16+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2017

  

Χαρακτηριστική και φέτος η άρνηση (ίσως και μεγαλύτερη) που με πιάνει για τη δημιουργία της Λίστας με τα Καλύτερα Άλμπουμ της χρονιάς. Όπως κάθε τέλη Δεκέμβρη όμως θα προσπαθήσω να συντάξω μια αναφορά – εν είδει ανασκόπησης - με όσες από τις κυκλοφορίες παλαιότερων ετών έφτασαν (ή ξαναέφτασαν) στα αυτιά μου και κατάφεραν να με παρασύρουν – αν όχι και συνταράξουν - μέσα στο 2017.

Δίσκοι που βρήκα σακατεμένους σε παζάρια, άγνωστα σε μένα άλμπουμ που αγοράστηκαν λόγω του εξωφύλλου τους και μόνο, τυχαίες ανακαλύψεις μέσα από το χάος του διαδικτύου, μουσικές συστάσεις φίλων και ανθρώπων των οποίων την άποψη εμπιστεύομαι, βινύλια που έφτασαν χαρισμένα στα χέρια μου και άλλα που έψαχνα για χρόνια όπως και πολλές άλλες τέτοιες μικροιστορίες κρύβονται πίσω από τα ακούσματά μου μέσα στη χρονιά. 

Χωρίς κάποια σειρά αξιολόγησης, ούτε καν αλφαβητική, καταγράφω μερικά από αυτά:

1. Pride ‎– Pride 1970

Ετούτος είναι ένας δίσκος που πάντα σνόμπαρα λόγω εξωφύλλου χωρίς να μπω ποτέ στον κόπο να τον ακούσω ο …βλαξ. Αυτό μέχρι τον προηγούμενο Δεκέμβρη όπου εν μέσω σχεδόν χιονοθύελλας απέκτησα μια 20αδα δίσκων εις εκ των οποίων αυτός. Δίσκος αριστούργημα! που θα μπορούσα να έχω ακούσει πενταετίες νωρίτερα αν είχα διαβάσει στο οπισθόφυλλο πως κινητήριος μόχλός των Pride είναι ο σπουδαίος David Axelrod. Ακουστικό και ταυτόχρονα ηλεκτρικό, ψυχεδελική baroque pop, με μια μαγεία που μου φέρνει στο νου εκείνη του Forever Changes να το διαπερνά. Για άκου: Proud Sorrow

2. Stanley Brinks And The Wave Pictures ‎– My Ass 2015

Έτερο συγκρότημα που μου είχε διαφύγει για πολλά χρόνια οι Wave Pictures, όλοι σχεδόν οι δίσκοι των οποίων θα μπορούσαν να φιγουράρουν σε αυτή την προσωπική μου λίστα. Ξεχωρίζω ίσως λίγο περισσότερο το My Ass μόνο και μόνο γιατί ήταν το πρώτο τους άλμπουμ που άκουσα ολοκληρωμένα και όπως ξέρεις οι πρώτες αγάπες σημαδεύουν λίγο βαθύτερα – ιδιαίτερα όταν σε αυτές συναντάς μερικά στοιχεία που συνειρμικά σε στέλνουν στη μουσική των Hefner, του Jonathan Richman, των Smiths, των ethiopiques. Για άκου: Love me too

3, Sibylle Baier ‎– Colour Green 2006 

Από τις αρχές των 70s οι DIY ηχογραφήσεις αυτής της συλλογής, υπέροχης απλότητας τρυφερά τραγούδια από τη Γερμανίδα Sibylle Baier που δυστυχώς δεν πήρε μάλλον ποτέ τον εαυτό της στα σοβαρά ως τραγουδίστρια.  Έχει ενδιαφέρον να προσέξεις και τον τρόπο με τον οποίο στήνει τους στίχους της καθώς φέρνει στο μυαλό εκείνον που έκαναν «μόδα» δεκαετίες αργότερα οι Belle & Sebastian. Απορώ με τον εαυτό μου που δεν τον συμπεριέλαβε στην περυσινή λίστα. Για άκου το Tonight

4. The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la Band ‎– Born Into Trouble As The Sparks Fly Upward. 2001

Ένα διπλό 10ιντσο από το 2001 που δεν χαϊδεύει αυτιά με τις αντισυμβατικές, διόλου πιασάρικες μελωδίες του και τη σκοτεινή του στιχουργική που τροφοδοτείται/αντιπαλεύει(;) το αναπόφευκτο τέλος του δυστοπικού καπιταλιστικού δυτικού μας κόσμου. Υπέροχο αν του δώσεις το χρόνο και τα ακούσματα και αφεθείς να σε παρασύρει μέσα του. Built the Burnt.

5. The Wind In The Willows ‎– The Wind In The Willows 1968

Το άλμπουμ των The Wind In The Willows με τις σχεδόν βρετανικές (παρότι Αμερικανοί) φολκ μελωδίες και τα ψυχεδελικό περάσματα ήταν από τις πολύ ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις της χρονιάς. Χωρίς να είναι ο δίσκος που θα μου άλλαζε την κοσμοθεωρία είχε στα βασικά ατού του (ή περισσότερο της μυθολογίας του) τα δεύτερα φωνητικά – ενίοτε και πρώτα – της Debbie Harry!!!. Και αυτό με έκανε να του δώσω  περισσότερο χρόνο ακρόασης έτσι ώστε να τον θεωρήσω μέσα σε έναν μήνα δίσκο που τον ξέρω από χρόνια. Για άκου το Moments Spent

6. The Cannanes ‎– Caveat Emptor

 Συγκρότημα εκ Τασμανίας με το χαρακτηριστικό Αυστραλέζικο ανεξάρτητο ήχο που ανακάλυψα τυχαία και με καθυστέρηση δεκαετιών. Από την αρχική τυχαία εικοσάδα τραγουδιών τους που κατέβασα να ακούσω (μέσα από διαφορετικές περιόδους του συγκροτήματος) τα 16 μπήκαν κατευθείαν στο playlist μου – τόσο το οικιακό όσο και το ραδιοφωνικό – κι αυτό νομίζω λέει πολλά. Ο δίσκος που προτείνω εδώ είναι εκείνος που έχει το πολύ αγαπημένο μου:Here is the Blade.

