ώρα για ύπνο

σχεδ. Enki Bilal

Η παχιά σιγουριά του "Σήμερα είναι!" ειναι σφηνωμένη στο κεφάλι του την ώρα που ξυπνάει, το μεσημέρι όμως σκάει μύτη η πρώτη αμφιβολία: "Ρε, μπας και δεν είναι ούτε σήμερα;".
Είναι κόκκινα σίγουρος πως "Τελικά δεν ήταν ούτε σήμερα" όταν είναι ήδη απόγευμα, και στωικά αναμένει τη βραδυνή ψυχραιμία που θα τον στείλει για ύπνο. "Αύριο θα είναι...".
Εντωμεταξύ ζει τη ζωή του.

το soundtrack της ανάρτησης

ιδεοληψία

σχεδ. Robert Crumb

Το ................... με την ιδεοληψία είναι όταν αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά δεν ήταν η ιδέα σου. 

α. καλύτερο
β. ενδιαφέρον / αστείο
γ. χειρότερο
δ. κανένα από τα παραπάνω

let us then, free from hate

   live happily among men filled with hatred

let us dwell in love

Περήφανος - αν και διανύω μάλλον αντιχίππικη φάση - για το ψυχεδελικό ποστεράκι που απέκτησα την προηγούμενη εβδομάδα στο παζάρι. Το μόνο από τα 5 που έσωσα από την επερχόμενη καταστροφή. Κάτω στα χώματα, σε ένα σωρό μισοκαμμένων χαρτιών, τευχών του Ιδεοδρόμιου, βιβλίων του Εμπειρίκου και αρκετών σουρεαλιστικών πρωτότυπων - κάποια στυλό σε χαρτί, κάποια τέμπερα - σκίτσων μεταξύ άλλων. Βλέπεις δεν έκανε σκόντο ο "πωλητής".

σαν άτυπο - κι όχι μόνο μουσικό – ημερολόγιο

"Συναισθηματικά φορτισμένες είναι πάντα οι εκπομπές σου", μου είπε τις προάλλες μία φίλη (και αδελφή ψυχή) που – περίεργο πως -  έχει μάθει στο μάλλον σύντομο χρονικό διάστημα της γνωριμίας μας  να με αποκρυπτογραφεί. Και εγώ δεν το αρνήθηκα.  Συνήθως τα περισσότερα τραγούδια που ακούμε, επιλέγονται και  δένονται πάντα με τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργούν σαν άτυπο - και όχι μόνο μουσικό – εβδομαδιαίο ημερολόγιο, να σχηματοποιούν και να καταγράφουν τις σκέψεις μου, να εκφράζουν τα συναισθήματά μου ή να απευθύνουν όταν κι όπου πρέπει τα λόγια που δεν καταφέρνω/προλαβαίνω/τολμώ να αρθρώσω (ή να αναρτήσω) μεσοβδόμαδα.  Γι αυτό άλλωστε κάθε Παρασκευή εύχομαι σε όσους/ες με άκουσαν (ή θα με ακούσουν) να ευχαριστήθηκαν την εκπομπή τουλάχιστον όσο κι εγώ. 

Δυνατή, πολύ δυνατή η σημερινή εκπομπή, τόσο σε επίπεδο επιλογών (κάποιος έχασε τη μετριοφροσύνη του εδώ) όσο και σε ήχο και ρυθμό με post rock n' roll διάθεση να κυριαρχεί. Ένταση, σπάραγμα (η λέξη δεν χρησιμοποιείται μεταφορικά) χωρίς ίχνος κλάψας και κάθε μυς να γδέρνεται χορεύοντας τις κοφτερές νότες. Την καταευχαριστήθηκα στις 2,5 (...μόλις) ώρες που διήρκεσε, το αυτό επιθυμώ δι' υμάς.

Το ηχογραφημένο σημερινό επεισόδιο σε β' προβολή υπάρχει εδώ
 

 ενώ η απόκτησή της ως podcast σε εμ-πη-θρη  επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εικονιδίου. Το playlist της εκπομπής στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 

click pic to download

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

 λεμονοστίφτις 

time marches on

Κάπου μεταξύ της καθημερινότητας μου που με κρατάει με τις περισσότερες αισθήσεις στο ρελαντί και των μουσικών ερεθισμάτων (καινούριοι δίσκοι, ανακαλύψεις, - όχι απαραίτητα νέες κυκλοφορίες -, συναυλίες, τα συνήθη συνειρμικά κολλήματα, κλπ) της εβδομάδας κρύβεται η κεντρική ιδέα του επεισοδίου που θα ακούσουμε παρέα αύριο Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 10:00 το πρωί.

