31 Μαΐου 2011

για τη "Φωτογραφία"


"Αν είναι να βρίσκεσαι στο στόμα ενός λύκου, καλύτερα να βρίσκεσαι στο στόμα ενός λύκου χορτάτου."

Το τρίπτυχο: “Ψαξ’ το, βρες το, δες το”, είναι η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να δώσω για τη “Φωτογραφία” του Νίκου Παπατάκη. Μπορεί να μου πήρε δεκαετίες δυόμιση, μα πριν μερικές βραδιές που εδέησα τελικά και την είδα, τα 'βαλα με τον εαυτό μου που καθυστέρησε τόσο. Μέρες τώρα μετά την προβολή είναι ακόμα - σχεδόν κυριολεκτικά - καρφωμένη στο κεφάλι μου.

Αν ήθελα να συνοψίσω τα της ταινίας, αποφεύγοντας συγχρόνως να μαρτυρήσω την υπόθεση, θα μιλούσα για ένα κλειστοφοβικό, ψυχολογικό θρίλερ (έτσι το βίωσα εγώ) με πρωταγωνιστές δύο έλληνες μετανάστες, εγκλωβισμένους στο χωρόχρονο μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. Καστοριάς και Παρισίων.
Η τρέλα, η στέρηση, η εμπιστοσύνη ή/και η έλλειψη αυτής κινούν τα νήματα της ζωής τους, καθορίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις και τους ωθούν σε παιχνίδια εξουσίας, χειραγώγησης και εκμετάλλευσης με φόντο κάποια φωτογραφία, που λόγω ενός "χαζού" ψέματος μετατρέπεται σε κύριο άξονα της πλοκής.

Απομαγνητοφωνώντας κάποια σκηνή του φιλμ θα μπορούσα να πω ότι είναι μια ταινία για: “ … όλους αυτούς που στον κόσμο εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για πεπρωμένα που δεν είναι τα δικά τους, κυνηγώντας τα διαρκώς σαν τον Γεράσιμο και μένα, χωρίς ποτέ να καταφέρουν να τα φτάσουν.”
Αντάξιο της ταινίας και του σασπένς αυτής είναι και το επίπεδο του soundtrack. Υπογεγραμμένο από τον Χριστόδουλο Χάλαρη.

Ντισαβαντάζ ο κακός και ασυγχρόνιστος ήχος – τουλάχιστον στην κόπια που είδαμε εμείς – καθώς και ένα προδοτικό “αρχαίο” spoiler - σύσταση του φίλου Τ., που κρυμμένο στη μνήμη μου για δεκαετίες φώναξε “φτου και βγαίνω” λίγο μετά τις πρώτες σκηνές του έργου.


Σε αρκετά ιστολόγια αναπαράγεται πως “Η Φωτογραφία” έχει ψηφιστεί από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου σαν μία από τις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών. Παρ’ ότι δεν κατάφερα να διασταυρώσω την εγκυρότατα (ποιοι, που, πότε) της πληροφορίας, την επικροτώ και σπεύδω να την υιοθετήσω. Αλλά και πάλι δεν είναι αυτό το βασικό επιχείρημά για ετούτη την πρότασή μου.
Λίγα λόγια για το Νίκο Παπατάκη
 
Γεννημένος το 1919 στην Αιθιοπία, έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παρίσι, όπου και απεβίωσε το 2010.
Μεταξύ άλλων, στον περιπετειώδη βίο του, υπήρξε αντιστασιακός κατά της Ιταλικής Κατοχής στην Αιθιοπία, γκρουμ αθηναϊκού ξενοδοχείου στη δικτατορία του Μεταξά, παραγωγός της μόνης ταινίας του Jean Genet στο Παρίσι και του Shadows του Κασσαβέτη στη Νέα Υόρκη, ιδρυτής του λογοτεχνικού καμπαρέ “Tο Kόκκινο Pόδο” (“La Rose Rouge”), στέκι των υπαρξιστών του Σεν-Ζερμέν, όπου πρωτοεμφανίστηκαν η Juliette Greco (στσ !!!), ο Boris Vian, ο Léo Ferré, ο Marcel_Marceau, ο Michel Piccoli και ο Raymond Queneau.
Έκανε το Les Abysses, την πρώτη από τις 5 συνολικά ταινίες του σε ηλικία 45 χρονών. Βασισμένη στις Δούλες του φίλου του Jean Genet, ήταν η επεισοδιακή Γαλλική συμμετοχή στο φεστιβάλ των Καννών του 1963.

