one pill ...is not enough

Πρέπει να έχουν περάσει ήδη κάνα δυο μήνες από τη μέρα που ο Jason Newcomb (το μοναδικό μέλος των Καναδών Pathetic Club) μου έστειλε ένα κομμάτι του συνοδευόμενο από μία καθ’ όλα ευγενική πρόσκληση για συνεργασία. Μου πήρε πολύ παραπάνω χρόνο απ’ ότι συνήθως καταρχήν για να συγκεντρωθώ και έπειτα να ασχοληθώ με το editing του video, μέχρι που -φτάνωντας στο άλλο άκρο - κατέληξα τελικά να έχω τρεις τελείως διαφορετικές version.
Παραθέτω την – άνευ διαγωνισμού - επικρατέστερη και …όπως πάντα κάθε σχόλιο δεκτό.

υγ. Τα "γυρίσματα" έγιναν σε ανύποπτο χρόνο, τον περασμένο Ιούλιο στη λίμνη Τσιβλού. Ευχαριστώ το φίλο Χ. για τη συμμετοχή του

άλλο ένα ελληνικό...παράδοξο

"Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα, κατά λάθος…"

Τάδε εφη Nicola Sacco ο καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Bartolomeo Vanzetti έπειτα από μια αμφιλεγόμενη δίκη και κάμποσες προσφυγές αναίρεσης που κράτησαν 7 χρόνια. Αμφότεροι κατηγορούμενοι για ληστεία - μετά φόνου 2 υπάλληλων – σε ένα εργοστάσιο κατασκευής παπουτσιών στη Μασαχουσέτη.
Η αλήθεια κατά πως φαίνεται διαφορετική.
Το ότι οι Sacco & Vanzetti υπήρξαν (α) Ιταλοί, (β)μετανάστες και (γ)…αναρχικοί σε μια Αμερική που κυριαρχεί ο φόβος της κόκκινης απειλής εν μέσω οικονομικής κρίσης και απεργιών, τους μετατρέπει αυτόματα σε εχθρούς του έθνους. Κι αυτό συνηγορεί , έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι λόγοι της εκτέλεσής τους ήταν αποκλειστικά πολιτικοί και κοινωνικοί.

Οι Sacco και Vanzetti εκτελεστήκαν την 23η Αύγουστου 1927 και έκτοτε, εκουσίως έγιναν σύμβολα, η ιστορία τους ταινία και η φωτογραφία τους στάμπα σε t-shirt.

Η ταινία του 1971 από τον Giuliano Montaldo βρήκε τις ΗΠΑ στην ύστερη εποχή της απενοχοποιησης και συνοδεύεται από το ομώνυμο αριστουργηματικό soundtrack του Ennio Morricone. Το “Here’s To You”, ο παιάνας που κλείνει τόσο το φιλμ όσο και το δίσκο, ερμηνευμένο από την Joan Baez, είναι μια απίστευτη τομή της αμερικανικής folk και του ευρωπαϊκού πολιτικού τραγουδιού.

Αφορμή γι αυτό το ποστ στάθηκε ένα ακόμα δισκάκι 45αρι που έπεσε στα χέρια μου. Η αφελής διασκευή του "Mamy Blue" από τους Olympians κρύβει στη δεύτερη του πλευρά το "Ευχές Για Σας" που δεν είναι άλλο από το “Here’s To You” σε μια άμεση μεταφορά του στην ελληνική γλώσσα. Οι Olympians (από τις τάξεις των οποίων είχε περάσει και ο Νίκος Παπάζογλου, τον καιρό που ο Πασχ. Αρβανιτίδης υπηρετούσε τη θητεία του) πέρα από τα γνωστά mellow anthems που τους έχουμε συνηθίσει είχαν δώσε άψογα beat & garage δείγματα. Μικρούς δυναμίτες – συνήθως συνθέσεις του Λευτέρη Κογκαλίδη (τον θυμάστε από την ΕΡΤ ?) που επάξια θα μπορούσαν να διεκδικούν το χώρο τους ανάμεσα στα καλύτερα των συλλογών, τύπου pebbles και nuggets.

