αύριο θα βρέξει

που σημαίνει "θα τα πούμε αύριο" στην τρομοκρατική αργκό της ΣΠΦ (φαντάζομαι τη χειμερινή version της συνθηματολογίας γιατί καλοκαιριάτικα καρφώνεσαι άσχημα άμα λες "θα βρέξει αύριο"). Τουλάχιστον έτσι πληροφορούμαι (και υιοθετώ άμεσα) από τις "καυτές" αποκαλύψεις των ΜΜΕ την ώρα που ακούω το αρτιαφιχθέν AMOK των Atoms For Peace. 

Την ίδια ώρα η γειτονιά μου ...πέφτει από τα σύννεφα αιθαλομίχλης του αττικού ουρανού (sic), συνοδεία ενός ελικoπτέρου, για να βρεθεί περικυκλωμένη από  αστυνομικές δυνάμεις και δημοσιογράφους, καθώς έντρομη ανακαλύπτει πως φιλοξενούσε στον κόρφο της το τελευταίο κρυσφήγετο της οργάνωσης των ημερών. Φάτσες γνωστές από τη λαϊκή, τις ουρές του σούπερ μάρκετ και της τράπεζας, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό στις ειδήσεις των 8.

Αύριο Παρασκευή 22/02 το πρωί θα αφήσω τη γειτονιά μου (η οποία την εβδομάδα που μας πέρασε μονοπώλησε τη δημοσιότητα και για έτερο λόγο όμως: base jumping στην Πανόρμου από τον Πύργο Απόλλωνα) και από τις 10:00 το πρωί θα βρίσκομαι στο στούντιο του indieground για 2 ώρες, για να εκπέμψω το νέο επεισόδιο της γνωστής εκπομπής.

Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα τραγούδια που θα κουβαλάω μαζί μου, μπορεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

 

Θα βρέξει αύριο, μπορεί και σήμερα με μερικούς/ες από εσάς. 

http://www.facebook.com/events/569231853088333/

η κυρία Cave

ή κατά κόσμον Susie Bick με τη γυμνή πόζα στο εξώφυλλο του νέου άλμπουμ του συζύγου της Nick, συμπληρώνει το βιογραφικό της (μπορεί και τη δισκοθήκη σου) με την τρίτη της rock εμφάνιση:

1985

2001

2013

Κατηγορία ανάρτησης: ενδιαφέρουσα ανακάλυψη εντελώς άχρηστων trivia που αντικαθιστο΄θν τελευταία στιγμή ένα μισογραμμένο ποστ, αφημένο στη μέση από μέρες που έλεγε:

Ακριβοδίκαιος ως συνήθως βγάζω πότε το δεξί πότε το αριστερό χέρι απ’ τη θαλπωρή των τσεπών μου και νεύω σε μισοκοιμισμένους ταρίφες που γυρνούν σπίτια τους. Αξημέρωτα στην Κηφισίας, άυπνος και σχεδόν σε κατάσταση υποθερμίας φαντασιώνομαι, γι ακόμα μια φορά πριν σβήσει ο δημοτικός φωτισμός, ένα κρεβάτι με ζεσταμένα – όχι από μένα – σεντόνια και πιάνω να σιγοτραγουδάω βλακείες πριν αφήσω τις σκέψεις μου (και κατά συνέπεια και την ανάρτηση) να μετεξελιχθούν σε hardcore «αισθησιακό» στη μέση της λεωφόρου, βλέπεις εγώ δεν γυρνάω σπίτι. 

Στο ταξί γέρνω στην πόρτα και λαγοκοιμάμαι όσο ο οδηγός περιγράφει με πάθος μια κομπίνα στυλ Guy Ritchie - σε βαλκανική όμως εκδοχή - στην οποία άθελα του τον έμπλεξαν την προηγούμενη μέρα δυο πολλοί χλωμοί τύποι. Εντωμεταξύ επιμένει - αν και το έχω αρνηθεί στην αντίστοιχη ερώτησή του - να με θεωρεί γατρό. «Γιατρέ μου ακούστε τι έγινε στη συνέχεια» λέει κι ενώ εγώ ανοίγω το στόμα να χασμουρηθώ τελικά βγάζω ένα "αχά" που και καλά δείχνει ενδιαφέρον.

