η κακή σπορά

Οι προφήτες το ‘χαν προβλέψει από καιρό κι ο King Ink δεν τους διέψευσε. Έτη βιβλικών παραβολών για επίγειους θεούς και σκοτεινούς αγγέλους στρατολόγησαν πλήθος συνοδοιπόρων, αποστόλων που φώτισαν και να δυνάμωσαν τον ιδιόρρυθμό του λόγο. Κι ύστερα οι ιεραπόστολοι, άξιοι συνεχιστές του έργου του, το διασπείρουν προσηλυτίζοντας νέους πιστούς ανά την υφήλιο.

It began when they come took me from my home

And put me in Dead Row,

Of which I am nearly wholly innocent, you know.

And I'll say it again

I..am..not..afraid..to..die.

Μια γρήγορη ματιά στο King Ink με έριξε ξανά στα έργα και τις ημέρες του Nick Cave, στήνω έτσι μια φανταστική TDK 90άρα που θα θελα να έχω γράψει από χρόνια, να παίζει κάπου κάπου σα λειτουργία.

Αφήνω ευλαβικά τα όσια ανέγγιχτα και εστιάζω στις παρυφές αυτού του μυστήριου θιάσου (πες το και πάνθεον αν θες) των προφητών που φέρουν ονόματα όπως : Nina, Johnny, Scott, Lee, Kurt και Leonard, των 12 αποστόλων Blixa, Thomas, Martyn P., Mick, Jim, Warren, Ed, Barry, Anita, Kid Congo, Conway, Hugo, Roland και Lydia, μα και των σύγχρονων ιεραπόστολων και συνεχιστών: Isobel, Mark, Louis David και Stuart μεταξύ πολλών περισσοτέρων.

Όποιος/α επιθυμεί, μπορεί να ακούσει ετούτη τη "θεματική" συλλογή/αφιέρωμα με ένα (και όχι τρία αριστερά) κλικ στο παραπάνω κασετοεικονείδιο. Το tracklist - όπως πάντα - στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

τίθεται θέμα πίστης

από το Charlie Brown and Snoopy (1963-1964) του Charles M. Schulz

ο κος Harley και η αληθινή αγάπη

true love will find you in the end

Σε δύο μονόωρα σετ, χωρισμένα από ένα μεγάλο (20’) διάλειμμα, χώρεσαν τα περισσότερα από τα τραγούδια των Cockney Rebel που αγαπάς κι ανάμεσα τους κάποια καινούρια. Ο αξιότιμος κος Harley, παραμένει το ίδιο εκφραστικός(+) παρ’ ότι λιγότερο θεατρικός (-) με μια ευπρόσδεκτη dylan-ική βραχνάδα στη φωνή να σου θυμίζει τις δεκαετίες που έχουν περάσει από τις πρώτες δόξες, και να αντιδιαστέλλει με τη νέα πλούσια κόμη του.

Ο κόσμος αρκετός και διαβασμένος, μύστες οι περισσότεροι της μουσικής των C.R. έμειναν τουλάχιστον ικανοποιημένοι από αυτό το ραντεβού. Δεν ήταν άλλωστε μια συναυλία που θα παράσερνε τους μικρότερους να μπουν στον κόσμο του Steve Harley. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Και για να ‘μαστε ειλικρινείς, δεν υπήρχαν μικρότεροι. Αυτό είχε ένα απρόσμενο θετικό: έβλεπα απρόσκοπτα στη σκηνή (μετά από χρόνια ένιωσα πάλι ψηλός) από όποια θέση βρισκόμουν!

Συγκινητικό (για μένα) και η ύπαρξη στη σύνθεση της μπάντας του Stuart Elliott αν δεν κάνω λάθος, του πρώτου ντράμμερ των Cockney Rebel όπως και η φορτισμένη progressive εκτέλεση του Sling it.

Βαθμός: δε βαθμολογείς τους ήρωες της προσωπικής σου μυθολογίας. Το απαγορεύουν άγραφοι κανόνες ηθικής, ίσως άμα χρειαστεί τους συγχωρείς μα αυτή τη φορά ΔΕΝ υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο.

Μεταξύ άλλων ακούσαμε τα: Audience with a man, Here comes the sun, Hideaway, Sebastian, Make me smile, Sling it, Red is a mean mean color, Best years of our lives, Mr Raffles, Mr Soft, True love will find you in the end, Judy teen , What Ruthy said, Riding The Waves, Journey’s end, Star for a week, The last time I saw you καθώς και κάποια που δεν ήξερα.

