ελπίζοντας το καλύτερο

περιμένοντας το χειρότερο

Ανασφαλής, μόλις μία ή δύο μέρες αφού «η κρίση» είχε χτυπήσει από τις πρώτες τη δική μου πόρτα (και όχι του γείτονα όπως ως κοινός θνητός περίμενα) στα βασιλικά κτήματα στο Τατόι – όποιος δεν τα έχει επισκεφτεί, να το πράξει – παρέα με τον Ν και τον Α, σχεδίαζα τα επόμενα χωρίς φόρα βήματα που θα έκανα.

Βλέπω ξανά σήμερα τις εικόνες από εκείνη τη μέρα,  δυο χρόνια ακριβώς από τη στιγμή που τραβήχτηκαν και σκέφτομαι πως τίποτα απ’ όσα υπολόγιζα εκείνη την περίοδο δε βγήκε αληθινό. Με το οικονομικό, το εργασιακό και εντέλει το βιοτικό επίπεδο να βαίνουν φθίνοντα σε  συνάρτηση με το χρόνο, απορώ γιατί η διάθεση πορεύεται αντιστρόφως ανάλογα αυτών. Τι πρόβλημα έχω;

υγ. Η μουσική που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι απόσπασμα από το  "End of an era" του δικτυακού φίλου Toracube (http://www.youtube.com/user/toracube ) που έχει γράψει και το θέμα που ακούγεται στο βίντεο του March with me/Athens Pride 2011.

γιατί θες να φύγεις, που θα πας;

  

"Οι επιδοτούμενοι άνεργοι δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνον όταν κάνουν αναστολή ανεργίας, και θα ξαναξεκινήσουν το ταμείο τους όταν επιστρέψουν στην Ελλάδα." (από αντιγραφή)

Άραγε αυτό ισχύει και για τους έλληνες υπηκόους;

Η πατρίδα σε αγκαλιάζει, σου προσφέρει, μην την εγκαταλείπεις.

ΟΑΕΔ Αμπελοκήπων, Αθήνα 2011

ντάουν άντερ

- Να σε δηλώσω για μελβούρνι; ήπια μια γουλιά καφέ πριν πω:

- Τι είναι αυτά που λες, δε σε καταλαβαίνω.

- Για την Αυστραλία ρε, την ημερίδα για τους υποψήφιους μετανάστες. Να σε δηλώσω για Μελβούρνη; Θα έρθουν και οι άλλοι.

- Και βέβαια όχι,  απάντησα θορυβημένος και κοίταξα το ακουστικό του τηλεφώνου.

- Μα θέλουν χημικούς, το νέο επιχείρημα από την άλλη άκρη της γραμμής.

- Ε, και;

- Μα χημικός είσαι.

- (σιωπή) Ναι το ξέρω.

 (Από εδώ και κάτω τα σκέφτηκα, δε τα 'πα)

- Δε θέλω σου λέω, προτιμώ να ζήσω την πτώση live και “από τα μέσα που λένε”. Να δω το λιθόστρωτο να έρχεται κατά πάνω μου, να σκάει στα μούτρα μου, να μάθω επιτέλους αν τελικά το αίμα μου τρέχει πιο γρήγορα από των υπόλοιπων.  Όχι καλά είμαι σου λέω, πλάκα κάνω. Θα μαθαίνεις νέα μου από τις εφημερίδες. 

Έκλεισα το ακουστικό και έφερα στο μυαλό μου εκείνη την εικόνα της Αυστραλίας-μπριζόλα με το φιλόξενο σύνθημα: "FUCK OFF WE'RE FULL" που με είχε εντυπωσιάσει παλαιότερα, την αναζήτησα μάταια στο αρχείο μου, την εντόπισα εύκολα στο δίκτυο (1) κι έπεσα πάνω και σε άλλα ενδιαφέροντα που διάβασα (2,3) για τα γεγονότα, την νοοτροπία και την ψυχοσύνθεση που κρύβονται πίσω από τούτο το λογότυπο των ρατσιστικών hate groups της χώρας των ακανγκούρων. 

