11.10 The Coming Out yester-Day

όταν τα πράγματα δε φτιάχνουν με τα λόγια

εκατόν έξι

Η οδός – σχήμα λόγου το οδός – Αγάθωνος είναι ένας στενός δρομίσκος στο κέντρο της πόλης που με κάποιο μαγικό τρόπο τηλεμεταφέρεται.  Όπερ σημαίνει πως φτύνεις αίμα μέχρι να τον προσεγγίσεις  με το φίλο σου τον Χ. Μετά όμως αφού τον  βρεις, ξαναεντοπίζεις το μικρό μαγειρείο με τα όλα κι όλα τρία τέσσερα τραπέζια που είχατε κάτσει και την άλλη φορά. Κάθεσαι, συζητάς για ώρες τρώγοντας και πίνοντας ς μπύρες.  Κι έπειτα γυρνάς σπίτι και λίγο πριν την πέσεις για έναν υπνάκο να φύγει ο πονοκέφαλος, θυμάσαι πως έχεις να κάνεις κάποια «δουλειά»  ακόμα.

Έχω να ανεβάσω την εκπομπή, σκέφτομαι και στρώνομαι στη δουλειά. Καταγράφω το σημερινό playlist ενώ αμφιταλαντεύομαι για το αν θα διηγηθώ τον τσακωμό μου με τα μικρόφωνα στο σταθμό, τα σαρδαμ και τις αρλούμπες που είπα όσο τα μαστόρευα (και καλά), τις πολύ καλές ακροαματικότητες, το πόσο το ευχαριστήθηκα, το φίλο Χ που πέρασε και με μάζεψε απ' το σταθμό. Αποφασίζω πως δε θα γράψω για τίποτα. Θα βάλω στην ανάρτηση απλά ένα σκίτσο του αγαπημένου μου Gary Larson που ταιριάζει με τον τίτλο του σημερινού επεισοδίου (Έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους γονείς. Μα, την πίστη μου).

Ευχαριστώ όσες και όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα το πρωί. Εις επιθυμεί να ακούσει ηχογραφημένο το επεισόδιο δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία αυτού κατευθείαν από εδώ:

106th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Ή να κατεβάσει το podcast αυτού πατώντας το παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

υγ. Απάντηση στην Ιρένα. Όχι, δεν έχουμε παντρευτεί. Ακόμα.

υγ2. Το playlist της σημερινής εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

ούτε μια φωτογραφία

Ενθουσιασμένος από το σημερινό επεισόδιο - το οποίο ταρακούνησε για τα καλά τα κοντέρ προσωπικής μου ικανοποίησης αλλά και ακροαματικότητας – ακολούθησα τα πόδια μου φεύγοντας απ’ το σταθμό, κι αυτά, αντί να με γυρίσουν σπίτι,  με οδήγησαν στα πέριξ της κεντρικής αγοράς της πόλης. 

Σε αναζήτηση εκείνου του σπάνιου βινυλίου (μη με ρωτήσεις, ακόμα δεν έχω καταλήξει ποιο είναι, μάλλον είναι η ίδια η ιδέα που με σπρώχνει προς «αυτό») μια ερώτηση μου σε ένα παλαιοπωλείο της παρακμής, αρκούσε να στείλει έναν μελαμψό νάνο για οδηγό μου στα έγκατα (κυριολεκτικά) της πόλης.

Ακολουθώντας βιαστικά τα φωτεινά ίχνη του αχνού φακού που κρατούσε ο προπορευόμενος οδηγός μου (δέκα ως οδηγός, μηδέν ως ξεναγός καθώς δεν κατάφερα να του πάρω λέξη σε γλώσσα που να καταλαβαίνω) και προσέχοντας που πατάω, βυθίστηκα κάτω/πίσω/μέσα στο γνωστό κομμάτι της πόλης, σε στοές, υπόγεια και αποθήκες στα σκοτάδια των οποίων βρίσκονται φυλακισμένες οικοσκευές κλεισμένων από δεκαετίες νοικοκυριών. 

Αρμαθιές κλειδιών κουδουνίζουν και βαριές αμπάρες ανασηκώνονται. Στο μυαλό μου τριγυρνάει το “The only earthman in town” των Cressida που έπαιξα το πρωί στην εκπομπή ενώ αναρωτιέμαι πότε θα μεταλλαχτώ κι εγώ, η δυσωδία ανά διαστήματα είναι παρά τρίχα ανυπόφορη. Αν τουλάχιστον είχα ένα καναρίνι και το έβαζα πρώτο πριν μπω.
Τα ευρήματα λίγα σε αντιδιαστολή με τη μεγάλη προσπάθεια, δεν αγοράζω ούτε αυτά. Το ταξίδι είναι που μετράει, έτσι δε λέει ο ποιητής;. 

