.L.:  Στα 4+ χρόνια του blog είχα μόνο 5 αναφορές. Αν και ανεξάρτητη δισκογραφική μου έκλεισε και τα δύο blogs, γενικά με δισκογραφικές δεν είχα θέματα. Ίσα ίσα ο Jeff Swallom ο leader (και ιδρυτής) της δισκογραφικής Cultures Of Soul Records θεωρούσε πως έκανα καλή δουλειά και ακόμα μου στέλνει promo. Ή ο Greg Foat που είναι ευγενής μου είχε μιλήσει με ωραίο τρόπο για μια ανάρτηση που είχα κάνει για αυτόν και μου είχε ζητήσει αν ήθελα να διαγράψω το link για download που είχα. Εννοείτε ότι το έκανα, όπως επίσης και για τον δίσκο των Crystal Syphon και μερικά άλλα όμως.

Λεμ: Πιστεύεις ότι ήταν επώνυμη καταγγελία?

E.L.: Ποτέ δεν μου είχε γίνει επώνυμη καταγγελία απλά ξέρω ποιος έκλεισε τα blogs, τα οποία είχαν μια κοινή ανάρτηση για ένα δίσκο, δίχως όμως download. Γι αυτό έκλεισαν και τα δυο. Θα μου πεις γιατί το είχα κάνει; Όταν ανάρτησα στο BBIMS τον συγκεκριμένο δίσκο μετά από ένα τέταρτο ο leader της δισκογραφικής μου είπε να κατεβασω το download. Πρόσεξε: μετά από ένα τέταρτο! Για μενα αυτο σημαίνει ότι ή ήταν αναγνώστης του blog ή κάποιος άλλος πρέπει να του σφύριξε . Η google μια φορά όταν ανεβαζεις κάτι αργεί να κάνει refresh στα δεδομένα ώστε να είναι ορατό στους users. 

Εγώ κατέβασα το link αλλά ο τύπος ήθελε να διαγράψω και την ανάρτηση. Το είδα και εγώ εγωιστικά και ανέβασα την ανάρτηση και στα δυο blog. Το αποτέλεσμα γνωστό. Προειδοποίηση δεν είχα από κανέναν απλά μου έστειλαν κάποια mail που μου έλεγαν τα γνωστά περί πνευματικών δικαιωμάτων κλπ.

Λεμ: Υπήρχε καμία προστριβή με άλλους του μουσικού δικτυακού χώρου;

Ποτέ δεν είχα με κανένα blogger γκρίνια. Έτσι πιστεύω δηλαδή. Ξέρεις κάτι εσύ;
(σ.τ.Λεμ: Όχι, φίλε δεν έχω ακούσει κάτι. Βλέπω όμως μεγάλες "σφαγές" μεταξύ κάποιων μουσικών ιστολογίων, γι αυτό ρώτησα).

Λεμ: Κάθε ανάρτηση (με τα ταυτόχρονα uploads) πόσο χρόνο προετοιμασίας σου έπαιρνε για να ετοιμαστεί; 

E.L.: Επειδή ήξερα τι θα ανεβάσω, τα uploads τα έκανα απ την προηγούμενη μέρα. Ο χρόνος ήταν ανάλογα με το τη δίσκο η ταινία θα ανέβαζα και πως θα αξιολογούσα το κείμενο που θα αντέγραφα για να κάνω την ανάρτηση. 

Γενικά το BBIMS μου έδωσε την δυνατότητα να γνωρίσω ανθρώπους με κάποιους από αυτούς κάνουμε και κάποια μουσικά σχέδια για το προσεχές μέλλον. Φυσικά υπήρχαν και στιγμές που στενοχωρήθηκα όταν μου την έπεφταν κάποιοι και μου έλεγαν παπαριές. 

Λεμ: Μιας και ξέρω ότι είσαι πολυπράγμων, με τι άλλα projects ασχολείσαι αυτόν τον καιρό; Ραδιοφωνο, διοργάνωση συναυλιών κλπ

E.L.: Έχω μια μπάντα, ντουέτο, Eko Tiger λεγόμαστε με 5 επίσημες κυκλοφορίες. Χρησιμοποιούμε φυσικά και session μουσικούς όπως τον τρομπετίστα Στέλιο Χατζηκαλέα - πολλά υποσχόμενο έλληνα jazzman - ή σε κάποιο live πριν χρόνια τον Larry Gus και άλλους. 