Λίγες ώρες αργότερα έμαθα ότι με δηλώσανε, μου ήρθε ήδη mail/απάντηση από την πρεσβεία της Αυστραλίας - hi mate -, κι από την αμηχανία βάλθηκα να τραγουδάω το Kookaburra (για την ακρίβεια το: Kookaburra sits in the Old Gum Tree).
Το παιδικό τραγούδι της δασκάλας Marion Sinclair, η οποία ξαφνικά και εν ώρα Κυριακάτικου εκκλησιασμού  κάπου το 1932 συνέλαβε τους στίχους:

Kookaburra sits in the old gum tree,

Merry merry king of the bush is he.

Laugh, Kookaburra, laugh, Kookaburra,

Gay your life must be!

που μισό αιώνα αργότερα (1981) θα ενέπνεε (κι άλλα 28 μετά το 2009 θα έστελνε στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας) τον Colin Hay των Men at Work  να γράψει το περίφημο Down Under .

 υγ1. Η πρώτη μαντμαξοειδής φωτογραφία τραβήχτηκε down under από το φίλο μου Σ. όταν το 2006 γύρναγε τον πλανήτη. (http://blog.travelpod.com/travel-blog/stathis/rtw_2006/tpod.html)

υγ2. Προσκομίζω την ταυτότητα του Laughing Kookaburra που συνάντησα κατά τύχη τις προάλλες. Στο Αττικό ζωολογικό πάρκο. (περάσαμε super εκεί, μικρή & μεγάλοι)

kookaburra's id

υγ3. Περίεργο, στη γειτονιά μου κάποιος να ακούει Philip Glass, φτάνει στα αυτιά μου ο ήχος από τα ανοιχτά παράθυρα.

οι τέσσερις εποχές του έτους που φεύγει

ΧΕΙΜΩΝΑΣ
Η τελευταία μέρα στην παλιά δουλειά. Περπατάς το δρόμο για το σπίτι νιώθοντας σαν άνεργος ήρωας του Ken Loach, μέχρι που συναντάς τη γειτόνισσα του διπλανού διαμερίσματος. Πως έχει αδυνατίσει έτσι; σκέφτεσαι πόσο καιρό έχεις να τη δεις. Τι κάνεις; σε ρωτάει. Ε, καλά απαντάς χωρίς να το πιστεύεις, εσείς; Τελειώνω κάτι χημειοθεραπείες, νομίζω πως πάω καλά σου λέει.

ΑΝΟΙΞΗ
Έρχεται η συντέλεια και το τέλος του κόσμου τουλάχιστον όπως τον ξέραμε ή είσαι κακά πληροφορημένος; Αγχωμένος με τα νέα δεδομένα, οικονομικά και εργασιακά, ξεκινάς να επανασχεδιάζεις το κοντινό σου μέλλον. Σκέφτεσαι πως θα τα καταφέρεις και ηρεμείς. Κατά βάθος ξέρεις πως ότι σχεδιάζεις ποτέ δεν πετυχαίνει.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
48 χιλιόμετρα μακριά από την κύρια κατοικία σου. Για τέταρτη μέρα ή για δεύτερη εβδομάδα, η μόνη πετσέτα σε 200 μέτρα παραλίας είναι η δική σου. Πάνω της ένα μπουκάλι νερό, το αντηλιακό και το βιβλίο σου. Αδειάζει το μυαλό σου απ’ οτιδήποτε δύσθυμο. Τεράστιοι πέτρινοι όγκοι σε χωρίζουν από τη ζωή που συνεχίζει να κυλά σε φυσιολογικούς ρυθμούς πίσω τους. Βουτάς γυμνός στη θάλασσα.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Ξυπνάς σε νοσοκομειακό κρεβάτι και υπολογίζεις ποιες κινήσεις μπορείς να κάνεις χωρίς να πονάς και να ζαλίζεσαι. Όλα γύρω μυρίζουν αντισηπτικό και αντιβίωση. Προσπαθείς να σηκωθείς για κατούρημα μα είσαι καλωδιωμένος. 4-5 πλαστικές φιάλες εντεταλμένες να αδειάσουν το περιεχόμενο τους μέσα σου, στο απαγορεύουν. Κοιτάς γύρω σου αμήχανα, γνωστές φάτσες σου χαμογελούν, εξίσου αμήχανα.

