XLVIII σημαίνει 48

...and keep going

από τη Γεωργία με μια καρδιά γεμάτη αγάπη

Κάποια στιγμή, την ώρα που σχεδόν καταφέρνω να υπερνικήσω τη ψυχαναγκαστική ανάγνωση αναρτήσεων που κοντράρονται - πασχίζοντας εκβιαστικά - να φανούν επιδραστικές (ή έστω επιδραστικότερες άλλων) μαζεύοντας likes στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πέφτει το μάτι μου σε κάτι γράμματα που θυμίζουν γιρλάντες:

ცარიელი ოთახი,

ცარიელი ჯიბეები,

ცარიელი დღე.

...

მე კიდევ,

სიყვარულით სავსე მაქვს გული.

ნიკა ჩერქეზიშვილი

Η μικρή, χωρίς φωτογραφία, ανάρτηση εκείνης της γυναίκας από τη Γεωργία που χρόνια τώρα δουλεύει εσωτερική σε σπίτια ανήμπορων κι ετοιμοθάνατων ηλικιωμένων, μου κινεί την περιέργεια και με στέλνει στο google translate ολοταχώς:

Άδειο δωμάτιο,

Άδειες τσέπες,

Αργή μέρα.

...

Υπάρχω ακόμα,

Έχω μια καρδιά γεμάτη αγάπη.

Νίκα Τσερκεζίσλι

Μια γλυκειά ηρεμία με διαπερνά, κι ένα αίσθημα σαν σκανδιναβική μελαγχολία ταυτόχρονα. 

XLVI σημαίνει 46

46, ο τηλεφωνικός κωδικός κλήσης της Σουηδίας, η σχετική μοριακή μάζα της αιθανόλης και ο αύξων αριθμός της πολιτείας της Οκλαχόμα. 

Σαρανταέξι τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ο ατομικός αριθμός του Παλλάδιου Pd όπως κι εκείνος των ανθρώπινων χρωμοσωμάτων. 

46 κι εγώ.





XLV σημαίνει σαρανταπέντε

XLIV σημαίνει σαραντατέσσερα

XLIIΙ σημαίνει σαραντατρία

XLII σημαίνει σαρανταδύο

XLI σημαίνει σαρανταένα

XL σημαίνει σαράντα

"εσύ τι γλώσσα μιλάς?" με ρώτησε ο Άγγλος

Την πρώτη-πρώτη φορά που είχα πάει Λονδίνο - μέσα της δεκαετίας του 90 - , με θυμάμαι να τριγυρνάω στους δρόμους της πόλης μονάχος με ένα χάρτη στο χέρι και ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη (το μεγάλο με τους δίσκους το είχα αφήσει σε ένα locker στη Victoria). Κάποια στιγμή, δε θυμάμαι σε ποια γραμμή του υπόγειου ήταν που ρώτησα ένα μεσήλικο συνεπιβάτη κάποια πληροφορία. Εκείνος σηκώθηκε βιαστικός, με τράβηξε από το μανίκι άρον άρον και μαζί πεταχτήκαμε από το βαγόνι στην αποβάθρα του σταθμού. 

Περπάτησε πλάι μου σημειώνοντας με το παρκερ του μια διαδρομή από μελάνι στο χάρτη μου κι έπειτα ανεβαίνοντας τις ατέλειωτες κυλιόμενες μου έπιασε την κουβέντα: 

- Εσύ ποια γλώσσα μιλάς? με ρώτησε κι εγώ αγχωμένος για την προφορά μου κι ίσως κι ελάχιστα προσβεβλημένος  του απάντησα "Μα φυσικά αγγλικά, τόσην ώρα πως καταλαβαινόμαστε;" ή κάτι τέτοιο. Έκοψε εκείνος λίγο το βήμα του και απολογήθηκε που δεν έγινε κατανοητή η ερώτησή του. 

 - Ποια είναι η μητρική σου γλώσσα ηθελα να μάθω, Είμαι σχεδόν σίγουρος πως είσαι Ευρωπαίος πράγμα που σημαίνει πως είμαστε από την ίδια χώρα άρα η ερώτηση μου δε θα μπορούσε ποτέ να είναι "Από ποια χώρα είσαι?" 

Γέλασα με την καχυποψία μου, μιλήσαμε διανύοντας ένα ακόμα τσιγάρο δρόμο κι έπειτα με χαιρέτησε.

 - Καλά να περάσεις εδώ, εγώ πρέπει να βιαστώ να γυρίσω στο σταθμό γιατί αυτή δεν είναι η στάση μου και θ' αργήσω στη δουλειά, τώρα τον δρόμο το ξέρεις, κοίτα τι σου σημείωσα στο χάρτη¨δεξιά, επειτα στο δεύτερο αριστερά και θα το δεις μπροστά σου. 

#

Την πρώτη-πρώτη φορά που είχα πάει Λονδίνο, θυμάμαι πως κάθε τόσο με σταματούσαν (3 φορές σε μια μέρα) αστυνομικοί για σωματικό έλεγχο. Δίπλα μου περνούσαν ανενόχλητες φάτσες που μπροστά τους εκείνη του Tricky μοιάζει παραδείσιου χερουβείμ αλλά η δική μου - ποιος ξέρει γιατί - μάλλον κινητοπούσε το αστυνομικό τους δαιμόνιο. Χέρια στον τοίχο, πόδια ανοιχτά και σωματικός έλεγχος αρχικά κι έπειτα διαβατήρια, ταυτότητες κλπ.  Ευτυχώς κανείς τους δεν έψαξε την μπροστινή θήκη του μικρού μου σακιδίου στην πλάτη μου.

#

Μια άλλη φορά στην Αγγλία βολτάραμε με τον Ν. στο Brighton. Ήταν η εποχή που τα κλικ στη μηχανή μου ήταν μακρόσυρτα, και τα ενσταντανέ στα "φωτογραφικά" άλμπουμ δεν ήταν παγωμένα στο χρόνο μα είχαν ακόμα και επί παραγγελία σάουντρακ:

εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά...

Και να πεις πως δεν τους πόναγα? Και φαγητά τους έδωσα και πόσα ρούχα. Αλλά αυτοί δεν έχουν το θεό τους. Ήρθαν στη χώρα μας και τα κατέστρεψαν όλα, όπου πας τους βλέπεις, στους δρόμους, στα παγκάκια, στα σουπερμάρκετ, στις στάσεις των λεωφορείων που περιμένω τόση ώρα το δρομολόγιο. Μα που είναι κι αυτό το 036; Με τις μπούρκες και τα τσαντόρ και τα κουτσούβελα που σέρνουν...

Ένα ξέμπαρκο μποφώρ φύσηξε για μερικά δευτερόλεπτα και η ομιλούσα γυναίκα επικεντρώθηκε στην περιποίηση της γοτθικής της κόμμωσης· ο αλά Siouxsie υψηλός κυματισμός στη κορυφή του κεφαλιού της έγειρε στυλιστικά επικίνδυνα πάνω στον κοντοκουρεμένο αριστερό της κρόταφο. Το ίδιο και το διχτυωτό μπολερό της. Έσαξε επιμελώς τα κρόσσια του πάνω στο δερμάτινο παντελόνι της και συνέχισε απτόητη από την εχθρική μου ματιά.

… και μας ληστεύουν, και μας κλέβουν, και κουβαλούν ένα σωρό αρρώστιες, και πιάνουν και τις θέσεις στη στάση και δεν σηκώνονται με τα κωλοπράγματά τους. Κι αυτοί κι οι μαύροι κι οι άλλοι οι Αλβανοί, που δήθεν είναι από τα Γιάννενα, και εμείς πρέπει να τους μιλάμε με το σεις και με το σας να μην μας πούνε ρατσιστές. Ρατσίστρια δεν ήμουν ποτέ, αυτοί με έκαναν από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στη χώρα. Τη δική μας χώρα... 

Όταν συνειδητοποίησα πως μια ματιά, όσο εχθρική κι αν είναι ή ένας οργισμένος ξερόβηχας δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα ανέλαβα δράση ενεργό. 

Επιτυχώς. 