Με το ραδιόφωνο ασχολούμαι απ το 1995. Τα τελευταία 4 χρόνια είχα αναλάβει μαζί με κάποιο φίλο την ευρωπαϊκή γιορτή της μουσικής για την περιφέρεια δυτικής Ελλάδας. Πρόσφατα έκανα ήχο για μια ταινία μικρού μήκους, Το Τιμολόγιο (Invoice) του Χαρ. Κοντοπανάγου, απ ότι μου είπαν τα παιδιά μάλλον θα προβληθεί στις νύχτες πρεμιέρας. Φέτος θα έχει μια καινούργια ενότητα για ταινίες μικρού μήκους. 

Λεμ: Ελπίζοντας η απάντηση να είναι ΝΑΙ, θέλω να σε ρωτήσω αν θα επανέλθεις. Με τι μορφή; Ένα νέο μπλογκ; Με τι θεματολογία;

E.L.: Θα επανέλθω μέσα στο χρόνο με νέο blog το σκέφτομαι καιρό. Θέμα θα έχει τη μουσική αλλα σε συνδυασμό με φωτογραφία αρθρα απο περιοδικά ελληνικά και ξένα του 60-70 περιοδικά που έκλεισαν και άφησαν ιστορία όπως Ζοο, Οζ με ανθρώπους,djs,bloggers,μπάντες μουσικούς....

Λεμ: Αν και καθαρόαιμα μουσικό μπλογκ μερικές προσωπικής φύσης καταγραφές παρείσφρεαν στο ρόστερ των αναρτήσεων σου. Θα «διακινδύνευες» περισσότερη προσωπική έκθεση μέσω στιγμών/σκέψεων/εμπειριών σου όταν αυτές είναι ποτισμένες με μουσική? (στο είχα ξαναπροτείνει θυμάμαι αυτό σε κάποιο σχόλιο).

E.L.: Δεν φοβάμαι να «εκτεθώ». Το κάνω όταν είμαι με φίλους. Αν και μου αρέσει ο 16corner που ανακατεύει τη μουσική με προσωπικές του ιστορίες. Πολύ φοβάμαι αν θα έκανα κάτι τέτοιο δικτυακά θα παρεξηγιόμουν. 

Όταν είχα γράψει μια προσωπική ιστορία για μια ελληνική μπάντα, τους Clown, εσύ μπορεί να μου είπες να γράφω τέτοιες ιστορίες κάποιοι άλλοι όμως άρχισαν τις μαλακίες. Είπαμε υπάρχουν και αυτοί. 

Λεμ: Ποιο είναι το πρώτο άλμπουμ που θα ανέβαζες αν ξεκινούσες τώρα το BBIMS; Ίσως αυτό που πιστεύεις ότι λείπει από το δίκτυο.

E.L.: Αν ξεκινούσα τώρα το BBIMS η πρώτη ανάρτηση θα ήταν LesMccann - Invitation to Openness στο player θα ανέβαζα το κομμάτι Lovers 15 λεπτά πραγματικής απόλαυσης. Στο αφιερώνω. 

Δεν νομίζω ότι λείπει κάτι απ το δίκτυο. 

Λεμ: Τι «κέρδιζες» και τι «έχανες» ανεβάζοντας κάποιο πανσπάνιο άλμπουμ από τη δισκοθήκη σου? 

E.L.: Ούτε κερδίζω ούτε χάνω κάτι ανεβάζοντας ένα δύσκολο album. Δεν το έχω σκεφτεί έτσι. Πιστεύω όμως ότι bloggers που ανεβάζουν δύσκολα πράγματα δίνουν την ευκαιρία στους αναγνώστες να ακούσουν και να εκτιμήσουν ένα lp που δύσκολα εντοπίζεται να το αξιολογήσουν ανάλογα και γιατί όχι αν το επιτρέπει η τσέπη τους να τα αγοράσουν. Εγώ τουλάχιστον έτσι κάνω. 