7. Abwärts ‎– Amok Koma 1980

Βαρύ γερμανικό post punk από τις απαρχές της δεκαετίας του ‘80. Ο ήχος, τα ψήγματα kraut rock που συναντάς στα τραγούδια, η γνώση πως δυο μέλη αποχωρούν από το συγκρότημα για να σχηματίσουν με τον Blixa τους Νeubauten, και ο μύθος της σκηνής του Βερολίνου της περιόδου εκείνης να τους περιβάλλει αποτελούν αδιαφιλονίκητα εχέγγυα για να ενθουσιαστώ με το άλμπουμ αυτό. Για άκου το συναρπαστικό Türkenblues

8. Red Temple Spirits - Dancing to Restore an Eclipsed Moon 1988

Όταν ρίχνει καρέκλες και κανείς δε σηκώνει από το δρόμο το δίσκο με το παραπάνω εξώφυλλο σκύψε εσύ και μάζεψέ τον για 5 ευρώ. Μην τον αφήσεις να διαλυθεί στη βροχή κι ας μην τον έχεις ξαναδεί. Πίστεψέ με θα σε αποζημιώσει. New Wave εξ Αμερικής από το μακρινό 1988. Electric Flowers

9. Drog_A_Tek ‎– Man-cine / Man-ley Lemep 2003

Ίσως ένα από τα καλύτερα μουσικά θέματα που άκουσα μέσα στη χρονιά ήταν το Man-cine μέσα από το ακριβοθώρητο μέχρι πρότινος EP των Drog_A_Tek, του οποίου μια ντουζίνα αντίτυπα εντόπισα και έκτοτε μοιράζομαι με όσους ενδιαφέρονται να ακούσουν τη σκοτεινή αυτή ambient κινηματογραφικά αφηρημένη ηχογράφηση. Κατέβασε το Man-cine

10. Marijata ‎– This Is Marijata 1976

Ηχογραφημένο το 1976, το 'This Is Marijata' με μόνο 4 τραγούδια στα 25 του λεπτά με συντάραξε στην πρώτη του ακρόαση με τη δύναμη και τη ζωτικότητά του. Τζαζ, φανκ, afro beat και ψήγματα ψυχεδέλειας σε ακριβείς ποσότητες  με στέλνουν κατευθείαν στην παραγγελία της επανέκδοσης του άλμπουμ αυτού που ηχεί ακόμα φρέσκια ηχογράφηση 41 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία. Δώσε 10 λεπτά σε παρακαλώ στο I Walk Alone

11. The Beach Bullies ‎– We Rule The Universe 1980

Από τα καλά της χρήσης του FB είναι ο ψηφιακός συγχρωτισμός με ανθρώπους που θα σε φέρουν κοντά σε μπάντες που έσκασαν κάποτε στα μουσικά δρώμενα σαν κομήτες στη Σιβηρία χωρίς να τους πάρει κανείς χαμπάρι στην εποχή τους όπως αυτή των Beach Bullies. Φλερτάροντας με την αισθητική των Television Personalities όπως και στις όποιες επιρροές αυτών δίνουν ένα σχεδόν τέλειο σύνολο σπιτικών ηχογραφήσεων και με αναγκάζουν να παραγγείλω άρον άρον την επανακυκλοφορία του δίσκου τους. Αν οι Velvet Underground είχαν μπλιμπλίκια - απολαυστικό Sob Story

12. Your Hand In Mine ‎– Every Night Dreams 2008

Δεν το πρωτάκουσα φέτος αυτό το φοβερό άλμπουμ των Θεσσαλονικέων Your Hand In Mine αλλά ήταν το 2017 που (επανα)κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε βινύλιο. Δε μπορούσα να μην το αγοράσω μιας και είναι από εκείνες τιε ηχογραφήσεις που ακούω ανελλιπώς από τη μέρα κυκλοφορίας του.  Διακριτικοί ηλεκτρονικοί ήχοι, εύθραυστο συναίσθημα από το άγγιγμα της κιθάρας και του μαντολίνου ένα άριστο μινιμαλιστικό σάουντρακ για τη βωβή ταινία “Yogoto no youme” του Mikio Naruse (1933) γραμμένο το 2008. At the bar

13. The Outcasts ‎– Self Conscious Over You 1979

Διασκεδαστικά πρωτόλειο Ιρλανδέζικο punk από το 1977 με τραγούδια που αντιπροσωπεύουν την εφηβική αγωνία της μπάντας για τις χαμένες αγάπες, τη διαφορετικότητα, τη βία και την εκδίκηση. Το πρώτο συγκρότημα που ηχογράφησε για την περίφημη πανκοεταιρία Good Vibrations του Terri Hooley ο οποίος τα έδωσε όλα (και δικαίως μάλλον) για να κάνει διάσημους τους Undertones εκτός Μπέλφαστ. Άκρατος ενθουσιασμός όταν το βρήκα σε λογική τιμή από έναν Γερμανό πρώην πάνκη (και νυν κωλοπαίδι), μεγαλοβδομάδα του 17. I love you for never

14. Brush!? ‎– Brush!?

Άλλος ένας δίσκος που ανακάλυψα τυχαία μετά από πολύωρο σκάψιμο στα δικτυακά βουνά πληροφορίας. Σκληρό progressive και τρυφερή μελωδική ψυχεδέλεια σε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε το 1971 στην Ιαπωνία και τουλάχιστον μέχρι την επανακυκλοφορία του – στο κατόπι της οποίας είμαι - θεωρούνταν ένας από τους σπανιότερους, εξαφανισμένους δίσκους που ελάχιστοι είχαν ακούσει ποτέ. Δεν είναι μόνο η «μυθολογία» πίσω από το δίσκο που με κάνει να τον συμπεριλάβω σε αυτή τη λίστα όμως. Mother Natures Sun