Το παράδοξο λοιπόν, έγκειται μόνο στην όποια εμπλοκή του συγκροτήματος του Πασχάλη με τον πολιτικό στίχο. Και μάλιστα σε μια επανεκτελεση με άμεσα αντανακλαστικά (κυκλοφόρησε την ιδία χρόνια με το πρωτότυπο) εν μέσω της διαβόητης επταετίας των συνταγματαρχών.
Εκεί που ο Θεοδωράκης τα έβρισκε σκούρα με τη λογοκρισία της χούντας, ο Πασχάλης (!!!) - με στίχους μεταφρασμένους από το R. Williams (!!!!) - κυκλοφορούσε έναν ύμνο στούς αναρχικούς Sacco και Vanzetti.
Λένε ότι "τα ύστερα τιμούν τα πρώτα". Αν ισχύει (που μάλλον ισχύει) αυτή η ρήση, τότε η γνωστή …πορεία του καλλιτέχνη διαγράφει από μόνη της με ένα πελώριο Χ την όποια αξία αυτού του 45αριου, καλλιτεχνική ή συναισθηματική. Θα ήθελα να μπορούσα να λειτουργήσω και εγώ έτσι, μα δε μπορώ.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της υπόθεσης των S & V βρίσκεται εδώ
ενώ το "Ευχές για σας" υπάρχει σε αυτη τη συλλογή των Olympians.

hypnotique

Τον τελευταίο καιρό, η αγορά μεταχειρισμένων δίσκων στο μοναστηράκι διατηρεί τον τίτλο παζάρι μόνο κατ ευφημισμό. Είναι που πρέπει να αγοράσεις τουλάχιστον 10 δίσκους για να αποκτήσεις στα …αυτιά των πωλητών το δικαίωμα να …ζητήσεις έκπτωση.
Σημεία των καιρών κι αυτά, καθώς αντιλαμβανόμενοι την κρίση και την συνεπαγόμενη πτώση των πωλήσεων, προσπαθούν να διατηρήσουν το status των κερδών τους ανεπηρέαστο. Ακόμα κι αν το επιτυγχάνουν πρόσκαιρα, πουλώντας μεν λιγότερα κομμάτια, πετώντας δε αρκετές φορές τα υπόλοιπα στα σκουπίδια.
Αν και αποστρέφομαι τελευταία, τέτοιες συμπεριφορές, δεν το κατάφερα σήμερα. Ένα εκπληκτικής αισθητικής εξώφυλλο, και η αγωνία να ακούσω έναν ολοκληρωμένο δίσκο του πιανίστα και συνθέτη που κάποτε με μύησε στη lounge με την εκτέλεση του στη Misirlou με ανάγκασαν - όχι με πολλά ευρώ τελικά - να αποκτήσω το Hypnotique.
Πρόκειται για δίσκο του Martin Denny σε μια κόπια από βαρύ βινύλιο, αμερικάνικο του 1959 που σου φέρνει στο μυαλό τα b-movies του 50, το “Faster Pussycat, Kill, Kill” και ακούγοντας το είσαι σίγουρος πως τούτη η μινιμαλιστική exotica υπήρξε το απολυτό soundtrack των ρομαντικών στιγμών του Lux Interior και της Poison Ivy.

Νομίζω πως αξίζει να έχεις το δίσκο, σε όποιο format ...ακόμα και σε mp3, οπότε:

στον παππού, στο χωριό

-“Έτσι κάνουν κι άλλα μοναχοπαίδια κυρία μου, αλλά τέτοια περίπτωση δεν έχουμε ξαναδεί ” .

