καθώς θα ανατέλλει ο ήλιος

Ο αμερικανός πρόεδρος ενέκρινε την αποστολή βοήθειας στην Ιαπωνία, άμεσα η αμερικανίδα υπουργός εξωτερικών ανέφερε "Έχουμε ήδη μεταφέρει με αεροσκάφη μας επειγόντως προς την Ιαπωνία ψυκτικό υγρό για ένα από τα πυρηνικά της εργοστάσια", είδηση που διέψευσαν οι Ιαπωνικές αρχές. (06:37). Σήμερα ή έκκληση των πολύπαθων νησιωτών για το σωτήριο υπερυγρό επανελήφθη.

Οι φυσικές καταστροφές φαίνεται να ενώνουν για άλλη μια φορά φυλές και κράτη, καθώς ο πόνος προέρχεται από κάτι που ξεπερνάει το ανθρώπινο μέτρο. Βάζει καθένας στη θέση του παθόντα τον εαυτό του - στη θέση του θανόντα τον γείτονα ή κάποιο συγγενή του, κορυφώνονται τα συναισθήματα συμπόνιας και ανακωχές οίκτου επιβάλλονται σε κάθε είδους πόλεμο που περνά - χωρίς να λήγει – τουλάχιστον για λίγο σε δεύτερο επίπεδο.

Επιπλέον στο συγκεκριμένο "επεισόδιο" οι ραδιενεργές μνήμες επιστρέφουν και τα φαντάσματα των hibakusha περιμένουν να κατοικήσουν σε νέα σώματα.

Υγ. Εντυπωσιακή - παρ’ ότι όλες οι πληγές που έπληξαν τη χώρα κινηματογραφήθηκαν εκτενώς - η απουσία οπτικού υλικού με τις τελευταίες τραγικές στιγμές ανθρώπων που χάνονται είτε σε τσιμεντένια, είτε σε υδάτινα ή πύρινα κύματα. Τέτοια ωριμότητα είχα καιρό να συναντήσω στο δίκτυο (εκτός αν ήταν επιβεβλημένη).

Το ανεπίκαιρο “artwork” της ανάρτησης (που βρήκα στο αρχείο μου) είναι από προπαγανδιστικό υλικό ενός άλλου πολέμου, του ΒΠΠ, με φανερό το διασυρμό της ποπ κουλτούρας στη χαμηλή στρατευμένη εκδοχή της.

αεροδιάδρομοι

Μικρότερος έβλεπα συχνά στον ύπνο μου πως μπορούσα να πετάω. Άλλοτε έφτανε απλά να ανοίξω σε έκταση τα χέρια μου, άλλοτε φύτρωναν φτερά - ανάλογα με την περίσταση - την ώρα που τα χρειαζόμουν. Θυμάμαι να ξυπνάω από τις νυχτερινές εναέριες βόλτες με αυτόν τον κόμπο του ιλίγγου να με σφίγγει λίγο κάτω από το στομάχι -τον ίδιο που ένιωθα όταν πεντάχρονος έκανα κούνια και αρκετά αργότερα όποτε ήμουν ερωτευμένος.

Μεγαλώνοντας τα όνειρα αυτά άρχισαν να αραιώνουν. Δηλωμένα άνθρωπος που ευχαριστιέται να πατάνε τα πόδια του σε στέρεο έδαφος, σπάνια ησυχάζω ρεμβάζοντας ουρανούς ή θάλασσες. Έτσι δεν περίμενα ότι θα μου λείπουν τόσο αυτά καθαυτά τα εναέρια νυχτερινά δευτερόλεπτα, όσο και η επήρειά τους που κρατούσε ώρες μετά το πρωινό ξύπνημα.

Την έλλειψη των εικόνων αυτών αναπληρώνω τελευταία στη διάρκεια των συνειδητών εργάσιμων ωρών. Ανακτώ για κλάσματα του δευτερολέπτου την χαμένη μου πτητική ικανότητα και από τον 5^ο όροφο κάποιου πολυκαταστήματος, το κάθισμα ενός αυτοκινήτου, ή ακόμα και περπατώντας στην Πανεπιστημίου, ξεφεύγω σε ιπτάμενες διαδρομές, βρίσκομαι σε απίθανα μέρη και ζω άλλες ζωές.

Κι έπειτα πάλι προσγειώνομαι, σαφώς ηρεμότερος, ελάχιστα μετατοπισμένος απ’ τη θέση απ’ όπου ξεκίνησα.