πήρα βαθειά ανάσα ...μα το ξανασκέφτηκα

Κάθε επαγγελματικό μου βήμα, από μια αίτηση για δουλειά ή μια συνέντευξη μέχρι τον πρώτο μισθό σηματοδοτείται και από την αγορά ενός δίσκου. Πρέπει να είναι το συσσωρευμένο μου άγχος που απαλύνεται αμέσως μόλις περάσω την είσοδο του κοντινότερου δισκάδικου.

Πρέπει να ήταν το 1998 όταν είχα να περάσω από την πρώτη μου συνέντευξη, για μια θέση χημικού στο ελληνικό παράρτημα μιας πολυεθνικής.
Το αντικείμενο της, η παραγωγή, επεξεργασία και διάθεση βιομηχανικών ορυκτών και μεταλλευμάτων με άφηνε παγερά αδιάφορο, μα στη διαδικασία των συνεντεύξεων είχα ακουσίως μπλεχτεί απ’ όσους πίστευαν μέχρι τότε στην καριέρα μου σα χημικός.

Παρ’ όλη την αδιαφορία, είχα καταρρακωθεί από το στρες τουλάχιστον 10 ημέρες πριν. Πόσω μάλλον που ήμουν ερμηνευμένος να δώσω και σύσταση ενός οικογενειακού γνωστού, φίλου του εν Ελλάδι διευθυντή παραγωγής της εταιρίας. Δυο φίλοι ανέλαβαν την προετοιμασία μου για το γεγονός.
Σύρθηκα στα μαγαζιά για "καλό" παντελόνι, γραβάτα και πουκάμισο από το Ν και κατόπιν σε τεχνικές προσομοίωσης σε συνθήκες συνέντευξης από το Δ.

Τα ιδιόμορφα αυτά "σεμινάρια" κράτησαν 5 μέρες. Διαβασμένος, μια συγκεκριμένη Δευτέρα, άβολα μέσα στα καινούρια μου ρούχα, έφτασα – νωρίτερα όπως πάντα – στην αίθουσα αναμονής. Περίμενα ιδρώνοντας και ψάχνοντας ποιο μάντρα με ηρεμεί περισσότερο.
Μόλις 15 λεπτά αργότερα ανοίγει την πόρτα ο προηγούμενος συνδιεκδικητής και μεσα από σφιγμένα δόντια μου εύχεται καλή επιτυχία.
"Είναι μονό ένα μισάωρο, θα περάσει..." ή κάτι τέτοιο τον άκουσα να μουρμουρίζει διασχίζοντας το διάδρομο προς την έξοδο.

Μπήκα, καλημέρισα, συστηθήκαμε δια χειραψίας με τους 2 ερωτώντες και παρέδωσα το βιογραφικό μου. Συζητήσαμε για λίγο περί χημείας, εργαστήριων, φασματογράφων κλπ Απάντησα με ένα θερμό «Μάλιστα» στην ρητορική ερώτηση:
"Γνωρίζετε φαντάζομαι το μέγεθος και το αντικείμενο της εταιρείας μας." που μου απεύθυναν. Περίμενα τώρα, την πρώτη προσωπική ερώτηση:
"Πως φαντάζεστε κύριε Χ τον εαυτό σας σε 5 χρόνια; Τι θα θέλατε να έχετε επιτύχει διαμέσου της πορείας σας στην εταιρία μας;"
Εύκολο, σκέφτηκα, στα λόγια είμαι καλός.
Πήρα τη βαθειά ανάσα που χρειάζομαι πριν από μια μεγάλη φράση, το ξανασκέφτηκα και τελικά άρθρωσα:
"Γνωρίζοντας πως η απάντηση μου δεν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες σας, θα ήθελα πραγματικά σε 5 χρόνια από σήμερα να είμαι ει δυνατόν ένας επιτυχημένος σκιτσογράφος". Χαλάρωσα και απήλαυσα την αμηχανία αμφότερων.