Από μια ντουζίνα Έλληνες που περίμεναν στη στάση δίπλα της δεν βρέθηκε κάποιος μέχρι εκείνη την ώρα να της διακόψει τον εμπρηστικό ειρμό. Δεν την επικρότησε κανείς αλλά μήτε ένας δεν υπερασπίστηκε και τη Σύρια που με κατεβασμένα μάτια δίπλα στην κόρη της έκανε πως κοιτάζει τα μπαγκάζια που περικύκλωναν τα πόδια τους στο παγκάκι της στάσης. Μια Αλβανίδα μόνο σηκώθηκε και πρόσφερε τη θέση της στη φωνασκούσα. «Κουρασμένοι άνθρωποι είναι κι αυτοί», της είπε. 

Ανέβηκα στο λεωφορείο και κοίταξα έξω. Μια κοπέλα μου χαμογέλασε και με σφιγμένη γροθιά ύψωσε προς τα μένα τον αντίχειρά της. 

Οι Αλβανοί είναι ξαδέλφια μας, στην ίδια γειτονιά του κόσμου δε μεγαλώσαμε; σκέφτηκε φωναχτά ένας παππούς από τη δίπλα θέση, Τι τους πιάνει μερικούς; 

Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή κι αυτός ίσως πρέπει να είμαι εγώ ή εσύ. Κυριακή 3 Απριλίου στο δρόμο για το σπίτι μου, που πλέον απέχει κάπου 400 μέτρα από τον ξενώνα φιλοξενίας προσφύγων που μόλις άνοιξε.


υγ. Πίσω στο σπίτι, θμήθηκα κι αυτό το βιντεάκι της ActionAid, με ένα κοινωνιολογικό πείραμα όχι πολύ διαφορετικού σεναρίου από το παραπάνω γεγονός.

οι βάρκες με τους πρόσφυγες

Οργίζεσαι λες με την κυβέρνηση· άλλοτε μου μιλάς κατάμουτρα για την έλλειψη οιουδήποτε σχεδίου της στο θέμα το προσφυγικό κι άλλοτε σε διαβάζω στα πικρόχολα σχόλια που αφήνεις σε πάσης λογής σελίδες, sites και ποσταρίσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Και εξίσταμαι.

Δεν μπορώ βλέπεις να καταλάβω πως τα αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Εννοείς πως με κάποια,  - οποιαδήποτε - , άλλη κυβέρνηση το προσφυγικό δεν θα είχε πάρει αυτές τις όλο και γιγαντούμενες τραγικές διαστάσεις στη χώρα; Πως αυτό το ανθρώπινο ρεύμα που διασχίζει το Αιγαίο δε θα επέλεγε την βαλκανική οδό στο ταξίδι του προς τη Β. Ευρώπη;

Πιστεύεις πραγματικά πως η ανθρωπιστική κρίση και τραγωδία της οποίας το κρεσέντο δεν έχουμε ακόμη δει οφείλεται στην παρούσα (δια)κυβέρνηση; Πως πιαστήκαμε μπόσικοι και φανήκαμε κατώτεροι των εθνικών περιστάσεων όπως λες, λόγω ιδεοληψιών του ΣΥΡΙΖΑ ή ότι η όποια ανοησία (με Μ κεφαλαίο) μπορεί να εκστόμισε κάποια κυρία Τασία από τα ελληνικά υπουργικά έδρανα επηρέασε και κατεύθυνε τα ιστορικά γεγονότα που ζει αυτή τη στιγμή ο πλανήτης;

Πως το ατέλειωτο αυτό κύμα του θαλάσσιου καραβανιού απ΄ τη Συρία (αλλά και από τις μη εμπλεκόμενες σε κάποιον πόλεμο χώρες) θα ανακοπτόταν με την εφαρμογή κάποιας διαφορετικής πολιτικής - αν ναι, ποιας; - από τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Τη Φώφη και το Σταύρο; 

(Αμφιβάλλω πως ακόμα κι αν μας κυβερνούσαν πολιτικοί ανώτερης πάστας από αυτούς που μας αξίζουν και διαθέτουμε όπως λέν πολλοί, και πάλι δε θα σωζόταν «αναίμακτα» και …χαλαρά για μας η παρτίδα.Το βάρος των πρωτόγνωρων γεγονότων και της ιστορικής στιγμής μας/τους ξεπερνούν κατά πολύ.) 

Εκτός κι αν κόντρα σε κάθε ηθικό, ανθρώπινο, ναυτικό, εγχώριας προέλευσης ή διεθνή νόμο και δίκαιο, δινόταν η εντολή να ποντίζεται αύτανδρη και προς παραδειγματισμό όποια βάρκα εισέρχεται στα εθνικά μας ύδατα… Ποιος λογικός άνθρωπος θα έδινε ποτέ τέτοια εντολή;

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μεθοδεύονταν έτσι τα πράγματα, έχω την βαθιά εντύπωση πως το ταξίδι δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων και πάλι θα ξεκινούσε. Η παραμικρή ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον (ακόμα κι αν αυτό δεν είναι "ένα καλύτερο" αλλά είναι ένα σκέτο ...μέλλον) είναι ισχυρότερη από τις δηλώσεις οποιουδήποτε Αυστριακού καγκελάριου, Ούγγρου προέδρου, Σκοπιανού πρωθυπουργού και φυσικά οποιασδήποτε Τασίας. 

Κι αυτήν την παραμικρή ελπίδα την έχουν τα 2,5 εκατομμυρίων των Σύριων που έχουν βρει καταφύγιο στην Τουρκία (από τα 6,5 εκατομμύρια που συνολικά έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους μέχρι στιγμής σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη). Ιδιαίτερα εκείνο το κομμάτι αυτών (περίπου 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι) που ...συνωστίζονται ήδη στα παράλια της Μικράς Ασίας. 

υγ. Δεν είμαι φρουρός κανενός κόμματος. Πέρα από την Κυριακές των εκλογών άλλη σχέση δεν έχω μαζί τους. Ούτε και συμφέρον. Κανένα δούναι και λαβείν. Με κανέναν. Και γι αυτό δεν δυσκολεύομαι να κατακρίνω ουκ ολίγες από τις ενέργειες και τις ολιγωρίες της κυβέρνησης. Ή και να ντρέπομαι κιόλας για αρκετές από αυτές. Στην προκειμένη όμως, ακόμα κι αν δεν επικροτώ όλους τους χειρισμούς, ακόμα κι αν όταν ξεβολευτώ (που το θεωρώ δεδομένο) ένα είναι σίγουρο: Πως δεν ντρέπομαι.

η γριά και ο εικοστός ταξιτζής

Που λες, περιμένω απαθής στη στάση του λεωφορείου. Μπροστά μου ο πύργος Απόλλων-11 κρύβει τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου που καταφέρνουν να τρυπήσουν τα σύννεφα πριν αυτές ανακλαστούν στα παρμπρίζ των φανερά λιγότερων από άλλες Κυριακές αυτοκινήτων που διασχίζουν την Πανόρμου ή απορροφηθούν από τα άυπνα μισόκλειστα μάτια μου. 

Η κουρελιασμένη γριά με το μικρό μούσι και την πληγιασμένη φτέρνα – γνώριμη και γραφική φιγούρα της ευρύτερης περιοχής – φορά ως συνήθως την πλαστική σακούλα του σούπερ-μάρκετ για σκούφο και περνά σέρνοντας έναν τεράστιο μπόγο και τη μυρωδιά της εφαπτομενικά κάτω από τη μύτη μου. 

Στην οδό Πανόρμου, έξω από το σταθμό του Μετρό, μια παράτυπη πιάτσα ταξί έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια - κόντρα στους περί στάθμευσης νόμους του κώδικα οδικής κυκλοφορίας -. την ύπαρξή της. Δεκάδες ταξιτζήδες φιλόσοφοι με την ανοχή (?) τόσο των υπόλοιπων οδηγών, των πολιτών όσο και της αστυνομίας διπλοπαρκάρουν τις κίτρινες κούρσες τους στενεύοντας και από τα δύο ρεύματα της την λεωφόρο. Στο κυνήγι του επόμενου πελάτη αυτοί, στο κυνήγι της χαμένης ηρεμίας όσοι προσπαθούν να επιβιβαστούν στα λεωφορεία ή να οδηγήσουν στη φρακαρισμένη οδό.