Υπήρξε ο πρώτος σύζυγος της Anouk Aimée και αργότερα σύντροφος του τότε μοντέλου Christa Päffgen η οποία και υιοθέτησε λόγω αυτού το προσωνύμιο Nico για το υπόλοιπο της ζωής της.

Μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Νίκου Παπατάκη βρίσκεται εδώ.
Φιλμογραφία
1. «Les Abysses» («Η Αβυσσος»), 1963,
2. «Οι βοσκοί», 1967,
3. «Gloria Mundi» 1976 ,
4. «Η φωτογραφία», 1986,
5. «Les Equilibristes» («Ο ισορροπιστής»), 1991.



6 σχόλια:

  1. Δευτερη φορα σημερα, που θυμαμαι μια 10 χρονων παλια ταινια, καθως διαβαζω για ταινιες...
    Αν δεν εχεις δει την ταινια "Our Lady of the assassins" (Η Παναγια των Δολοφονων - La Virgen de los Sicarios) του Barbet Schroeder, ψαξε να την βρεις... Στην Αμερικη αρνηθηκαν να την παιξουν στις συνηθισμενες αιθουσες προβολης... Καταπληκτικη ταινια...
    (δεν ξερω με τι τιτλο εχει παιχτει στην Ελλαδα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Την "Φωτογραφία" δεν την έχω δει αλλά αν κρίνω από το καστ πρέπει να λέει πραγματικά.
    Ο Άρης Ρέτσος είναι από τους αγαπημένους μου Έλληνες ηθοποιούς. Έξοχος και ο Χ.Τσάγκας.

    Έτσι ήταν ο κινηματογράφος όπως και κάθε τέχνη την εποχή εκείνη, επιδραστικός-επηρεαστικός. Τώρα το γιατί και το πως δεν γίνονται σήμερα τέτοιες δουλειές έχει να κάνει με το γενικότερο κλίμα που επικρατεί και στην Ελλάδα και παγκόσμια. Πάσχουν από έλλειψη διανόησης.
    Τον τελευταίο καιρό όμως κάτι "πιάνουν" οι κεραίες μου... Ας περιμένουμε λίγο και θα δούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @ Ephemeron : Είχε πολύ καιρό να με ταλανήσει τόσο μια ταινία. Αν δεν την έχεις δει στην προτείνω ανεπιφύλακτα. Εντωμεταξύ σπεύδω προς αναζήτηση του "Our Lady of the assassins".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ vick : Νομίζω πως όσον αφορά στο διεθνή κινηματογράφο η παραγωγή επιδραστικών ταινιών δεν έχει κοπάσει. Είναι μάλλον θέμα διανομής που δε φτάνουν εδώ προς προβολή. Από την άλλη, όντως ο ελληνικός κινηματογράφος πέρασε το ένα μετά το άλλο, όλα τα σύνδρομα και συμπλέγματα.

    Έχεις πάντως δίκιο πως την τελευταία τριετία ανακτούμε λίγο από το χαμένο έδαφος μέσω λίγων πάραυτα δημιουργών.
    Στο ποστ υπάρχει link πρόσβασης στην ταινία, αν δε το έχεις κάνει ήδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Lemon ευχαριστω πολυ, δεν το ειχα προσεξει το link. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οχι δεν την εχω δει.
    Θα την ψαξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts with Thumbnails