Μια ώρα αργότερα έβγαινα από την αίθουσα που είχε λάβει χώρα η συνέντευξη, προβληματισμένος με την πορεία της ..."συνέντευξης".
Βάδιζα μηχανικά, καθώς συνειδητοποίησα ότι κατευθυνόμουν προς τον μόνο ήχο που ακουγόταν στην παράδοξη ερημιά του Κολωνακίου. Κατέβηκα τη Σίνα και μπήκα στο Jazz-Rock της Ακαδημίας. Έπιασα να χαζεύω τις νέες κυκλοφορίες. Το μονό που χρειαζόμουν ήταν να ακούσω λίγη μουσική.

"Ψάχνετε κάτι συγκεκριμένο κύριε; Μπορώ να σας βοηθήσω;" ρώτησε για τρίτη φόρα ο πωλητής που διακριτικά μα κατά πόδας με ακλουθούσε στο χώρο. Είχα πάνω μου χίλιες δραχμές και 2 εισιτήρια λεωφορείου, μ’αυτά δεν αγοράζεις τίποτα.
"Το καινούριο των Βelle & Sebastian" απάντησα να τον ξεφορτωθώ μιας και γνώριζα πως η επίσημη κυκλοφορία του ήταν για τον επόμενο μήνα.

Απομακρύνθηκε στιγμιαία, προς ανακούφιση μου μα περιχαρής επανεμφανίστηκε κρατώντας μια κόπια του "The Boy with the Arab Strap” :
"Εχθες το φέραμε είπε, ένας φίλος μας το δειγματισε κατευθείαν από Λονδίνο, ορίστε!. Η κανονική του τιμή θα είναι διπλάσια άλλα μιας και δεν έχουν κοπεί τα απαραίτητα παραστατικά, σας το αφήνω 1000 … χωρίς απόδειξη. Το θέλετε;"

Κάθισα στις πίσω θέσεις του λεωφορείου, με το δίσκο αγκαλιά, αναλογιζόμενος την τροπή που είχε πάρει πρωτύτερα το ερωτηματολόγιο της παρθενικής μου συνέντευξης.

-"Ποιους άλλους σχεδιαστές ξεχωρίζετε; Τι σας αρέσει στον Reiser που αναφέρατε;"

-"Γιατί δεν σας αρέσουν οι Jethro Tull;"

-"Να πω να σας φέρουν ένα κουλουράκι με τον καφέ σας;"

-"Σίγουρα δεν ενδιαφέρεστε για τη θέση; ...θα μπορούσαμε να επιδοτήσουμε την εκπαίδευση σας στη Γερμανική γλώσσα."

Παρεμπιπτόντως εχθές αγόρασα το Jardim Eletrico βραζιλιανων Os Mutantes. 60s ψυχεδέλεια, ποπ, tropicalia με χαρακτηριστικά γυναικεία φωνητικά. Στο δίσκο υπάρχει και το αριστουργηματικό El Justiceiro.

Δελτίον Ταυτότητος

...σύμβαση, απόλυση, προσαγωγή, φυλακή, σχολείο, γραφείο, μαγαζί, φωτογράφηση, δακτυλοσκόπηση, δίκη, ταβέρνα, μπαρ και τηλεόραση, σύλληψη, κράτηση, στέρηση, δικαιώματα, καναπές, ειδήσεις, δημόσια έκθεση, συγκράτηση, κάμερες, έρωτες, ιδρώτες, IKEA, εκδρομές και ψώνια, πορεία συμπαράστασης, super market, απόδειξη, εφορία, αποφυλάκιση, περιοριστικοι όροι, δίκαιοι και άδικοι, πράσινα παπούτσια, ράστα μαλλιά, ζαρντινιέρες, εξοχικά, λογαριασμοί και διαθήκες, διάβασμα, εξετάσεις, πτυχία και μεταπτυχιακά, τρομοκράτες, ταμεία, ουρές, ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, συγκατάβαση, αναμονή, Φιλιππινέζες, Γεωργιανές Πακιστανοί, συνταξιούχοι, κατάκοιτοι, νοσοκομεία… Και η ζωή συνεχίζεται.