15. Fabrizio De André - Tutti Morimmo a Stento 1968

Λίγο μακρύτερα από το chanson στυλ του πρώτου του δίσκου και επηρεασμένος από το Days of Future Passed των Moody Blues ο Fabrizio De Andre καταθέτει το 1968 ετούτο το λυρικότατο άλμπουμ . κάπου 50 χρόνια αργότερα το εντοπίζω κάτω από χώματα και λογής σκουπιδαριού στην πραμάτεια ενός γύφτου στο παζάρι. Με αντίτιμο 1 ευρώ το φέρνω σπίτι, πλύσιμο μέσα έξω, δίσκος κι εξώφυλλο και απολαυστική Κυριακάτικη ακρόασση. Για άκου το Tutti Morimmo a Stento

16 Various ‎– A Sparkle From The Past

Η συλλογή A Sparkle From The Past μπορεί να κυκλοφόρησε μόλις δυο-τρεις μήνες πριν μέσα στο 2017 αλλά καταλαμβάνει μια θέση στη λίστα καθώς περιέχει ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις ελληνικών συγκροτημάτων από τις αρχές της δεκαετίας του 90. Οι φίλοι μας και οι μπάντες τους, οι μουσικές που ακούγαμε και χορεύαμε μεθυσμένοι κι ιδρωμένοι σε πάρτυ και συναυλίες. Raining Pleasure, One Night Suzan, Groove Machine, Pillow και πολλοί άλλοι. Καθαρή νοσταλγία μαζί με περίφημες ηχογραφήσεις όπως αυτή των Suzans στο Pop Song

17. Αρλέτα ‎– Έξη Μέρες = Six Days 1973

Ένας δίσκος που αγνοούσα την ύπαρξή του και εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου από το πουθενά. Όπως κάθε φορά που ακούω τη φωνή της Αρλέτας, έτσι κι εδώ ανατριχιάζω ολόκληρος, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ηχογράφηση από το 1973, από την πρώτη και πιο αγαπημένη μου περίοδο της δισκογραφίας της Αρλέτας σε τραγούδια που δεν είχα ξανακούσει. Ο μικρός μου φίλος

Αυτές ήταν μερικά από τα καλύτερα ακούσματα παλαιότερων κυκλοφοριών που άκουσα μέσα στο έτος που μας εγκαταλείπει οσονούπω. Ακούσματα τα οποία τουλάχιστον στα αυτιά μου ηχούν ακόμα φρέσκα.
Μιας και έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω μια ...καθωσπρέπει ανάρτηση είπα να γίνει αυτή όσο το δυνατόν πληρέστερη. Μάζεψα λοιπόν μερικά από τα τραγούδια των παραπάνω άλμπουμ σε ένα mixtape το οποίο και παραθέτω εδώ:

αυτά και ...

ΤΙΣ ΘΕΡΜΟΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟ 2018

υγ. 10+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2016

υγ1. τα 12+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2015

υγ2. τα 15+1 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2014

υγ3. τα 16 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2013 

υγ4. τα 13 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2012

10+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2016

(Πάνε μήνες που δεν έχω γράψει στο μπλογκ. Σχεδόν έχω ξεχάσει πως γίνεται. Και πως να γράφω.) 

Τις προηγούμενες χρονιές ο 12ος μήνας του χρόνου σηματοδοτούσε τις κάθε λογής ανασκοπήσεις μου. Σημειώσεις των περασμένων μηνών επιστρατεύονταν - σε χαρτιά και αρχεία word και excel - και η ιεροτελεστία ξεκινούσε. Μέσα του Δεκέμβρη ειδικά η λίστα με τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα μέσα στη χρονιά φιγουράριζε ήδη στην προθήκη του ιστολογίου. 

Με  καθυστέρηση φέτος - πάλι καλά - έκατσα τελευταία στιγμή - και χωρίς σημειώσεις - να συγκεντρώσω εκείνη τη σειρά από άλμπουμς που ενώ δεν κυκλοφόρησαν μέσα στην τρέχουσα χρονιά, κατάφεραν όχι μόνο να μου (ξανα)τραβήξουν την προσοχή αλλά να καρφωθούν στα αυτιά μου για τα καλά. Όπως και πέρυσι κάποια από αυτά είτε τα εντόπισα και τα άκουσα τυχαία είτε τα αγόρασα δίχως να γνωρίζω τίποτα γι αυτά. Κάποια υπήρξαν συστάσεις και προτροπές φίλων ενώ δεν λείπουν και εκείνα που η απόκτηση και φυσική τους παρουσία στη δισκοθήκη μου συνέβησαν παλαιότερα αλλα είχαν μείνει επιμελώς παραμελημένα. 

Χωρίς κάποια σειρά αξιολόγησης, ούτε καν αλφαβητική, λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. Brigitte Fontaine feat Areski Belkacem & Art Ensemble of Chicago - Comme A La Radio 1969 

Σίγουρα δε χωράει κάτω από τη στενή ταμπέλα του Γαλλικού chanson ετούτο το avant, θεατρικά πειραματικό άλμπουμ της Brigitte Fontaine από το 1969. Ακούγοντάς το ολόκληρο καταλαβαίνεις γιατί οι πειραγμένοι και με ιδιαίτερο κούρδισμα ήχοι του αποτέλεσαν Βίβλο για κατοπινούς καλλιτέχνες όπως οι Sonic Youth, ο Beck, η Bjork ή οι Stereolab.  Comme A La Radio

#

2. The Invisible Hands ‎– The Invisible Hands 2013 

 ένας μεγάλος δίσκος που πήρα χαμπάρι καθυστερημένα κι έπειτα από προτροπή και σύσταση φίλης. Ο Alan Bishop, o άλλοτε ηγέτης των Sun City Girls κυκλοφορεί από την Αίγυπτο με τους εκεί μουσικούς του συνοδοιπόρους ένα άλμπουμ δυτικότροπου φολκ ροκ μεν μα φανερά επηρεασμένο από την Αραβική μουσική. Ακόμα κι αν στα λόγια που θα σε έπειθαν να το ακούσεις δεν είμαι καλός κάνε μου τη χάρη και προχώρα στην ακρόαση του: τόσο της αγγλικής όσο και της αραβόφωνης βερσιόν του. Soma