-“Λυπάμαι…” πρόλαβε να πει αλλά στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο διευθυντής της κατασκήνωσης την διέκοψε για να συνεχίσει:

-“Όχι μόνο διαδηλώνει και απαιτεί την αποχώρηση του από τις κατασκηνώσεις μας, αλλά οργανώνει σε στάση και τα υπόλοιπα παιδιά. Παιδιά που έρχονται για χρόνια στις εγκαταστάσεις μας, τώρα κλαίνε συνεχώς και ζητούν απεγνωσμένα τους γονείς τους”. -"Λυπάμαι πολύ για την αναστάτωση, λάβαμε και το γράμμα του τις προάλλες μα πιστεύαμε ότι θα το ξεπεράσει…. Αα, και κάτι ακόμα, δεν είναι μοναχοπαίδι…"

Φωτιές μεγάλες ξέσπασαν εντωμεταξύ - τίνος προσευχές εισακούστηκαν (!!!) άραγε – ο δρυμός της Πάρνηθας καταστράφηκε και η κατασκηνωτική περίοδος έληξε άδοξα.

Ο μικρός εξεγερμένος γύρισε σπίτι του, προς μεγάλη αγαλλίαση τόσο δική του όσο και του τετράχρονου του αδελφού, που επιτελούς σταμάτησε να ρωτά έντρομος κάθε τρεις και λίγο "Μαμά ο Νίκος μας κάηκε η όχι ακόμα?"

Μαμα και Μπαμπά τα προβληματα πολαπλασιάζωντε κατα 97% θελω να 

φύγω το γρυγοροτερο δινατο και θελω να φήγω την Παρασκεβη

ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΦΗΓΩ

Νίκος

Το "θρυλικό" γράμμα τούτο, ανακάλεσα έπειτα από μια αναφορά που έγινε εχθές σε κάποιο φιλικό σπίτι σε ένα διήγημα του Τσέχωφ: Ο εννιάχρονος Βάνκας Ζούκωφ, μετά το θάνατο των γονιών του κακοπερνά δουλεύοντας σε κάποιο τσαγκάρικο της Μόσχας.

Η μόνη του ελπίδα είναι η ανάμνηση του παππού, καθώς και ένα γράμμα που παλεύει να συντάξει καλώντας τον σε βοήθεια, να τον γλιτώσει από τις καθημερινές του στενοχώριες.

"…έλα γρήγορα αγαπημένε μου παππού, για όνομα του Θεού, σε παρακαλώ πάρε με από εδώ, όλοι με δέρνουν και πεινάω πολύ…"

Το γράμμα είναι έτοιμο, μπαίνει στο φάκελο, η λύτρωση πλησιάζει. Ο υπάλληλος ανοίγει το ταχυδρομικό κουτί και πάνω πάνω σε ένα φάκελο με γράμματα από μολύβι στη ράχη του διαβάζει "στον παππού στο χωριό".

ἀνταπόκριση ἀπό το '70 : ο φαύλος κύκλος

Τα καλοκαίρια δεν περνάω και πολύ καλά γιατί σκάω και με τον ήλιο που με τυφλώνει κάτι παθαίνουν τα μάτια μου και δε μπορώ να τα ανοίξω. Ούτε ο γιατρός κατάλαβε ακριβώς τι έχω, αλλά μου έδωσε κάτι φάρμακα, σιρόπια, που τα πήρα μόνο για τρεις μέρες αλλά δεν έγινα καλά. Οι χειμώνες όμως μ αρέσουν - πιο πολύ όταν βρέχει – αρκεί όμως να μη μπουμπουνίζει. Γιατί τότε πραγματικά φοβάμαι και θέλω πάντα να είναι κοντά μου κάποιος μεγάλος.
Ο μπαμπάς μου γελάει και μου είπε ότι δεν πρέπει να φοβάμαι.
"Είναι τα αγγελάκια που παίζουν τύμπανα στον ουρανό" μου εξήγησε προχθες.
Αυτό με ησυχάζει αλλά σκέφτομαι πως για να υπάρχουν αγγελάκια πάει να πει ότι υπάρχει και παράδεισος. Και άμα υπάρχει παράδεισος υπάρχει και κόλαση.
Και τώρα και πάλι φοβάμαι γιατί έχω δει την κόλαση, σε ένα βιβλίο της γιαγιάς μου με εικόνες, που δείχνουν όλα τα τρομακτικά που συμβαίνουν εκεί. Κι αν είναι αλήθεια, νομίζω ότι θα 'πρεπε να αρχίσει να μου αρέσει περισσότερο το καλοκαίρι που δε θα μου 'ρχονται τετοια πράγματα στο μυαλό κι ας με τυφλώνει ο ήλιος...