τα παράσιτα

Η είδηση είναι ότι ο Ν.Π.– ο απολυμένος των εκδόσεων ΑΓΡΑ – επαναπροσελήφθη. Δεν γνωρίζω ολόκληρο το παρασκήνιο και τις συνθήκες και δεν νομίζω εν τέλει να έχει και τόση σημασία. Ξέρω μόνο ότι είναι από τις ελάχιστες φορές – μαζί με εκείνη των απεργών της WIND – που το γεγονός δεν θάφτηκε ούτε ευτυχώς "χρειάστηκε" κάποια δολοφονική απόπειρα για να κοντραριστούν με το κοινό αίσθημα οι αντεργατικές πρακτικές των εργοδοτών.
Παραμένει όμως η μοναδικότητα της περίπτωσης για τη θέση που πήραν κάποιοι 43 άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών που παραδόξως(?) συμπαρατάχτηκαν με την εργοδοσία, γεγονός απεχθές μα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό του ασήμαντου μικρόκοσμού τους.

δευτέρα πρωί, 06:59

Δευτέρα πρωί ξυπνάω πάντα στην ώρα μου, 6:59 ... πετάγομαι λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι των 7:01 … και μετράω τις κινήσεις που θα έκανα αν πήγαινα ακόμα δουλειά.

...λοιπόν το ξυπνητήρι στο snooze για 7 λεπτά ακόμα, τα μετραω ξύπνιος πλέον, και να'μαι, όρθιος... κατουρώντας, με το στόμα γεμάτο οδοντόκρεμα ...προσπαθώντας ταυτόχρονα με κόπο να μη συντονίζω το σώμα μου στη συχνότητα ταλάντωσης του χεριού που βουρτσίζει τα δόντια μου ...για ευνόητους λόγους...κρύο νερό στο πρόσωπο και στο σβέρκο…ααα…..

Αλλάζω πλευρό, δε βολεύομαι , γυρνάω ανάσκελα και συνεχίζω να απαριθμώ.

...ρούχα ως συνήθως τα χθεσινά: κοτλέ παντελόνι, κοντομάνικο φανελάκι, καρώ πουκάμισο απ’εξω και αθλητικά παπούτσια, μπουφάν ...χαρτοπετσέτα διπλωμένη προσεκτικά με τη διπλή δοσολογία νες καφέ και ζάχαρης, στην τσέπη μου... τσάντα με κάμερα και κάνα βιβλίο και ….έξω από το σπίτι.

...κατηφορίζω την οδό Χ’’ταδε όπως κάθε μέρα τα τελευταία χρόνια ...παλιά έπρεπε να προλαβαίνω και το τρένο των 7.32, ξυπναγα νωρίτερα τότε, είχα μετατεθεί όμως κοντινότερα στο σπίτι μου εξοικονομώντας αρκετά λεπτά ύπνου.

... λίγο παρακάτω γνωστή γειτόνισσα μου κλείνει το δρόμο και υποχρεώνομαι τελικά να την καλημερίσω προτού με αφήσει να συνεχίσω...κάθε μέρα στοιχηματίζω πως θα την αποφύγω αλλά χάνω ...γαμώτο ...το περίεργο είναι ότι την συνανταω οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κι αν περάσω από οποιοδήποτε δρόμο της περιοχής.

...κατευθείαν στο φούρνο τώρα για … « το κουλουράκι σας με τις σταφίδες και σήμερα? γάλα θα πιείτε?» με ρωτάει πάντα με εμπορική γλυκύτητα η φουρνάρισσα . «ναι στο πρώτο, όχι στο δεύτερο ερώτημα σας» απαντώ και τη βλέπω που στραβώνει τα χείλια της. Ευτυχώς…

... η ανθρωπογεωγραφία της διαδρομής σταθερή … μαθητές συνοδευόμενοι από γονείς στο δρόμο για το σχολείο και φυσικά πολλοί περισσότεροι εργαζόμενοι σαν και μένα …ασυνόδευτοι ...τους γνωρίζω ...γνωριζόμαστε, φατσικά εννοείται, όλοι... με μερικούς ανταλλάσουμε από καιρό σε καιρό και κανα χαμόγελο ...του στυλ πάλι εσύ και πάλι εγώ "work and work and work and work till you die" σιγοτραγουδάω, μα ...δεν ακούγονται καθόλου προφητικοί οι στίχοι.