Προς αυτή την ατέλειωτη σειρά βαριεστημένων λόγω της περιορισμένης μεθεόρτιας κίνησης κατευθύνεται η γηραιά κυρία.

- Παγκράτι, φωνάζει πλησιάζοντας τη.

Ο πρώτος τη σειρά ταξιτζής φανερά ενοχλημένος με την τύχη του, βλαστημάει, βάζει μπρος τη μηχανή και εξαφανίζεται κάνοντας πως δεν την είδε. 

Η γριά απτόητη σέρνεται προς τον επόμενο αλλά την ίδια ακριβώς συμπεριφορά δείχνει και ο δεύτερος ενώ ο τρίτος μαρσάρει και τους ακολουθεί πριν καν δεχτεί την κλήση της ηλικιωμένης άστεγης (;) γυναίκας. 

Παρακολουθώ τα ταξί να φεύγουν άδεια, το ένα μετά το άλλο, σαν τις κάμπιες που σκορπίζουν από τη σειρά όταν κάποια άγνωστη δύναμη λειώνει την πρώτη. Η Πανόρμου ελευθερωμένη τώρα, τουλάχιστον στο ένα της ρεύμα δείχνει ακόμα πιο έρημη με τη γραφική φιγούρα στο μέσο της. 

Τα ταξί που φεύγουν άδεια δεν απομακρύνονται ιδιαίτερα. Με ένα u-turn περνούν στο απέναντι ρεύμα προς κι από εκεί συνωστισμένοι οι επαγγελματίες αυτοκινητιστές κοροϊδεύουν τους επόμενους κατόχους της ειδικής άδειας οδήγησης Επιβατηγού …Δημόσιας Χρήσης (Ε.Δ.Χ.) αυτοκινήτου.

Πρέπει να ήταν ο εικοστός ταξιτζής (κι ενώ προετοιμαζόμουν ψυχολογικά να αναλάβω δράση) που σταμάτησε να παραλάβει την ιδιαίτερη πελάτισσα. Μεσήλικας κι ο ίδιος, κατέβηκε από τη θέση του οδηγού ως όφειλε, και μ’ όλο το σεβασμό ενός ανθρώπου προς έναν άλλον τη βοήθησε να βολέψει το μπόγο της στο πορτ – μπαγκάζ. 

Αυτά τα ολίγα 

... και καλή μας χρονιά.

3η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

H αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα τι είναι το ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ. ή μάλλον πως δεν είχα αναρωτηθεί ποτέ τι ακριβώς σημαίνει το αρκτικόλεξο αυτό – όπως και χιλιάδες άλλα - όσες φορές και να το είχα συναντήσει. 

Κέντρο Φυσικής Ιατρικής & Αποκατάστασης είναι το πλήρες ανάπτυγμα των 6 παραπάνω γραμμάτων που πίσω τους κρύβονται τα κέντρα εκείνα που παρέχουν την υποστήριξη που χρειάζονται τα άτομα με αναπηρία· το παιδί μας, ο αδελφός ή η αδελφή μας, ο γονιός, ο φίλος μας, ο συγγενής, ο συνάδελφος , ο γείτονας ή ακόμα ο ίδιος μας ο εαυτός.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε μίλησα με δυο από τα παιδιά που δουλεύουν στο Κέντρο Φυσικής Ιατρικής & Αποκατάστασης της Καλαμάτας. Και δεν είναι οι διηγήσεις των γεγονότων από το χώρο εργασίας τους, οι πραγματικά συγκινησιακά φορτισμένες για μας τους απ’ έξω, που πρέπει να μεταφέρω εδώ· είναι μόνο ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που επέλεξαν να κάνουν - ενίοτε και χωρίς να πληρώνονται - όσα αρνούμαστε από αμέλεια, εγωισμό, άγνοια, φόβο, ντροπή, βαρεμάρα

ή απλά γαϊδουριά

να κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι για τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας όταν αυτά το χρειάζονται.

Στις ομάδες του ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ. Καλαμάτας του Γενικού Νοσοκομείου Μεσσηνίας, τα μέλη του, έφτιαξαν δυο σποτάκια με αφορμή την 3η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία,

Στο πρώτο σποτ, μοιράζονται με τους ακροατές τα όνειρά τους και τα συναισθήματά τους, τονίζοντας ότι θα μπορούσαν να είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος που ατενίζει με αισιοδοξία και θέληση τη ζωή.

Το δεύτερο σποτ, ξεκινά με τη φράση «Για πολλούς αναπηρία είναι…» περιγράφοντας τη γενικότερη τάση να εστιάζεται η προσοχή στο έλλειμμα και στο πως το αντιμετωπίζει ο ίδιος ο άνθρωπος. Στη συνέχεια όμως τα μέλη του ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ. Καλαμάτας ανοίγουν το κάδρο εστίασης, φωτίζουν τα κοινωνικά εμπόδια και τις ανισότητες που μεγεθύνουν το έλλειμμα, δείχνουν την κοινωνική ευθύνη και ζητούν τη βοήθεια των πολιτών για συμμετοχή στον περιορισμό και την εξάλειψή τους.

#

Εδώ τα ζώα βλέπεις και φροντίζουν τα ανήμπορα μέλη του κοπαδιού και της αγέλης τους. Κι εμείς; Είναι υποχρέωσή μας να φτιάξουμε ένα κράτος που θα κοιτάζει και θα φροντίζει όσους από εμάς το έχουν ανάγκη, μου έλεγε κάποτε ένας φίλος την ώρα που τάιζε κουταλιά κουταλιά τον ανάπηρο δεκάχρονο γιό του κουμπάρου του.

τα κρίνα και άλλες χθεσινές ιστορίες

Ωρα 5:00 μμ και με μια γεμάτη πλαστική τσάντα ανηφορίζω μέσα στον ήλιο το λόφο που με χωρίζει από τη στάση του λεωφορείου που θα με βγάλει στη Βικτώρια. Ο βραχύς βηματισμός μου δεν είναι επιλογή αποφυγής εγκεφαλικού ή καρδιακού επεισοδίου. Είναι η μάξιμουμ ισχύς που μπορώ να αποδώσω σε αυτές τις συνθήκες. 

Λίγο αργότερα μέσα στο λεωφορείο ένα παιδάκι καθισμένο απέναντί μου στην ποδιά της μητέρας του, με μια ολόδική του αλληλουχία κινήσεων των τριών πρώτων δακτύλων του δεξιού του χεριού (πάνω στο κούτελο, αριστερός ώμος, κάτω στην κοιλιά, δεξής ώμος) κάνει το σταυρό του κοιτάζοντάς με. 

Μου φαίνεται πως δε σας το μάθανε καλά στο νηπιαγωγείο, του λέει η μάνα του και το διορθώνει οδηγώντας του το χέρι στη σειρά των κινήσεων που πρέπει να κάνει ώστε να κάνει το σταυρό του και όχι το ρόμβο του. Το πιτσιρίκι – που δεν έχει σταματήσει λεπτό να με κοιτάζει - συνεχίζει να σταυροκοπιέται άναρχα κι όταν η μάνα του το ρωτάει τι το έπιασε ξαφνικά εκείνο με δείχνει με το δάχτυλο λέγοντας χωρίς ίχνος συνωμοτικότητας

Να! Σαν κι αυτόν είναι ο κύριος Χριστός που μας έδειξαν σήμερα.

Αν ο Χριστός ήταν ιδρωμένος με μούσια, γυαλιά και βερμούδα, 12 χρόνια μεγαλύτερος και κάμποσα κιλά βαρύτερος, ίσως ο πιτσιρικάς να έχει δίκιο. 

Στην πλατεία Βικτωρίας κανείς δε μιλάει γλώσσα την οποία να ομιλώ κι εγώ είμαι ψαρωμένος στο να βρω ικανό τρόπο συνεννόησης. Με τα πολλά, κι έχοντας αποτύχει στη διαλεκτική, κάθομαι σε ένα πεζούλι ανάμεσα στον πολύ κόσμο, βγάζω από την πλαστική τσάντα δυο πλήρεις αλλαξιές ρούχα, ένα μπουφάν κι ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και τα επιδεικνύω. Στα επόμενα 25 δευτερόλεπτα τρία “thank” ήχησαν στ’ αυτιά μου και μπροστά μου δεν υπήρχε τίποτα. 