'WE WORK IN BARS'

VOTE FOR THE CHAP'S
'WE WORK IN BARS'
FOR SINGLE OF THE WEEK
ON BBC RADIO 2
Radcliff and Maconie do this thing where they chose 4 tracks that they think are really great and the audience (that's you) vote for their favourite. The winner of the vote then becomes pick of the week and will be played every night that week.
This is the third time The Chap have been nominated for this accolade (They won once) but this time both Radcliff AND Maconie want it to win.. That means that Radcliff loves the song so much that he'd be prepare to lose against Maconie just to see the best song triumph!
Voting closes 12pm on Monday and is open to every person in the world.
Click here to vote for The Chap's new single 'We Work in Bars' as your pick of the week!.

Listen to the single here (Includes Simon Bookish Remix)

& Listen to the show here.

Thanks for your support.

αγοράζοντας έναν ...El Greco

Η τελευταία του προσπάθεια έπεσε στο κενό. Ο Λαοκόoντας, η τελευταία σώφρων φωνή που προειδοποίησε τους Τρώες για το επισφαλές ενός δώρου βρίσκει φριχτό θάνατο μαζί με τον ένα γιο του. Δύο πελώρια φίδια, που βγαίνουν από τη θάλασσα,τους κατασπαράζουν.

Ο θάνατος του Λαοκόοντα παραμερίζει και τους τελευταίους δισταγμούς, καθώς οι Τρώες τον ερμηνεύουν ως τιμωρία για την ασέβειά του να χτυπήσει με το κοντάρι το αφιέρωμα στην Αθηνά. Έτσι ρίχνονται όλοι στα γλέντια για τη λήξη του πολέμου …γύρω από το γιγάντιο ξύλινο άλογο.

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες.

Θα μπορούσε κάποιος να εντοπίσει στον μύθο έναν παραλληλισμό με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα . Όπως θα μπορούσε να μιλήσει για το ψευδεπίγραφο στην τέχνη, την κυριαρχία του πλαστού καταναλωτισμού, την επένδυση κεφαλαίων στην τέχνη ή ακόμα και για την επιρροή του Greco στον ρου της ιστορίας της ζωγραφικής.

Πας συνειρμός δεκτός. Ίσως όμως εδώ, δεν πρόκειται πάρα για άλλη μια άκρως "φυσιολογική" στιγμή, μια Κυριακή απ τις πολλές, στην Ερμού, στις παρυφές του Γιουσουρούμ.