το μυαλό μου, μού μιλάει

Προχθές ονειρεύτηκα πως ήμουν έγκυος! Είχα μια μεγάλη, φουσκωμένη, διάφανη κοιλιά και μέσα της ένα πιτσιρίκι γελούσε κολυμπώντας σε ένα ζουμί που φωσφόριζε ένα μπλε χρώμα, ακόμα και μέσα από το χοντρό μου χειμωνιάτικο παλτό. 

"Μαμά, το μυαλό μου μού μιλάει συνέχεια", είπε προ ημερών ο τετράχρονος γιος ενός φίλου στη μητέρα του. Το ίδιο κάνει και το δικό μου μικρέ σπόρε, μου ‘ρθε να του απαντήσω αλλά κατάπια τη φράση πριν την πω. Αγνοώ πως χειρίζεται ο πιτσιρικάς τις κουβέντες του μυαλού του, ξέρω όμως πως στις δικές μου εγώ απαντάω, συζητάμε ώρες ατέλειωτες, τα πάμε καλά, δε μας ενοχλεί καν η παρουσία τρίτων. Είμαι αφηρημένος τελευταία μου λένε.

Περιμένω να ανάψει πράσινο. Δε διασχίζω το δρόμο παρ’ ότι δεν περνάει – ούτε ακούγεται να έρχεται - κάποιο αυτοκίνητο. Άλλη φορά θα διέσχιζα το δρόμο στο λεπτό. Καθυστερώ ηθελημένα να φτάσω στον προορισμό μου. Γι αυτό άλλωστε δεν μέτρησα 312 πλάκες πεζοδρομίου (μέχρι που βαρέθηκα), 16 γάτες και 9 κοντές γυναίκες με ανοιχτές ομπρέλες - οι πιο επικίνδυνες - παρ’ ότι δε βρέχει μέχρι να φτάσω στο συγκεκριμένο φανάρι; Ανάβει πράσινο και περνάω απέναντι. Έφτασα.

Μια τσιγγάνα με τραβάει από το μανίκι. Μου ζητάει με σπαραχτική φωνή χρήματα, " να φάει ψωμί η οικογένειά μου", μου λέει. Μαζεύομαι ενστικτωδώς και την προσπερνάω. Ενοχικά δίνω κάνα δυο ψιλοκέρματα στον επόμενο ζητιάνο που συναντώ, υπάρχουν άπειροι σήμερα. Σκέφτομαι ανεξιλέωτος ακόμα την τσιγγάνα.

Επιβραδύνω ξανά. Μπροστά μου περπατά κουτσαίνοντας μια καλοβαλμένη ηλικιωμένη κυρία, ίσα που στέκεται όρθια. Στο δεξί χέρι – ευτυχώς προς τη μεριά του τοίχου - βαστάει την τσάντα της. Μόλις που καταφέρνει να κρατήσει σφιχτά τα δάχτυλά της γύρω από τα λουριά και εγώ κατεβαίνω στο οδόστρωμα για να την προσπεράσω, μην τύχει και την τρομάξω έτσι ετοιμόρροπη που φαίνεται.

συνέβη στις Βρυξέλλες ΙΙ

Αποσπώντας κατόπιν εννιαμήνου το παγκόσμιο ρεκόρ ακυβερνησίας από το Ιράκ, οι Βέλγοι (ή κάποιοι απ’ αυτούς) το γλέντησαν – αυτοσαρκαζόμενοι - με πάρτι, χορεύοντας ημίγυμνοι στους δρόμους. Η προηγούμενη κυβέρνηση λειτουργεί υπηρεσιακά, ο βασιλιάς ζητά παρότι αναρμόδιος, τον προϋπολογισμό και το πρώτο σε ψήφους κόμμα της λαϊκής δεξιάς βάζει τρικλοποδιές σε κάθε προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης. Παρ’ όλα αυτά, η εσωτερική πολιτική κρίση της χώρας όπως και ο πιθανολογούμενος διαμελισμός της δε φτάνει στα μάτια ενός ξένου περιηγητή όπως υπήρξε η αφεντιά μου την προηγούμενη εβδομάδα.

