Όταν έκλεισε το Ρόδον (1987-2005), ο τίτλος του "Aθηναϊκού CBGB" παραδόθηκε εξ' ολοκλήρου στο Gagarin. Όχι άδικα, αν εξαιρέσεις τον ήχο, αφού εκεί μεταξύ δεκάδων άλλων live έχει πάρει σάρκα και οστά μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ: αυτή του Jello Biafra.
Κάτι τέτοια ...πολύπλοκα, σκεφτόμουν όταν μετά από 5 ώρες παρουσίας μου στο χώρο και λίγο πριν τελειώσουν τη δυομισάωρη εμφάνισή τους οι Dream Syndicate, αξιώθηκα να σταματήσω το χορό και να φροντίσω την κατάσταση που με είχε οδηγήσει η πολύωρη μπυροποσία. Έβγαλα το κινητό μου να δω την ώρα αλλά τελικά το χρησιμοποίησα αλλιώς.
Μία ώρα και μια σπιρίνη αργότερα ξάπλωνα εξαντλημένος να κοιμηθώ, για να ξυπνήσω - χωρίς ξυπνητήρι παρακαλώ - έπειτα από μόλις τρεισήμιση εξηντάλεπτα. Κυριακή!
Υπολογίζω τις ώρες που δεν δουλεύω και ξεκινώ τον αναζωογονητικό μου περίπατο. Ευτυχώς, ο καλοκαρινός χειμώνας συνεχίζεται κι εγώ φωτογραφίζω, βουτάω σε στίβες βινυλίων - πως θα μπορούσα να αντισταθώ -, μαζεύω εικόνες, κουβέντες, κορφολογώ αταίριαστους δίσκους: Bad Religion, Charged GBH και ο Ερωτόκριτος του Μαμαγκάκη στην τσάντα, ένα καφεδάκι ακόμα κρύβει την εξάντληση "κάτω απ' το χαλί". Ο ήλιος έχει ξαναβγεί αλλά τώρα δε με πειράζει, πάω για δουλειά.
Η αποφώνηση τούτου του μουσικού τριήμερου έγινε το βράδυ από το στούντιο του indieground. Έκτακτη, εμβόλιμη εκπομπή, παρέα με το συνήθη ύποπτο Nek και τη (σχεδόν συνήθη ύποπτο) Σοφία του "Lies & Alibies". Μέσα σε έναν ψιλοπανικό, ο δαίμων που ζει μέσα στις ηλεκτρονικές συσκευές μας κάνει τη ζωή πατίνι, προσπαθούμε αλλά αργούμε να συγκεντρωθούμε και να τον νικήσουμε, είμαστε όλοι κουρασμένοι, κάνουμε όμως άριστες μουσικές πάσες και επιλογές, οι μπύρες βοηθάνε στο συντονισμό. Φήμες λένε ότι οι περισσότεροι από όσους μας άκουσαν το ευχαριστήθηκαν όσο και εμείς.
Όποιος/α θέλει να ακούσει την κοινή μας προσπάθεια (με τον τίτλο: "It takes three to Sunday" ) δεν έχει παρά να πατήσει εδώ ή να ακούσει απ'ευθείας από εδώ:
