ποιος είναι τελικά ο Walt Jabsco;

Ο Walt Jabsco, είναι κατά τη γνώμη μου ένας από τους πιο καλοντυμένους άντρες στην ιστορία της μουσικής. Με μαύρο κουστούμι, λευκό πουκάμισο, μαύρη γραβάτα, κυλινδρικό pork-pie καπέλο, λευκές κάλτσες και  χαμηλά μαύρα παπούτσια υπήρξε το σήμα κατατεθέν της δισκογραφικής 2 Tone Records και πρότυπο ενδυματολογικής άποψης για χιλιάδες αναβιωτές της mod  σκηνής των αρχών της δεκαετίας του 80.

ο διδάξας Peter Tosh

Τον Walt Jabsco σχεδίασε ο Jerry Dammers, με τη βοήθεια του Horace Panter (αμφότεροι μέλη των Specials) το 1979 εμπνευσμένοι από μια φωτογραφία του Peter Tosh.

 Αν και μικρής διάρκειας η ζωή της 2Tone (1979-1986) σ'αυτήν δισκογράφησαν τα μεγαλύτερα ονόματα του SKA βρετανικού κύματος, μεταξύ των οποίων οι Specials (με και άνευ AKA), οι Madness,  οι Selecter, οι Bad Manners, οι (English) Beat, o Rico, o Costello (ένα 7'') και οι  Bodysnatchers.

 Κάποια remixes και ms εκτελέσεις του Ghost Town των Specials που αξίζει να τις ακούσεις, έχω εντοπίσεi για κατέβασμα εδώ και εδώ.

 

 οι Specials όπως τους κατέγραψα στο θέατρο Βράχων το 2010

κοινές σκέψεις

Δεν ξέρω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Μόλις όμως σταθώ στα πόδια μου θα την κάνω σίγουρα από εδώ ...το βιοτικό επίπεδο πάει από το κακό στο χειρότερο ...και δε θέλω να στηρίζομαι στην καλωσύνη των ξένων.
Δεν ξέρω τι θα γίνω αν θα μεγαλώσω.
- "Τι κοιτάς και 'συ ρε ηλίθιε;"


πόσο ποιο ταιριαστό soundtrack από το Ghost Town των Specials; για κάποια πανέμορφα free remixes πάτα

στο θέατρο Βράχων με τους Specials

Έχω την εντύπωση ότι ο περισσότερος κόσμος που βρισκόταν στο Θέατρο Βράχων (αλήθεια άνοιξαν οι πόρτες;) είχε ήδη πιάσει το peak της βραδιάς στην εμφάνιση των Dub Inc. οι οποίοι είναι - αν και με όχι πάντα σπουδαίες συνθέσεις - τρομεροί διασκεδαστές. Κάτι οι αβανταδόρικος χορός του παχουλού τραγουδιστή Hakim "Bouchkour" Meridja κάτι οι ξεσηκωτικες reggae απαγγελίες του Aurélien "Komlan" Zohou σε συνδυασμό με τις αραβικές μελωδίες και τα αφρικανικά κρουστά φαίνεται ότι κατάφεραν το ελληνικό κοινό να τους λατρέψει.

Έτσι το ίδιο κοινό, φάνηκε λίγο πιο συγκρατημένο στο βρετανικό cool των Specials. Δεν αναφέρομαι φυσικά στη μερίδα του κόσμου - συμπεριλαμβανόμενου και εμού - που βρέθηκε στο Kosmos Festival ειδικά για αυτούς. Παίζοντας ένα play list βασισμένο στις μεγαλύτερες τους επιτυχίες (τούτος είναι και ο λόγος που ο Jerry Dummers δεν παίζει πια μαζί τους) πέρασαν εύκολα τα standards που επιβάλλει μιας απλά αξιοπρεπής επανασύνδεση αφήνοντας πίσω υπόνοιες περί αρπαχτής. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να εισχωρήσουν με μια εμφάνιση σαν κι αυτή σε νέο κοινό μα σου έδιναν ένα ακόμα λόγο να θυμηθείς γιατί τους λατρεύεις ήδη από παλιά.