Ζαλισμένος βγαίνω από τα άδυτα ξανά στην επιφάνεια, παίρνω δυο τρεις γερές τζούρες αέρα, το φως του ήλιου με τυφλώνει και η άκρη του ενός μου ματιού (το άλλο ενάμιση επιτηρούσε τη διαδικασία απολύμανσης των άνω μου άκρων με μαντηλάκια χόντος) προλαβαίνει να αρπάξει την φιγούρα του teddyscare να εξαφανίζεται μέσα σε μια αυλή κάμποσα μέτρα παραπέρα.

Του φωνάζω, προβάλλει αυστηρός στην αυλόπορτα μέχρι να με δει, κουβεντιάζουμε και ταυτόχρονα με ξεναγεί (δέκα ως ξεναγός) στο κτίριο της δουλειάς του, ίσως στο ομορφότερα ανακαινισμένο κτίριο του χίλιαοκτακόσιακάτι που έχω δει, τόσο συχνά περνάω από εκεί πως γίνεται να μην το έχω παρατηρήσει, κάνοντας με ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσω πως πρέπει που και που να αλλάζεις πεζοδρόμιο πριν κοιτάξεις τα ίδια πράγματα. 

Δεν έβγαλα ούτε μια φωτογραφία.

Τόσο για το περιεχόμενο όσο και για τους λόγους για τους οποίους ευχαριστήθηκα το σημερινό επεισόδιο θα μπορούσα να γράψω 1-2 ακόμα παραγράφους αλλά καλύτερα να το αφήσω στην ευχέρεια όποιου/ας επιθυμεί να το διαπιστώσει ιδίοις ωσίν: 

98th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Η απόκτηση του επεισοδίου ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εκονιδίου:

click pic to download

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

υγ. Το playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο της ανάρτησης.

υγ2. Να δω πότε θα μάθω πως από τη δεκαετία του 80 εως σήμερα έχουν περάσει 30 και όχι 20 χρόνια. 

I gotta be me

 απότο "Far Side gallery vol 4" του σπουδαίου Gary Larson.

I'll go it alone, that's how it must be

I can't be right for somebody else

If I'm not right for me

I gotta be free, I've gotta be free

Daring to try, to do it or die

I've gotta be me

I gotta be me, I've gotta be me

What else can I be but what I am

Sammy Davis Jr. - I Gotta Be Me

ημερολόγιο βαρετής ανάρρωσης

Αναρρώνω, είπε ο γιατρός να μην κουράζομαι, να μη στρεσσάρομαι, να κόψω καφέδες κι αλκοόλ, να μην καπνίζω, να ακολουθήσω περιορισμένο διαιτολόγιο ατμού. Με εξαίρεση κάνα δυο τσιγάρα τη μέρα τα υπόλοιπα τα έχω καταφέρει. Η γαστρορραγία φαίνεται να έχει περάσει, περιμένουμε τα αποτελέσματα της βιοψίας για το έλκος.

Περίεργο, αλλά τρώω όλες τις ώρες της ημέρας – μικρά και περισσότερα γεύματα συμβούλεψε ο ντοκ - συνέχεια κάτι μασουλάω.  Όσες τροφές αναγράφονται ως επιτρεπόμενες στη λίστα παρελαύνουν άπαξ και δις και τρις από το καθημερινό μου μενού. Αφού τις πεχαμετρήσω πρώτα – τι χημικός είμαι; - για να επιβεβαιώσω τη χαμηλή οξύτητά τους αλλά και για να περάσει λίγο η ώρα.

Εντυπωσιακό: συνειδητοποίησα προχθές πως ίσως να μαι αλλεργικός στα χαρούμενα συναισθήματα. Το στομάχι μου τα 'παιξε ελάχιστο μόνο αφότου έφτιαξε η για κάμποσο καιρό χαλασμένη μου διάθεση.

Χωρίς καφέ, 6 μέρες τώρα, μου είναι δύσκολο να κοιμηθώ, όχι να ξυπνήσω όπως αναμενόταν. Σηκώνομαι κάποιες μέρες στις 3 μιση κάποιες στις 5 το πρωί, και πολεμώντας την απραξία τακτοποιώ  την εργαλειοθήκη, καθαρίζω τις κάσες και τις κορνίζες στα πορτοπαράθυρα, βόλευω ξανά τη στοίβα με τους διπλούς δίσκους, σήμερα έβαλα μπουγάδα στο χέρι. 