Βέλγιο, φιλοξενούμενοι των καλών μας φίλων Σ & Δ (στσ .ευχαριστούμε για όλα παίδες) στις οξύμωρα ηλιόλουστες, αυτή τη φορά, Βρυξέλλες. Με τα μουσεία και τα off the beaten track αξιοθέατα ιδωμένα και τα παζάρια συλημένα από παλαιότερες επισκέψεις μας, αφέθηκα στην απαραίτητη ξεκούραση μιας καθημερινότητας που δουλεύει ρολόι. Προπάντων όμως απόλαυσα την παρατήρηση των κατοίκων αυτού του ακριβού προαστίου της Ευρώπης. Τους Βέλγους τους θεωρούσα (θεωρώ) έναν καλοβαλμένο μεν, ήρεμο έως βαρετό - πες τον και αραιοφυτεμένο – δε λαό. Στην πρώτη επαφή μαζί τους δε συναντάς μήτε ψήγμα εξωστρέφειας ή εκδηλωτικού ταμπεραμέντου (πράγμα που συμβαίνει και στη δεύτερη, την πέμπτη ή τη νιοστή επαφή). Αν όμως τους δεις με έναν εσωτερικό, αγγελοπουλικό τρόπο (για μένα αυτό είναι θετικό) μετράς τις ματιές, ευγενικών ανθρώπων και φαντάζεσαι ή/και ανακαλύπτεις τις καθημερινές ιστορίες πίσω από τα φαινομενικά(?) ψυχρά τους βλέμματα. Κάποιες φορές πέφτεις και έξω.

Βρισκόμαστε στη γραμμή 2 του μετρό, αποκαμωμένοι, γυρνώντας φορτωμένοι βινύλια και μικροαντικείμενα από το καθημερινό παζάρι της Sablon. Ένας γλυκύτατος ηλικιωμένος Βέλγος με καθαρό βλέμμα κάθεται απέναντι μου. Έχει ολόλευκα μαλλιά, ροδαλά μάγουλα και ίχνη φαλάκρας πάνω στο ολοστρόγγυλο πρόσωπό του. Φοράει κάλτσες Τεν Τεν. Ο νεαρός μαύρος που μπαίνει στο βαγόνι έχει περιποιημένη – ακριβή θα την έλεγα - hip hop εμφάνιση, ξυρισμένο κρανίο και πορτοκαλί πάνκικη μοϊκάνα. Πίσω από τα tom ford γιαλιά του δεν αντιλαμβάνεται το κεφάλι του παππού που στρέφεται προς το μέρος του. Εγώ όμως πρόλαβα και είδα τα γέρικα μάτια να σκοτεινιάζουν – δεν υπερβάλλω - και να κοιτάνε με αηδία. Έμεινα να χαζεύω – αγενώς - το πρόσωπο του ηλικιωμένου να να χάνει κάθε ψυχραιμία και να συσπάται απροκάλυπτα σε γκριμάτσες αποστροφής. Με είδε κι αυτός που τον κοίταζα, και σήκωσε το βιβλίο του στο ύψος των ματιών του. Στο εξώφυλλο είδα μια κερασφόρο φιγούρα και διάβασα ανατριχιάζοντας τον τίτλο του βιβλίου: Le Diable.

“Μην καρφώνεσαι έτσι” μου είπε από δίπλα ο Ν, που λίγο πριν είχε τραβήξει την παραπάνω φωτογραφία.

πάρτε με μακριά από 'δω, δεν αντέχω

Χωρίς (?) βαρύγδουπους αφορισμούς αποφεύγω το καρναβάλι όπως ο διάολος το λιβάνι παρ’ όλο που έχω περάσει κάποτε κάποιο αξέχαστο. Δεν είναι θέμα ηλικίας, ανέκαθεν με ενοχλούσε αφόρητα το πατρινό προκάτ κέφι, το λάτιν στοιχείο (!) που ευδοκιμεί μεσοχείμωνα (αν και πλέον τείνει να θεωρείται είδος …ιθαγενές), οι ημίγυμνες βραζιλιάνες αλειμμένες με λίπος φάλαινας για να αντέχουν στο ψοφόκρυο του Μοσχάτου και της Ξάνθης.

Γι αυτό και τέτοιες μέρες συνήθως μεταναστεύω σε μέρη ψυχρότερα με φαινομενικά λιγότερο κέφι ή στη χειρότερη κλείνομαι σπίτι. Φέτος, μετά από μήνες αναγκαστικού (και αναρρωτικού) κατ’ οίκον εγκλεισμού, η εποχική μου σύντομη αποδημία κρίνεται - αν και ασύμφορη - απαραίτητη. Προετοιμάζω λοιπόν τη βαλίτσα μου για νέες διαδρομές, καλές αυτή τη φορά, στήνω μια-δυο βινυλιακές συλλογές με τραγούδια - ούτε ένα καρναβαλικό - για το δρόμο και τρέχω να προλάβω το check in.