...smithers jones

...τα παιδιά, έχει πλάκα να τα παρατηρώ που μεγαλώνουν χρόνο με το χρόνο ...βλέπω ξανά την ίδια ροζ τσάντα, έκτο χρόνο φέτος ... το κορίτσι που την κρατάει έχει ασχημύνει πολύ – ήταν γλυκύτατο πρωτάκι - και δε κραταει πια από το χέρι τον παππού της

... στο γωνιακό ψιλικατζίδικο η Δ τακτοποιεί πάνω στο ψυγείο των παγωτών τις σημερινές εφημερίδες... μου χαμογελάει όπως κάθε μέρα ...καλημεριζόμαστε ...καπνό και χαρτάκια έχω για σήμερα, οπότε δε μπαίνω στο μαγαζί ...ανοίγω ελάχιστα βήμα

... στο τέλος της κατηφόρας λίγο πριν στρίψω ο γνωστός 55αρης ως συνήθως βγαίνει με το αυτοκίνητό του από το γκαράζ και κλείνει το πεζοδρόμιο... ο απόλυτος συγχρονισμός μιας και συμβαίνει κάθε μέρα να με προλαβαινει 1-2 μέτρα πριν προλάβω να περάσω πρώτος... πρέπει να κατεβώ από το πεζοδρόμιο άμα θέλω να προχωρήσω... oι μαργαρίτες που είχε φυτέψει έξω από το γκαράζ του, δεν έπιασαν, τον έβλεπα να τις ποτίζει κάθε πρωί με το κουστούμι και τα κλειδιά στο χέρι.

...διασχίζω ένα καφέ, υπάρχει ήδη κόσμος που περιμένει τις αγουροξυπνημένες γκαρσόνες να τον σερβίρει… προσπερνώ άλλη μια «γνωστή» μου γυναίκα, 35αρα την κάνω εδώ και 7 χρόνια, καλοχτενισμένη και εντυπωσιακά βαμμένη που φορά ταγέρ μεγαλοστελεχους και κάθεται στο ίδιο τραπέζι κάθε πρωί...πίνει καφέ φίλτρου...την πρόσεχα ανέκαθεν, και να μην ήθελα δεν περνάει απαρατήρητη, μα την καμαρώνω κιόλας από τότε που την ταυτοποίησα με την υπάλληλο του τμήματος αλαντικών του διπλανού supermarket.

...λίγα βήματα ακόμα και φτάνω στο γραφείο... μπαίνω... είναι 8 και ένα λεπτό ...δεν άργησα κανείς δε μπορεί να μου πει τίποτα ...

Σηκώνομαι από το κρεββατι, βάζω νερό στο γκαζάκι για καφέ …και πάω για κατούρημα.

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω

«…ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει,
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»
Ν.Χικμέτ από το ποίημα «Μικρόκοσμος» σε απόδοση Γ. Ρίτσου

Αν δε το έχεις διαβασει, τότε με μπαμπά αριστερό και μαμά κεντρώα, θα το έχεις σίγουρα ακούσει από παλιά, μπορεί να το σιγομουρμουρίζεις κι ο ίδιος άλλωστε.
Να σε ρωτήσω όμως, έχεις καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής ;