Δείχνω καλά παρότι έχω αρχίσει καταδύσεις στη γύρω δυσθυμία αλλά το στοιχηματίζω, θα συνεχίσω να δείχνω καλά κι ας έχει αλλάξει η θεματολογία των ονείρων μου. 'Οταν κοιμάμαι πέφτω από ύψη, σκοτώνω και σκοτώνομαι, εγχειρίζω, πετάω, ακούω ξυπνητήρια, δίνω και κάνω εξετάσεις, και τελικά ξυπνάω κουρασμένος.

Τελευταία έρχομαι στα ίσια μου περπατώντας στη βροχή με την ομπρέλα κλειστή.

κατάσταση blow up +

Πάνω κάτω στην ηλικία μου ήταν αυτός που άπλωσε το χέρι του και με έδειξε σκύβοντας ταυτόχρονα προς το μέρος του διπλανού του – αυτός μεγαλύτερος -. Τον είδα να του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί, είπα θα ‘ναι ιδέα μου και προχώρησα κάνα δυο βήματα, αλλά σε λίγο κάποιος άλλος σκούντηξε το διπλανό του κοιτώντας πάλι προς το μέρος μου. 

Τί στα κομμάτια συμβαίνει εδώ αναρωτήθηκα κι έφερα το χέρι μου στο πίσω μέρος του παντελονιού, στο ύψος της ζώνης θέλοντας να βεβαιωθώ πως κανένα κομμάτι χαρτιού υγείας δεν κρέμεται σαν ουρά από εκεί (ναι, το έχει πάθει κάποιος παλιός συνάδελφος στο γραφείο που δούλευα κι έγινε ρόμπα). Τίποτα.

«Εντάξει, συμπτώσεις θα είναι όλα και ‘γω κομμάτι αγοραφοβικός» σκέφτηκα - παρόλο που σήμερα στο παζάρι δεν έχει πολύ κόσμο -, αλλά πριν καλά καλά προλάβω να ηρεμήσω εντελώς ένας άγνωστος σε μένα άντρας με πλησίασε και μου είπε:

- Συγγνώμη φίλε, πήρες σήμερα καλούς δίσκους;
- Υπάρχει κάποιο θέμα; απάντησα ενώ κανονικά ήθελα να πω «Έχεις κάποιο πρόβλημα;»
- Μου είπαν ότι πήρες την πρώτη κόπια των Π.Μ. με το διπλό εξώφυλλο, είναι αλήθεια;
- Ναι.
- Πόσο;
- 3 ευρώ, είπα την αλήθεια κι έφυγα σφήνοντας τον άγνωστο συνομιλητή μου εμφανώς χολωμένο.

Απομακρυνόμενος κι ενώ προσπαθούσα ακόμα να καταλάβω εκείνο το "Μου είπαν" του απίθανου που μου μίλησε, άκουσα:

•  4-5 «όχι ρε πούστη μου»,
• 2 «μα καλά κι εμεις πως δεν το είδαμε πριν;»,
• 2-3 χριστοπαναγίες,
• 1 «αυτός σίγουρα πιάνει 200ευρώ»
• 3 «Να! Αυτός με το κοτλέ παντελόνι και τα μούσια είναι»
• 1 «Φίλε τον πουλάς;»

από ανθρώπους που με κοίταζαν αλλά δεν έδωσα σημασία. Ήταν απλά τα γνωστά κοράκια του Μοναστηρακίου (αυτοί που έχουν ξεχάσει τη χαρά του να ψάχνεις, να αγοράζεις και ν' ακούς ένα δίσκο και μόνο τους μέλημα είναι οι χρηματιστηριακές αγοραπωλησίες βινυλίου)  που με εκνευρίζουν αφόρητα και σήμερα τους μπήκα στο μάτι.