Όποιος/α επιθυμεί μπορεί να ακούσει μια από τις συλλογές με ένα (και όχι τρία αριστερά) κλικ στην παραπάνω εικόνα. Το tracklist (όπως πάντα) στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

Α! και πριν κλειδώσω αγοράζω και τους δίσκους της τελευταίας στιγμής από το παζάρι δίσκων στο Rock & Roll Circus (3-5 Μαρτίου), να έχω να ακούω άμα τη επιστροφή μου.

Yγ. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι δανεισμένος από το περίφημο "Get Me Away from Here, I'm Dying" των Belle & Sebastian από το άλμπουμ If you're feeling sinister. Mια πολύ όμορφη διασκευή του τραγουδιού, το "Portami via di qua sto male" των Ιταλών Perturbazione φιγουράρει στο νο4 της παραπάνω κασσέτας.

μην υποτιμάτε την πείνα

Βλέπεις ένα έργο, συνήθως όχι αμερικάνικο, όπου ένας φτωχοδιάβολος προσπαθεί με κάθε - αγιασμένο λόγω σκοπού – μέσο, να επιβιώσει. Κλέβει ένα καρβέλι ψωμί, συγκινείσαι, ευτυχώς δεν τον έπιασαν, λες, να τον στείλουν φυλακή σαν τον Γιάννη Αγιάννη που διάβαζες μικρός. Τώρα σπάει ένα αυτοκίνητο, όλο και κάτι θα βρει μέσα να πουλήσει, φυσιολογικό σκέφτεσαι, πάλι καλά που δεν τον είδαν, τι άλλο να κάνει άλλωστε. Είναι μέρες που δε βρίσκει ούτε μεροκάματο, πρέπει να ταΐσει και τα παιδιά που ίσως έχει, την κοπέλα του ή τον άρρωστο φίλο του, όλοι έχουν την ανάγκη του. Λογαριάζει τι θα μπορούσε να αγοράσει με τα χρήματα από τα πορτοφόλια που τσίμπησε πριν λίγο από τις ασχημόφατσες - τον αγριοκοίταξαν ή του φάνηκε; - στο μετρό ή το λεωφορείο. Πρέπει να τραφεί και ο ίδιος, είναι έτοιμος να καταρρεύσει.

Δεν είναι περίεργο που αγωνιάς μην τυχόν συλληφθεί ο άνθρωπός. Ανέκαθεν έτσι το διάλεγες. Ταυτίζεσαι με τον αδύναμο, τον παρία, τον ιερό απόκληρο καταφερτζή. Κάθε μικροπεριπέτεια που τον φέρνει πιο κοντά στον άρτο τον επιούσιο απ’ ότι στην αστυνομία και την καταστροφή φαντάζει λυτρωτικά ανακουφιστική για σένα (και για μένα) τον θεατή.

Καλώς η κακώς (σχήμα λόγου, καλώς ευτυχώς) όμως, βρίσκεσαι ακόμα στην απέναντι πλευρά, εκείνου που έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί ένα φιλμ και να ταυτίζεται – για μιάμιση, δυο ώρες - με κάποιον που δεν του μοιάζει καθόλου, ωστόσο τον συμπονά και ηθικά τάσσεται υπέρ του. Κι έτσι φαίνεται για λίγο να ξεχνάς πως τις προάλλες σου σπάσαν το αμάξι, πως έκλεψαν το πορτοφόλι της μάνας σου στο ασανσέρ του νοσοκομείου και πόσο τα χρειάστηκες πέρσι σαν είδες κάποιον άγνωστο να εισβάλλει στο σπίτι από το ανοιχτό παράθυρο.

Όντως, θα’ θελες πραγματικά να μη θυμάσαι πως χρήστηκες ακούσιος κομπάρσος, πως έστω και ξώφαλτσα σ’ επηρέασε ο ταραχώδης βίος του κινηματογραφικού ήρωα στη γήινη ενσάρκωσή του. Γιατί όποτε το θυμάσαι – το ξέρω πως είναι στενάχωρα βίαιο- ανακαλύπτεις έναν πλούτο λερών συναισθημάτων να σε μολύνει, μα δε μπορείς να το ξεφύγεις και ντρέπεσαι.