Τα επόμενα τρία τέταρτα με βρήκαν να μελετάω μια δισκοθήκη σε ένα από τα πιο περίεργα σπίτια τα οποία έχω ποτέ επισκεφτεί. Η χαρακτηριστική ρυμοτομία που του προσέδιδε ένας ατέλειωτος διάδρομος ο οποίος κάποια στιγμή διακλαδιζόμενος αποκτούσε σχήμα καλλιγραφικού Υ με επτά - αν θυμάμαι καλά - μικρά δωματιάκια να εκβάλλουν σε αυτόν δεν ήταν το πιο παράξενο. Ούτε η βαριά του μυρωδιά κλεισούρας ή τα σημάδια λήξης μιας κάποτε ευημερούσας οικίας.

κάπως έτσι ήταν

Σε μισή ώρα πρέπει να είμαι στην Τεχνόπολη σκέφτομαι με μερικούς (ακόμα) δίσκους υπό μάλης.

Ωρα 8:02 μμ, Θέμα τύχης που έφτασα στην ώρα μου, μπουκάρω φουριόζος στο Γκάζι υπό τους ήχους του Black Limo. Συμπαρασύρομαι στις πρώτες δονήσεις με το νου μου στο κινητό καθώς η συνάντηση όλων θα γινόταν εντός του χώρου ο οποίος πλημμυρισμένος από αρκετές χιλιάδες κόσμου δε διευκόλυνε κανένα ραντεβού. Πόσω μάλλον όταν για να μη χάσω τους Drive επέλεξα να στείλω σε όλους το μήνυμα «Κάπου στα μισά της νοητής γραμμής που ενώνει το κόκκινο φουγάρο με το σβηστό γλόμπο στ αριστερά της σκηνής». 

Της χθεσινής συναυλίας δεν της πρέπει κριτική για τον ήχο ή την απόδοση των καλλιτεχνών μιας κι ήταν περισσότερο κάτι σα γιορτή παρά σαν ένα φεστιβάλ με μερικά από τα ονόματα με το μεγαλύτερο εκτόπισμα στην εγχώρια σκηνή. Μια γιορτή αγάπης (κι ας ακούγεται κάπως αυτό) και εξορκισμού της αρρώστιας. Προς τιμήν και προς αρωγή του Θάνου Ανεστόπουλου επαναδραστηριοποιήθηκαν τα Διάφανα Κρίνα και μαζί με τους ήταν οι Last Drive, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Σταύρος από τους Deus X Machina. 

" Και η αγάπη πάλι θα καλεί "/ Sold out για δεύτερη συνεχόμενη μέρα./

οι Last Drive με τον Σταύρο των Deus

Οι Drive με βαρύ ήχο κάποια στιγμή ακούγονται σαν τους Floyd στην Πομπηία. / Δεν ξέρω αν έχω δει το Γκάζι τόσο γεμάτο παρόλα αυτά Χωρίς ιδιαίτερο κόπο βρεθήκαμε όλοι σιγά-σιγά. / Με τον Σταύρο των Deus στα φωνητικά οι Last Drive παίζουν το Human Fly./ O Αγγελάκας με νέα μπάντα στη συνέχεια./ 

Το νέο του υλικό πρέπει να το ξανακούσω πριν εκφέρω γνώμη. / Αιρετικό, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Σιγά μην φοβηθώ./ Κι έπειτα βγήκαν τα Κρίνα μέσα σε συγκινητικότατο ενθουσιασμό. Πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια./ Τα Διάφανα Κρίνα πρέπει να έμειναν στη σκηνή δυόμιση ώρες/ Η βαρύτονη φωνή του Ανεστόπουλου άψογη./ Βάλτε να Πιούμε. / Θέμεθλο - Σύμπραξη με τον Αλκίνοο επί σκηνής/ Όλα Αυτά Που Δεν θα δώ, Κυριακή Των Βαΐων, Μέρες Αργίας, 

Κλόουν Την Τετάρτη, Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας, Η Γιορτή, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ'την κόλαση, Διάφανα κρίνα, Η μπαλαντα της φωτιας – Μουχλαλούδα, Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο, Κάθε τι που ανασαίνει, Μνήμες του νερού/ Αυτά που ξεχώρισα εγώ στην πρώτη και τελευταία (;) φορά που τους είδα ζωντανά./ Αν κάποιος φανατικός ακροατής από τους δεκάδες χιλιάδες πιστούς τους φαν επιχειρούσε να ανακαλέσει το setlist της εμφάνισης θεμιτότερο και ευκολότερο ίσως ήταν να καταγράψει τα τραγούδια που δεν έπαιξαν. / Μπύρες, πολλοί και καλοί φίλοι, ιδρώτας και εξάντληση δεν μου επέτρεψαν άλλες καταγραφές. Ξέρω μόνο ότι ήταν ένα ωραίοπ βράδυ. 

Περαστικά να είναι όλα Θάνο. 

οι αυγουστιάτικες ταφές

[Φλασμπακ]

Βεβαιώθηκαν πως τον είχαν στριμώξει για τα καλά – δυο ώρες τον κυνηγούσαν – και με τα σκουπόξυλα στα χέρια δεν του άφηναν κανένα περιθώριο διαφυγής πριν εκτοξεύσουν πίσω από το έπιπλο με τα πιάτα, τα ποτήρια και τα’ άλλα κουζινικά, το καυτό νερό που έβραζε από ώρα στο κόκκινο κατσαρολάκι. Το θύμα σφάδαξε πριν ξεψυχήσει τουμπανιασμένο κι αυτοί κατά πως τους υπαγόρευε η μέχρι ώρας επιτυχής εκπλήρωση του σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση εισβολής αρουραίου στο σπίτι σήμαναν με ζητωκραυγές τη λήξη του κόκκινου συναγερμού. Γεγονός που χαιρετίστηκε από τα κάτω των 8 ετών μέλη της οικογένειας με την ταυτόχρονη κάθοδό από τα κρεβάτια τους. 

Το πτώμα δε μας άφησαν να το δούμε, δεν είχα και καμιά φοβερή πρεμούρα είναι η αλήθεια να επιμείνω στο αντίθετο, το τύλιξαν με πολλά διαδοχικά στρώματα σακουλών και έτσι φασκιωμένο στο πλαστικό του σάβανο το κρέμασαν στην άκρη του ενός σκουπόξυλου. 

Το πρωί της επόμενης μέρας κι αφού τα νέα για το ολονύκτιο κυνηγητό είχαν διαδοθεί στη μικρή γειτονιά, ο φρικτός θάνατος του εισβολέα έγινε το βασικό θέμα συζήτησης στους κόλπους των ανηλίκων τέκνων των παραθερίζοντων δημοσίων υπαλλήλων.

Τηρών το εθιμοτυπικό ο φονεύς, με το βαρυφορτωμένο σκουπόξυλο στον ώμο, σέρνει την πομπή της ταφής, περήφανος ως γιος του εγώ, ακολουθώ με το ένα από τα δύο σκαλιστήρια της παρέας στο χέρι, και πίσω μου η συνομήλικη λοιπή μαρίδα της καλοκαιρινής γειτονιάς. Ψαρωμένη και αμίλητη. Δυο ανηφόρες και έναν λόφο αργότερα, στη στροφή του δρόμου που οριοθετούσε τις απογευματινές μας βόλτες, το φασκιωμένο πτώμα αποτίθεται στα χωμάτινα πρανή της πευκόφυτης έκτασης και «Αιωνία του η μνήμη», παραχώνεται σιωπηλά κάτω από σωρό από χώματα, πέτρες και δυο κλαδιά που σχηματίζουν έναν σταυρό. 

Για όλους τους συμμετέχοντες, η περιοχή αποκτά έκτοτε το προσωνύμιο «Ο Τάφος του Ποντικού» κι εγώ ακόμα και τώρα κοντά σαράντα χρόνια αργότερα ψάχνω τα ίχνη εκείνης της μέρας κάθε που περνάω από εκεί.

Τη θυμήθηκα την ιστορία σήμερα όταν περπατώντας κύμα-κύμα, τέσσερα ή πέντε κολπάκια πριν φτάσω στην παραλία «μου» συνάντησα το μνήμα της παραπάνω φωτογραφίας. Στην τοποθεσία η οποία πλέον θα ονομάζεται «Ο Τάφος της Χελώνας».