Λεμ: Η δισκοθήκη σου έχει ….. βινύλια.

E.L.: Η δισκοθηκη μου εχει δίσκους έχει και cds τα τελευταία 2 χρόνια εχει και μπομπινες. 

Λεμ: Από ποια ιστολόγια ενημερώνεσαι μουσικά/ ποια παραδέχεσαι?

E.L.: Ενημερώνομαι από λίστες κυρίως και από φίλους που άκουσαν κάτι καλό. Γενικά όμως οι δεκαετίες που με απασχολούν - από τα 50s μέχρι τα 70s - θέλουν ψάξιμο και τύχη. Δε νομίζω πως μπορείς να ενημερώνεσαι από κάπου συγκεκριμένα. 

Τα blog που μου αρέσουν τα είχα στη λίστα των ιστολογιων μου. Όλα είχαν κάτι το διαφορετικό.

Λεμ: Ένα άλμπουμ που δε θα ήθελες με τίποτα να μοιραστείς?

E.L.: Το album που δεν θα ήθελα να ξανά μοιραστώ είναι των νότιο Αφρικανών Batsumi. Φαντάζεσαι τους λόγους.....

Λεμ: Νομίζω πως κατανοώ... Φίλε Electric Looser, σ'ευχαριστώ ξανά τόσο για το Blue Beat In My Soul όλα αυτά τα χρόνια, όσο και για τον χρόνο που μου διέθεσες εδώ. Να είμαστε όλοι καλά και όλα τα άλλα τα φτιάχνουμε και από την αρχή άμα χρειαστεί. 

E.L.: Φιλιά πολλά φίλε Λέμον και σε ευχαριστώ ξανά για τη τιμή που μου έκανες.


υγ. Μια πύλη που οδηγεί στον κόσμο του Electric Looser, τουλάχιστον μέχρι το νέο του ιστολογικό εγχείρημα βρίσκεται ακριβώς εδώ:

https://www.facebook.com/valadis.looser

update: ο αγαπητός Electric Looser άνοιξε το blog που είχε στα σκαριά και κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να βρει/ακούσει/διαβάσει/κατεβάσει τις επιλογές του του Spychedelic Sally. Καλή αρχή φίλε!

ο Π. Γκίκας στον λεμονοστίφτη

Με τον φίλο μου τον Παναγιώτη είχαμε κάμποσες μουσικές διαφωνίες στο παρελθόν εκ των οποίων οι περισσότερες περιστρέφονταν γύρω από το ερώτημα «τι είναι μουσική;». Αν θυμάμαι καλά τα βρήκαμε προ εικοσαετίας όταν συμφωνήσαμε ότι ακόμα και ο μηχανικός επαναλαμβανόμενος θόρυβος του πλυντηρίου που σου πλένει τα ρούχα αργά τη νύχτα είναι μουσική (τουλάχιστον απ’ τη στιγμή που σου δημιουργεί συναίσθημα και όχι εκνευρισμό). Ήρεμος τότε ο Παναγιώτης μάζεψε τα πράγματά του κι έφυγε - μουσικός μετανάστης - για το Λονδίνο (βαθιά μέσα μου πιστεύω πως υπήρχαν κι άλλοι λόγοι για την απόφασή του).

20 χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα – μεγάλο το χρονικό άλμα αλλά να μην πολυλογώ – ο Παναγιώτης και εγώ με την εγρήγορση που μας έδωσαν δύο-τρεις ώρες νυχτερινού ύπνου, κατηφορίσαμε στο κέντρο της Αθήνας, λίγο πριν φτάσουμε στον indieground πληρώσαμε αναπάντεχα 2,5 ευρώ μια κούπα τσάι στο χέρι! (ορκίστηκα χαμογελώντας παγωμένα πως δεν πρόκειται να ξαναπάρω τίποτα από εκεί παρότι γνωστοί οι της διευθύνσεως του καφέ), ξεπεράσαμε τον αναπάντεχο θάνατο του δεύτερου μικροφώνου του σταθμού (καλά σήμερα βρήκε;) και επικεντρωθήκαμε στο στήσιμο μιας πάρα πολύ ιδιαίτερης κι εξίσου ενδιαφέρουσας εκπομπής.

Μιας εκπομπής που πέρα από τις μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Γκίκα, περιλάμβανε μια αναδρομή στα μουσικά πεπραγμένα του την τελευταία εικοσιπενταετία (Raining Pleasure, The Chap, solo projects, συνεγασία με J. Walshe, Migro Records) μαζί με μια φιλική κουβέντα/συνέντευξη και τέλος δύο ζωντανούς πειραματικούς αυτοσχεδιασμούς του στο στούντιο. 

Για όσους/ες θέλησαν να μας ακούσουν και δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής, υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

74th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

friendly friday migro sounds

Ο Πάνος είναι απο εικοσαπενταετίας φίλος αλλά αυτή δε θα είναι η μόνη του ιδιότητα που επικαλέστηκα για να τον προσκαλέσω μαζί μου στο στούντιο του indieground αυτήν την Παρασκευή. 

Ο Πάνος Γκίκας είναι το 1/5 των αξιαγάπητων Λονδρέζων The Chap, διευθύνει την ανεξάρτητη ιδιαίτερα πειραματική δισκογραφική Migro Records ενώ έχει διατελέσει και ιδρυτικό μέλος των δικών μας Raining Pleasure πριν εγκαταλείψει - μουσικός πρόσφυγας τότε - τη χώρα στα μέσα της δεκαετίας του '90.

Αύριο θα αφήσω ως επί το πλείστον τις επιλογές της μουσικής στα χέρια του. Όποιος/α επιθυμεί να μας κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα εν λόγω τραγούδια καθώς και μια μικρή φιλική  ...συνέντευξη (στην οποία μπορεί και να συμμετάσχει), αρκεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

  

http://www.facebook.com/events/107904729406972/

Να είμαστε καλά και θα τα πούμε.

Soo Catwoman (& μια μικρή συνέντευξη)

Πολλές φορές είναι το δεύτερο πλάνο σε ένα κάδρο που κάνει τη διαφορά. Συμπληρώνει την εικόνα, εστιάζει τη ματιά διαφορετικά, ενίοτε την κερδίζει περισσότερο και σε κάνει να στρέφεις τον προβολέα στη γοητεία των β’ ρόλων που λέμε ενώ ταυτόχρονα μακραίνει τη λίστα με τους μικροήρωες της προσωπικής σου μυθολογίας.

Στη συνέχεια, αυτούς τους μικρότερης εμβέλειας ήρωες σου - πόσες τιμές πια στον πρωταγωνιστή; -, τους αξιώνεις τις τιμές που δικαιούνταν ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν  κι έπειτα όταν ο ρόλος τους μοιάζει να τελειώνει (καλώς ή κακώς η ιστορία είναι αδηφάγα) και εξαφανίζονται κι αυτοί από το πλάνο, αναρωτιέσαι αν κάηκαν, χάθηκαν ή ζουν σαν βασιλιάδες κάπου στο πουθενά. 

Όταν τούτο συμβαίνει σε μένα, και συμβαίνει συχνά πυκνά, αναλαμβάνω δράση. Ψάχνω το κομμένο νήμα της πληροφορίας που ενώνει τις παγιδευμένες από δεκαετίες σε ενσταντανέ αγέραστες εικόνες τους (και φυσικά σε δίσκους βινυλίων, ήχους τους)  με τις σημερινές τους θέσεις στο χωρόχρονο. Έτσι άλλοτε προτρέχω σε άνευ ουσίας εικασίες ή ενστερνίζομαι φήμες και λαϊκούς μύθους που συντηρούν το πώς τους έχω εγώ στο μυαλό μου κι άλλοτε «ερευνώ» ερωτήματα όπως αυτό:

Τι ν’ απέγινε η Soo;

