overdub presents: inflammable material

 

Η ατίμητη (και λίγο γραφική για να είμαστε ειλικρινείς) από τις σελίδες ετούτου του ιστολογίου πρώτη International Cassette Store Day της προηγούμενης εβδομάδας (7/9) ήταν που με έσπρωξε σε τούτο το ποστ. (*)  Μαζί και η επικρατούσα άποψη/ευσεβής πόθος πως η μουσική (ανεξάρτητα από το μέσο που την αναπαράγει) θα μας σώσει όλους. (**)  Και έχω καιρό να δώσω μουσική από εδώ.

Μνήμες το λοιπόν – και όχι μόνο μουσικές – από την αρχή της δεκαετίας του 90 με το τέταρτο τεύχος του fanzine Overdub και την κασσέττα (με δύο σίγμα και δύο τ όπως παλιά) με α/α 003 που διανεμόταν με αυτό έχοντας τον υπέρτιτλο: overdub presents INFLAMMABLE MATERIAL . 

Και ιδού το tracklist αυτής

Κλασσικός Bevis Frond, μαγικό το ντέμο του The Hand της Paula Frazer, ο κος Lee Renaldo  σ’ένα day-off από τους Sonic Youth διασκευάζει Wire, οι Χωρίς Ελατήρια, ένα εφήμερο σχήμα δύο και πολύ λέω ημερών (?!έκπληξη εντός!?) από την Πάτρα, οι Asphalt Ribbons πριν μετασχηματιστούν σε Tindersticks, οι (o) πάντα συμπαθείς Babybird μεταξύ άλλων πολλών και καλών. 

click pic to download

υγ. Credits  στους φίλους που παρείχαν τα μέσα, την τεχνική υποστήριξη και την τεχνογνωσία για να ολοκληρώσω τη βαρετότατη διαδικασία της μετεγγραφής.

 Καλή Ακρόαση

(*) έχω την εντύπωση πως έπαιξε ρόλο και η από ώρα σε ώρα (ή μήπως από μέρα σε μέρα ή από εβδομάδα σε εβδομάδα;)] αναμονή του τελάλη για την έναρξη του νέου κύκλου επεισοδίων  της εκπομπής «Στον λεμονοστίφτη».

(**) Σε συνδυασμό με κάμποσα άλλα απαραίτητα αλλά αυτό ας είναι μια άλλη ανάρτηση.

postcards from greece

Δεκάδες μικρές καθημερινές ιστορίες όπως θα μπορούσαν να έχουν συμβεί (και καταγραφεί) σε κάποια ελληνική παραλία, οποιαδήποτε στιγμή της τελευταίας τριακονταετίας. 

υγ. "The music seems to give the video a feeling as if the camera man is looking at them from another perspective altogether like a study another species would do on the human species", το καλύτερο σχόλιο που είχα πάρει όταν το είχα - εγώ ο εξωγήινος - ανεβάσει στο ΥΤ το 2008. 

Η μουσική είναι παραχώρηση του φίλου Πάνου Γκίκα.

ο Π. Γκίκας στον λεμονοστίφτη

Με τον φίλο μου τον Παναγιώτη είχαμε κάμποσες μουσικές διαφωνίες στο παρελθόν εκ των οποίων οι περισσότερες περιστρέφονταν γύρω από το ερώτημα «τι είναι μουσική;». Αν θυμάμαι καλά τα βρήκαμε προ εικοσαετίας όταν συμφωνήσαμε ότι ακόμα και ο μηχανικός επαναλαμβανόμενος θόρυβος του πλυντηρίου που σου πλένει τα ρούχα αργά τη νύχτα είναι μουσική (τουλάχιστον απ’ τη στιγμή που σου δημιουργεί συναίσθημα και όχι εκνευρισμό). Ήρεμος τότε ο Παναγιώτης μάζεψε τα πράγματά του κι έφυγε - μουσικός μετανάστης - για το Λονδίνο (βαθιά μέσα μου πιστεύω πως υπήρχαν κι άλλοι λόγοι για την απόφασή του).

20 χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα – μεγάλο το χρονικό άλμα αλλά να μην πολυλογώ – ο Παναγιώτης και εγώ με την εγρήγορση που μας έδωσαν δύο-τρεις ώρες νυχτερινού ύπνου, κατηφορίσαμε στο κέντρο της Αθήνας, λίγο πριν φτάσουμε στον indieground πληρώσαμε αναπάντεχα 2,5 ευρώ μια κούπα τσάι στο χέρι! (ορκίστηκα χαμογελώντας παγωμένα πως δεν πρόκειται να ξαναπάρω τίποτα από εκεί παρότι γνωστοί οι της διευθύνσεως του καφέ), ξεπεράσαμε τον αναπάντεχο θάνατο του δεύτερου μικροφώνου του σταθμού (καλά σήμερα βρήκε;) και επικεντρωθήκαμε στο στήσιμο μιας πάρα πολύ ιδιαίτερης κι εξίσου ενδιαφέρουσας εκπομπής.

Μιας εκπομπής που πέρα από τις μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Γκίκα, περιλάμβανε μια αναδρομή στα μουσικά πεπραγμένα του την τελευταία εικοσιπενταετία (Raining Pleasure, The Chap, solo projects, συνεγασία με J. Walshe, Migro Records) μαζί με μια φιλική κουβέντα/συνέντευξη και τέλος δύο ζωντανούς πειραματικούς αυτοσχεδιασμούς του στο στούντιο. 

Για όσους/ες θέλησαν να μας ακούσουν και δεν πρόλαβαν τη ζωντανή μετάδοση της εκπομπής, υπάρχουν κατά το σύνηθες οι λεγόμενες δεύτερη ευκαιρία για απευθείας ακρόαση:

74th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

και τρίτη ευκαιρία για κατέβασμα του podcast αυτής με το πάτημα ενός εικονιδίου:

click pic to download

To playlist της εκπομπής όπως πάντα στό πρώτο δικό μου σχόλιο.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Θα τα πούμε.

friendly friday migro sounds

Ο Πάνος είναι απο εικοσαπενταετίας φίλος αλλά αυτή δε θα είναι η μόνη του ιδιότητα που επικαλέστηκα για να τον προσκαλέσω μαζί μου στο στούντιο του indieground αυτήν την Παρασκευή. 

Ο Πάνος Γκίκας είναι το 1/5 των αξιαγάπητων Λονδρέζων The Chap, διευθύνει την ανεξάρτητη ιδιαίτερα πειραματική δισκογραφική Migro Records ενώ έχει διατελέσει και ιδρυτικό μέλος των δικών μας Raining Pleasure πριν εγκαταλείψει - μουσικός πρόσφυγας τότε - τη χώρα στα μέσα της δεκαετίας του '90.

Αύριο θα αφήσω ως επί το πλείστον τις επιλογές της μουσικής στα χέρια του. Όποιος/α επιθυμεί να μας κάνει παρέα και φυσικά να ακούσει τα εν λόγω τραγούδια καθώς και μια μικρή φιλική  ...συνέντευξη (στην οποία μπορεί και να συμμετάσχει), αρκεί να συντονίσει τις οπτικές του ίνες στο δίκτυο του indieground online radio,  πατώντας εδώ:

  

http://www.facebook.com/events/107904729406972/

Να είμαστε καλά και θα τα πούμε.