"A Message to You, Rudy", "Do the Dog", "It's Up to You" "Nite Klub" , "Doesn't Make It Alright", "Concrete Jungle","(Dawning of A) New Era", "Blank Expression", "Too Much Too Young", "Little Bitch" , "Enjoy Yourself", "Rat Race", "Man at C & A", "Do Nothing", “Gangsters”, "Stereotypes"

Αρνητικό στην εμφάνιση των Specials η αδικαιολόγητη (?) απουσία encore που κόστισε ένα παρατεταμένο γιουχάισμα στους διοργανωτές. Επίσης το ότι δεν έπαιξαν το Ghost Town ήταν ειλικρινά μια απογοήτευση για όλους, ίσως για μένα κάπως μικρότερη μιας και το έχω ακούσει ερμηνευμένο live επί Αθηναϊκού εδάφους, από τον Terry Hall κάμποσα χρόνια πριν.

Την βραδιά άνοιξαν οι Staff Benda Bilili, στους οποίους είμαι σίγουρος πως θα διασκέδαζα περισσότερο αν μου άρεσε το latin ska με δόσεις ρούμπας & κούμπιας που έπαιζαν στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους. Αλλά δεν.

Παραθέτω το περίφημο Rat Race, όπως το βιντεοσκόπησα ατη συναυλία:


Εδώ πάλι από την κάμερα μου το (A Dawning Of A) New Era

stereotypes

Χωρίς να είμαι προφήτης, ξέρω οτι το Σάββατο 12 Ιουνίου 2010 το πρωί θα με πονούν τα πόδια μου.
Το προηγούμενο βράδυ θα έχω πάει στους Specials και θα έχω χορέψει με τις ώρες. Ελπίζω οτι θα το έχουν ευχαριστηθεί και οι ίδιοι. Όχι όπως τότε, το 1995, που ο Terry Hall, είχε βρεθεί ξανά στην Αθήνα για live και το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι "δεν το είχε …διασκεδάσει και τόσο".
Προσκεκλημένος σε μια διοργάνωση του …Yacht Club στα Αστέρια της Γλυφάδας (υπό την «αιγίδα» της Half Note), βρέθηκε υποχρεωμένος δια συμβολαίου, να σταματά τη ροη του set list προκειμένου να τραγουδά και να ξανατραγουδά το Forever J.
Φανερά δύσθυμος στην τέταρτη επανάληψη του μέγιστου χιτ της εποχής, ερμηνευτής του μοναδικού καθώς φαίνεται τραγουδιού που γνώριζε και επιθυμούσε η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων.
Η σκηνή απομονωμένη, ο χώρος μπροστά της άδειος και τα …τραπέζια (ΝΑΙ είχε τραπέζια) με λευκά τραπεζομάντηλα και κεράκια, 20 μέτρα μακρύτερα, σε μια κατασκευή που θύμιζε βεράντα - ακριβώς πάνω από τη θάλασσα.
Επίσημα ντυμένοι οι εκπρόσωποι της εγχώριας … καλής κοινωνίας συμπλήρωναν το σουρεαλιστικό σκηνικό δίνοντας μια νότα "μουσικοχορευτικής βραδιάς", σε ένα ballroom του 50.
Μποτίλιες ουίσκυ, ποικιλίες θαλασσινών, αστακοί, φρούτα και ξηροί καρποί πηγαινοέρχονταν συνοδευόμενοι από καλοντυμένους σερβιτόρους με ska γραβατες (!!!) και ένας έκπληκτος Terry Hall και να δηλώνει αμήχανα: "Δεν μου έχει ξανατύχει να παίξω σε καθήμενους, πόσω μάλλον εν ώρα φαγητού" και να συνεχίζει παρακαλώντας: «Όσοι πραγματικά πιστοί, ελάτε μπροστά στη σκηνή γιατί για σας θα παίξουμε. Νοιώθω τόσο punk τραγουδώντας σε ένα τέτοιο μέρος».
Δεν πρέπει να ήμασταν περισσότεροι των 30 που με τα πολύχρωμα T-shirt μας με τις στάμπες πλησιάσαμε, αφήνοντας πίσω κοστούμια γραβάτες και παλ φορέματα.
Μεταξύ των δυο φυλών, παρέμεινε τότε ένα ακόμα τεράστιο κενό πλην του οικονομικού …το εδαφικό. Τον Terry Hall συνόδευσε ο Ian Broudie και οι Lightning Seeds καθώς και ο περιλάλητος Les Pattinson, ο τρομερός μπασσίστας των ημιδιαλυμένων τότε Echo & The Bunnymen.
Το σετ περιλάμβανε ένα μικρό οδηγό στη δισκογραφία των Lightning Seeds του Lucky You (δίδυμο αδελφάκι του Forever J) συμπεριλαμβανομένου, το οποίο …φυσικά ακούσαμε 2 φορές. Και μετά ακολούθησαν τα προσωπικά hit του Terry Hall, κάμποσα standards των Specials (ακόμα θυμάμαι την εκτέλεση του Ghostown) καθώς και κάποια διασκευή από Bunnymen (πρέπει να ήταν το “The Game” αν δεν απατώμαι).
Μιάμιση ώρα μετά σταματήσαμε να χορεύουμε και ειρωνικά βαλθήκαμε να σχολιάζουμε τις (αλα Olivia Newton John) χορευτικές "εξάρσεις" των ελαχίστων της άλλης φυλής που διασκέδαζαν υπό τους ήχους του …Forever J, στο ένα και μοναδικό τραγούδι του encore.
Με τα χίλια ζόρια, θυμάμαι, είχα πείσει τη Ν να με συνοδεύσει στα παρασκήνια. Ήθελα να εκφράσω τη ντροπή μου στον Τ.Η. για την καταφανώς αλγεινή συμπεριφορά του κοινού.
Η πρόσβαση όμως ήταν αδύνατη λόγω των δίμετρων μπράβων του μαγαζιού που παραμέρισαν μόνο υπό τις …οδηγίες του ίδιου του Terry Hall.
"Αφήστε τα παιδιά να περάσουν, τους ξέρω" τους είπε στα αγγλικά για να του αντιγυρίσουν μουρμουρίζοντας: «Άντε γαμήσου ρε πρεζάκια» στη μητρική τους γλώσσα φυσικά. Βρεθήκαμε έτσι να πίνουμε μπύρες και να συζητάμε για καμμιά ώρα για τη συναυλία, για την πολιτική κατάσταση στις χώρες μας, και για τον διαφαινόμενο θρίαμβο των πολλά υποσχόμενων εργατικών κάποιου Tony Blair.
Φεύγοντας τον ρώτησα για το ενδεχόμενο να ξανασυνδράμει τους ακέφαλους τότε Specials (εκείνο τον καιρό έπαιζαν δίχως τόσο τον Hall όσο και τον Jerry Dummers).
“Σχεδόν το αποκλείω” είχε πει, ξαπλωμένος με το μωρό κάποιου roadie ανεβασμένο στο στήθος του.
Χαιρετήσαμε και φύγαμε υπό τους ήχους της Καίτης Γαρμπή, διασχίζοντας μια πίστα γεμάτη από χαμογελαστούς κουστουμαρισμένους ravers…

Οι Specials έρχονται με τον Terry Hall στη σύνθεση (χωρίς τον J.D. όμως) στις 11/6/210 στο θέατρο Βράχων μαζί με τους Dub Inc και τους Staff Benda Bilili.