φωτ. Ray Stevenson

Μη ρωτήσεις ποια Soo. Μιλάω για το πιο διάσημο γυναικείο πρόσωπο της πανκ σκηνής. Τη θρυλική φιγούρα της Soo Lucas ή κατά κόσμον Soo Catwoman που θα ‘βρισκες κάτω απ’ όποια πανκ πέτρα κι αν σήκωνες απ’ το 1976 και μετά.  Κι αν στην πραγματικότητα δε θυμάσαι ή δεν έμαθες ποτέ πως την λένε έτσι, είναι σχεδόν σίγουρο πως η σιωπηλή πολυχρησιμοποιημένη εικόνα της με το χαρακτηριστικό κούρεμα-σήμα κατατεθέν το οποίο απαίτησε κι απέκτησε σε ένα κουρείο του Ealing, το έντονο μακιγιάζ, τα χειροποίητα ρούχα και τις γοητευτικά αυθάδικες πόζες βρίσκεται σταμπαρισμένη - οπτική δήλωση προσωπικής ελευθερίας και ατομικής έκφρασης - κάπου στο υποσυνείδητό σου. (Και όχι μόνο το δικό σου, είναι σίγουρο πως κι ο πολύς Keith Flint των Prodigy από αυτήν εμπνεύστηκε την αντεστραμμένη μοϊκάνα του).

Joe Strummer, Soo & Mick Jones , Bob Gruen

Ήταν αρχές του 1976 όταν η άλλοστε συγκάτοικος του Sid Vicious βρέθηκε βυθισμένη ξαφνικά στην σκηνή που σύντομα θα ονομαζόταν punk ("Ποτέ δε μου άρεσε αυτή η ετικέτα" λέει η ίδια), κινήθηκε στις παρυφές των Bromley Contingent του Warhol-ικού «Εργοστάσιου» του Malcolm McClaren με τους παρατρεχάμενους λάτρεις των Sex Pistols  - η Soo αργότερα αρνήθηκε κάθε ανάμειξη σε αυτό -, φιγούραρε ουκ ολίγες φορές τόσο δίπλα στους Johnny Rotten, Sid Vicious, την  Siouxsie, τον Steve Severin, τον Simon Barker και τον Billy Idol, φωτογραφήθηκε με το δίδυμο των Strummer-Jones αλλά κυρίως χόρεψε, χτυπήθηκε και διασκέδασε μιαν εποχή αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας έγινε και η ίδια.

 Bromley Contingent, φωτ. Ray Stevenson (?)

Στο παρακάτω φίλμ του 1978, με τίτλο "The Punk Rock Movie"  λίγο μετά την εμφάνιση των Clash  (και συγκεκριμένα από το 1:03:05) όπως και στο 0:31:40 πριν τους Wayne County & the Electric Chairs υπάρχουν δυο από τις δεκάδες (απόλυτα cool κατά τη γνώμη μου) καταγεγραμμένες εμφανίσεις της σε live ή ντοκυμαντερ της εποχής.

Η παραδόξως ντροπαλή Soo εξαφανίστηκε από τη σκηνή punk τον καιρό που κατέρρευσαν οι Pistols. Το πρώτο κύμα της άγριας πλευράς της δεκαετίας του 70 έφτανε στο τέλος της και εκείνη άφησε πίσω το εκκεντρικό της μακιγιάζ, ηρέμησε θα λεγες, έγινε μητέρα και αφοσιώθηκε στα παιδιά της. Είχε προλάβει ωστόσο να ασχοληθεί λίγο και με τους The Invaders, μια μπάντα (δε θα την έλεγα πανκ) από το Bradford, συμμετέχοντας τόσο στιχουργικά στα τραγούδια της μπάντας όσο και φωνητικά. Ένα δείγμα εντόπισα εδώ.

Soo & Johnny Rotten 1976,  Bob Gruen

Ήταν λίγο μόνο αργότερα όταν κυκλοφόρησε η ταινία The Great RnR Swindle (1980) του Julian Temple. Το αμφιλεγόμενο φιλμ  (έργο με την αποκλειστική εποπτεία του McLaren, με απόντες τόσο τον Johnny Rotten που αρνήθηκε κάθε συμμετοχή, όσο και τον Glen Matlock - οι υπόλοιποι Pistols συμμετείχαν κανονικά) ψευδο-ντοκυμαντέρ παρωδία της μπάντας του (?). H Soo αρνήθηκε επίσης να συμμετάσχει. 