Μου πέρασε κιόλας από το μυαλό η ιδέα, να καταστρέψω το δίσκο μπροστά τους για να δω αντιδράσεις (πολύ Antonioni βλέπω ε;) αλλά δεν κατάφερα να αρθώ στο ύψος που απαιτούσε η σημειολογία του Μπλόου Απ.

Λίγο μόνο νωρίτερα απολάμβανα μετά από μια βδομάδα αποχής την Κυριακάτικη μου βόλτα στο παζάρι ψάχνοντας δίσκους και μονολογώντας:

  Βίσσηβανδηκαρράςνταλάραςκαρράςδάκηςφλωρινιώτηςτζορντανέλλιξανθηπεράκηπωλίνανταλάραςγαρμήπελόμαμποκιού  Ώπα …...

 Blow Up

Να και η σκηνή από το υπέροχο Blow Up, το φιλμ το προτείνω ανεπιφύλακτα σε φίλους και μη του Antonioni - (trust me) -, παρόλο που ίσως η σουρρεαλιστική του (αργο)πρωτοπορία μπορεί να "ξενίσει" κάποιους.

 

Εδώ μερικά σπουδαία κατ' εμέ (τον φαν της pop culture) trivia για την ταινία:

"The film stars David Hemmings, Vanessa Redgrave, Sarah Miles, John Castle, Jane Birkin, Tsai Chin and Gillian Hills as well as sixties model Veruschka. 

Sundry people known in 1966 are in the film; others became famous later. The most widely noted cameo was by The Yardbirds, who perform "Stroll On" in the last third. Antonioni first asked Eric Burdon to play that scene but he turned it down. As Keith Relf sings, Jimmy Page and Jeff Beck play to either side, along with Chris Dreja. After his guitar amplifier fails, Beck bashes his guitar to bits, as The Who did at the time. Antonioni had wanted The Who in Blowup as he was fascinated by Pete Townshend's guitar-smashing routine.

 Steve Howe of The In Crowd recalled, "We went on the set and started preparing for that guitar-smashing scene in the club. They even went as far as making up a bunch of Gibson 175 replicas ... and then we got dropped for The Yardbirds, who were a bigger name. That's why you see Jeff Beck smashing my guitar rather than his!" Antonioni also considered using The Velvet Underground (signed at the time to a division of MGM Records) in the nightclub scene, but, according to guitarist Sterling Morrison, "the expense of bringing the whole entourage to England proved too much for him"

Michael Palin, later of Monty Python, can be seen briefly in the sullen nightclub crowd and Janet Street-Porter dances in stripy Carnaby Street trousers.

A poster on the club's door bears a drawing of a tombstone with the epitaph, Here lies Bob Dylan Passed Away Royal Albert Hall 27 May 1966 R.I.P., harking to Dylan's switch to electric instruments at this time. Beside the Dylan are posters bearing a caricature of Prime Minister Harold Wilson."

 Wikipedia

εγκαρδιότης

Από χθες το βράδυ μου χει κολλήσει πως κάποια στιγμή της μέρας (μπορεί και της επόμενης) θα ανατιναχτεί η καρδιά μου. Θα εκραγεί με ένα όχι πολύ δυνατό μπλαφ – πως σκάει ένα μισοφουσκωμένο μπαλόνι; - κάνοντας χάλια και μες τα κόκκινα πολτοζουμιά όσους βρίσκονται γύρω μου.

Το «ενδιαφέρον» του θέματος είναι πως οι λόγοι θα άπτονται κάποιας άγνωστης και καλά παθολογίας  και δεν θα έχουν να κάνουν με την επηρεασμένη από χθες – παρόλο που δε τη λες ακριβώς και ερωτική - θεματολογία του σημερινού επεισοδίου.

#

Για όσους δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής - και θέλουν -, υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση

 και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

υγ. Τα τραγούδια του playlist στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

η αγάπη ου περπερεύεται (?)

Τώρα επειδή αν ξεκινήσω την ανάρτηση με τη φράση: "Τις προάλλες που διάβαζα τον Υμνο της Αγάπης ..." είμαι σίγουρος πως κανείς δε θα με πιστέψει - και φυσικά καλά θα κάνει - αναγκάζομαι να πω την βαρετότερη μα αληθέστερη εκδοχή της αφορμής της ανάρτησης αυτής.

