πολυάσχολος

Η αλήθεια είναι πως κάπως ξεχάστηκα και δεν έφτιαξα αφισάκι της προκοπής για την αυριανή εκπομπή καθώς ακόμα προσπαθώ να συμπιέσω τις επιλογές των τραγουδιών που έχω κάνει από τις 3,5 σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες και επίσης κοιμήθηκα παραπάνω, στόλισα(με) δέντρο, είδα φίλους, άκουσα(με) Miles Davis, Eddie Gale (αριστούργημα) και Massive Attack, γέλασα, βγήκα βόλτες, ήπια μπύρες, έκανα κάμποσες αγγαρείες για τους γονείς, καθάρισα (για τα δικά μου δεδομένα) το σπίτι, περπάτησα αρκετά, και (δυστυχώς για τα οικονομικά μου) δούλεψα ελάχιστα. Μόνο πολυάσχολο δε με λες αυτές τις μέρες.

Εντωμεταξύ στο φιλανθρωπικό παζάρι που διοργανώνουν τα σχολεία των ανηψιών θέλουν πράγματα.  Αλώνισα το σπίτι να ξεδιαλέξω πράγματα που δεν έχω αγαπήσει, βρήκα να χαρίσω τα εξής: Έναν δίσκο Eagles με το Hotel California, ένα σετ φωτογραφιών/πόστερ του Εμπειρίκου, το Όνομα του Ρόδου σε εκδόσεις εφημερίδας, σκέφτηκα να δώσω κι έναν της Μούσχουρη που μου είχε χαρίσει ο επιπλοποιός που επισκεύασε τον καναπέ μου προ έτους (αντί απόδειξης υποθέτω) με το σκεπτικό ότι κάθε - μα κάθε - παζάρι που σέβεται τον εαυτό του έχει και μια Μούσχουρη να αναδίδει ελαφριά οσμή κλεισούρας, αλλά τον κράτησα γιατί μ'αυτόν έκανα το πρώτο και μοναδικό μου Vinyl Sleeve Head, έδωσα στη θέση του μια σαβούρα του Richard Clayderman που με έναν μαγικό τρόπο όσες φορές τον έχω χαρίσει (2) πάντα ξαναγυρνάει τελικά στα χέρια μου. Ελπίζω αυτή τη φορά να φύγει και να μην ξανάρθει.

#

Αύριο Παρασκευή 14/12, στις 10:00 το πρωί θα βρίσκομαι στο στούντιο του indieground για 2 ώρες. Όποιος/α επιθυμεί να μου κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα τραγούδια που έχω διαλέξει, μπορεί να περάσι για καφέ ή να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

υγ. Αντιθέτως έχω φτιάξει το αφισάκι και δεν έχω κάνει καμία ακόμα μουσική επιλογή για την ΕΚΤΑΚΤΗ και εμβόλιμη εκπομπή το βράδυ της Κυριακής 16/12 που θα κάνω με καλεσμένο τον Νεκ. Αλλά γι αυτό θα ακολουθήσει ενημέρωση/"διαφήμιση".

τὸ εὖ, ἐν τῷ πολλῷ

ο ιπτάμενος ψάρακας

Περπάτησα τα πρώτα 4 χιλιόμετρα της μέρας για να κατέβω στο σταθμό, γέμισαν τα πνευμόνια μου αέρα (;) κι έφτασα ορεξάτος στο σταθμό. Έβαλα να παίξει το σήμα, έπειτα το This Love Affair του Rufus Wainwright. Λίγο πριν τελειώσει το τραγούδι, άνοιξα το μικρόφωνα και είπα καλημέρα. 

175% παραπάνω εκπομπή σήμερα, τρεισημισάωρο επεισόδιο, ατελείωτο, ή που θα το ευχαριστηθείς περισσότερο (κατά 175%) ή που η σχεδόν διπλή δόση θα σε πήξει για τα καλά. Στη δεύτερη περίπτωση σου συνιστώ να το παρατήσεις, δε θέλω γκρίνιες μετά. Πάντως εγώ το ευχαριστήθηκα.

Με ένα κλικ στο γνωστό εικονίδιο  όποιος/α ενδιαφέρεται μπορεί να την αποκτήσει σε 128άρι mp3.

το γνωστο εικονίδιο

 Το playlist της εκπομπής όπως πάντα στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

υγ1. Η φωτογραφιάρα που κοσμεί την ανάρτηση είναι του φίλου chocorello από ένα περίπατο που κάναμε στον Εθνικό κήπο, το προηγούμενο Σάββατο.

υγ2. Νάνα δεν έπαιξα. Σ'ένα κομμάτι μόνο - το Nirvana Banana -  o Zal Yanovski τραγουδα κάμποσα συνεχόμενα Να Να Να Να. Μάλλον όμως αυτό δε μετράει, οπότε...