Αδιάφορο trivia θα μου πεις;

Όχι γιατί έκτοτε δεν είναι λίγες οι φορές που η εικόνα της Soo ταυτίζεται - τουλάχιστον σε όσους δεν έζησαν από κοντά την εποχή - λανθασμένα με εκείνη της νεαρής ηθοποιού που υποδύεται την περσόνα της, κάτι που την εξοργίζει μέχρι και σήμερα. "IT’S NOT ME!!" φωνάζει δικαίως, γιατί  πέρα από την παραχάραξη των γεγονότων που επιχειρεί ο ΜcLaren, στο εν λόγω φιλμ η νεαρή ηθοποιός που εμφανίζεται (αναίτια) γυμνή  είναι ανήλικη. Eίναι μόλις δεκατεσσάρων χρονών (γι αυτό άλλωστε στην τελευταία επανέκδοση της ταινίας έχουν προστεθεί  …ψηφιακά εσώρουχα  – δεν κατάφερα να εντοπίσω μέχρι τώρα τις επίμαχες σκηνές στη νέα κόπια). 

"Η κακομοίρα η μικρούλα φαίνεται εντελώς ταπεινωμένη!", λέει η Soo και συνεχίζει: "Θλίβομαι και απορώ τόσο γιατί ο σκηνοθέτης ( Julian Temple ) επέλεξε μια δεκατετράχρονη να υποδυθεί εμένα, που σημειωτέον ήμουν ήδη 22 το 1976, όσο και με την ίδια της τη μητέρα που αντί να την προστατέψει, την ώθησε να εμφανιστεί γυμνή στην ευαίσθητη ηλικία των 14. Αγγίζει τα όρια της παιδικής πορνογραφίας που αναπαράγεται ως “cool”  από blog σε blog.


Εντωμεταξύ στο δίκτυο πουλιούνται συχνά αφίσες/πορτραίτα της σε αστρονομικές τιμές, υπογεγραμμένα από τον αναρχικό-καταστασιακό Jamie Reid (το φωτογράφο-εικαστικό που ευθύνεται για τα κλασσικά πλέον εξωφυλλα των Sex Pistols, και που παρεμπιπτόντως μια σπουδαία έκθεση του με είχε ενθουσιάσει προ ετών στην Αθήνα) τα οποία στην πραγματικότητα απεικονίζουν την προαναφερόμενη ηθοποιό και όχι τη Soo. Κολάσιμο αν σκεφτείς ότι φέρουν την υπογραφή του J.R. Σ' αυτά τα πορτραίτα αναλαμβάνει η Soo αυτοπροσώπως να βάλει την πινελιά της (αν της το ζητήσεις), ...αποκεφαλίζοντάς τα πριν τα επιστρέψει στους εξαπατημένους αγοραστές.

Soo Catwoman Anarchy In The U.K Magazine 1976 

 Σεβόμενος την επιθυμία της να διαχειρίζεται η ίδια τα δικαιώματα τόσο των γραφόμενων της όσο και των φωτογραφιών της, της ζήτησα την άδεια να αναδημοσιεύσω/μεταφράσω κάποια στιγμιότυπα από τις διηγήσεις της και μου την έδωσε. Πήρα κιόλας (ή μάλλον άρπαξα) αυτήν την ευκαιρία να της θέσω και 5-6 (καμουφλαρισμένες σε 2-3) ερωτήσεις κι εκείνη είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει μετά από λίγο καιρό τις απαντήσεις της, μιας και η ίδια επιλέγει να ασχολείται που και που με fanzines και μικρομπλογς (σαν το δικό μου) αποφεύγοντας τα μεγάλα μέσα που "Διαστρεβλώνουν ή ερμηνεύουν αυτά που λες αλλιώς", όπως μου είπε.

 Μια μικρή συνέντευξη με την Soo Catwoman

L: Κατά τη γνώμη σας, το πανκ υπήρξε πολιτική κίνηση αντιπολιτευόμενη τον τότε «μοντέρνο» τρόπο ζωής? Πιστεύετε ότι ζει ακόμα το πανκ?