Σε  κάποια από τις τάξεις του Γυμνασίου βρεθήκαμε υποχρεωμένοι να μάθουμε απ' έξω τον ολόκληρο κατεβατό "Ύμνο" με τα do & don't της αγάπης, πιθανότατα στο μάθημα των θρησκευτικών ή των αρχαίων.

Δε θυμάμαι αν έμαθα τον ορισμό (I want to know what love is) της αγάπης απ' έξω (εικάζω πως θα τον έμαθα γιατί ήμουν κομμάτι σπασίκλας) και αν τον ξέχασα δυο τρεις μέρες το πολύ αργότερα. Το μόνο που μου έχει μείνει όμως από αυτόν είναι πως η ΑΓΑΠΗ ΟΥ ΠΕΡΠΕΡΕΥΕΤΑΙ. Κι αυτό γιατί ποτέ μου δεν ενδιαφέρθηκα να καταλάβω τι σημαίνει εκείνο το "περπερεύεται", παρολο που πολύ συχνά μέχρι σήμερα στο άκουσμα της λέξης "αγάπη" το συμπληρώνω άφωνα και μουλωχτά.

Ψάχνοντάς το μόλις προ δεκαλέπτου ανακάλυψα πως «περπερεύομαι»; θα πει κομπάζω, υπερηφανεύομαι, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί η αγάπη (έστω και προσωποποιημένη) μπορεί να κόμπαζε ή να περηφανευόταν. Τέλος πάντων.  

Ο Ύμνος της Αγάπης

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γιγνώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. Οταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Οτε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην. Οτε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι` εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. Αρτι γιγνώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη"

Α' Κορινθ., ιγ' 13

έρωτας στην Ύδρα

Και για να μην ξεχνιόμαστε, αύριο Παρασκευή 15/02/2013, στις 10:00 το πρωί θα βρίσκομαι όπως πάντα στο στούντιο του indieground για 2 ώρες, "φανερά επηρεασμένος" από τη σημερινή μέρα, έχοντας επιλέξει τραγούδια που δεν πρόκειται να  αποτελέσουν άλλο ένα μελό ή/και γλυκανάλατο - επεισόδιο.

Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα τραγούδια που θα κουβαλάω μαζί μου, μπορεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

 

Είθε η μουσική να μας σώσει όλους. Θα τα πούμε!

σπουδή στην τρυφερότητα

προχθές στην πλατεία Συντάγματος

Και που 'σαι; Μην ξεχνιέσαι! Δείξε τρυφερότητα σε εκείνους που αγαπάς.

ύδρα 13

Την προηγούμενη φορά που είχα πάει στην Ύδρα, πάνε δυο χρόνια, η θαλασσοταραχή ήταν τέτοια που σ’ έκανε να αναρωτιέσαι αν θα ‘πρεπε να προσεύχεσαι (ή στην περίπτωση ενός απευκταίου ναυαγίου να είσαι η Μόνικα) για να σωθείς. 

Αντιθέτως προχθές, παρότι μεσοχείμωνο, τα νερά ήταν όσο ήρεμα χρειαζόταν για να σε μεταφέρουν γαλήνιο στο νησί και να σ’ αφήσουν να διώξεις μονάχος σου κάθε ταλαίπωρη σκέψη των τελευταίων ημερών. Πράγμα που τουλάχιστον εγώ - για τους υπόλοιπους της παρέας δεν θα μιλήσω - το κατάφερα σε μεγάλο βαθμό, κάπου 89%.

Οι φωτογραφίες που τράβηξα δεν ήταν τόσο arty (farty?) όσο της προηγούμενης φοράς (οι 3 και 12 είναι του Ν.), αλλά το προσπάθησα και αναρτώ μερικές επιλέγοντας να τους αφαιρέσω τα χαρακτηριστικά χρώματα του νησιού για να αποφύγω τη σύγκριση με τις παλιές:

 

και μία ακόμα από το ταξίδι της επιστροφής.

καλή βδομάδα να έχουμε