Έτσι, αν κάποιος/α επιθυμεί να με συντροφεύσει για λίγο περισσότερο από τις συνηθισμένες 2 ώρες της εκπομπής, δεν έχει παρά να συμπλέξει τις δικτυακές του ίνες με εκείνες του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

υγ1. Κι επειδή αυτή τη βδομάδα η "Μούσα της Αφίσας" μου χάρισε δημιουργική χουβαρντοσύνη, έφτιαξα τρία αφισάκια για την αυριανή εκπομπή. Οπότε παραδίδω ένα ακόμα - το δεύτερο της σειράς -, έτσι για να μην πάει χαμένο:

υγ2. Και για να μην φύγει η ανάρτηση σαν σκέτη διαφήμιση, ορίστε και τρεις στίχοι, τους οποίους εγώ - ως άσχετος με τα της συγκεκριμένης τέχνης -  θεωρώ ποίηση:

On Some Far Away Beach

Given the Chance
I'll Die Like a Baby
On Some Far Away Beach
When the Season's Over.

#

Unlikely
I'll Be Remembered
As the Tide Brushes Sand in My Eyes
I'll Drift Away.

#

Cast Up On a Plateau
With Only One Memory
A Single Syllable
Oh Lie Low Lie Low.

Β.Ε.                                                              

G.O.4: η συμμορία των τεσσάρων

Gang Of Four

Παρασκευή 7 Ιουνίου, το μετρό μας αφήνει στο σταθμό Ελαιώνα, με τα πόδια νυχτιάτικα στη Γεωπονική. Φεστιβάλ Αναιρέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κόσμος εντυπωσιακά πολύς, μου ‘ρχεται στο μυαλό το η συναυλία στη Γεωπονική του 90 (κι απ’ τη χαρά μου γίνομαι γραφικός, το αναφέρω όπου βρεθώ κι όπου σταθώ). 

Χαζεύουμε τα προς πώληση t-shirt, αγοράζω το τελευταίο άλμπουμ  των Gang Of Four – βινύλιο, ενυπόγραφο σε λευκό εξώφυλλο -, βρίσκω ένα σωρό γνωστούς και φίλους, χαιρετάω πίνοντας μπύρες και σιγά σιγά πλασάρομαι μπροστά να δω τους δικούς μας Victory Collapse που ανοίγουν τη βραδιά και μου αφήνουν θετικές, θετικότατες εντυπώσεις, πρώτη φορά που τους βλέπω live. 

φωτ. Νek  Victory Collapse

Τον ήχο των Gang Of Four τον ευχαριστιέσαι. Είναι όπως ακριβώς τον περίμενες: απολαυστικά σφιχτός, δομημένος γύρω από τις γραμμές ενός κοφτερού  dance-punk (ή μήπως funk punk) μπάσου με την κιθάρα να βγάζει τους βρώμικους χαρακτηριστικούς ήχους της μπάντας -  θυμάμαι αντίστοιχη ηχητική εμπειρία στους Buzzcocks - οι άγγλοι ξέρουν πώς να βγάζουν κρυστάλλινο θόρυβο. Πιάνεις το ρυθμό με κλειστά τα μάτια και ξεκινάς να ταράζεσαι σε μια διαδρομή που ξεκινά 3,5 δεκαετίες πίσω.  

Αν κάνεις το λάθος (γιατί περί λάθους πρόκειται) να ανοίξεις τα μάτια κι εφόσον δεν εστιάζεις μόνο στον  Andy Gill, το μοναδικό αυθεντικό μέλος που ταυτόχρονα φαίνεται να μην αξιώνει της προσοχής σου συνεχώς σε καταλαμβάνει μια άλλη, εντελώς διαφορετική και αρκούντως ξενερωτική αίσθηση.