stereotypes

Χωρίς να είμαι προφήτης, ξέρω οτι το Σάββατο 12 Ιουνίου 2010 το πρωί θα με πονούν τα πόδια μου.
Το προηγούμενο βράδυ θα έχω πάει στους Specials και θα έχω χορέψει με τις ώρες. Ελπίζω οτι θα το έχουν ευχαριστηθεί και οι ίδιοι. Όχι όπως τότε, το 1995, που ο Terry Hall, είχε βρεθεί ξανά στην Αθήνα για live και το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι "δεν το είχε …διασκεδάσει και τόσο".
Προσκεκλημένος σε μια διοργάνωση του …Yacht Club στα Αστέρια της Γλυφάδας (υπό την «αιγίδα» της Half Note), βρέθηκε υποχρεωμένος δια συμβολαίου, να σταματά τη ροη του set list προκειμένου να τραγουδά και να ξανατραγουδά το Forever J.
Φανερά δύσθυμος στην τέταρτη επανάληψη του μέγιστου χιτ της εποχής, ερμηνευτής του μοναδικού καθώς φαίνεται τραγουδιού που γνώριζε και επιθυμούσε η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων.
Η σκηνή απομονωμένη, ο χώρος μπροστά της άδειος και τα …τραπέζια (ΝΑΙ είχε τραπέζια) με λευκά τραπεζομάντηλα και κεράκια, 20 μέτρα μακρύτερα, σε μια κατασκευή που θύμιζε βεράντα - ακριβώς πάνω από τη θάλασσα.
Επίσημα ντυμένοι οι εκπρόσωποι της εγχώριας … καλής κοινωνίας συμπλήρωναν το σουρεαλιστικό σκηνικό δίνοντας μια νότα "μουσικοχορευτικής βραδιάς", σε ένα ballroom του 50.
Μποτίλιες ουίσκυ, ποικιλίες θαλασσινών, αστακοί, φρούτα και ξηροί καρποί πηγαινοέρχονταν συνοδευόμενοι από καλοντυμένους σερβιτόρους με ska γραβατες (!!!) και ένας έκπληκτος Terry Hall και να δηλώνει αμήχανα: "Δεν μου έχει ξανατύχει να παίξω σε καθήμενους, πόσω μάλλον εν ώρα φαγητού" και να συνεχίζει παρακαλώντας: «Όσοι πραγματικά πιστοί, ελάτε μπροστά στη σκηνή γιατί για σας θα παίξουμε. Νοιώθω τόσο punk τραγουδώντας σε ένα τέτοιο μέρος».
Δεν πρέπει να ήμασταν περισσότεροι των 30 που με τα πολύχρωμα T-shirt μας με τις στάμπες πλησιάσαμε, αφήνοντας πίσω κοστούμια γραβάτες και παλ φορέματα.
Μεταξύ των δυο φυλών, παρέμεινε τότε ένα ακόμα τεράστιο κενό πλην του οικονομικού …το εδαφικό. Τον Terry Hall συνόδευσε ο Ian Broudie και οι Lightning Seeds καθώς και ο περιλάλητος Les Pattinson, ο τρομερός μπασσίστας των ημιδιαλυμένων τότε Echo & The Bunnymen.
Το σετ περιλάμβανε ένα μικρό οδηγό στη δισκογραφία των Lightning Seeds του Lucky You (δίδυμο αδελφάκι του Forever J) συμπεριλαμβανομένου, το οποίο …φυσικά ακούσαμε 2 φορές. Και μετά ακολούθησαν τα προσωπικά hit του Terry Hall, κάμποσα standards των Specials (ακόμα θυμάμαι την εκτέλεση του Ghostown) καθώς και κάποια διασκευή από Bunnymen (πρέπει να ήταν το “The Game” αν δεν απατώμαι).
Μιάμιση ώρα μετά σταματήσαμε να χορεύουμε και ειρωνικά βαλθήκαμε να σχολιάζουμε τις (αλα Olivia Newton John) χορευτικές "εξάρσεις" των ελαχίστων της άλλης φυλής που διασκέδαζαν υπό τους ήχους του …Forever J, στο ένα και μοναδικό τραγούδι του encore.
Με τα χίλια ζόρια, θυμάμαι, είχα πείσει τη Ν να με συνοδεύσει στα παρασκήνια. Ήθελα να εκφράσω τη ντροπή μου στον Τ.Η. για την καταφανώς αλγεινή συμπεριφορά του κοινού.
Η πρόσβαση όμως ήταν αδύνατη λόγω των δίμετρων μπράβων του μαγαζιού που παραμέρισαν μόνο υπό τις …οδηγίες του ίδιου του Terry Hall.
"Αφήστε τα παιδιά να περάσουν, τους ξέρω" τους είπε στα αγγλικά για να του αντιγυρίσουν μουρμουρίζοντας: «Άντε γαμήσου ρε πρεζάκια» στη μητρική τους γλώσσα φυσικά. Βρεθήκαμε έτσι να πίνουμε μπύρες και να συζητάμε για καμμιά ώρα για τη συναυλία, για την πολιτική κατάσταση στις χώρες μας, και για τον διαφαινόμενο θρίαμβο των πολλά υποσχόμενων εργατικών κάποιου Tony Blair.
Φεύγοντας τον ρώτησα για το ενδεχόμενο να ξανασυνδράμει τους ακέφαλους τότε Specials (εκείνο τον καιρό έπαιζαν δίχως τόσο τον Hall όσο και τον Jerry Dummers).
“Σχεδόν το αποκλείω” είχε πει, ξαπλωμένος με το μωρό κάποιου roadie ανεβασμένο στο στήθος του.
Χαιρετήσαμε και φύγαμε υπό τους ήχους της Καίτης Γαρμπή, διασχίζοντας μια πίστα γεμάτη από χαμογελαστούς κουστουμαρισμένους ravers…