Κι αν τα φέρει έτσι η ζωή, – και τα ‘φερε, ξεπερνώντας κάθε σεναριακή γραφή και φαντασία – και πέσεις πάνω στα προ μηνός λεηλατημένα πράγματά σου (ή ας πούμε μέρος αυτών), ε τότε σκέφτεσαι: «Μικρός που είναι ο κόσμος» χωρίς να ξέρεις αν πρέπει να χαρείς και πως πρέπει να δράσεις. Βλέπεις, δε θες να φωνάξεις αστυνομία, άλλωστε κι αυτή δε σε βοήθησε εξαρχής, ίσως και να μην προλαβαίνεις, ψάχνεις με όλο σου το μυαλό τρόπους να έρθουν στην κατοχή σου χωρίς να τα πληρώσεις πάλι.

Ψαρώνεις λίγο, ντύνεσαι κάτι σκληρότερο απ’ αυτό που είσαι, θες να γεννάς το φόβο - μέσα σου το ξέρεις πως φοβάσαι κι εσύ - μην πάρεις πορτοφόλι μαζί σου, μόνο ταυτότητα – νύχτα είναι, δε ξέρεις τι γίνεται - κρύψε λίγα χρήματα στον κόρφο σου, και βγάλε το πολύχρωμο σκουφί σου που γράφει Sonic Youth. Άσε, καθαρίζω εγώ.

τα κουρέλια και πάλι

Συνέχεια από το προηγούμενο…

…κι αμέσως μετά την έξοδο μας από το Συνεργείο πήγαμε στο παρακείμενο Tribe και είδαμε τους Dark Rags. Μια σχετικά νέα ελληνική μπάντα (σχηματίστηκαν το Μάιο του 2010), με punk rock/garage ήχο σε ένα CBGB’s (!!!) αισθητικής live για το οποίο είμαι σχετικά σίγουρος ότι δεν ήταν μονάχα οι μπύρες ή/και η όποια προσωπική μυθολογία, οι λόγοι που μ’ έκαναν να το δω έτσι.

Ευχαριστήθηκα στο σφιχτό αυθόρμητο σετ τους, τόσο τις δικές τους συνθέσεις όσο και ότι επέλεξαν να διασκευάσουν (πχ. Barracudas, νομίζω ήταν το Summer Fun), τον cool επί σκηνής αντιηρωισμό τους, το Drunken Angel Εp τους που μας χάρισαν, μα πάνω απ’ όλα την συντροφιά της Β και του Τ.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια αφ’ ότου βρεθήκαμε τελευταία φορά οι τρεις μας, σε αυτή την αυστηρά πυρηνική σύνθεση, έτσι οι μνήμες των πάλαι ποτέ νυχτερινών μας εξορμήσεων μας είχαν από κοντά ολόκληρο το βράδυ της Παρασκευής. Και ήταν και αυτός ο ήχος των Dark Rags που λίγο να έκλεινες τα μάτια, σε έστελνε κλοτσηδόν εικοσιτόσα χρόνια πίσω, τη μέρα που η περίφημή μας τρόικα ανακάλυπτε κάπου στην Πάτρα, τη μαγεία του αλησμόνητου Swing, του ομορφότερου γκαραζομαγαζιού που έχει υπάρξει ποτέ, αλλά γι αυτό ίσως μιλήσω κάποια άλλη φορά.

Οι Dark Rags αποτελούνται από πρώην (?) μέλη των Dustbowl, Teddy Boys From The Crypt, Velvoids and Lipstick Traces.

http://www.myspace.com/the_darkrags

Έξοδος

Επίθετα συνοδευτικά σε μια έξοδο:  εντυπωσιακή, απαρατήρητη, εκούσια ή μη, κοινή ή/και προμελετημένη αποκτούν μια αταίριαστη σ’ αυτά δραματικότητα όταν η ζωή είναι η απάντηση στο ερώτημα: έξοδος από πού; Μια συμβολική μελέτη του αναπόφευκτου - ή καλύτερα των στιγμών που προηγούνται αυτού -, στοιχειοθετείται μέσα από διηγήσεις, περιγραφές και ζωντανές αναμεταδόσεις σ’ ένα σπονδυλωτό θεατρικό έργο πέντε μονόπρακτων.