φωτ. Νek  Gang Of Four

Εκείνη που θα ένιωθες εάν  - από επιλογή ή μη – πήγαινες να δεις ένα tribute band ενός αγαπημένου σου συγκροτήματος. Ο κος Gill έχει δομήσει μια νέα ενσάρκωση των Gang Of Four (δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η μπάντα αλλάζει εξ’ ολοκλήρου το ρόστερ της) με εντυπωσιακά αποτελέσματα στον ήχο. Απόλυτη προσομοίωση. Το «αλλά» όμως πηγάζει από τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που έχουν τα νέα μέλη και χτυπάει άσχημα, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Είναι πιτσιρικάδες, ταλαντούχοι μουσικοί σίγουρα,  μα θα ‘ταν – δε θα ‘ταν 4-5 χρονών όταν το “Entertainment”, ο κορυφαίος δίσκος των G.O.4 και απ’ τους καλύτερους της δεκαετίας του ’70 (1979) έσκαγε μύτη.  Χώρια που ο τραγουδιστής τους θύμιζε κινησιολογικά και κομμωτηριακά τους Thompson Twins ( με ξένισε αν και φυσιολογικά δε θα ‘πρεπε αφού το εν λόγω συγκρότημα έχει διατελέσει αγαπημένη μου μπάντα στην αρχή της εφηβείας μου- σκατόφλωρος, ε;) . 

 

Για να μην αφήσω λάθος εντυπώσεις,  η εμφάνιση των Gang Of Four προσμετρείται στις θετικές συναυλιακές εμπειρίες (7 στα δέκα αστεράκια) . Πολιτικότατοι, έστω και από συνήθειο μάχιμοι, έπαιξαν ένα πολύ καλό σετ,  χρονικά μεγάλο και χορταστικό για φεστιβάλ και όπως και να το κάνεις είναι υπέροχο να ακούς το Damaged Goods ζωντανά.

Mεταξύ πολλών άλλων ακούστηκαν τα: "Anthrax", "At Home He's a Tourist", "Not Great Men", "He'd Send in the Army", "I Love a Man in a Uniform", "Muscle for Brains", "We Live as We Dream, Alone", "To Hell With Poverty", "Paralysed", "Return The Gift", "I Party All The Time", "Do As I Say" και φυσικά το "Damaged Goods". 

φωτ. lem:  η κιθάρα που έσπασε ο Andy Gill

Έπειτα την ώρα που βγήκαν τα Μωρά Στη Φωτιά, κι ο κόσμος - σε αντίθεση τολμώ να πω με μας - τους αποθέωνε, εμείς φύγαμε.

 υγ. QUIZ

Από τους Gang Of Four (καλά, και από τους Wire) έχουν …δανειστεί (sic) οι Τρύπες κάμποσα από τα αξιολογότερα riffs των πρώτων τους άλμπουμς. Μιας και υπάρχει μια μικρή μουσική διένεξη για το ποιο τραγούδι των Τρυπών – η "Βραδυνή Πλάνη" ή η "Ταξιδιάρα Ψυχή" - χρωστάει την ύπαρξη (3 sic) του στο Damaged Goods,  θα ήθελα μια παραπάνω γνώμη.  

Damaged Goods                     Βραδυνή Πλάνη                          Ταξιδιάρα Ψυχή 

η συναυλία στη Γεωπονική 1990

Κι εκεί που μπορεί να είχα μήνες να πάω σε live, να σου που τελευταία το παρόν ιστολόγιο τείνει να γίνει η …η εβδομάδα του Ιάκχου. Έχοντας εντωμεταξύ μπει στις μέρες αναγκαστικής καλοκαιρινής αργίας (σήμερα είναι η δεύτερη μέρα) και με το χρόνο όλο δικό μου, πασχίζω μάταια (έλλειψη συγκέντρωσης το λένε) να γράψω μια-δυο παραγράφους για τη συναυλία των  Gang Of Four στη Γεωπονική. 

Στη Γεωπονική όπου το καλοκαίρι του 1990, εικοσάχρονα ξεδίναμε – άλλη μια γνήσια rock n’ roll παρέα ποντικιών (έχουμε αλλάξει τώρα), της πόλης –  σ’ ένα μίνι φεστιβάλ το line-up του οποίου περιλάμβανε το ανφάν γκατέ της εγχώριας τότε σκηνής: Last Drive, South Of No North, Panx Romana, Villa 21, Deus X Machina, In Trance 95, Slow Motion

Αν με ρωτήσεις σήμερα για εκείνη τη συναυλία δε θυμάμαι πολλά παραπάνω από ένα αίσθημα ευφορίας, χορό, ιδρώτα και κούραση για να σου πω. Ποιος ξέρει τι και πόσο είχαμε πιει, έχουν περάσει και τα χρόνια...

 συνεχίζεται