#

3. Arcesia - Reachin’ 1970 

Παρείσακτος της μουσικής βιομηχανίας ο Ιδιόρρυθμος αυτός μεσήλικας κρούνερ, ο John Arcesi, σε παρασέρνει εκτός στεγανών με την αλλόκοτα «οπερετική» του ερμηνεία, άλλοτε σε acid ρυθμούς (White Panther) κι άλλοτε σε μελοδραματικά εκτός τόνου δράματα. Butterfly Mind

#

4. The Bartlebees ‎– The Bartlebees 1993

 Σπαράγματα του άλμπουμ είχα ακούσει παλαιότερα αλλά το άλμπουμ στη φυσική του βινυλιακή του υπόσταση έφτασε φέτος στα χέρια μου και κατά συνέπεια στα αυτιά μου. Τα εκ Γερμανίας ανήψια των Television Personalities εντρυφούν επιτυχώς στο βρετανικό post punk των αρχών του 80 κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι – αρχής γενομένης από το εξώφυλλο – το μάτι στη lo-fi αισθητική των Shaggs. Someday I'll send you a rainbow

#

5. The Radha Krsna Temple - The Radha Krsna Temple 1971

 αφιερωματικό στις Ινδουιστιές θεότητες και δοξασίες της Ινδίας και του Νεπάλ, ηχογραφημένο το 1971 ετούτο το άλμπουμ, τον καιρό που η φιλοσοφία του Χάρε Κρίσνα ανθούσε στο δυτικό ημισφαίριο. Στο Abbey Road στούντιο, με παραγωγό τον George Harrison (ποιον άλλο;). Σαν σε ενδιάμεσο σταθμό έφτασε στα χέρια μου αλλά τελικά μετά από την ακρόαση του δεν έφυγε ποτέ από την κατοχή μου. Govinda

#

6. The Common People ‎– Of The People / By The People / For The People From The Common People 1969 

Ενας δίσκος που θεωρείται από εκείνα τα αδικημένα κλασσικά διαμάντια που δεν τους έμελε να δουν το φως της επιτυχίας τον καιρό που κυκλοφόρησαν. Ψυχχεδελική φολκ ίσως να είναι ένα ταιριαστό αυτοκόλλητο σύστασης αν έπρεπε να το κατηγοριοποιήσω. Το hit του άλμπουμ, το Take from you το γνώριζα – χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει – από χρόνια. Ολόκληρος ο δίσκος όμως γράφτηκε τραγούδι-τραγούδι στο μυαλό μου με την απόκτηση της – έστω και unnoficial – κόπιας του. Take from you

#

7. Art Objects ‎– Bagpipe Music 1981 

Μέσα στη χρονιά έφτασε στα χέρια μου το μοναδικό άλμπουμ των Art Objects, της μπάντας που έμελλε να μετασχηματιστεί στους αξιαγάπητους Blue Aaeroplanes. Σκοτεινό, ποιητικό new wave, με την εκφορά των στίχων να παραπέμπει περισσότερο σε ambient ανάγνωση (spoken word) παρά σε τραγουδιστική ερμηνεία. Post punk κυκλωτικοί ρυθμοί που ενίοτε αγγίζουν θα μπορούσα να πω ακόμα και το post funk. The paperweight flood

#

8. Glorious Din ‎– Leading Stolen Horses 1985

Δεν έχει σημασία αν θα το πεις post punk ή new wave. Το σημαντικό είναι να ακούσεις και τα 2 άλμπουμ των Glorious Din. Τη θυμωμένη, λυρική και μελαγχολική με έναν τρόπο μουσική που έγραψε και τραγούδησε ο Eric Cope, ο παθιασμένος με τη μουσική των Joy Division νεαρός που εγκατέλειψε τη Σρι Λάνκα και βούτηξε στο underground του San Francisco κάπου στις αρχές των 80s. Tenement roofs

#

9. Evangelist ‎– Evangelist 2015

Μόλις περσινή κυκλοφορία αυτή του σχήματος των Evangelist. Μεταθανάτια καθώς περιέχει μάλλον ημιτελείς λυρικά απαισιόδοξες ηχογραφήσεις του Gavin Clark που πέθανε το Φεβρουάριο του 15, μαζί με τους άλλοτε συνοδοιπόρους του στους UNKLE, τους James Griffiths και Pablo Clements. 

#

10. Tsege Mariam Gebru ‎– Spielt Eigene Kompositionen 1967 

Σε κάποιο παζάρι έπεσα πάνω σε αυτό το 10ιντσο και ένας θεός ξέρει τι με τράβηξε στο λιτό εξώφυλλό του και το αγόρασα. Έκπληκτος το κατέταξα ήδη από την πρώτη του ακρόαση όχι μόνο στα υποψήφια γι αυτή τη λίστα άλμπουμ αλλά και στα κοσμήματα της δισκοθήκης μου. Οι συνθέσεις στο πιάνο αυτής της ελβετοτραφούς Αιθιόπισσας καλόγριας από την Αντίς Αμπεμπα καταγράφονται μέσα στη λιτότητά τους ως jazz ψαλμωδίες στα αυτιά μου. Der Heimatlose Wanderer 

#

11. Σταύρος Ξαρχάκος – "Θεμιστοκλέους 43" 1964 

Μεγάλη έκπληξη η ακρόαση αυτού του δίσκου. Πολύ μακριά από τον περισσότερο λαϊκό (ή λαϊκότροπο) χαρακτήρα των συνθέσεων που έκαναν δημοφιλή τον Σταύρο Ξαρχάκο αυτός ο δίσκος περιέχει 17 σκοτεινές συνθέσεις σε εκκλησιαστικό όργανο και πιάνο, μια σπουδή στο 4ο κοντσέρτο του Μπετόβεν από έναν έφηβο που προσπαθεί να βρει τη μουσική του γλώσσα. 

Αυτά.