υγ. Βγαίνοντας από τη θάλασσα συνειδητοποιώ πως έχω ξεχάσει να φέρω μαζί μου βιβλίο. Κατεβάζω τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη και βυθίζομαι στον κόσμο του μέσω της μικρής οθόνης του αρχαίου πλέον κινητού μου.

οι γκρίζες μέρες είναι οι ατέλειωτοι σιωπηλοί δρόμοι μιας έρημης χώρας χωρίς ουρανό

Στο παραδιπλανό κρεβάτι του θαλάμου, γιατί στο διπλανό κοιμάται ένας ετοιμοθάνατος φαρμακοποιός, όπως μπαίνεις αριστερά, είναι ξαπλωμένος ο κύριος Θανάσης. Κάτι σαν ξαφνική άνοια τον χτύπησε μόλις πριν από δυο μέρες και το μυαλό του γύρισε 6 ολόκληρες δεκαετίες προς τα πίσω. Δυο αποδείξεις της εφορίας που έχασε, αυτές για το λάδι, η αιτία. Συγχύστηκε κι ανέβασε πίεση, έτσι πληροφορεί τον καθέναν που έχει λόγο να βρίσκεται σε αυτόν το θάλαμο η κοντόχοντρη γυναίκα του με τα παχιά τοξοτά φρύδια. Το λέει κρατώντας σα να ντρέπεται χαμηλά τον τόνο της φωνής της.

Ο κυρ Θανάσης, κοντούλης μα μικροφτιαγμένος αυτός, ηρεμία δεν έχει. Θέλει να βγει να παίξει έξω στα πεύκα με τα άλλα παιδιά, να φάει το καλαμποκόψωμό του πατώντας τις κάμπιες που σχηματίζουν ατέλειωτες γραμμές κάτω από τα δέντρα - η μια γλύφοντας τα πισινά της άλλης -, να ρίξει μια ματιά πριν κοιμηθεί στα σχολικά διαβάσματα, να πιει το κατσικίσιο γάλα του να μεγαλώσει, να πάει στο στρατό, να δουλέψει στο χωράφι μαζί με τον πατέρα του στην αρχή κι έπειτα βοηθός στο μηχανουργείο της Ελαΐδος, να συνηθίσει πριν λατρέψει τη γεύση του κρασιού, να γνωρίσει την κοντόχοντρη γυναίκα που θα παντρευτεί και να περάσει σαρανταπέντε χρόνια στο πλάι της. Να κάνει κι έναν γιο εντωμεταξύ.

Για να τα προλάβει όλα αυτά όμως πρέπει να σηκωθεί από το κρεβάτι τώρα αμέσως, δεν του πρέπει να χρονοτριβεί. Έτσι, παρ όλη την καλή κι υπάκουη ανατροφή που του δώσαν οι δικοί του, χτυπιέται και μουγκρίζει σαν κακομαθημένο εννιάχρονο παιδί καθώς προσπαθεί να ανακαθίσει στο πολυκαιρισμένο στρώμα. Τα πόδια του - δυο καλάμια που σκίζουν τον αέρα - ψάχνουν ήδη να φορέσουν τις πλαστικές τους παντόφλες. 

 - Είσαι κακό παιδί, θα σε μαλώσω και θα κλαις μετά, του κάνει η μάνα-γυναίκα του ενώ ταυτόχρονα του σκουπίζει με μια βρεγμένη πετσέτα τα αίματα. 

Η βελόνα του ορού έχει σκίσει όσο περισσότερο δέρμα μπορεί από το χέρι του έξαλλου Θανασάκη αλλά αυτός δε μοιάζει να πτοείται. Σε αντίθεση η σύζυγος αγωνιά και πότε τον καλοπιάνει και του χαϊδεύει τα μαλλιά και πότε τον κοπανάει μητρικότατα αλλά δυνατά στα χέρια και τα πόδια. Που και που τον φοβερίζει:

 - Άμα δεν κάτσεις καλά Θανάση, τον αγριεύει θα φωνάξω την αστυνομία. Θα ‘ρθει ο αστυνόμος και θα σε πιάσει του λέει. Να! 

 - Νάτος, ο αστυνόμος ! συνεχίζει και με προτεταμένο το δείκτη του αριστερού της χεριού του δείχνει εμένα. Ο γερασμένος πιτσιρικάς έχει βάλει τώρα όλη τη δύναμη κι όλο το νεύρο του να πεταχτεί από τα σκεπάσματα. Έλα εδώ κυρ Αστυνόμε σε παρακαλώ που δεν μπορώ να τον κάνω καλά. Με κοιτάζει μούσκεμα στον ιδρώτα και καταλαβαίνω πως το εννοεί.

 - Τι έχουμε εδώ; λέω πλησιάζοντας με αβέβαιο βήμα κι ακούγομαι σα χωροφύλακας ή σαν ενωμοτάρχης του 50. Φρόνιμος κύριε Θανάση, σε θέλω φρόνιμο, του λέω κι εκείνος πείθεται και ξαναξαπλώνει. 

Για τρία ολόκληρα λεπτά.

 Οι γκρίζες μέρες είναι μακριοί ήσυχοι δρόμοι μιας έρημης χώρας χωρίς παράδεισο

Στο παραδιπλανό κρεβάτι ο πατέρας μου, σαν εξαϋλωμένη ζωγραφιά του Ελ Γκρέκο, μ’ εκλιπαρεί να αγοράσω τις αγαπημένες του μετοχές ενώ από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα του θαλάμου μπαίνει η φωνή κάποιας Ρουμάνας αποκλειστικής που τραγουδάει το “A casa d’ Irene” .

σημ. ο τίτλος της ανάρτησης είναι ο πρώτος στίχος του "A casa d' Irene"

XLV σημαίνει σαρανταπέντε

Η οργάνωση της καθιερωμένης γενέθλιας ανάρτησης με τον ετήσιο απολογισμό μου δεν είναι φέτος μια εύκολη και διασκεδαστική υπόθεση. 

"...Αποσυντονισμένος από τον τρόπο που δονείται το τρέχον καλοκαίρι, εστιάζω τα μάτια μου στα δικά σου, προσποιούμαι πως παρακολουθώ τα όσα μου λες κουνώντας ελαφρά κάθε τόσο το κεφάλι μου πάνω κάτω, αλλά στην πραγματικότητα κοιτάζω πέρα από το δεξί σου ώμο με την περιφερειακή μου όραση. Βλέπεις σε σένα δεν είναι τα όσα έχεις στο κεφάλι σου που με ενδιαφέρουν αυτή τη στιγμή..."

Ταυτόχρονα προσπαθώ μάταια - είναι η στυφή καθημερινότητα με την οποία σαν παχύρρευστη κρέμα έχω πασαλειφτεί ακουσίως που με εμποδίζει - να αναλογιστώ τις χαρές και τις λύπες της 44ης χρονιάς, τις ημερομηνίες που λογικά πρέπει να χαράκτηκαν μέσα στα 2 τελευταία εξάμηνα (και για πάντα) στο μυαλό μου, τους ενθουσιασμούς και τις απογοητεύσεις (ιδιαίτερα εκείνες που περιστράφηκαν στη σκιά ΤΗΣ μεγάλης απογοήτευσης), τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, τους φίλους που ήρθαν κι εκείνους που έφυγαν σε αυτές τις 365 ημέρες, τα μονοσέλιδα κόμικ μου, τους καλούς δίσκους, τα "εργασιακά", τα όμορφα ταξίδια, τους στόχους, τις φρέσκες ιδέες - παρότι ενίοτε άκυρες -, το μήνα της κατάθλιψης ή τις εκπομπές μου. Αδύνατον να τα ταξινομήσω μέσα μου όλα αυτά, ούτε λόγος να βγάλω το ισοζύγιο τους – θετικό ή αρνητικό - όπως έκανα τα προηγούμενα χρόνια κάθε τέτοια παραμονή.