Δε συνέβη σε μένα αλλά το κατέγραψα ως αυτήκοος μάρτυρας: «Συγγνώμη, θα ήθελες μια μπύρα; ζήτησα μία και μου έδωσαν δύο, πιες την, κερασμένη…» είπε στον μπροστινό μου κάποιος συθεατής, κατευθυνόμενος στο πρώτο διάζωμα. History repeating, χαμογέλασα μόνος μου στα σκοτάδια.

Ένα από τα τραγούδια που κατέγραψα και που παραθέτω είναι το αριστουργηματικό True love will find you in the end του Daniel Johnston.

Μια αφορμή για παραπάνω ψάξιμο στον βίο και την πολιτεία του Daniel Johnston εδώ. Αξίζει.

make me smile

Εφηβικό απωθημένο, παρ’ όλο που τον έχω ξαναδεί το 1991, ο κος Harley και οι Cockney Rebel παίζουν αύριο (Παρασκευή 8/4) στο Gagarin205 κι εγώ θα είμαι εκεί. Φρόντισα κι έβγαλα εισιτήριο από νωρίς, να παρακάμψω τη διάθεση της τελευταίας στιγμής που – κάκιστος σύμβουλος –έχει αποτρέψει την παρουσία μου από πλήθος συναυλιών.

Το Human Menagerie και το Psychomodo των Cockney Rebel είναι δίσκοι που θα έπαιρνα μαζί μου αν ναυαγούσα σε ερημονήσι. Δεν είναι μόνο η φωνή του κου Harley που όντας έφηβος μου προκαλούσε παροξυσμό. Ούτε το ότι ξέρω τους στίχους των τραγουδιών απ’ έξω κι ανακατωτά (φυσικό μιας και αμφότεροι οι δίσκοι είναι αγορασμένοι την «παλιά καλή» εποχή των ενδελεχών ακροάσεων). Είναι που κάθε μελωδία τους είναι σφιχτά δεμένη με στιγμές και καταστάσεις – καλές ή κακές δεν έχει σημασία – της ζωής μου, ή τουλάχιστον της πρώτης περιόδου αυτής.

τον καιρό που ο πορτιέρης σου ξέσκιζε το εισιτήριο

«Πάρε μου εισιτήριο, μη με ξεχάσεις» τηλεφώνησα στη Σ μιας κι εγώ βρισκόμουν εκτός Αθήνας το '91. Κι αυτή κατάφερε και μου βρήκε 2 προσκλήσεις. Τώρα το πως ξέμεινα και πήγα στη συναυλία μόνος είναι μεγάλη ιστορία και σίγουρα δεν είναι του παρόντος.

Το θέμα είναι πως έφτασα στο Ρόδον με μια πρόσκληση περισσευούμενη την οποία και χάρισα στον τελευταίο που περίμενε στην ουρά του ταμείου. Αυτή η κίνηση ήταν και η αιτία που είδα τη συναυλία σχεδόν μεθυσμένος. Ο ευεργετηθείς με κερνούσε συνεχώς μπύρες σε μια προσπάθεια να «ξεπληρώσει» τη δωρεά που του είχα κάνει. "Για να μην έχω συνέχεια στο νου μου αν ξέμεινες από ποτό, πάρε και αυτές για τη συνέχεια..." μου είπε μετά το τέταρτο κέρασμα και άφησε δίπλα μου 3 ακόμα μεγάλες μπύρες. Τις 2 τις κέρασα στους κοντινότερους συθεατές γεγονός που πυροδότησε νέο κύμα ανταπόδοσης και μπυροποσίας.

"Δε θα παίξει το Hideaway, ποτέ δε το παίζει" γκρίνιαζε κάποιος παραδίπλα για να διαψευστεί μετά από λίγο: "Κυρίες & κύριοι, θα κάνω μια εξαίρεση σήμερα για ένα κομμάτι που βαριέμαι ασύστολα αλλά πληροφορήθηκα για το πόσο σας αρέσει..."είπε ο κος Harley και ξεκίνησε:

Let them come a running & take all your money and hideaway

Let them come a running & take all your money and flee

Παροξυσμός.

Ένα ενδιαφέρον trivia που άπτεται κατά κάποιο τρόπο και της επικαιρότητας: Ο μπασίστας της πρώτης (και δημιουργικότερης) περιόδου της μπάντας Paul Jeffreys, σκοτώθηκε το 1988 στο Λόκερμπι της Σκωτίας, επιβάτης της πτήσης Pan Am Flight 103 που ανατινάχτηκε (σύμφωνα με εικασίες που με τα χρόνια έγιναν βεβαιότητα) κατά παραγγελία του διαβόητου Μουαμάρ της Λιβύης.