υγ. Είμαι σίγουρος πως έχω ξεχάσει αρκετά αλλά η φετνή μου ιστολογική προχειρότητα ας συγχωρεθεί

υγ. τα 12+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2015

υγ2. τα 15+1 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2014

υγ3. τα 16 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2013 

υγ4. τα 13 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2012

τα 12+1 από τα καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2015

Περασμένα τα μέσα Δεκέμβρη και συνεχίζοντας το ...θεσμό που ξεκίνησε προ τριετίας στο παρόν ιστολόγιο, καταθέτω εκείνη τη λίστα με μερικούς από τους καλύτερους δίσκους του 2015. Η ιδιαιτερότητα της λίστας αυτής όμως είναι πως τα παρακάτω ηχητικά έργα δεν είναι τόσο φρέσκες κυκλοφορίες παρότι ακούγονται πιστεύω ως τέτοιες.  

Είναι μια σειρά από άλμπουμς που ενώ δεν κυκλοφόρησαν μέσα στην τρέχουσα χρονιά, κατάφεραν όχι μόνο να μου (ξανα)τραβήξουν την προσοχή αλλά να καρφωθούν στο οικιακό μου playlist για τα καλά. 

Κάποια από αυτά τα εντόπισα και τα άκουσα τυχαία, κάποια υπήρξαν συστάσεις και προτροπέσ φίλων ενώ δεν λείπουν και εκείνα που η απόκτηση και φυσική τους παρουσία στη δισκοθήκη μου συνέβησαν παλαιότερα αλλα είχαν μείνει επιμελώς παραμελημένα. 

Χωρίς κάποια σειρά αξιολόγησης, ούτε καν αλφαβητική, λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. The Times - Pop Goes Art!, 1982

Όχι ότι δεν είχα ακούσει σπαράγματα από το άλμπουμ αλλά ολοκληρωμένο το άκουσα πρώτη φορά φέτος. Από τα ίδια υλικά που είναι φτιαγμένος ο παράδεισος των Television Personalities (όπως τουλάχιστον εγώ τον αντιλαμβάνομαι), το συγκρότημα των The Times δίνει εν έτει 1982 ένα πάαααρα πολύ όμορφο πρώτο άλμπουμ που περιέχει ισόποσες δόσεις ευφυούς ποπ, mod αισθητικής και ενίοτε garage rock στο κλίμα των 60’s φιλτραρισμένα από το post punk ύφος των TVP που όπως ξέρεις λατρεύω. Picture Gallery

2. Charlie Haden & Liberation Music Orchestra - Liberation Music Orchestra, 1969

Το ενδιαφέρον μου για να τον πρωτακούσω μου το κίνησε το εξώφυλλό του. Και παρότι το εξώφυλλο ενός βιβλίου ή ενός άλμπουμ δε συνιστά καλό κριτήριο επιλογής εντούτοις έπεσα διάνα. Ένας συναρπαστικός δίσκος ο οποίος αν και θεωρητικά ανήκει στο χώρο της τζαζ εισχωρεί με γνήσια έγνοια τόσο στον κόσμο της folk όσο και σε εκείνον του world και του ethnic. Με πρωταρχικό στόχο ως δίσκος διαμαρτυρίας τον Ισπανικό Εμφύλιο και εμμέσως τον πόλεμο του Βιετνάμ ο Haden με τη συνδρομή της Carla Bley ταξιδεύουν αυτοσχεδιάζοντας από την επαναστατική Ισπανία στη θλίψη της Νέας Ορλεάνης (και από τα χάλκινα των Βαλκανίων στο μυστηκισμό της Μέσης Ανατολής). El Quinto Regimiento

3. The Last - L.A. Explosion!, 1979

Με αναφορές στη δεκαετία του 60, οι πολυφωνίες των Beach Boys και η δυναμική οποιουδήποτε garage συγκροτήματος που ηχογράφησε το 1966 και πατήματα πότε στην καθαρή (και ξάστερη) pop και πότε σ το (arty) punk το «L.A. Explosion!» είναι ένας τεράστιος δίσκος, παραγνωρισμένος στους πολλούς αλλά Βίβλος για τα συγκροτήματα μουσικών σκηνών όπως εκείνη της Paisley Underground (Dream Syndicate, Rain Parade, The Long Ryders) ή η Ωκεάνια παρέα των αρχών των 80s (The Chills, Go Betweens κλπ). Εξάλλου ήταν οι μουσικές μου ανασκαφές για ένα ραδιοφωνικό αφιέρωμα στην πρώτη εκ των δύο σκηνών που με οδήγησε στη μουσική τους. 

She don't know why I'm here

4. Rainy Day - Rainy Day, 1984

Παράπλευρη ανακάλυψη κατά τη διάρκεια της παραπάνω ενδελεχούς περιπέτειας στα χωράφια της Paisley Underground σκηνής ετούτο το super group. Στελεχωμένο με μέλη από Dream Syndicate, Bangles, Green On Red, Rain Parade και Three o’clock. Το ένα και μοναδικό τους άλμπουμ που οσονούπω θα κοσμεί τη δισκοθήκη μου είναι ένα απόσταγμα παρέας και συμβόλαιο φιλίας κι αλληλοεκτίμησης των μουσικών που συμμετέχουν είναι ένα tribute στο αμερικάνικο ανεξάρτητο ήχο των Velvet, των Byrds, των Beach Boys και όλων εκείνων των ηρώων που τους διαμόρφωσαν τη μουσική συνείδηση. John Riley

5. Forward Music Quintet - The Mystery of a Dying Species, 1983

Πραγματικά απορώ γιατί (ακόμα) δεν θεωρείται ακόμα ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους και όχι μόνο της δεκαετίας μέσα στην οποία κυκλοφόρησε. Και φυσικά δεν εννοώ από τους «σχετικά λίγους» που έχουν εμβαθύνει στην ανεξάρτητη σκηνή της χώρας αλλά από τη μεγάλη μάζα των μουσικόφιλων. Σκοτεινό new wave στον απόηχο των Παρθενογένεσις, με συνθέσεις που στέκουν μία προς μία και διόλου ερασιτεχνική παραγωγή. Αν δεν τον έχεις ακούσει στοιχηματίζω πως θα σου αρέσει πολύ ανεξαρτήτως με το αν είσαι τυλιγμένος το μανδύα της νοσταλγίας για τα εγχώρια 80ς. Waiting

