11 Μαρτίου 2011

το μυαλό μου, μού μιλάει

Προχθές ονειρεύτηκα πως ήμουν έγκυος! Είχα μια μεγάλη, φουσκωμένη, διάφανη κοιλιά και μέσα της ένα πιτσιρίκι γελούσε κολυμπώντας σε ένα ζουμί που φωσφόριζε ένα μπλε χρώμα, ακόμα και μέσα από το χοντρό μου χειμωνιάτικο παλτό. 

"Μαμά, το μυαλό μου μού μιλάει συνέχεια", είπε προ ημερών ο τετράχρονος γιος ενός φίλου στη μητέρα του. Το ίδιο κάνει και το δικό μου μικρέ σπόρε, μου ‘ρθε να του απαντήσω αλλά κατάπια τη φράση πριν την πω. Αγνοώ πως χειρίζεται ο πιτσιρικάς τις κουβέντες του μυαλού του, ξέρω όμως πως στις δικές μου εγώ απαντάω, συζητάμε ώρες ατέλειωτες, τα πάμε καλά, δε μας ενοχλεί καν η παρουσία τρίτων. Είμαι αφηρημένος τελευταία μου λένε.
Περιμένω να ανάψει πράσινο. Δε διασχίζω το δρόμο παρ’ ότι δεν περνάει – ούτε ακούγεται να έρχεται - κάποιο αυτοκίνητο. Άλλη φορά θα διέσχιζα το δρόμο στο λεπτό. Καθυστερώ ηθελημένα να φτάσω στον προορισμό μου. Γι αυτό άλλωστε δεν μέτρησα 312 πλάκες πεζοδρομίου (μέχρι που βαρέθηκα), 16 γάτες και 9 κοντές γυναίκες με ανοιχτές ομπρέλες - οι πιο επικίνδυνες - παρ’ ότι δε βρέχει μέχρι να φτάσω στο συγκεκριμένο φανάρι; Ανάβει πράσινο και περνάω απέναντι. Έφτασα.
Μια τσιγγάνα με τραβάει από το μανίκι. Μου ζητάει με σπαραχτική φωνή χρήματα, " να φάει ψωμί η οικογένειά μου", μου λέει. Μαζεύομαι ενστικτωδώς και την προσπερνάω. Ενοχικά δίνω κάνα δυο ψιλοκέρματα στον επόμενο ζητιάνο που συναντώ, υπάρχουν άπειροι σήμερα. Σκέφτομαι ανεξιλέωτος ακόμα την τσιγγάνα.
Επιβραδύνω ξανά. Μπροστά μου περπατά κουτσαίνοντας μια καλοβαλμένη ηλικιωμένη κυρία, ίσα που στέκεται όρθια. Στο δεξί χέρι – ευτυχώς προς τη μεριά του τοίχου - βαστάει την τσάντα της. Μόλις που καταφέρνει να κρατήσει σφιχτά τα δάχτυλά της γύρω από τα λουριά και εγώ κατεβαίνω στο οδόστρωμα για να την προσπεράσω, μην τύχει και την τρομάξω έτσι ετοιμόρροπη που φαίνεται.

7 σχόλια:

  1. Το κακό είναι όταν κάποιος, μιλά στο μυαλό του και μάλιστα δυνατά, κάτι που το συνηθίζω τελευταία.
    Έχεις όμως μήνυμα στο ΥΤ και δυο μάλιστα, αν έφτασαν. Δεν γνωρίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @ syn-epikouros : Όχι δεν είναι κακό φίλε μου, ίσως φαίνεται λίγο παράξενω στους άλλους, μα συμβαίνει μια "ιδιαίτερη" επαφή με τον εαυτό σου εκείνη τη στιγμή.
    Ωραίο τραγούδι, το φχαριστήθηκα (παρ'όλο που οι όντως όπως τα λες οι μουσικές μας προτιμήσεις διαφέρουν) και σ'ευχαριστώ για το καλωσόρισμα. Η αλήθεια είναι πως έχω παραμελήσει κάπως το inbox του ΥΤ μου τελευταία, μα τα είδα τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με έστειλε η κουβέντα τού μικρού!

    Μεταξύ άλλων, μετράω κάδους απορριμμάτων μέχρι να φτάσω στον χ προορισμό, και, άμα προκύψει άρτιος αριθμός, τσατίζομαι, λόγω μιας ανεξήγητης/αψυχολόγητης αδυναμίας μου στους περιττούς (αριθμούς).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Won't somebody stop me
    From thinking
    From thinking all the time
    About everything
    Oh, somebody stop me
    From thinking all the time
    So deeply, so bleakly ?
    So bleakly all the time
    About everything ?
    Who I am,
    how I ever got here,
    Somebody stop me
    From thinking
    From thinking all the time..."

    "Our Frank"
    Morrissey

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ absentminded : Πραγματικά εκπλήσσομαι που δεν είμαι ο μόνος!!! Τρέφω την ίδια αδυναμία στους περιττούς που τρέφω για όλους τους αντιήρωες, δεν ξέρω γιατί το έχω συνδέσει έτσι, ίσως είμαι για δέσιμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts with Thumbnails