Κάπου μέσα στον Ιανουάριο απολύθηκε από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ ο εργαζόμενος Ν.Π. λογω ... «αντισυμβατικής συμπεριφοράς» καθώς προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας για ζητήματα που είχαν να κάνουν με τις συνθήκες στον εργασιακό του χώρο. Τον κ. Ν.Π. απέλυσαν τρείς εργάσιμες μέρες μετά την συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας, της οποίας η γνωμοδότηση ήταν καταρχάς θετική για τον εργαζόμενο.
Ο σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής αλλά και ο Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν κινητοποιήσεις διαρκείας με απεργίες των εργαζομένων στην ΑΓΡΑ, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, παρεμβάσεις.
Αλλά και ίδιος ο εκδοτικός οίκος δεν έμεινε πίσω στις κινητοποιήσεις. 43 επώνυμοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών συνέταξαν και υπόγραψαν κείμενο στήριξης στον Σ.Π. και τις Εκδόσεις Άγρα. Μου κακοφάνηκε γιατί μεταξύ αυτών είναι και κάποιοι καθ'όλα σεβαστοι άνθρωποι.
Καλογραμμένη σίγουρα η επιστολή, αλίμονο, από κάμποσους πιθανότατα πιστευτή, αλλά σίγουρα άδικη διότι:
1) Η δημοσιοποίηση της πριν από οποιαδήποτε δίκη μόνο προσεταιρισμό αν όχι διαμόρφωση του κοινού αισθήματος μπορεί να επιτύχει, μέθοδο αποτελεσματική ταιριαστή σε δικηγορικά γραφεία τύπου Κούγια.
2)Από που και ως που ο πρότερος έντιμος βιος γίνεται τεκμήριο αθωότητας και όχι απλά ελαφρυντικό?
3) Ετυμηγορουν υπέρ των φίλων και δικών καθώς προσπαθούν να " ...να προστατέψουν τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό" όπως οι ίδιοι λένε. Πριν όποια δικαστική απόφαση οι 43 λαμπεροί συμπολίτες μας ξέρουν. Γνωρίζουν ήδη πως τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους ισχυρισμούς του απολυμένου συνεπώς πρόκειται για έναν κοινό συκοφάντη.
Ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Υγ. το κομμάτι στην πρώτη εκτέλεση της Μ Δημητριάδη βρίσκεται στο δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου : «Τα πολιτικά τραγούδια», όπου η ίδια ερμηνεύει μοναδικά και το «Τους έχω βαρεθεί» του ανατολικογερμανού Wolf Biermann σε απόδοση Δημ Κουρτοβικ.


Μάθε περισσότερα για την υπόθεση στο Indymedia

8:25 - 8:52 πμ

Πίεση 12,5 μεγάλη 8,9 μικρή

Μια γουλιά καφέ ακόμα και δρόμο

2 γάτες σχεδιάζουν τα γατιά του μέλλοντος , περνώ όσο πιο αθόρυβα να μη τις διακόψω

Παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, κλήσεις στα παρμπρίζ

Ένας σκύλος κυνηγάει την ουρά του

Ψιχαλίζει μα δεν έχω ομπρέλα

Ο ταμίας ανόρεκτος δεν ανταποδίδει την καλημέρα μου

Βρέχει, δεν έχω ομπρέλα, βρέχομαι

Ένας σκύλος κυνηγάει την ουρά του

2 άντρες με ροζ χαρτιά στα χεριά μιλάνε έντονα και χειρονομούν

1 γάτος με μισόκλειστα μάτια αράζει κάτω από ένα υπόστεγο, περνώ όσο πιο αθόρυβα να μην τον ανησυχήσω

Γνέφω για καλημέρα στη γειτόνισσα

Μια γουλιά καφέ ακόμα.

Η κατάσταση σήμερα

-->... είναι μια τρικυμισμένη θάλασσα.

Ναι έτσι ακριβώς, έχουμε βρεθεί σε πρωτόγνωρη ταραχή, όλοι μαζί πάνω σε ένα μάλλον ανισόρροπο καράβι, που είναι έτοιμο να βυθιστεί. Και τα αφρισμένα νερά γύρω μας είναι περίεργα μπλε, και ενώνονται σε κύματα τεράστια.

Ακούω τους μεγαλύτερους να διηγούνται ίδιες ίσως και χειρότερες καταστάσεις από τα περασμένα, εγώ δεν τις θυμάμαι. Παρόλα αυτά στέκονται το ίδιο αμήχανα στο κατάστρωμα με τους υπόλοιπους.

Καμιά στεριά τριγύρω και χάρτες που κάνεις δεν ξέρει αν είναι σωστοί και το καράβι να πρέπει να ισορροπήσει , να σωθεί πάση θυσία.

Και αυτό που αποφασίστηκε να γίνει, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την πολυπόθητη σωτηρία, μόλις ανακοινωθήκαν.