S.C.: Όχι και ναι. Οι περισσότεροι φίλοι μου εκείνη την εποχή, το 1976 δεν ενδιαφερόντουσαν  πραγματικά για την πολιτική. Κι αυτό γιατί κανείς δεν λάμβανε υπ’ όψιν του τότε τις απόψεις των νεότερων. Ήταν μια πολύ διαφορετική εποχή. Παρ’ όλο που μερικές μπάντες είχαν πολιτικό στίχο, κανείς τους απ’ ότι ξέρω, δεν το πήγε ένα βήμα παραπέρα, σχηματίζοντας για παράδειγμα  κάποιο πολιτικό κόμμα, τουλάχιστον εκείνο τον πρώτο καιρό. Το πανκ σήμαινε πολλά/διαφορετικά πράγματα για καθέναν ξεχωριστά κι ότι αντιπροσώπευε για μένα τότε, πιθανόν να διαφέρει απ’ για ότι σήμαινε για όσους το υιοθέτησαν αργότερα.

Τώρα κατά τη γνώμη μου το πανκ εξακολουθεί  μεν να υπάρχει μα σε μια αναβαθμισμένη όμως εκδοχή. Ο χρόνος βλέπεις, αλλάζει τα πάντα αλλιώς όλα θα είχαν τελματώσει, θα έμεναν στάσιμα. Το πανκ πραγματικά δημιούργησε επιδραστικά κύματα που συνεχίζονται έως και σήμερα.

L: Θεωρώ πως η εικόνα της Soo Catwoman διατηρεί μετά από τόσα χρόνια τη δυναμική της και μάλιστα με αμείωτη επιρροή στην pop κουλτούρα. Καταρχάς θα συμφωνούσατε μαζί μου; Κι αν ναι γιατί πιστεύετε πως συνέβη αυτό; 

S.C.: Δεν αισθάνομαι βολικά να κομπάζω για τη δική μου …"σπουδαιότητα". Γενικά, δεν μου αρέσει να αξιώνομαι κανέναν ρόλο στην ρόλο στη "ποπ κουλτούρα" ιδιαίτερα αν σκεφτείς πως είναι μάλλον ένα σχετικά νέο φαινόμενο, πάρε υπόψη σου ότι το Διαδίκτυο δεν υπήρχε καν όταν αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν.

Ίσως θα ήταν σωστότερο να απευθύνει κανείς αυτήν την ερώτηση σε εκείνους που ισχυρίζονται ότι επηρεάστηκαν από αυτή. Ωστόσο, μπορώ να σου πω πως αυτό που έκανα ήταν για μένα μια προσωπική έκφραση η οποία δεν εμπνεύστηκε από οποιοδήποτε στυλιστικό ή άλλο κίνημα.

Νομίζω πως το ότι η περσόνα της Soo παραμένει αξιομνημόνευτη, πιθανόν να οφείλεται  στο ότι η όλη εμφάνιση δεν ήταν δάνειο προηγούμενης εποχής ή ύφους και , ειδικότερα το χτένισμα, δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί «Φυσιολογικό». Ήταν «όλα ή τίποτα» Μερικοί το έχουν αποκαλέσει «γενναίο»(*).

L: Τι μουσική ακούτε αυτόν τον καιρό; Αγαπημένες μπάντες και καλλιτέχνες;

S.C.: Μου αρέσει να ακούω πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής. Ανέκαθεν ήμουν έτσι. Λατρεύω τα Blues, για παράδειγμα σήμερα το απόγευμα άκουγα John Lee Hooker. Μ’ αρέσει επίσης το metal, το rock καθώς επίσης και «ελαφρύτερα» είδη μουσικής.  Κάθομαι και απολαμβάνω Van Morrison ή παλιά Soul και μπάντες της  Tamla Motown όπως οι Four Tops, οι Ohio Players, οι Isley Brothers κλπ. Δε λέω όχι σε Reggae και Lovers Rock.

Πάντα άκουγα πολλά είδη μουσικής, πριν κατά τη διάρκεια και μετά το πανκ. Η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα. Κάποιες φορές πηγαίνω να δω τις συναυλίες  των παιδιών μου. Έχουν μια σχετικά άγνωστη μπάντα που τη λένε 'Good Weather Girl'. Ελπίζω κάποια μέρα να ακούσεις περισσότερα γι αυτούς ;).