Ο μόνος λοιπόν τρόπος που σκέφτηκα προκειμένου να τιμήσω τους 45 Αύγουστους που μεσολάβησαν από εκείνη την Πέμπτη του 1970 όπου κάποιος γιατρός με σήκωσε από τα πόδια κι εγώ με τα μάτια ακόμα γεμάτα ζουμιά πρωτόδα τον κόσμο ανάποδα, είναι ένα mixtape φτιαγμένο με πολυαγαπημένα και ως επί το πλείστον πολυακουσμένα τραγούδια, μέσα από άλμπουμ και 45αρια που κυκλοφόρησαν ένα προς ένα και έτος προς έτος τέτοιο καιρό από το 1970 έως σήμερα:

45 Augusts of my life by Lemonostiftis on Mixcloud

• Roberta Flack - The Impossible Dream
• Mahavishnu Orchestra - You Know You Know
• The Kinks - Supersonic Rocket Ship
• Can - Spray
• Leonard Cohen - Lover Lover Lover
• Rod Steward - Sailing
• The Modern Lovers - Astral Plane 
• Iggy Pop - The Passenger
• Devo - Mongoloid
• Talking Heads - Heaven 
• David Bowie - Ashes to Ashes
• The Gun Club - Sex Beat
• Yazoo - Winter Kills
• The Chameleons - Pleasure & Pain
• Cyndi Lauper - Time After Time
• The Cure - Kyoto Song
• Nick Cave & the Bad Seeds - Hey Joe
• Tom Waits - Temptation
• The go Betweens - Streets of your Town
• Depeche Mode - Personal Jesus
• Pixies - The Happening
• Blur - There's No Other Way
• Luna - Anesthesia
• The Breeders - Cannonball
• Dinosaur Jr - Feel the Pain
• Garbage - Milk
• Eels - Your Lucky Day in Hell
• Calexico - Low Expectations
• Lauryn Hill - To Zion
• Rowlans S. Howard - White Wedding
• The Strokes - Hard To Explain
• Royksopp - So Easy
• The Raveonettes - Love Can Destroy Everything
• The Libertines - Arbeit Macht Frei
• Madness - You Keep me Hangin On
• The Thermals - Here's Your Future
• Caribou - Melody Day
• The Chap - Proper Song
• Modest Mouse - Satellite Skin
• Radiohead - A Wolf At The Door (live)
• Beirut - A Candle's Fire
• Swans feat Low - Lunacy
• Franz Ferdinand - Right Action
• Morrissey - World is None of Your Business
• The Sweeplings - In too Deep

Χαίρομαι που τον περισσότερο καιρό νιώθω ζωντανός κι εν τέλει το διασκεδάζω που έχω ακόμα όρεξη όταν πέφτω να σηκώνομαι ξανά. Ακόμα και τώρα που η έλξη της γης είναι ακόμα μεγαλύτερη για μένα. Χρόνια μου πολλά.

υγ. Αν κάποιος/α θέλει να κατεβάσει τούτο το αυγουστιάτικο mixtape δεν έχει παρά να κλικάρει στο παρακάτω εικονίδιο.

click pic to download

XLIV σημαίνει σαραντατέσσερα

XLIIΙ σημαίνει σαραντατρία

XLII σημαίνει σαρανταδύο

XLI σημαίνει σαρανταένα

XL σημαίνει σαράντα

οι ενδιαφέροντες καιροί

"Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς", λέει κατά τον ανεπιβεβαίωτο μύθο μια κινέζικη κατάρα. Κι αν η πλησιέστερη σχετική κινέζικη κατάρα είναι η  "宁为太平犬，莫做乱世人" που μεταφράζεται ως «Καλύτερα να είσαι ένας σκύλος σε ειρηνικούς καιρούς παρά άνθρωπος σε περιόδους χάους» έχω τη βεβαιότητα πως κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει πως ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Γεγονός που φυσιολογικότατα δεν είναι πάντα θετικό.

Alpha Bank, Λουίζης Ριανκουρ

Για τις ουρές μπροστά από τα ΑΤΜ τα έχω ξαναγράψει. Εξακολουθούν να είναι νηφάλιες και ομιλητικές. Θα μπορούσα όμως να παρατηρήσω μια έξτρα κούραση, Εκείνη της αβεβαιότητας στα πρόσωπα του κόσμου που στήνεται καθημερινά για το 60αρι του. Ειδικά τωρα που τα capital controls έχασαν τον "εξωτισμό" των πρώτων ημερών. 

στην οδό Κολοκοτρώνη

- Κοπελιά δε χρειάζεται να αγοράσεις εισιτήριο, λέει μια μεσήλικη γυναίκα στην καλοντυμένη εικοσιπεντάχρονη.

- Γιατί; απαντά αυτή.

Η κυρία της εξηγεί κι έπειτα σταυροκοπιέται μονολογώντας: Καλά τόσες μέρες και δεν έχει πάρει χαμπάρι; 

ο νόμος του Πόθου
036 Κατεχάκη - Κυψέλη

Τις πρώτες μέρες των δωρεάν συγκοινωνιών όταν επισήμανα το αυτό σε έναν κύριο που έβγαζε εισιτήριο, εκείνος μου ενεργοποίησε το θυμικό με έναν περίεργο τρόπο. «Ευχαριστώ πολύ φίλε, το γνωρίζω και γι αυτό το βγάζω. Το κράτος έχει ανάγκη από έσοδα τέτοιο καιρό» μου είχε απαντήσει. 

έρχονται στιγμές που κουράζεσαι και το μόνο που χρειάζεσαι
είναι μια αγκαλιά από κάποιον που σε καταλαβαίνει

Τις τελευταίες μέρες η φωτογραφική μου μηχανή έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και ο φακός της αποτυπώνει όσες εικόνες μου κάνουν στιγμιαία εντύπωση μεν αλλά θα διαγράφονταν από τη μνήμη μέσα στον καταιγισμό ενημέρωσης που έχω επιλέξει να με βομβαρδίζει. 

Στο σταθμό του ηλεκτρικού, βλέπω μια σχετικά νέα γυναίκα μέσα στις ράγες.

- Όλα καλά; της φωνάζω ενώ ταυτόχρονα επιταχύνω προς την άλλη μεριά της αποβάθρας όπου μια συνομήλική της τής απλώνει ήδη χείρα βοηθείας.

Απλά περνούσα απέναντι μου λέει, γιατί είδα τη φίλη μου και ήθελα να τα πουμε. Μην ανησυχείς!

Δεν κρατήθηκα. Με συγχωρείς που θα το πω αλλά είσαι ηλίθια της είπα κι ένα λεπτό αργότερα επιβιβάζομαι στο βαγόνι του τρένου προσέχοντας το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

Παρατηρώ προσεκτικά το τι συμβαίνει γύρω μου. Είμαι καλά με τον εαυτό μου και μπορώ να κρίνω χωρίς φίλτρα και συναισθηματισμούς.  Μαζεύω πληροφορίες και καταγράφω δεδομένα. Ακόμα και τις φορές που συμπληρώνω τα κομμάτια που μου λείπουν με τη φαντασία μου, 

η ιδιαίτερη για μήνα Ιούλιο διαύγεια που με έχει κυριέψει ξεζουμάρει το φακό της φωτογραφικής μηχανής και βλέπω ολόκληρη την εικόνα. 

οδός Πανεπιστημίου

στην ουρά της ψυχραιμίας

Η κατάσταση του πατέρα μου χειροτερεύει. Τα capital controls τον αγχώνουν και χάνει όλο και περισσότερο την επαφή με κάθε είδους ισορροπία. Εχθές έπεσε για τρίτη φορά μέσα σε μια βδομάδα και χρειάστηκαν να με φωνάξουν να πάω από 'κει να τον σηκώσω. «Πως τα κατάφερες; Πάλι απρόσεχτος;» τον ρωτάω κι ενώ χαϊδεύω το ξαφνικό πονάκι στη βουβωνική χώρα σκέφτομαι πως σήμερα λήγει η ασφάλειά μου στο γαμο ΤΕΒΕ. Οι δρόμοι είναι άδειοι καθώς πηγαίνω να δώσω μια προκαταβολή του χρωστούμενου τριμήνου. Δέχονται τελικά να μη με αφήσουν ανασφάλιστο για τον επόμενο μήνα. 