για μία πάστα φλόρα

Η μάνα μου είναι η "καλύτερη μαμά" του κόσμου αλλά ποτέ δε φημιζόταν για τα μαγειρικά της. Εντάξει, δε της το πολυλέμε, δε φταίει(?) 100% κι η ίδια. Ανέκαθεν εργαζόμενη τα πρωινά και επιφορτισμένη με τη λάτρα σπιτιού τε και τέκνων τα απογεύματα, επέλεγε τις ευκολότερες των συνταγών και ξεπέταγε στα γρήγορα τις απαντήσεις στο καίριο ερώτημα «μαμά, τι θα φάμε αύριο;» 

Την αποενοχοποίησή της βρήκε στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν "γραφτήκαμε" οικογενειακώς σε ένα μεταχίππικο πράγμα που λεγόταν «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής» σε κάποια πευκόφυτη περιοχή των Β Προαστίων. Κυριακή πρωί, λεωφορείο από την Κηφισίας και φυσικοί χυμοί, βραστές πατάτες, μπιφτέκια σόγιας και "Παιδιά, πηγαίντε να χαιρετίσετε την κυρία Μαρίζα!"

Ναι, η Μαρίζα Κωχ ήταν συχνά εκεί και φαν της μεγάλοι οι γονείς, μας έστελναν με την αδελφή μου να την καλημερίσουμε. Εκείνη θυμάμαι με έπαιρνε στα γόνατά της και θέλεις να μου τραγουδούσε, θέλεις να μου ‘λεγε παραμύθια (το πιθανότερο) ΔΕΝ θυμάμαι και πολλά, παρά μόνο την αβάσταχτη ντροπή που μου έκαιγε τα μάγουλα. Την μικροιστορία αυτή τη διηγήθηκα και στην ίδια την κα Κωχ πριν κάνα δυο χρόνια , όταν με αφορμή κάποιο ερασιτεχνικό βιντεάκι του Φάτα Μοργκάνα που είχα τραβήξει στο Κύτταρο, με είχε καλέσει να τη συναντήσω και να της το δώσω, αλλά αυτό είναι μάλλον μια άλλη ανάρτηση).

Το «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής», το μισούσα. Όλα μου φαίνονταν και ήταν άνοστα (μόνο το καροτόζουμο μου άρεσε, έπινα 3-4 ποτήρια για να τη βγάλω όρθιος μέχρι να γυρίσουμε σπίτι). Να φανταστείς πως η συνταγή για φακές πήγαινε κάπως έτσι:

Φακες : « Παίρνετε ένα σακουλάκι φακές και το βράζετε. Λίγο πριν το βγάλετε από τη φωτιά ρίχνετε στην κατσαρόλα μία ξεφλουδισμένη ντομάτα και ένα κρεμμύδι – ολόκληρα. Σερβίρετε, ρίχνοντας λίγο ωμό ελαιόλαδο πάνω από το φαγητό». 

Η μάνα μου, θυμάμαι, κατάφερε και τροποποίησε τη συνταγή προς το ευκολότερο. Έριχνε την ντομάτα χωρίς να την ξεφλουδίσει. Από κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές μας έβγαζαν οι τηγανίτες και τα κεφτεδάκια της γιαγιάς. 

Πόσο πανηγυρίσαμε (σήμερα ντρέπομαι που το λέω) όταν το «Κέντρο Υγιεινής Διατροφής» από άγνωστη αιτία κάηκε ολοσχερώς, δεν περιγράφεται.

Τέλος πάντων, οι πέντε (5) πρόλογοι αυτοί με βοηθάνε να φτάσω στο κυρίως θέμα. Η κακή μαγειρική ικανότητα δεν ξέρω πως, μεταβιβάστηκε γονιδιακά σε μένα (νομίζω και στην αδελφή μου παρ’ όλο που μάχεται με τον εαυτό της να αποδείξει το αντίθετο).

Βαριέμαι ασύστολα την όποια ανάμειξη μου στην κουζίνα, η καλύτερή μου συνταγή είναι μπριζόλες με πουρέ (έτοιμο Κνορ, αλλά ρίχνω βούτυρο διαίτης και τυρί) και όποτε λόγω ζήλειας για τις επιδόσεις φίλων - όπως για παράδειγμα ο chocorello (1, 2, 3) - ασχοληθώ με τα κουζινικά μου, τα καταφέρνω αλλά με αποτελέσματα πάντα κάτω του μετρίου. Φταίει ίσως και που δεν είμαι καθόλου οργανωτικός.

Χθες καταπιάστηκα όμως να φτιάξω μια πάστα φλόρα. Συνταγή από το βιβλίο συνταγών της μητρός, γιατί αυτή νοστάλγησα. Αν εξαιρέσεις ότι ακολουθώντας πιστά της οδηγίες (στα γλυκά δεν θέλει αυτοσχεδιασμούς μου έχουν πει) και βγήκε μόνο ένα γυάλινο ταψάκι 144 τετραγωνικών εκατοστών (12x12) που δε φτάνει ούτε για ζήτω, όλα τα άλλα πήγαν καλά. Εκπληρώνοντας έτσι τις ζαχαροπλαστικές μου υποχρεώσεις σε δέκα μόλις λεπτά της ώρας, έφτιαξα το πρώτο γλυκό μου από το 1992 που είχα κάνει cheese cake. Το χτυπητό αυγό και το παγωτό των τριών συστατικών (1 εβαπορέ, 1 ζαχαρούχο και 1 μόρφατ - μόλις κάρφωσα κι άλλη συνταγή) νομίζω δε μετράνε.

"Ωραία πάστα φλόρα" είπε ο chef

η ματιά ενός φίλου

Πανεπιστημιο Pittsburgh (?), ΗΠΑ

Δευτεράκι πλέον ο φίλος Α στα φωτογραφικά του μαθήματα, συμμετέχει όπως και πέρυσι στην ετήσια έκθεση του τμήματός του. Η συμμετοχή του μάλιστα διπλή, αφού εκτός από φωτογράφος συμμετέχει και ως “μοντέλο” , ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες και ποζάροντας στο φακό συμμαθήτριάς του. Κάπου εκεί, δίπλα στο πορτραίτο του, του έδωσα οδηγίες πώς να στηθεί και τον φωτογράφησα κι εγώ.

Μάρτιος 2011. Bar Key, Αθήνα.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 10 του τρέχοντος στον εξώστη του Bar Key στο κέντρο της Αθήνας.

η αντανάκλαση του Τ

Στις Υπόγειες Αντανακλάσεις (σήμερα Δευτέρα 4/4 στις 20:00) ο Κ έχει παρέα το φίλο Τ να του διαλέγει τις μουσικές. Είμαι σίγουρος (?) ότι θα παίξει Sonic Youth, Wipers και PJ. Ευελπιστώ να μας θυμίσει (και να θυμηθεί) τον Snakefinger καθώς και τις σκοτεινιές της 4AD, παρ’ όλο που νομίζω πως τις έχει αφήσει παραμελημένες τελευταία. Καλή εκπομπή παιδιά και καλή ακρόαση σε μας.

Η φωτογραφία, είναι τραβηγμένη προ μηνών στον πεζόδρομο της Καπλανών στο Κολωνάκι, και επιλέχτηκε βιαστικά για τούτη την ανάρτηση-υπενθύμιση της τελευταίας στιγμής.

baker, chet baker

“Είδα πριν που κοιτάζατε αυτόν το δίσκο και είπα να σας τον χαρίσω," την άκουσα να λέει και δεν πίστευα στα αυτιά μου.

“Αυτό θα ήθελε κι ο πατέρας, δικός του ήταν, να πιάσει τόπο. Εγώ δεν πρόκειται να τον ακούσω, δεν έχω καν πικάπ... 'Αλλωστε κουραστήκατε χωρίς λόγο εδώ, δεχτείτε τον λοιπόν ως ανταπόδοση”.

Πήρα το 10’ιντσο του Chet Baker, το κράτησα σφιχτά μην κυλήσει απ'το παράθυρο και ευχαρίστησα από καρδιάς. "Νομίζω έχω έναν ακόμα (*) που μπορεί να σας αρέσει" είπε και έσκυψε ξανά στο ξύλινο έπιπλο με τους δίσκους.

Κι όμως, μικρές ανθρώπινες στιγμές καλοσύνης και ανταπόδοσης κάνουν την καθημερινότητα ωραιότερη.

Με λίγα σκρατς λόγω ηλικίας, κατευθείαν απ'το βινύλιο του 1956 για όποιον θέλει να τον ακούσει: Chet Baker Quartet featuring Russ Freeman στην Pacific Jazz Recordings.

Tracklist: 1 - Long ago and far away, 2 - Happy little sunbeam, 3 - Moon Love, 4 - Bea's Flat, 5 - No Ties, 6 - Band Aid, 7 - The Thrill is gone, 8 - All the things you are.

(*) Αυτόν θα τον ακούσουμε κάποιαν άλλη φορά.

modern greece

Αθήνα, Λεωφόρος Γαλατσίου. Μάρτιος 2011.

Έτσι για την πρωταπριλιά. Καλό μήνα να 'χουμε.