L:Σας ευχαριστώ πολύ.

(*) στb: Νομίζω αναφέρεται στον Johnny Lydon που ξεχωρίζοντάς την ανάμεσα στους Λονδρέζους punks, είχε πει: “It took skill, style and bravery – to look like a cat”.

Σιωπηλή σήμερα η Soo, μακριά από τις μέρες του πανκ, τους προβολείς και του συμπαρομαρτούντος hype, περνά τις μέρες της με τα δύο της παιδιά τον Shem και την Dion, σε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή που απέχει παρασάγγας απ' ότι θα μπορούσες να φανταστείς για όσους γνώρισαν κάτι πολύ περισσότερο από τα 15 λεπτά δημοσιότητας που θεωρητικά τους αναλογούσαν.

Διατηρεί τούτο το site με την επωνυμία της που δικαίως νέμεται (εμπορικά ή μη) το όνομά της (αντί να το κάνουν κάποιοι άσχετοι αντ’ αυτής και εις βάρος της όπως παλιότερα), τις ιστορίες που έχει να διηγηθεί απ' τα ...παλιά, και φυσιολογικότατα το σήμερά της αφήνοντας αραιά και που (στο ενσωματωμένο blog της) χαραμάδες που μπορείς να διαβάσεις τις απόψεις της για τη ζωή, το θάνατο (ιδιαίτερα εκείνον αγαπημένων της προσώπων).

Όσο για την αξέχαστη εικόνα της, αυτήν την έχει αφήσει στα χέρια της κόρης της Dion, να τη διαχειρίζεται κατά το δοκούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα με τ'όνομα DOTTY REBEL με τα χειροποίητα σταμπαρισμένα t-shirt και άλλα συναφή παραφερνάλια.

Παραθέτω όμως και τη μικρή συνέντευξη στα αγγλικά μιας και η μετάφρασή μου μπορεί να αλλοίωσε κάτι από τα λεγόμενα της Soo.

#

a short interview with Soo Catwoman

Soo Catwoman 1976, φωτ. Ray Stevenson

L: Was punk according to you a political movement to oppose the then way of “modern” life? Does punk still exist?

S.C.: "No and Yes. Most of my friends at the time were not really interested in politics in 1976 because the opinions of younger people were not taken into consideration at all. It was a very different time. Although some bands sang about politics, none to my knowledge went as far as forming political parties in the early days. Punk was many things to many people and what that time represented to me could be different to what it meant to others who adopted it as a cause later. As such my opinion is that it does still exist, but in an updated format. Time changes all things otherwise they would merely stagnate. It created a ripple effect that continues today".

L: I believe that the icon of Soo Catwoman is still a characteristic & influential icon after all these years. Do you think so too?  What made this icon so powerful in popular culture? 

S.C.: "I would not feel comfortable to ramble on about my own importance. I don't like to assume any particular 'role in popular culture', as it is a relatively new phenomenon, considering the Internet did not exist when these pictures were taken. It may be fair to ask that question of those who claim to be influenced by it? I can tell you however that what I did was for me a personal expression and was not inspired by any movement as such. I think if it remains memorable it may be because the look was not borrowed from a previous era or style and the hairstyle in particular could not be 'normalised' - it was 'all or nothing'. Some have even since called it 'brave'." 

L: What kind of music are you enjoying listening to nowadays? What are your favorite bands/artists?

S.C.: "I like such varied music, and I always have. I am fond of Blues and this evening was listening to John Lee Hooker. I like Metal and Rock but I also like softer music and like to relax to Van Morrison or old Soul and Tamla Motown like The Four Tops, The Ohio Players, The Isley Brothers etc. I also like Reggae and Lovers Rock. I've always listened to many different types of music, before, during and after Punk. Music is a universal language. I go to see my kids play live gigs sometimes, they have a relatively unheard of band called 'Good Weather Girl'. Hopefully one day you'll hear much more about them ;)."

 L: Thank you
 

http://www.facebook.com/officialsoocatwoman