Λούσιος σουρεαλισμός: άντρας σε λιβάδι με ραπτομηχανή

Είμαι σίγουρος πως κάτι χάνω και παρόλο που τις σχέσεις μου με τη μητέρα φύση διαταραγμένες δεν τις λες, οι πολύωρες πεζοπορικές βόλτες, οι ορειβασίες, οι αναρριχήσεις (θα σου πω μια ιστορία κάποια φορά) και οι συναφείς φυσιολατρικές καταστάσεις δεν είναι το φόρτε μου.  

Έτσι όταν πριν μια δυο εβδομάδες μου πρότειναν να ακολουθήσω  την εκδρομή στον Λούσιο ποταμό και μου έδειξαν το πρόγραμμα της εκδρομής κάποιου συλλόγου, εγώ, καθόλα φυσιολογικά, αρνήθηκα.

Ζήτησα όμως να μου φέρουν καμιά φωτογραφία, ο Ν. χατήρι δε μου χάλασε, και από εκείνες που μου έδειξε, διαλέγω 2-3 και αναρτώ εδώ:

Η πρώτη, η μοναστηριακή, ως φόρος τιμής στο υπέροχο «Μάθε παιδί μου γράμματα» καθώς οι σκηνές της ταινίας, εκείνες όπου η «εξεγερμένη» νεολαία του χωριού παίρνει τα βουνά, είχαν γυριστεί στη μονή που βρίσκεται εκεί.

Κι αν μόνο στα μάτια μου δείχνει σουρεαλιστική, η σαν από πίνακα του Πικάσο φυγή του αλόγου

Η τελευταία επιλογή (καθώς και οι μεγεθύνσεις αυτής) με τον ημίγυμνο άντρα και τη ραπτομηχανή στο λιβάδι, θα δικαιώσει απόλυτα τόσο εμένα και τον τίτλο της ανάρτησης,  όσο και τον φωτογράφο του ενσταντανέ!

Μια αλλιώτικη σκωτσέζικη βραδιά: The Pastels, Munich, 23.11.13

Έλα τι γίνεται εκεί πάνω; Πως τα περνάς; τον ρώτησα όταν μου τηλεφώνησε. Τριτοτέταρτη μέρα στη Γερμανία, σταλμένος από τη δουλειά του ο Ν. - όχι ότι θα τον χαλούσε να πάει μόνιμα... - φειδωλός  (sic) στις απαντήσεις του:

- Σήμερα θα πάω να δω τους The Pastels. (Η Ι. από μέσα φωνάζει ευχαριστίες για τα λουκούμια που της έστειλα).

- Οκ, ξέρεις εσύ: φωτογραφίες, βίντεο και γραπτή ανταπόκριση/review από τη συναυλία για το μπλογκ.

Μια αλλιώτικη σκωτσέζικη βραδιά (The Pastels, Feierwerk, Munich, 23.11.2013)

Κι ενώ οι υπόλοιποι ετοιμάζονταν για ceilidh, εγώ προτίμησα κάτι διαφορετικό, σκωτσέζικο μεν, αλλά δεν συμπεριλάμβανε formal dress code με τάρταν αλλά κάτι σε πιό pastel χρώματα.

Αυτή τη φορά δεν ήταν στη γειτονιά, ούτε τόσο αυθόρμητο όσο την προηγούμενη (Βλ. συναυλία Ariel pink), αλλά Gott sei dank, ανακάλυψα ότι το λεωφορείο που περνούσε έξω από το σπίτι σε άφηνε έξω απο τη πόρτα του venue!

Καλός οιωνός σκέφτηκα, και με το ελαφρότερο δυνατό συναυλιακό ντύσιμο, ξεκίνησα για το Feierwerk.

Μήνυμα στην είσοδο του venue:
EΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΣΗ ΓΙΑ
ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ

Έφτασα λοιπόν στην ώρα μου στο άκαπνο συναυλιακό χώρο, ιδανικός για την περίσταση, με σαφή τη βελτίωση μου στο verstehen σχετικά με τις προηγούμενες επισκέψεις στη χώρα.