---------------------Update---------------------

Εντόπισα ένα σφάλμα στη σημερινή εκπομπή. Από Phil Ochs έπαιξα το 8 λεπτο I've Had Her και όχι το Outside of a Small Circle of Friends όπως λανθασμένα είπα. Apologies.

--------------------- Tέλος Update---------------------

στον καναπέ μου με τη Νάνα

 Η Νάνα είναι παντού. Σε όσα ανά την Ευρώπη παζάρια έχω επισκεφτεί, τα κοκάλινα γυαλιά – σήμα κατατεθέν, ξεπροβάλουν συχνά πυκνά πίσω από βινύλια του Brel αν είμαι στο Βέλγιο για παράδειγμα, των Mott The Hoople αν βρίσκομαι στην Αγγλία ή γερμανόφωνων βλαχοσυλλογών της πλάκας στο Βερολίνο. Συχνότερα βέβαια με τρομάζουν όταν εμφανίζονται ανάμεσα σε δίσκους του Αγγελόπουλου (του Μανώλη) ή του «Γρανίτα από λεμόνι» στα εν Ελλάδι παζάρια.

Εγώ πάντως βράχος, δεν αγοράζω ποτέ δίσκο της Νάνας (*). Από επιλογή. Αν και υπάρχουν  χιλιάδες επίσημες, ημι, ή ανεπίσημες κυκλοφορίες δίσκων και συλλογών της, δεν είναι μόνο οι επιλογές της Νάνα που ελλείψει συνήθως επαφής με τα δικά μου γούστα, με απωθούν. Κάτι στο τρέμολο της φωνής της είναι που με αποσυντονίζει. Εκτιμώ μόνο κάποιες από τις ερμηνείες της στα τραγούδια του Χατζιδάκι αλλά παρ’ όλα αυτά, κι εκεί ακόμα δε με πείθει. 

Τις προάλλες, πήρα απόφαση – μιας και του έπρεπε - να στείλω τον καναπέ μου για επιδιόρθωση. Απλό έπιπλο από βαρύ ξύλο, κλασσικό sixties μοντέλο, σίγουρα «μοντέρνο» στην εποχή του, δε μου πήγαινε να τον αντικαταστήσω με έναν καινούριο απ’ το IKEA. Κανόνισα λοιπόν τις τιμές, αγόρασα ύφασμα, ήρθε ο επιπλοποιός και τον πήρε.  Δεν πρέπει να είχε και πολλές δουλειές, στις 3 μέρες μου τηλεφώνησε για την παράδοση. 

"Έτοιμος κύριε", μου είπε ο επιπλοποιός, ασθμαίνοντας ακόμα από το κουβάλημα, για να συνεχίσει: "Σας έφερα όμως και ένα δώρο. Είχα στο μαγαζί 70 δίσκους, κάποιος πελάτης τους άφησε πριν χρόνια, άχρηστοι είναι σε μένα, σας τους έφερα να πιάσουν τόπο, είδα πως εσείς έχετε πολλούς και τους εκτιμάτε."

Κάπως έτσι εισέβαλλε ο εικονιζόμενος δίσκος της Νάνα στο σπίτι μου. Ανάμεσα σε σκυλάδικα, Πάριους, βινύλια της Λίτσας Διαμάντη αλλά και της Whitney Houston (η δεύτερη μου αντιπάθεια), Queen, Bad Company και Pink Floyd μεταξύ άλλων.

Μιας και μικροπολιτικές δε χωράνε σε τέτοιες καταστάσεις, αντιπαρέρχομαι τη δηλωμένη προσωπική αντιπάθεια και κάθομαι με τη Νάνα στο πικάπ για καφέ.  Κάθε πρεσβευτής και πρέσβειρά μας στο εξωτερικό θα ‘πρεπε να είναι καλοδεχούμενος! Ακόμα κι αν προκαλούν ενστάσεις τα λεγόμενά του; η εύλογη απορία.

(*) Για να είμαι ειλικρινής έχω έναν ακόμα δίσκο με τη Νάνα, εκείνον που συνεργάζεται με τον Harry Belafonte. Είναι όμως χρεωμένος στον Harry, μέρος μιας σειράς άλμπουμ που έβγαλε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 60. Εκεί, κάτω από το γενικό τίτλο: An evening with H.B. φιλοξενούσε άλλοτε τη Lena Horn, τη Miriam Makeba ή τη «δική μας» Nana.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Την Παρασκευή 10/2/12 και όπως πάντα 

1. Ολόφρεσκο επεισόδιο "στον λεμονοστίφτη",
2. στις 10:00 το πρωί ,
3. στον indieground radio,
4. χωρίς καθόλου Νάνα ,
5.  πάτα το κουμπί (ή το link που έχει και chat)
   

http://indiegroundradio.com/