ο προάγγελος και η θέα του κόσμου

Η θέα του κόσμου

Ντύθηκες γαμπρός

φωταγωγήθηκες σαν έθνος.

Έγινες ένα θέαμα ψυχής

ξεδιπλωμένης στον ορίζοντα.

Είσαι η φωτεινή

περίληψη του δράματος μας,

τα χέρια μας προς την Ανατολή

και τα χέρια μας προς τη Δύση.

Είσαι στην ίδια λαμπάδα τη μια

τ' αναστάσιμο φως

κι ο επιτάφιος θρήνος μας.

Στον φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970. Το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου για τον Κώστα Γεωργάκη.

Φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Τον Ιούλιο του 1970 αποκάλυψε ανώνυμα ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».

Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο...

Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου δέκα ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».

Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.

Ο τάφος του Κώστα Γεωργάκη βρίσκεται στο Α' Δημοτικό Νεκροταφείο της Κέρκυρας. Μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.

Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ' αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/194#ixzz3JK6G2DTx

εδώ δεν υπάρχει άσυλο

Ανατρέχω σ’αυτήν ξανά και ξανά στη δυναμη αυτής της φωτογραφίας, θεωρώντας την μία από τις καλύτερες ελληνικές φωτογραφίες που έχω δει. Πρωτόγονη και μεταπυρηνική την ίδια στιγμή. 

Δεν είναι (μόνο) η αισθητική και το σουρεαλιστικό περιβάλλον του καταγεγραμμένου ενσταντανέ, είναι η ιστορία – και ουχί μυθολογία -που κρύβεται πίσω της. 1985, οι ξυλοδαρμοί στην πλατεία, η οδός Σόλωνος κι η οδός Ναυαρίνου, οι 2 καταλήψεις του Χημείου, η αστυνομική βία στα «καλύτερά» της, η δολοφονία του Καλτεζά, ο Αρκουδέας, οι αγανακτισμένοι πολίτες του πράσινου χώρου, κι ακόμα η περίφημη δήλωση του αστυνομικού διευθυντή Χοχτούλα, «Απαγορεύεται η πορεία αλλά και συγκέντρωση στο χώρο της πλατείας, η οποία εξάλλου δεν σας προσφέρει άσυλο. Και εφ’ όσον τολμήσετε να φωνάξετε συνθήματα όπως – μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι – τότε θα συλληφθείτε και θα ισοπεδωθείτε!!» που έδωσε τον τίτλο στο ντοκυμαντέρ «Εδώ δεν υπάρχει άσυλο» του Motorcycle Boy (κατά κόσμον Θανάση Γιαννόπουλου). 

Του soundtrack για την ελληνική ανεξάρτητη/εναλλακτική μουσική σκηνή που - δε θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς - εμπνεύστηκε και επένδυσε ηχητικά και εκείνες τις μέρες των μέσων της δεκαετίας του 80.

"Τα πράγματα είναι πολύ απλά γι΄αυτό και μοιάζουν τόσο μπερδεμένα: ανήκουμε σε μια γενιά που μεγάλωσε με την πλάτη στον τοίχο.Δεν ξεκινήσαμε εμείς τις φασαρίες -εμείς απλώς θέλαμε να μας αφήσουν ήσυχους. 

Να ακούμε τη μουσική μας, να ντυνόμαστε όπως γουστάρουμε, ν΄ανατινάζουμε τα μαλλιά μας όποτε μάς έκανε κέφι, να χορεύουμε μόνοι μας κι όχι δεμένοι κόμπο με τη γκόμενα....» Αυτά θέλαμε..."

από τo Λευκό Θόρυβο, το πολύ καλό μπλογκ του Motorcycle Boy,
όπως και η παραπάνω φωτό

Το πολυαναμενόμενο εγχείρημα του «Εδώ δεν υπάρχει άσυλο» θα βγει στους κινηματογράφους όταν είναι έτοιμο. Μέχρι τότε μια γεύση απ' αυτήν μπορείς να πάρεις στην ομόνυμη συναυλία που θα γίνει στις 14 Μαρτίου στο Gagarin 205 όπου θα εμφανιστούν πολλές από τις μπάντες στις οποίες επικεντρώνεται το ντοκυμαντέρ. Τα έσοδα θα διατεθούν αποκλειστικά για την ολοκλήρωση της ταινίας. 