- (Ξέρετε δεν είναι εδώ η είσοδος για αυτό το gig, πρέπει να πάτε από την άλλη είσοδο, αλλά θα πρέπει να περιμένετε, δεν έχει ανοίξει ακόμα)

Εγώ

 -Ok

-( Ξέρετε η πρώτη μπύρα δεν έχει όσο αναγράφεται αλλά ένα ευρώ παραπάνω αλλά το εξαργυρώνετε στην επόμενη αγορά σας)

Εγώ

- Α, καλά, ορίστε

Μια ώρα αμηχανίας - μπυροποσίας μετά, σηκώνεται ο επίσης αμήχανος διπλανός μου που ξεφύλλιζε όλη την ώρα γερμανικά έντυπα, και ανεβαίνει στη σκηνή καθώς... ήταν ο frontman των Pastels!

Και ξεκίνησαν με το Summer Summits / Slowly Taking Place , το καλύτερο φετινό ορχηστρικό κομμάτι, αν όχι το καλύτερο φετινό κομμάτι εν γένει.

Κάτι οι μπύρες, κάτι η μουσική μπήκα αμέσως στο mood.

Δεν πρέπει να υπάρχει όμως πιό loser frontman. Άλλο να στο λέω, άλλο να το βλέπεις..

1. Προλογίζει το "hit" του νέου τους δίσκου ως εξής:  This is the single from our new album, not that it ever made it to the charts...

2. Συνεχίζει λέγοντας last time we played in Berlin (του φώναζουν οι υπόλοιποι της μπάντας Munich!). Άσε φίλε, την γάμησες την ιστορία, και τέλος

3. μισή ώρα μετά λέει, now we are gonna play some more songs from our new album and we'll go

Κι όλα αυτά με μια φωνή που ίσα που έβγαινε.

Με όλα αυτά εννοείται ότι μετά από κάθε κομμάτι όλο και πλησίαζα τη σκηνή. Εμένα δε με χάλασε καθόλου ο τύπος αντιθέτως τον θεώρησα adorable (αξιαγάπητο;) και πέρασα πολύ ωραία, σου βγάζανε ένα πολύ γλυκό και σπιτικό αίσθημα. Α, κάνανε κι encore! Ορίστε, πολύ ξεσηκωτικό

Οι Γερμανοί (υπήρχαν κι αρκετοί αγγλόφωνοι στο κοινό), δεν ενθουσιάστηκαν, αλλά αν κρίνω από το κολλημένο στα 80s trash pop ραδιόφωνο τους, δεν τους παίρνω και πολύ στα σοβαρά.

Και μετά βγήκαν οι Lali Puna, εγώ οπισθοχώρησα, οι Γερμανοί πλησίασαν και χόρευαν υπνωτισμένοι.

Περίεργο, σκέφτηκα και στο 4ρτο κομμάτι που έπαιξαν και βιντεοσκόπησα από το πλάι της σκηνής, έτρεξα να προλάβω το nightbus που πέρασε στην ώρα του.

Παρελειπόμενα.

Πρέπει να είμαι ο μοναδικός που βιντεοσκόπησα τους pastels, οπότε μιλάμε για ultra rare video footage!

Ο δίσκος και τα μπλουζάκια των pastels ήταν προς πώληση στα 14€-δεν πήρα, το μετάνοιωσα. Το εισιτήριο κόστισε 19,70€ και η μπύρα, το μπουκάλι των 500ml 3,40€, καθόλου άσχημα ε;

Οι Γερμανοί στα nightbuses ενώ ήταν τυπικότατοι στην ακύρωση των εισιτηρίων, πέρναγαν στη λούφα και έπιναν μπύρα από μπουκάλια αναψυκτικών

Το ceilidh τελείωσε την ίδια ώρα. Schlaf gut!

N

Ωραία η ανταπόκριση, ευχαριστώ Ν.

στα πέριξ του Μονάχου

του ανταποκριτή Ν,  Γερμανία 2012, Μόναχο και πέριξ, μια βδομάδα πριν. Μερικές φωτογραφίες που ξεχώρισα από ένα ταξίδι που δεν έκανα εγώ - αν και θα μπορούσα, αλλά μάλλον δεν ήθελα - και έφτασαν (χωρίς δυσκολία είναι η αλήθεια) στα χέρια μου.

και τέλος μια ακραίας αισθητικής φωτογραφία, εκτός συναγωνισμού - αν και δεν υπάρχει τέτοιος ούτε στις υπόλοιπες. Θα της έδινα τον τίτλο: "Βάλσαμων", (έχει και γάτα!)

δευτέρα κάτι έχω

Οκ, η Δευτέρα πέρασε χωρίς να κάνω τίποτα από ότι είχα σχεδιάσει να…  Μάλλον η ζέστη μου άδειασε το μυαλό, μου συμβαίνει εξ απαλών ονύχων αυτό. Το μόνο που μέχρι στιγμής λειτούργησε σήμερα ήταν η έκτακτη εκπομπή στον indieground. 

Βουαλά λοιπόν όλα κι όλα τα πεπραγμένα της μέρας μου: το εμβόλιμο επεισόδιο της εκπομπής στον λεμονοστίφτη, με μάστερ οφ σερέμονυ τον φίλο Νεκ. Όποιος έχασε το ζωντανό, υπάρχει και «μαγνητοφωνημένο» σε podcast πίσω από το παρακάτω εικονίδιο:

 

Για να πω την αλήθεια θα την ακούσω και εγώ μιας και από την πολύ ζέστη του Αθηναϊκού κέντρου έχασα μερικά από τα τραγούδια και τη ροή παρόλο που ήμουν εκεί. Καλή μας ακρόαση λοιπόν.  

Εννοείται πως το playlist της εκπομπής είναι στο πρώτο δικό μου σχόλιο. 

update: Αυτή ήταν η δεύτερη κοινή εκπομπή με τον Νεκ. Η πρώτη φορά είναι επίσης καταγεγραμμένη και αν κάποιος θέλει να ρίξει μια ματιά στο playlist αυτής ή/και να την ακούσει ας πατήσει ΕΔΩ.

λ στη δευτέρα vol II

 

Παρουσία δευτέρα αύριο Δευτέρα 25/6 στον indieground. Ολιγοήμερες διακοπές για τον Άρη Κ. σημαίνει κενό δίωρο 6-8μμ στο πρόγραμμα του σταθμού (*). Κι επειδή για κάτι τέτοιες στιγμές διαθέτουμε καλές εναλλακτικές, σηκώνεται ο φίλος Nek για προθέρμανση, σηκώνομαι κι εγώ να δείχνω τα κατατόπια και κατεβαίνουμε παρέα να αναπληρώσουμε το κενό με ένα έκτακτο επεισόδιο της εκπομπής στον λεμονοστίφτη. 

Με το Nek, έχουμε ξαναπαίξει μαζί, πάλι Δευτέρα ήτανε, κοντά τρεις μήνες πριν. Το 80% των τραγουδιών ήταν δικές του επιλογές με κάμποσες σφήνες δικές μου, κάπως έτσι το φαντάζομαι το σενάριο και γι αύριο. 

 Όσοι πιστοί και φίλοι ακούσετε με ένα κλικ:

 

 Υγ. Όπως και την προηγούμενη φορά δε γνωρίζω το playlist  στο οποίο θα στηριχτεί ο Nek, ξέρω όμως πως εμπιστεύομαι το μουσικό του κριτήριο με κλειστά μάτια κι ανοιχτά αυτιά. Όποιος/α θέλει να ρίξει μια ματιά στο playlist της προηγούμενης κοινής εκπομπής ή/και να την ακούσει ας πατήσει εδώ.

(*) Άσε που παίζει να λείπουν και οι  Yπόγειες Αντανακλάσεις του ΚΜ οπότε μιλάμε για κενό τετράωρο. Χλωμό το βλέπω όμως να αντέξουμε τόσο.