6. Trio - Trio, 1982

Το εκνευριστικά υπέροχο Da Da Da είναι σίγουρο πως το γνωρίζεις. Είτε από το ανελέητο airplay σε ραδιόφωνα και ντισκοτέκ (!!!) αν ήσουν έφηβος στα 80ς όπως εγώ είτε από τη hype διασκευή των Elastica αν είσαι λίγο μικρότερος. Έχω την εντύπωση όμως πως το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν ευχή (το μεγαλύτερό τους χιτ γαρ) αλλά και κατάρα για το γκρουπ που δεν ευτύχησε να στρέψει την προσοχή του κοινού από την cult επιτυχία και στο art-ιότατο υπόλοιπο μινιμαλιστικό new wave υλικό του δίσκου τους· το οποίο κι εγώ ανακάλυψα φέτος. Παρόλα αυτά σαν προτεινόμενο άκουσμα βάζω κι εγώ το τρις επαναλαμβανόμενο Da μιας και έχει ένα τρομερό αλά Rainer Werner βίντεο κλιπ. (έπεσα ξανά στην παγίδα του). Da Da Da

7. Eno & Fripp - (No Pussyfooting), 1973 

Με ρίγη πραγματικού ενθουσιασμού σήκωσα το 39λεπτο αυτό δίσκο, τον μοιρασμένο σε δύο μόλις θέματα, ένα σε κάθε πλευρά του, μέσα από μια κούτα με βινύλια μια Κυριακή πρωί στο παζάρι. Με ρίγη συγκίνησης έληξε η πρώτη ακρόαση αυτής της πρώτης ηχογραφημένης συνεργασίας του Brian Eno που μόλις είχε αποχωρήσει από τους Roxy Music με τον Robert Fripp των King Crimson. Εξερεύνηση κυκλικών ambient διαδρομών δίχως ίχνος αγωνίας (το αντίθετο μάλιστα) να μη χαθείς μέσα στους space πειραματισμούς και τους ρετροφουτουριστικούς του ήχους. Και επιβλητικότατο εξώφυλλο. The Heavenly Music Corporation

8. The Red Crayola with Art & Language - Kangaroo?, 1981

Ετούτος είναι ένας δίσκος που έφτασε πέρυσι στα χέρια μου με την ταμπέλα transit πάνω του, έμεινε στο ράφι για 15 μήνες και ήταν λόγω συγκυρίας που δεν τον «ξεφορτώθηκα"(δοκίμαζα το καινούριο πλυντήριο δίσκων μου) όταν ελάχιστα πριν πάρει δρόμο από τη δισκοθήκη μου του αφιέρωσα 38 λεπτά ακρόασης. Avant garde ανθρώπινων διαστάσεων, σουρεαλιστικό και μεταχίππικα πολιτικό, αποτελεί πλέον αχώριστο κόσμημα της δισκοθήκης μου. Portrait Of V. I. Lenin In The Style Of Jackson Pollock, Part II

9. Arthur – Dreams and Images, 1967

Xαμηλόφωνος και ακουστικός, άκρως ποιητικός και ξέχειλος από μελωδικές, σχεδόν baroque μικρές συμφωνίες ετούτος ο δίσκος μπορεί να ηχογραφήθηκε το 1967 αλλά από την αφάνεια της λήθης βγήκε μόλις φέτος. 48 χρόνια μετά, τα τραγούδια του άλμπουμ συγκινούν τα μέγιστα εμένα και νομίζω και όσους έτυχε να τα ακούσουν τοποθετώντας έστω και μεταχρονολογημένα τον Arthur Lee Harper στο (τουλάχιστον το προσωπικό μου) πάνθεον των μεγάλων τραγουδοποιών εκείνης της δεκαετίας. Από τα καλύτερα ...κατεβάσματα της χρονιάς. Blue Museum

10. Weekend - La Varieté, 1982 

Το 2014 φιγουράριζαν οι Young Marble Giants με το μονάκριβο ντεμπούτο τους στην αντίστοιχη περσινή λίστα. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα, οι Weekend, το διάδοχο σχήμα των ίδιων (ή μάλλον σχεδόν των ίδιων) μουσικών, καταγράφεται σε εκείνα που με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Ο αναγνωρίσιμος σαγηνευτικός μινιμαλισμός των Y.M.G. αν και σε μικρότερες δόσεις είναι παρών, παρούσα και η σχεδόν jazz ατμόσφαιρα – αυτή μεγεθυμένη - κάνοντας το άλμπουμ του οποίου την ύπαρξη έμαθα ακούγοντας τους μουσικούς κομπασμούς ενός κονοσέρ (ουδέν κακόν αμιγές καλού) να ακούγεται πιο εξωστρεφές και πολύχρωμο. Red Planes

11. OST - Les Nuits Fauves, 1992

Δεν είναι αναγκαίο να έχεις δει τις εικονογραφημένες νυχτερινές αναζητήσεις εφήμερου σεξ του πρωταγωνιστή της ταινίας της οποίας το σάουντρακ επέλεξα εδώ. Ούτε να γνωρίζεις  ότι ο Cyril Collard, o συγγραφέας του έργου, σεναριογράφος, πρωταγωνιστής, σκηνοθέτης, συνθέτης και βασικός ερμηνευτής των περισσότερων τραγουδιών του πέθανε από AIDS λίγο μόνο  αργότερα από την κυκλοφορία της ταινίας. Δεν είναι δηλαδή μόνο λόγοι συγκινησιακοί που θα σε κάνουν να ευχαριστηθείς τη συλλογή αυτή αλλά ο μελωδικά ανεξάρτητος γαλλικός ήχος που τη διατρέχει.  Είχα να ακούσω τα τραγούδια αυτά από το 1992 που είχα δει το φιλμ, στον κινηματογράφο Όπερα νομίζω, στην Ακαδημίας. Moving

12. Various Artists - Ork Records New York, New York 75-80, 2015

Τεράστια συλλογή, τόσο χρονικά αφού καταλαμβάνει 2 cd γεμάτα με τρίλεπτα τραγούδια (49 στο σύνολο) όσο κυρίως σε περιεχόμενο που είναι και το ζητούμενο. Μέσα από την εταιρεία Ork Records η οποία δημιουργήθηκε για να κυκλοφορήσει το παρθενικό single των Television, το Little Johnny Jewel, ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ και έζησε μόνο για μια πενταετία (1975-1980). Ήχοι από τις απαρχές του Punk και του New Wave στην Αμερική που σου φαίνονται γνώριμοι είτε ανήκουν σε εμβληματικές και υπεραγπημένες μπάντες των οποίων τα βινύλια έχεις λειώσει είτε σε άλλα που πιθανολογώ να μην συνειδητοποιείς σαν κι εμένα αν και πότε τα έχεις ξανακούσει. Prix - Everytime I Close My Eyes