Φυσιολογικά για το αλλόκοτο της εβδομάδας τα έσοδά μου πάνε κατά διαόλου κι ακόμα φυσιολογικότερα κι εγώ δεν αγοράζω τίποτα πέρα από τα απολύτως απαραίτητα. Τρίτη μέρα η χώρα στο κόκκινο και ο καταιγισμός πληροφορίας με διώχνει με τις πανικόβλητες – ένθεν και ένθεν - κραυγές του από το σπίτι. Ακόμα κι όταν δεν έχω κάποιο μάθημα ή άλλη δουλειά που να επείγει να γίνει. 

Οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι τουλάχιστον σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα. «Λαική Δημοκρατία» σχολιάζουν τις δωρεάν συγκοινωνίες δυο παππούδες στο μετρό. Ο ένας μάλλον νιώθει περήφανος για την ατάκα του κι ο άλλος συμφωνεί αλλά μάλλον καγχάζει.

Στην ουρά έξω από την τράπεζα ο κόσμος είναι πολύς, μαγκωμένος αλλά υπομονετικός , σχεδόν - καταχρηστικά χρησιμοποιώντας τη λέξη – "καλοδιάθετος". Τουλάχιστον με όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα αλλά και τις περιγραφές των ΜΜΕ η κατάσταση είναι αρκούντως πιο ψύχραιμη από την πιο ευοίωνη (Δεν ξέρω αν είναι θετικό να βλέπεις τον κόσμο να εξοικειώνεται με τις αναμονές σε μεγάλες ουρές ) πρόβλεψη. 

Ένας ινδός ντυμένος στην πένα σαν άλλος Νεχρού (ή σαν τον Peter Sellers στο «Πάρτυ»), κουστουμαρισμένος με το παραδοσιακό μακρύ σακάκι της χώρας του πλησιάζει τη σειρά του κόσμου, την κόβει στη μέση και την προσπερνά αδιαφορώντας για τις ματιές που πέφτουν πάνω του. Στέκεται πίσω από τον φρεσκοκουρεμένο θάμνο του κηπαρίου της τράπεζας κατεβάζει τα παντελόνια του και αφοδεύει. Κανείς δεν του λέει τίποτα.

Πίσω στην ουρά της τράπεζας ο κόσμος συζητάει πολιτικά κι ακόμα κι αν διαφωνεί τις περισσότερες φορές δεν τσακώνεται. Η εικόνα που αποκομίζεις από τα άηχα ουρλιαχτά και τα εμφυλιοπολεμικά πινγκ πονγκ αντεγκλήσεων στο δίκτυο είναι παντελώς απούσα εδώ. «Άντε και σε καλή μεριά» εύχονται με αυτοσαρκαστική ειρωνεία κάποιοι σε όσους φεύγουν με τα 3 εικοσάρικα στο χέρι. 

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οι νεότεροι βοηθούν πάντα τους γηραιότερους στη χρήση των ΑΤΜ και οι τελευταίοι ανταποδίδουν με ένα σωρό ευχές. Ο παππούς που μου κλήρωσε να βοηθήσω εγώ χαιρετώντας με δια χειραψίας έχει κολλήσει τα μάτια του στη μπλούζα μου. «Σπάνιο όνομα το Κηθ μου λέει, ακόμα και για τους ξένους, Ποιος είναι αυτός ο Κηθ Χέρινγκ;» Του εξηγώ πως ήταν ένας αμερικάνος σκιτσογράφος κι εκείνος ισιώνοντας το μουστάκι του μου εξομολογείται:

 - Κι εγώ βλέπω ακόμα μικυμάους στην τηλεόραση. Το Τομ και Τζέρρυ μου αρέσει πολύ. Με συγκινεί. 

Μια κυρία αδυνατεί να ηρεμήσει το εγγονάκι της που βαριέται στη σειρά, Μου κρατάτε λίγο τη θέση λέει στη σαραντάρα πίσω της και το παραδίδει στους 5 Ζητάδες που επιτηρούν από απόσταση την έννομη τάξη. Αυτοί ανεβάζουν το ενθουσιασμένο πιτσιρίκι σε μια σταθμευμένη μηχανή, η γιαγιά του επιστρέφει στην ουρά και είναι ξανά όλοι ηρεμότεροι.

Ίσως είναι καλύτερα που το φετινό καλοκαίρι δεν έχει δείξει ακόμα τα καυτά του δόντια. Τουλάχιστον για μένα όλα είναι πιο υποφερτά όταν ξέρω πως η επόμεη βροχή δε θα αργήσει δυο και τρεις μήνες.

αυτό δε λέγεται ανυπακοή

Ζούμε ιστορικές μέρες φωνάζοντας οι μισοί τους άλλους μισούς προδότες και τούμπαλιν με τις cash cards ανά χείρας στην ουρά των Α.Τ.Μ.. 

Την ώρα που μια βδομάδα πριν τη λήξη της προθεσμίας τα 4/5 των υπόχρεων πολιτών δεν έχουν καταθέσει φορολογική δήλωση και πολλοί από τους «έχοντες» διαρρηγνύουν τα polo μπλουζάκια τους πως εφέτος δε θα πληρώσουν. 

Δεν εξετάζω το επιτυχές ή όχι της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης. Δεν το εξετάζω γιατί δεν είμαι αντικειμενικός καθώς είμαι φίλα προσκείμενος σε αυτήν. Παρότι αναγνωρίζω τον ερασιτεχνισμό της. 

Σχολιάζω τις συμπεριφορές των ανθρώπων που ωρύονται πως το κράτος δε λειτουργεί και βγάζουν λόγους δεκάρικους καθημερινά ενώ οι ίδιοι του δείχνουν το χειρότερο του εαυτού τους. 

υγ. Όταν μετακινούμαι με τα υπέργεια μέσα μαζικής μεταφοράς ένα από όσα κάνω για να περάσει η ώρα είναι δειγματοληψίες στο πόσοι οδηγοί ΙΧ φορούν (εξαιρώ τα ΤΑΧΙ που μου έριχναν ανέκαθεν το μέσο όρο) τη ζώνη ασφαλείας. Κι ενώ προ τετραετίας περήφανος μου ανακοίνωνα το σταθερό «7 στους 10», τώρα πλέον το ποσοστό έχει πέσει σημαντικά. Στην καλύτερη περίπτωση το 55% των οδηγών, ελάχιστα περισσότεροι από τους μισούς τη φορούν. Δείγμα ανυπακοής κι αυτό. Και αυτοκαταστροφής.

o σημερινός μου ήρωας

Ψωμάκι θέλεις; Να σου αφήσω; ρώτησε με την γλυκειά φωνή των 78 του χρόνων. Να ορίστε και το μήλο για μετά, συμπλήρωσε κι έσκυψε να τα αφήσει κι αυτά δίπλα σε έναν από τους πιο κακοφορμισμένους απ’ τα ναρκωτικά άστεγους της πάλης. 

Έκοψα το βηματισμό μου αλλά παρόλα αυτά δεν κατάφερα να εμποδίσω το πόδι μου να πατήσει το πρώτο σκαλί της κυλιόμενης σκάλας που βάλθηκε να με κατεβάζει στα σιδηροδρομικά έγκατα της πόλης, σ’ εκείνη την απόσταση όπου θα αδυνατούσα να ακούσω τη συνέχεια της ιστορίας στην οποία έγινα μάρτυς. 

Κατηφόρισα βιαστικά τα κινούμενα σκαλιά και πήρα ξανά να ανεβαίνω τη διπλανή κινούμενη ταινία. Τον ηλικιωμένο κύριο όμως δεν τον πρόλαβα τελικά εκεί. Το «Μπράβο» μου το είπα συγκινημένος λίγο αργότερα που τον ξαναείδα στα εκδοτήρια. Κι εκείνος μου έπιασε την κουβέντα. 

Κάθε μέρα το κάνω αυτό. Πάω στην λέσχη αξιωματικών – όχι πως ήμουν ποτέ ένας από αυτούς αλλά πήγα μια μέρα και τους παρακάλεσα – και αγοράζω τέσσερις μερίδες φαγητό. 3 ευρώ η μία κάνει. Κρατάω τις 2, μια το μεσημέρι και μια το βράδυ για μένα, βλέπεις είμαι μόνος και δεν έχω κανέναν να μου μαγειρεύει τώρα που δεν τα καταφέρνω πια. Με τις άλλες δύο κάνω το τραπέζι σε δύο άστεγους ανθρώπους, ετούτον εδώ του σταθμού και έναν ακόμα μεγαλύτερο στην πλατεία της Αιόλου. Δυο χρόνια τώρα. Κάθε μερα.