Το line up της συναυλίας περιλαμβάνει  

• τους Ανυπόφορους, με την Ανυπόφορα μοναδική τους σύνθεση, δηλαδή τον Στάθη Καλυβιώτη (κιθάρα/φωνή), τον Γιώργο Γλυνέλη (μπάσο/φωνή), τον Γιάννη Χαραλαμπίδη (πλήκτρα/φωνή) και τον Γιώργο Δαμέλλο (τύμπανα/φωνή) 
• τα Αρνάκια, με διαχρονική σύνθεση που περιλαμβάνει τον Δημήτρη Παπαθεοφίλου (μπάσο/φωνή), τον Φίλιππο Παππά (κιθάρα/φωνή), τον Χάρη Παπασιδέρη (κιθάρα/ φωνή) και τον Θεοδόση Τσατσαρώνη (τύμπανα).
• τους Cpt Neφος, δηλαδή τον Άκη Μπογιατζή (μπάσο/φωνή), τον Ιάκωβο Μανή (κιθάρα/πλήκτρα), τον Γιάννη Ντρενογιάννη (κιθάρα/φωνή) και τον Γιάννη Τρυφερούλη (τύμπανα).
• τους Χωρίς Περιδέραιο, με σύνθεση που παραπέμπει στο LP τους «Χορός για μουσική» και περιλαμβάνει τον Νίκο Αγγελή (πλήκτρα/φωνή), τον Παντελή Πετρονικολό (μπάσο), τον Γιάννη Ντρενογιάννη (κιθάρα) αλλά και τον Τάκη Γιαννούτσο (τύμπανα).
• τους Not 2 without 3, δηλαδή το Βασίλη Σαλαπάτα (φωνή), τον Σπύρο Αναγνώστου (κιθάρα), τον Γιώργο Παπαδόπουλο (μπάσο) και τον Γιάννη Ψιμόπουλο (τύμπανα).
• τους (Not) Metro Decay, μια σύμπραξη από μέλη του συγκροτήματος και φίλους τους, δηλαδή τον Κώστα Μάστορη (μπάσο), Στέλιο Μαστρόκαλο (κιθάρα/φωνή), Κώστα Κούζα (πλήκτρα), Μάνο Βασιλάκη (τύμπανα), Δημήτρη Μετανιά (κιθάρα) και Ζαφείρη Μαράνο (φωνή).
• τους Asylum Overdrive, μια shock ‘n’ roll αντεπίθεση από τους Louis, Kon, Spy Bokos, Nick Camel αλλά και τον Pan Thistle  δεηλαδή οι Stress μαζί με τον τραγουδιστή των μυθικών ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΙΣ.
• τους Asylum Nursery, την θρυλική παρέα που ευθύνεται για το τραγούδι τίτλων της ταινίας και περιλαμβάνει τους Κώστα Μάστορη και Στέλιο Μαστρόκαλο (Metro Decay), Βασίλη Σαλαπάτα (Not 2 without 3), Άντα Λαμπάρα (Villa 21), Θοδωρή Βλαχάκη και Γιώργο Σκαρλάτο (Magic de Spell)  και Θανάση Σκαρλάτο.

σε μια συναυλία που άργησε 40 χρόνια, αλλά γίνεται 10 χρόνια πριν την ώρα της.

Θα τα πούμε εκεί.

Εντωμεταξύ σήμερα στις 10:00 μμ και από τη συχνότητα του indieground, στην εκπομπή Songs of love and hate θα φιλοξενηθεόύν σε μια συνέντευξη οι συντελεστές του ντοκυμαντέρ. ” Εδώ δεν υπάρχει άσυλο ”

εγώ άγγελος; δε νομίζω

 - Κύριε, κύριε, εμένα, έπεσε, δε μπορώ, παππούς, βοήθεια, παρακαλώ, έλα μαζί, τρίτος όροφος.

Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια συμπλήρωσα νοερά τις λέξεις που έλειπαν από τα χλωμά ελληνικά της αναστατωμένης Γεωργιανής και το υποτυπώδες σενάριο σχηματίστηκε στο μυαλό μου. Από την άλλη μεριά του δρόμου, βλέπω να έρχεται το λεωφορείο που περίμενα για ώρα, περνάω την τσάντα με τους Κυριακάτικους δίσκους – έναν του Van Morrison και το Radio Ethiopia της Patti Smith - διαγώνια στους ώμους μου και την ακολουθώύθησα.

Ο θεόρατος παππούς Φιλιππάκης στα 95 του, φαρδύς πλατύς στο πάτωμα, ξεπερνώντας τον αρχικό δισταγμό περνάει τα χέρια του στο λαιμό μου. Είναι ελαφρύς παρά τον όγκο του. 

Καθιστός μου δίνει  το χέρι του, κλαίει, "Όχι δε χτύπησα κύριε" μου απαντάει, σας ευχαριστώ πολύ.

-  Άγγελός μας, λέει η Γεωργιανή που στο μεταξύ έχει έρθει στα συγκαλά της, τη γλίτωσε ο παππούς και μαζί και η δουλειά της. 

-  Ο άγγελός μας κάνει και ο παππούς Φιλιππάκης. 

Γυρνάω σπίτι με τα πόδια βιαστικός, έχω ξεχάσει από το πρωί να πάρω το χάπι μου. Ο δίσκος της Patti Smith ξεκινάει με το "Ask The Angels". Γελάω. 

Το βράδυ τελειώνω άρον άρον ένα βιντεάκι που είχα αρχίσει να φτιάχνω μετά την προβλέψιμα προβοκατόρικη διάλυση του αντιφασιστικού συλλαλητηρίου από την αστυνομία και τα μεταμφιεσμένα τσιράκια της στη Μεσογείων.  

(Είναι η στιγμή που η Λαίδη Μάκμπεθ περιγράφει τον αιματηρό μηχανισμό της εξουσίας).

Τρεις μέρες πριν, δεκάδες χιλιάδες κόσμου διαδηλώνουμε / προοικονομούμε στους ευγενείς μας πόθους  τις συλλήψεις  των χρυσαυγιτών του Σαββάτου. Η αστυνομία βαράει δακρυγόνα κι εμποδίζει τον κόσμο να ανέβει προς τα πάνω τη Μεσογείων. Κάποιες διμοιρίες επελαύνουν στο τέλος της διαδήλωσης ενώ οι κρότου- λάμψης στην Κηφισίας φανερώνουν ότι ο κόσμος δεν μπορεί ούτε από εκεί να διαφύγει.  Η Β. που είναι μαζί μου δείχνει αγχωμένη. 

Μόνη διέξοδος κάποια στενά στα δεξιά μας που βγάζουν Μιχαλακοπούλου. Όχι όμως για πολύ. Δυο-τρία μαλακισμένα με κουκούλες τα φράσσουν με πλαστικούς κάδους απορριμάτων τους οποίους και πυρπολούν. Στριμωξίδι. 

 - Τι κάνεις ρε φίλε; θα σκοτώσεις κόσμο! λέω σ’ ένα από αυτά.

Τρώω γαμοσταυρίδια καθώς πλησιάζω, κλωτσάω τα προσανάμματα και όσα από τα σκουπίδια έχουν προλάβει να αρπάξουν στο δρόμο, οι ηλίθιοι φεύγουν, σκύβω και προσπαθώ να σηκώσω τους κάδους. Δυο διαδηλωτές με πλησιάζουν, βάζουν κι αυτοί ένα χεράκι και πλήθος κόσμου εισρέει στην οδό Φωκίδος. Κάπου εκεί ανοίγω την κάμερα  και γυρίζω για την ανασύνταξη έξω από τη ΓΑΔΑ. 

Στην Αλεξάνδρας το Απόστολος Νικολαΐδης σείεται από τις ιαχές των φιλάθλων.