13. Αδελφοί Κατσάμπα - Μελωδίες Λατινικής Αμερικής, 1969

Περίεργη επιλογή του ιστολόγου αυτή, θα σκεφτεί κάποιος και πιθανώς δικαιολογημένα· ειδικά για εκείνον που με γνωρίζει καλά και ξέρει πως το λάτιν (δε μιλώ για τη γνήσια φολκ λατιν μουσική αλλά τη διάστασή της εκείνη που πλασάρεται ως επί το πλείστον στα αυτιά μας) με αφήνει συνήθως παγερά αδιάφορο. Στο δίσκο έδωσα μια ευκαιρία ακρόασης μόνο και μόνο για να τεστάρω τα αποτελέσματα του καινούριου μου πλυντηρίου βινυλίων και είμαι πλέον ευτυχής που τον καταγράφω στη λίστα των δίσκων μου. Ξεπλένω από αποκριάτικους συνειρμούς τα τραγούδια του δίσκου, τα περισσότερα από τα οποία είναι κλασσικά latin anthems, ανακαλύπτω το Tabu και χωρίς να προσπαθώ να εξωραΐσω την επιλογή μου αυτή, ευχαριστιέμαι την exotica στιγμές-στιγμές ερμηνεία των Κατσαμπακίων με εκείνο τον ξέγνοιαστο τρόπο που άκουγα μικρός τις «πλάκες» που έφερνε από τα ταξίδια του ο θείος μου ο ναυτικός. Historia de un amor

υγ1. τα 15+1 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2014

υγ2. τα 16 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2013 

υγ3. τα 13 καλύτερα παλιά άλμπουμ που άκουσα το 2012

παιγχνίδια από δεύτερο χέρι

 

Άσκοπη, άχρωμη μέρα για αγορές η χθεσινή στα παζάρια της Κυριακής.

Χάζεψα όμως τους μικρούς πυγμάχους που γελούσαν καθώς αντάλλασσαν κροσέ και uppercuts έξω από το σταθμό του Ελαιώνα. 

Έκοψα βηματισμό για να τους καμαρώσει ο φακός της φωτογραφικής μου μηχανής. Όπως άλλωστε είχα κάνει και λίγα ώρα πρωτύτερα μπροστά σε αυτό το περίφημο new wave αισθητικής παραπροπερασμένης δεκαετίας ενσταντανέ.

Δίσκους, βιβλία ή ό,τι άλλο ενδιαφέρον χτυπά συνήθως την προσοχή μου μπορεί να μην αγόρασα, αλλά δε γύρισα σπίτι με την αίσθηση πως άδικα εξάντλησα τις αντοχές του δεξιού αχίλλειου τένοντα. Ήμουν ικανοποιημένος με το ψηφιακό φορτίο των μερικών χιλιάδων pixels που φορτώθηκε στη μηχανή μου στη διάρκεια του συννεφιασμένου πεντάωρου: 

με την παραπάνω φωτογραφία του απογοητευμένου ανθρώπου που περιφέρει τα υπάρχοντά του ανάμεσα σε λάσπες, σκουπίδια και κάθε λογής μπάζα μπάζα,

ή με αυτές τις κυρίες που τιτίβιζαν ασταμάτητα, περήφανες για τα παιγχνίδια από δεύτερο χέρι με τα οποία θα γυρνούσαν σπίτια τους.

η σημασία που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι

- Καλημέρα, πόσο τις δίνεις τις καρτ-ποστάλ ρε φίλε? ρώτησα τον Ασιάτη ρακοσυλλέκτη που στεκόταν μπροστά από το βαριφορτωμένο με την πραμάτειά του τσόλι. 

Η οδηγία από τις εντολοδόχους της παραγγελίας για την αγορά τουριστικών καρτών (χρησιμοποιημένων-αχρησιμοποίητων δεν τις ένοιαζε· για χαρτοκοπτική θα τις χρησιμοποιούσαν) είχε δοθεί από βραδύς. Μολονότι νυσταγμένος και εκτός αντικειμένου, εγώ, σαν καλός αντιπρόσωπός του όποιου ψάχνει κάτι μεταχειρισμένο, μόλις είχα κάνει την πρώτη μου κίνηση σε ένα από τα παζάρια της Ιεράς οδού. 

Απολαυστικά βαρετός ο διάλογος μεταξύ των δυο συναλλασσόμενων πλευρών - παρότι μέρος του υπήρξε και η φυσική μου παρουσία -, μπορεί να ξεκίνησε κάπως …δυσοίωνα: 

- Δυο ευρώ η μία, κύριε

- Είσαι τρελός μου φαίνεται , αφού θα πάρω καμιά τριανταριά.

- Ε, τότε αντί 60 δώστε μου 50 στρογγυλά να είμαστε κι οι δυο ευχαριστημένοι.

αλλά έληξε έπειτα από αρκετή συνεννόηση, με εκατέρωθεν χαμόγελα ικανοποίησης, τη στιγμή που κατέθεσα στο χέρι του έμπορα 5 κέρματα του 1 ευρώ.

Από τις 30 κάρτ-ποστάλ παρέδωσα στις εντολοδόχους μου τις 29. Η τριακοστή θα τους ήταν στα σίγουρα άχρηστη, φωτογραφία εκδρομική δυο φίλων γαρ, τυπωμένη σε Kodak χαρτόνι με τα κομφόρ παραδοσιακής καρτ-ποστάλ (θέση για το γραματόσημο, μοιρασμένο τον κενό χώρο για το κείμενο του αποστολέα και τη διεύθυνση του παραλήπτη κλπ) στο πίσω του μέρος.