Αύριο θα βάλω τα δυνατά μου να ξυπνήσω πιο αργά, να ‘μαι φρέσκος για το απογευματινό μου ραντεβού: Στις 6 μμ, στο Σύνταγμα, στο  Αντιφασιστικό συλλαλητήριο

τσιμπήματα

“Got him Byron! It’s something in the Vespula genus, all right… 

and ooooweeeeee does he look mad”

Καλοκαίρι. Η εποχή που κάθε λογής τσιμπήματα αφήνουν δυσανάλογα σημάδια στην αναγκαστικά εκτεθειμένη σου επιφάνεια. Κάποιες φορές ακόμα και κυριολεκτικά.

την καλημέρα μου

πάλι καλά και αυλαία

Τελικά βόμβα στο μετρό δεν είχε μπει και η «φωτιά» δεν ήταν παρά η μυρωδιά από τα απότομα πατημένα φρένα. Ο μοχλός έκτακτης ανάγκης που είχε στραφεί κατά 90 μοίρες από τον κύριο δίπλα μου επανήλθε στην αρχική οριζόντια θέση του και οι κυρίες που αλυχτούσαν «φωτιά σταματήστε να κατέβω» ηρέμησαν. Παρ’ όλα αυτά, ο συρμός σταμάτησε και μας ξέρασε στην αποβάθρα «Μέγαρο Μουσικής» πριν αποσυρθεί μόνος και έρημος στα ενδότερα του τούνελ. Κάπου εκεί έχασα από το οπτικό μου πεδίο και τους δύο ανθρώπους που είχα επιλέξει να βοηθήσω σε περίπτωση που όντως κάτι περίεργο συνέβαινε.

Για τα δεδομένα μου έφτασα καθυστερημένος στο σταθμό, μούσκεμα στον ιδρώτα κατά το σύνηθες, και η ήδη εκκριμένη αδρεναλίνη μου βρήκε πεδίο δράσης στο ξανα-στήσιμο όσων μηχανημάτων ή/& προγραμμάτων είχαν κρασάρει από τη ζέστη που επικρατούσε στο στούντιο. Ίσα που πρόλαβα να πιω μια γουλιά καφέ πριν ρίξω το σήμα του indieground και έπειτα κατευθείαν και απρογραμμάτιστα ξεκίνησα με Electrelane το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν.

Χωρίς να συγκαταλέγω στα επιτυχημένα επεισόδια (τα πισιά αλλά και το site ξανάπεσαν 1-2 φορές αλλά άλλες δικαιολογίες δεν έχω να πω ) το σημερινό, τελικά κράτησε σχεδόν 3 ώρες και όποιος θέλει - και δε βαριέται - μπορεί να το κατεβάσει ή να το ακούσει πατώντας εδώ:

 To playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Ευχαριστώ όσους άκουσαν (ζωντανά ή κονσέρβα) έστω και ένα επεισόδιο και όσους μου κράτησαν παρέα κατά τη διάρκεια των 44 αυτών δίωρων (ενίοτε και μακρύτερων) εκπομπών. Κάθε παρατήρηση ή συμβουλή επ'αυτών δεκτή ελπίζοντας του χρόνου να τα πάω καλύτερα.

  Στερητικά λόγω έλλειψης νέων επεισοδίων για 4-5 εβδομάδες δε νομίζω να αναπτύξει κανείς αλλά σε περίπτωση που συμβεί εδώ βρίσκεται το αρχείο των παλαιότερων εκπομπών.

θερινή νάρκη

Στους 40 το θερμόμετρο, (στο σταθμό παίζει να είχε και περισσότερο) κι η μόνη λύση για μένα είναι η θερινή νάρκη. Ξυπνήστε με μόλις τελειώσει ο καύσωνας. 

 Η εκπομπή πήγε καλά (οι επιλογές περίφημες για τα γουστα μου και εγώ δεν είπα πολλές εξυπνάδες), κράτησε πάλι δυόμιση ώρες και όποιος/α δεν την άκουσε και θέλει μπορεί να την κατεβάσει πατώντας εδώ:

 To playlist όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

 υγ. Ο Gary Larson είναι θεός.

πάμε λοιπόν παρακάτω, ε;

why do you need a reason?

by Gary Larson

Κτριακή 17/6/2012 09:48 μμ