Οι Specials έρχονται με τον Terry Hall στη σύνθεση (χωρίς τον J.D. όμως) στις 11/6/210 στο θέατρο Βράχων μαζί με τους Dub Inc και τους Staff Benda Bilili.

Μπιγκ Ιν Τζαπαν

Τι κοινό έχουν οι Teardrop Explodes, οι Lightning Seeds, η Jayne Casey και οι Lori & the Chameleons με τους KLF, τους Frankie Goes to Hollywood, τις Slits, την Siouxsie με τους Banshees, τους Creatures, τους Pink Military, τους Deaf School και την Zoo Records ;

Θεωρητικά οι πρώτοι σύνδεσμοι μεταξύ κάποιων από τα παραπάνω ονόματα είναι σχετικά εύκολοι τουλάχιστον μέσω κάποιων συνειρμών αν όχι εξειδικευμένων μουσικών γνώσεων. H απάντηση όμως είναι απλούστερη και ταυτόχρονα απολαυστική (για μένα μόνο?).
Ιδρυτικά μέλη των παραπάνω συγκροτημάτων υπήρξαν κάποτε μαζί σε μια punk μπάντα με το όνομα "Big In Japan". Ενός supergroup από το Liverpool της εποχής (1977) με την ειδοποιό διαφορά ότι τα μέλη του έγιναν διάσημα μόνο αφότου σκόρπισαν έπειτα από τη διάλυση της μπάντας 1 χρόνο αργότερα (1978) με μόλις ένα single και ένα ep στο ενεργητικό τους.


Ήθελα καιρό να κάνω αυτό το post αλλά μου δίνεται η ευκαιρία τώρα εν όψει της εμφάνισης του γυναικείου riot punk συγκροτήματος των Slits, στο Rodeo την 25/5.

Εντωμεταξύ η φράση "Big In Japan" αναφέρεται περιφρονητικά - ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη αξία του έργου τους - σε συγκροτήματα που παρ’όλο που δεν είναι (ούτε καν θεωρούνται) επιτυχημένα σε Αγγλία η Αμερική, έχουν δεκάδες χιλιάδες fan και μεγάλες πωλήσεις στην Ιαπωνία.

Ο ορισμός θα μπορούσε να μετατραπεί σήμερα σε "Big in Greece", καθώς πολλά είναι τα σχήματα που λατρεύονται στη χώρα μας χωρίς να απολαμβάνουν της ανάλογης αναγνώρισης στις πατρίδες τους. Οι Archive για παράδειγμα δεν έχουν εταιρεία και κυκλοφορούν τους δίσκους τους μόνο εκτός Βρετανίας – σε Ευρωπαϊκό επίπεδο ...με βάση την Ελλάδα, ενώ οι Puressence δε μαζεύουν πάρα 1-2 ντουζίνες άτομα στα μπαρ που εμφανίζονται στην Αγγλία, πολύ μακριά από τις ελληνικές sold-out εμφανίσεις τους.
Θα συμπεριλάμβανα στην ιδία κατηγορία τους, τους Scorpions (εννοειται κι ολας) αλλα και τους: Tindersticks , Pink Martini, Asian Dub Foundation, Stranglers, Tiger Lillies, Therapy?, Tuxedomoon λογω της δυσανάλογης εκτίμησης που χαίρουν στη χώρα μας σε σύγκριση με το εξωτερικό.
Αυτά.