Το καράβι θέλει να ελαφρύνει για να μη βουλιάξει, αφού δεν είναι και το καλύτερο σκαρί, όλοι το ξέρουν.

Ο κόσμος είμαστε τρομαγμένοι. Κουβεντιάζουμε για τα νέα μέτρα, για τη θάλασσα που υψώνεται μπροστά μας, την ανελέητη βροχή και τους τυφώνες που σε αυτήν την κοσμοϊστορική καθώς φαίνεται συγκυρία μας έχουν κυκλώσει.

Έρμα, είπαν, να πεταχτεί δεν υπάρχει, αν και το ξέρουμε πως κάποιοι το έχουν καλά κρυμμένο στο πλοίο. Το μόνο που μένει να πεταχτεί είναι το αναλώσιμο έμψυχο υλικό, κάποιοι από εμάς.

Εθελοντές να πέσουν οικιοθελώς δε φάνηκαν οπότε πέφτει κλήρος.

Κληρώνομαι και εγώ. Δεν εκπλήσσομαι μιας και την τύχη μου την έχω μελετήσει. Έχω το νούμερο 1003. Σειρά που δε μου επιτρέπει να ελπίζω στη νηνεμία που θα ανέβαλλε αν όχι θα ακύρωνε την απόρριψη μου στον ωκεανό.

Οι πρώτες ρίψεις έχουν ξεκινήσει. Οι περισσότεροι πέφτουν αγόγγυστα, κάνουν το σταυρό τους, δεν ξέρω γιατί, κάποιοι περιμένοντας στη σειρά τραγουδάνε και τον ύμνο.

Θα ήταν πολύ συγκινητικό αν δεν άρχιζαν τις βρισιές και τις κατάρες στην πρώτη επαφή με το παγωμένο νερό. Κωμικό; Σιγουρα, όχι τώρα που τους έβλεπα να βυθίζονται και να πνίγονται αβοήθητοι, ένας ένας, μόνοι στις αχανείς διαστάσεις του ωκεανού. Κάπου κάπου μερικοί καταφέρνουν να κολυμπήσουν, να σταθούν λίγο περισσότερο στην επιφάνεια. Μουδιασμένος τους κοιτώ μέχρι να χαθούν πεδίο λόγω απόστασης από το οπτικό μου. Μπορεί και να τα καταφέρουν, σκάφτομαι, κι αυτό μου δίνει κουράγιο.

Δεν έχει μείνει πολύς καιρός μέρες μέχρι να έρθει η σειρά μου και η αδρεναλίνη κτυπάει ακραίες τιμές, το ίδιο και η πίεση μου.

Οι ρίψεις συνεχίζονται με σταθερό ρυθμό, μόλις έπεσε το 402. Ελάχιστοι κοιτάζουν αυτούς που πνίγονται πλέον. Έπειτα από το αρχικό σοκ, όπως συμβαίνει πάντα νομίζω, οι περισσότεροι συνήθισαν το θέαμα. Όχι εγώ όμως.

Προσπαθώ να βρω σχέδιο επιβίωσης μου στο νερό αλλά το άγχος μου και οι φωνές από τη θάλασσα δε με αφήνουν να συγκεντρωθώ.

Το ξέρω πάντως ότι μαζί με μένα θα ρίξουν τα ρούχα μου, τα τραγούδια που μου αρέσουν, τις μνήμη και τη γνώση μου, την πείρα μου και την αξιοπρέπεια μου. Σίγουρα θα χρησιμοποιήσω ότι δεν βουλιάξει ως σωσίβιο, να κρατηθώ στην επιφάνεια λίγο παραπάνω. Μην ξεχάσω να παίρνω μεγάλες ανάσες,

και μετά βλέπουμε...

Permanent vacation

 Λίαν συντόμως θα ...ξεκινήσω "μόνιμες διακοπές" εντασσόμενος και εγώ στο περιβόητο 15% (για την ώρα) του αν-ενεργού εργατικού δυναμικού. Προετοιμάζομαι λοιπόν φτιάχνοντας αυτό εδώ το blog για δημιουργικές σπιτικές στιγμές .