Τα επεισόδια της Εξόδου – καθένα γραμμένο από διαφορετικό συγγραφέα – (Δ. Γκενεράλης, Β. Ραπτόπουλος,  Σ. Σερέφας, Αλ. Σταμάτης, Μ. Φάις) πατάνε στο σήμερα,  κουβαλώντας όμως μνήμες αρχαίας τραγωδίας (αυτές έμαθα άλλωστε πως είναι και οι συνδετικές λέξεις-κλειδιά του έργου) τόσο μορφολογικά όσο και θεματολογικά. Ορίζουν τα λόγια και τις πράξεις των ηρώων τους σε μια εντελώς ανθρώπινη διάσταση με έναν ιδιότροπο χορό (!!! για τη σκηνή του οδοντιατρείου) να παρακολουθεί, να σχολιάζει και ενίοτε να επεμβαίνει.

Ξεχωρίζω το σπαρακτικό/σπαρταριστό (δεν υπερβάλλω) «Ερινύα με τανάλια» του Σάκη Σερέφα, όπως και μια σκηνή στον «Θάλαμο», που παρ’ ότι απαίδευτος σχετικά στην τέχνη του θεάτρου, την εντάσσω στο προσωπικό μου ανθολόγιο καλύτερων στιγμών.

Εντυπωσιασμένος τόσο από τους ηθοποιούς (Μ. Αιγινίτου, Ειρ. Δράκου, Δ. Κούρτη, Άν. Κουτσαφτίκη, Σπ. Τσεκούρας, Χ. Χαραλάμπους) όσο και από την δουλειά των ισάριθμων των μονόπρακτων σκηνοθετών/τριών  (Γ. Μαρκοπούλου, Λ. Μελεμέ, Δ. Μπίτος, Ελ. Μποζά, Άρ. Τρουπάκης).

Μινιμαλιστικά τα σκηνικά (Αλ. Σιάφκου, Αρ. Καρανάνος), λειτουργικότατα – ναι! αυτό είναι το ζητούμενο – σε υποβάλλουν χωρίς προσπάθεια, σε εντάσσουν - ανεξαρτήτως διάθεσής σου - στο  χωρόχρονο των κειμένων.

Η θεατρική παράσταση Έξοδος παίζεται από Πέμπτη έως Κυριακή στο θέατρο Συνεργείο (Κολωνού 31 Μεταξουργείο).

κάποτε που χορεύαμε

Ναι, κάποτε χορεύαμε έτσι ακριβώς.

Σαν εκστασιασμένοι, άναρχοι, μοναχικά ίσως, στα ολόδικά μας χιτ, παρακολουθώντας μέσα από μισόκλειστα μάτια και καπνούς τις κομματιαστές σκηνές όπου φίλια σώματα έπρατταν το ίδιο.

Όχι ότι μάθαμε εντωμεταξύ καινούριες φιγούρες, έτσι θα χορεύαμε ακόμα, μα δε βρισκόμαστε πλέον συχνά. Ή όποτε συναντιόμαστε μιλάμε πρώτα για τις δουλειές μας, αυτές που έχουμε ή αυτές που χάσαμε, και μετά για την κρίση ή τις οικογένειες: τις παλιές με τις αλλοδαπές νοσοκόμες για νέα μέλη και τις φρέσκες που κάναμε ή σκοπεύουμε να σκαρώσουμε.

Θα μου πεις πάντα μιλάγαμε για αυτά, τα εν οίκω του καθενός και της καθεμιάς μας, τους εαυτούς μας. Έτσι δεν είναι;

Σωστά, απλά τώρα δεν περισσεύει μετά, χρόνος κι όρεξη για χορό. Ή όπως αλλιώς ονομάσεις την λυτρωτική τελετουργία δωματίου που προσέθετε κοινές μνήμες στην παρέα - χωρίς το προαπαιτούμενο των ξένων γεγονότων – και στην οποία άλλοτε συχνότατα επιδιδόμασταν.

Το cool as fuck - που έλεγαν κάποτε και οι Inspiral – τραγούδι του Cave, το λατρεύω. Όπως και το συνοδευτικό ταινιάκι. Από τα ομορφότερα που έχω δει.

Χτυπάει κατευθείαν στις χορδές μιας νοσταλγίας που δεν μου είναι εύκολο να ξορκίσω και μου δημιουργεί πάντα την προσδοκία για μια επόμενη μάζωξη.

Και την ελπίδα πως εκείνη τη φορά που θα βρεθούμε θα καταφέρουμε ξανά στο τέλος να συγχρονιστούμε, όρθιοι, στις φιγούρες-σήματα κατατεθέντα των σωματότυπών μας.

Για το φίλο Τ,με τον οποίο - για πολλοστή φορά εχθές – «ανακαλύπταμε» εαυτούς και φίλους στα καρέ του Fifteen Feet Of Pure White Snow.