Η καρτο-φωτογραφία αυτή εξαφανίστηκε για 2-3 εβδομάδες στην ακαταστασία του σπιτιού μου άμα τη αφίξει της, και ενεφανίσθη ως διά μαγείας, ξανά, μόλις προχθές πάνω στο γραφείο μου. Και σήμερα λίγο πριν τη βάλω σε εκείνο το κλασσέρ που καταχώνω τις «ό,τι να ναι» φωτογραφίες που πέφτουν ανά καιρούς στα χέρια μου, 

ρίχνοντάς της μια τελευταία ματιά μου ήρθε στο μυαλό - δεν ξέρω γιατί - εκείνο το ποίημα του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου, που έχει τίτλο "Ερείπια της Παλμύρας". 

#

Ερείπια της Παλμύρας

Οσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν

Οσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα
                                               Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα

Ηχεί διαφορετικά τώρα που η ανατιναγμένη ιστορία της Παλμύρας έχει ρίξει αυλαία για πάντα, παράξενα· το ίδιο άλλωστε θα συνέβαινε και με όλες τις ανθρώπινες ιστορίες που έχουν γράψει τις τελευταίες τους σελίδες και αφήνουν κάποιες φωτογραφίες αντί άλλων ερειπίων να είναι πλέον τα μόνα ιστορικά ίχνη τους .

οι Parquet Courts και άλλες ιστορίες από το Σαββατοκύριακο

Αργοπορημένος ξυπνάω για την Κυριακάτική μου εξόρμηση στα παζάρια. Λίγα λεπτά της ώρας και μερικές χιλιάδες λεπτά του ευρώ με χώρισαν αμετάκλητα από μια αγκαλιά δίσκους που ορέχτηκα πρωινιάτικα αλλά δε σκάω κιόλας. Είμαι ξενύχτης και το δείχνω, οι χθεσινοβραδινές τοξίνες εναντιώνονται στα πόδια μου τα οποία δεν υπακούουν αδιαμαρτύρητα.

Τελικά δε μου έκλεψαν τη φωτογραφική μηχανή μέσα από την τσάντα – θεία Δίκη το σκεφτόμουν για μια πρόσφατη αλητεία μου – την είχα κοιμισμένα ξεχάσει σπίτι. Ίσως έπαιξε ρόλο που εντωμεταξύ έλαβα και μια Άφεση Αμαρτιών και έτσι τα στιγμιότυπα από το προηγούμενο βράδυ θα μπορούσαν να δημοσιευτούν τελικά εδώ.. 

Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, καθισμένοι με τη Β. σε ένα βρωμερό πεζούλι της πλατείας, τα λέμε με μια μπύρα από το περίπτερο στο χέρι, λίγο μόνο νωρίτερα πριν χωθούμε στα άδυτα υπόγεια του Αν club. Δυο μόλις λεπτά πριν οι παντελώς άγνωστοί μου, δικοί μας Nerrves ανεβαίνουν στη σκηνή. 

The Nerrves

Ενθουσιασμένος με το σχεδόν μονόριφο, τριαντάλεπτο σετ τους, πιάνω τον εαυτό μου να καμαρώνει τόσο τον garage punk ήχο όσο και την αντιηρωική σκηνική παρουσία μιας ακόμη καινούριας μπάντας από την ακμάζουσα νέα ελληνική σκηνή. Δεμένος ήχος, θετικότατη διάθεση, εντυπωσιακό το να βλέπεις τον ντράμερ ενός συγκροτήματος να εκτελεί και χρέη βασικού τραγουδιστή – ιδιαίτερα όταν τόσο ο ρυθμός στα τύμπανα όσο και η εκφορά των στίχων είναι καταιγιστικά –, ακόμα μία μπύρα, κρίμα που τους παρακολούθησαν σχετικά λίγοι θεατές. 

Ok, θα στο κρατήσω εγώ εδώ, πες μου το όνομά σου να το σημειώσω και το παίρνεις στο τέλος της συναυλίας μου λέει βιαστικά ο Sean μιας και σε λίγα λεπτά πρέπει να πάρει το μπάσο του και να ανέβει στη σκηνή. 

Η τετραμελής μππάντα από το Brooklyn της Νέας Υόρκης, οι Parquet Courts – γιατί περί αυτών ο λόγος -, έπαιξαν ένα από τα πειστικότερα live που έχω δει τη φετινή χρονιά. Εύγε!

Parquet Courts

Το διόλου μυστικό συστατικό του δικού τους μουσικού τάλαντου ήταν ασφαλώς η αιχμή του δόρατος της χθεσινής τους εμφάνισης . Κι έπειτα όλα τα υπόλοιπα συστατικά, απολαυστικά κατεργασμένα και στις ενδεδειγμένες δόσεις κατευθείαν από την παρακαταθήκη της αμερικάνικης ροκ κληρονομιάς: Το proto-punk του Jonathan Richman τον καιρό που έπαιζε με τους Modern Lovers,η κολλεγιακή ανεμελιά των Feelies, η αφέλεια και η ενέργεια των Ramones, ο αστικός θόρυβος των Velvet Underground, η paisley των Dream Syndicate, τα sixties και το post punk των Savage Republic. 

Κι εμείς χορεύαμε μέσα στο μισοάδειο ΑΝ, και πίναμε μπύρες και ευχαριστιόμασταν τεντώνοντας τα πόδια μας στους καναπέδες του ακατανοήτως μισογεμάτου ΑΝ club, ξορκίζοντας τις γκρι σκοτούρες μας για 90 λεπτά, ευλογημένοι από την ξαφνική μας διάθεση για ετούτη την κάθοδο στο κέντρο.

Tη συναυλία έκλεισαν με αυτο υπεραγαπημένο anthem:

Καληνύχτισα με ένα σουβλάκι και 2 επτάιντσα στο χέρι.

Κι έπειτα, την άλλη μέρα, ιδιαίτερα αφού επανασυνδέθηκα με τη φωτογραφική μου (;) μηχανή, ένιωθα μια χαρά - παρότι πονούσα ολόκληρος από την έλλειψη ύπνου – που ο πρωθυπουργός της χώρας μου δε θα ‘χε μαγκίτικο μουστάκι ταξιτζή.