τα φτερά του βασίλη

 Φανερή η προσπάθεια της ΕΛΑΣ να κρύψει (ξανά) με χρήση photoshop το μωλωπισμένο πρόσωπο και τα σχισμένα ρούχα του φτερωτού Δημάρχου κατά τη σύλληψή του. Αξιέπαινη πάραυτα η δημοσίευση των φωτογραφιών προκειμένου να συλλεχθούν πληροφορίες για τα υπόλοιπα πιθανά κρησφύγετά του.

κινέζικοι δράκοι, βιαστές και αφροδίσια

Βρυξέλλες 2010

Διάβασα τις προάλλες ένα σχόλιο αναγνώστη κάτω από ρεπορτάζ για τις εφόδους παρακρατικών στα πανηγύρια και τις λαϊκές της Ραφήνας και του Μεσολογγίου που πήγαινε κάπως έτσι: «τα 2 μεγάλα κόμματα βίαζαν επί τριακονταετίας (στσ.: τεσσαρακονταετίας προφανώς εννοούσε) τη χώρα, και σαν να μην έφτανε αυτό τώρα της κόλλησαν και αφροδίσιο». Έξυπνο σκέφτηκα αρχικά – γι αυτό εξάλλου και μου κόλλησε στο μυαλό -, εξυπνακίστικο κατέληξα στη συνέχεια καθώς τα τερατόμορφα κόμματα/βιαστές αναφέρονται από το σχολιαστή σαν κάτι εντελώς διαφορετικό από μας, σαν κάτι που δεν έστησαν και αποτελούνταν από πολίτες αυτής της χώρας.  

Ναι, στα δύο μεγάλα κόμματα χώσε όσα καντήλια θέλεις, πες τα τέρατα και δράκους και ότι άλλο θες, όμως αν το ψάξεις καλύτερα θα διαπιστώσεις πως δεν έχουν δα και διαφορετικό dna από το δικό μας. 

Δράκοι λοιπόν ναι, είναι, αλλά κινέζικοι δράκοι. 

Υφάσματα σε φανταχτερά χρώματα, κουδούνια, χαϊμαλιά και μάσκες, θεατρικά ραμμένα όλα μεταξύ τους, που τα ντυθήκαμε μέχρις ότου το πανί να κολλήσει για τα καλά στο πετσί μας. Να μη βγαίνει ούτε με μυστρί. Οποιοσδήποτε όμως κι οποτεδήποτε ανασήκωνε το ύφασμα θα μας έβρισκε κρυμμένους από κάτω.
Και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό όχι για να επιμερίσω (και κατά συνέπεια να ελαφρύνω) τις τεράστιες ευθύνες κάποιων, ούτε για να προσβάλλω κανέναν, αλλά γιατί με τον άλφα ή βήτα τρόπο όλοι συντηρήσαμε το μασκάρεμα αυτό για τόσο καιρό ως κοινή γνώμη, ανώνυμη πλειοψηφία, κοινωνικός ιστός, ή πολίτες της χώρας, έστω και σιωπώντας δυσαρεστημένοι. 

Το ίδιο νομίζω ισχύει και για το «αφροδίσιο». Την αρρώστια (sic) που «ξάφνου» έσκασε από το αυγό και που τελικά ούτε αχαρτογράφητη είναι, ούτε βιαστές ή περαστικοί εξωγήινοι μας την κόλλησαν. Αν την κοιτάζαμε στα μάτια, ίσως να χρειαζόταν κι ένας καθρέφτης, εμάς θα βλέπαμε πάλι μέσα της. Τη σάρκα μας που έγινε σάρκα της.Δεν αναφέρομαι στους ενστερνιζόμενους καθαυτή την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, ούτε στα παραφερνάλια, τους raw power μουτζαχεντίν.

Μιλάω για τον έναν στους δέκα που ψήφισε (ή θα ψηφίσει) τον διαβόητο σύνδεσμο. Τους (αν έχεις το Θεό σου) τσιγγάνους στο Μοναστηράκι που φώναζαν προεκλογικά πως θα στηρίξουν ΧΑ, το σύλλογο μικροπωλητών που έστειλε  ευχαριστήρια επιστολή στο πολιτικό και εκλεγμένο σκέλος των τραμπούκων μετά τα γεγονότα των εμποροπανηγύρεων, τη φίλη φίλης που δεν την προστατεύει η αστυνομία από ψυχάκια αλλοδαπό και ταλαντεύεται αν θα τους βάλει να καθαρίσουν για πάρτη της, τον κολλητό που ενώ δηλώνει πως δεν είναι ρατσιστής (και δεν είναι), στέκεται απαθής/ασφαλής πιστεύοντας πως δεν κινδυνεύει ο ίδιος  (και ούτε θα κινδυνεύσει  στο μέλλον) από πρακτικές τέτοιων ομάδων, τον αγαθιάρη αμόρφωτο γείτονα που εύκολα μεταπήδησε από το  ΚΚ στη ΧΑ και έμεινε εκεί, τον .......(συμπλήρωσε το κενό, όλο και κάποιον θα ξέρεις), και φυσικά την ελάχιστη εντέλει αντίδραση υων υπολοίπων (μας) στην πράξη. 

Και ενώ η λίστα δυστυχώς αυξάνει, ακόμα απορούμε πως φτάσαμε από τη δεύτερη ήδη στη ένατη καταγεγραμμένη επίθεση των μοντέρνων ταγματασφαλιτών μέσα σε μια βδομάδα. Και θα το δεις που μέχρι να πάρουμε χαμπάρι τι μας γίνεται, θα έχουμε συνηθίσει αν όχι αποδεχτεί την πρωτόγνωρη πρωτόγονη  καθημερινότητά. Τουλάχιστον ειδησεογραφικά.

Ομολογώ πως πρέπει να έχει κανείς πολλά αντισώματα για να πνίξει εν τη γενέσει της την παραμικρή σκέψη που θα δικαιολογούσε πρακτικές των μελανοχιτώνων, και ατάκες του στυλ «ε, ρε χρυσαυγά που τους χρειάζονται», πόσο μάλλον όταν κι ο ίδιος έχει υπάρξει θύμα των όσων αυτοί στοχοποιούν. Γι αυτό και δεν εμπιστεύομαι την αδύναμη ανθρώπινη φύση.  (Τέλος προλόγου).

Θα μου πεις τώρα, τα ίδια και τα ίδια λες και λέμε και ξαναλέμε. Στο προκείμενο λοιπόν, το καθόλου υποθετικό σενάριο που συναντάω μια παρέα ξυρισμένων κεφαλιών με σημαιοστολισμένα στειλιάρια σε δράση. Τι κάνω; Πως αντιδρώ;

Να καλέσω την  αστυνομία; ή να αντιπαρατεθώ ως μονάδα ζητώντας ταυτόχρονα τη συμπαράσταση των γύρω; Η πρώτη «λύση» όπως έχει αποδειχτεί αυτοκαταρρίπτεται χωρίς ανάλυση. Στη δε δεύτερη και καθώς δε διακρίνομαι από σωματική ρώμη ή γνώση πολεμικών τεχνών (φαντάζομαι η λεκτική αντιπαράθεση είναι sci fi) ποτέ δε θα ξέρω πόσοι από τους συμπολίτες θα έρθουν με τεντωμένο χέρι προς αρωγή μου ή για να συγχαρούν τους πάντα αριθμητικά υπερέχοντες επιτιθέμενους.  Κι έτσι ακόμα και το δόγμα «ένας με έναν - θα φάω 50,  θα ρίξω όμως και 5» πάει περίπατο ενστικτωδώς. 

Τι μου μένει λοιπόν; Να σωπάσω ή το πολύ πολύ να επιχειρήσω κάποια καταγγελτική/αποδεικτική κακοτραβηγμένη φωτογραφία των γεγονότων. Ωραία, και μετά είμαι σίγουρος πως θα γυρίσω σπίτι ηττημένος, θα γράψω άλλη μια ανάρτηση και θα παραμείνω κρίκος άθελά μου του προβλήματος και όχι της λύσης του.

Ψάχνω για λύσεις, όχι για  φιλολογική κουβέντα. Παιδεία θα μου πεις, συμφωνώ αλλά μέχρι τότε τι; Πως σπάει ο φόβος;