Η μοναξιά είναι πολύ δύσκολη φίλε, ειδικά για ανθρώπους γέρους σαν και μένα που δεν έχω κανέναν. Να ξέρει αν ζω ή έχω πεθάνει. Στα παιδιά του ΕΚΑΒ είπα πως έχω αφήσει την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή τις προάλλες που τους χρειάστηκα. Αλλά για αυτούς τους ταλαίπωρους που δεν έχουν που να μείνουν η ζωή περνάει χειρότερα, η μοναξιά τους ίσως και να είναι μεγαλύτερη από αυτή που νιώθω εγώ και πρέπει κάποιος να τους φροντίζει. Μακάρι να μη φοβόμουν και να μπορούσα να τους πω να περάσουν από το σπίτι να τους δώσω ρούχα και να πλυθούν. 

Μιλήσαμε πολύ ώρα. Το είχε ανάγκη και εγώ το λιγότερο που θα μπορούσα να του προσφέρω ήταν να μην του χαλάσω το χατήρι. Να τον ακούω και να του χτυπάω από καρδιάς, φιλικά την πλάτη όποτε τον έβλεπα να βουρκώνει. 

Δεν ξέρω αν έφταιγε η ώρα, ο ήλιος ή το δροσερό αεράκι που σε κρύωνε όποτε βρισκόσουν στα σκιερά, αλλά μια ιδιαίτερη εξομολογητική διάθεση είχε κάτσει πάνω σε κάμποσους ανθρώπους της πόλης σήμερα. Ο ηλικιωμένος κοντογείτονας – όπως αποδείχτηκε –ήταν ο τέταρτος που μου μίλησε (ή επιχείρησε να μου μιλήσει) de profundis σήμερα. Η ιστορία του όμως ήταν τελικά αυτή που διαχύθηκε περισσότερο στο μυαλό μου.

Να κεράσω καφεδάκι; του πρότεινα. 

Πολύ θα το ήθελα αλλά τέτοια ωραία μέρα δεν την περνάς στην Αθήνα, μου απάντησε. Έχω βγάλει κάρτα απεριορίστων διαδρομών, θα κατέβω Νομισματοκοπείο κι από εκεί θα πάρω το λεωφορείο για τη θάλασσα, συμπλήρωσε. 

Μερικούς ανθρώπους από εμάς, η μοναξιά στη ζωή τους κάνει Θηρία. Και κάποιους άλλους Ανθρώπους.

ελλείψει κληρονόμων

Ευρέως διαδεδομένα εκείνα τα αστεία μεταξύ των μουσικόφιλων και των συλλεκτών που αφορούν την κατάληξη των συλλογών τους μετά το θάνατό τους. Πρωταγωνίστρια των χωρατών σχεδόν πάντα μια … χήρα. Και εύστοχα καθώς κατά βάση και οι ίδιοι οι συλλέκτες δίσκων (ή τουλάχιστον οι περισσότεροι) έχουν στο ρόστερ των άλμπουμ τους και σπαράγματα παλαιότερων συλλογών που από (κακή τους) τύχη βρέθηκαν να ξεπαστρεύονται σε παζάρια και παλαιοπωλεία. 

Θα μου πεις εκεί στηρίζεται ολόκληρη η ζωή. Στην ανακύκλωση ατόμων άνθρακα. Που άλλοτε σχηματίζουν μετασχηματίζονται σε έμβιους οργανισμούς και άλλοτε σε δίσκους βινυλίου. 

Παρότι έχω την εντύπωση πως για ένα μουσικόφιλο κάτοχο δίσκων – δε θέλω να χρησιμοποιήσω το κλινικό «συλλέκτης» - η δισκοθήκη είναι προσωπικό στοίχημα και διαδρομή, ατομικό παιχνίδι δεν μπορώ να πω πως δε σφίχτηκα με ετούτη τη στενάχωρη αγγελία που πήρε το μάτι μου τις προάλλες.

ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΗ ΠΕΡΙΠΟΥ 2600 LPs 950 CDs 700 DVDs ΜΕ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΟΛΑ CLASIC ROCK-HEAVY METAL-JAZZ-BLUES-DISCO AΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ...16000 EUROS....ΔΩΡΟ ΜΠΟΜΠΙΝΟΦΩΝΟ ΜΕ 30 ΜΠΟΜΠΙΝΕΣ

ο μεγάλος κατήφορος της κόρης του Ασκληπιού

Οι ξεχασμένες σύριγγες και τα χρησιμοποιημένα από προχθές βαμβάκια, οι μαδημένοι τοίχοι, οι πεσμένοι σοβάδες και τα σπασμένα κλιματιστικά, τα διαλυμένα καζανάκια, η παντελής έλλειψη χαρτιού υγείας ή το υποσέντονο στο πάτωμα που μουλιάζει στα νερά από τη διαρροή κάποιου σωλήνα δεν ήταν αυτά που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση σήμερα. 

Ούτε καν το διάλειμμα της μιας εκ των δύο γραμματέων που γιγάντωσε την ουρά και την αναμονή έξω από το γραφείο κίνησης ασθενών ή ο μαλάκας (ένας και μοναδικός ευτυχώς) καρδιολόγος με τον οποίο έπρεπε να διαπληκτιστώ πριν αποφασίσει να φερθεί σαν άνθρωπος αν όχι και σα γιατρός. Αυτά σχεδόν τα περίμενα.

Η δημόσια υγεία βλέπεις, έχει πιάσει πάτο κι αυτό τόσο εγώ - έχοντας περάσει υπερβολικά πολλές ώρες μέσα στα νοσοκομεία, άλλοτε ως επισκέπτης, ως συνοδός αλλά και ως ασθενής – όσο και όσοι τη χρειάστηκαν οι ίδιοι ή οι δικοί τους άνθρωποι τα τελευταία χρόνια το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι. Τα ολοένα και μειούμενα κονδύλια που της αναλογούν από τον κρατικό προϋπολογισμό ανακλώνται κατευθείαν από τα τρύπια σεντόνια και τους βρώμικους διακόπτες στην ψυχή σου. 

Αυτά που δεν περίμενα να αντικρύσω ήταν η υπομονή (ή μήπως στωικότητα) των ανθρώπων, η έλλειψη γκρίνιας, καυγάδων και φωνών που είχα συνηθίσει να ακούω τις προηγούμενες φορές στους ναούς του Ιπποκράτη. Και η αίσθηση χιούμορ κάποιων εξ αυτών παρόλη την ταλαιπωρία. Με διάχυτη την ανέλπιστη (θα την έλεγα έως και συνωμοτική) κατανόηση μεταξύ ασθενών, συνοδών, επισκεπτών, γιατρών (πλην ενός καρδιολόγου) και νοσοκόμων να με παραξενεύει, αναρωτήθηκα μήπως τελικά έχουμε αλλάξει έστω και λίγο προς το καλύτερο σαν άνθρωποι τα τελευταία χρόνια. 

Μένει να το διαπιστώσω σε λίγες ώρες που θα ξαναβρεθώ εκεί. 

Με εντυπωσίασε επίσης η απουσία των νοσοκομειακών περιστεριών που κατακλύζουν συνήθως τα μπαλκόνια και τα περβάζια των δωματίων και τα οποία ευχαριστιέμαι να χαζεύω για ώρες όταν δεν τα σημαδεύω και με το φακό μου.

μια δεκάλεπτη υιοθεσία

Ο καφές χύθηκε πάνω στο ανοιχτό μπλε φόρεμα της κυρίας που καθόταν απέναντί της, κι αυτή παρότι παθούσα προσπάθησε ντροπιασμένη να κρύψει τον εκνευρισμό της με ένα αμήχανο "Μη στεναχωριέσαι". Τον καφέ μαζι με ένα μπουκαλάκι νερό κι ένα σάντουιτς ξέχειλο στη μαγιονέζα κρατούσε η καλοντυμένη κοπέλα των 20 περίπου χρόνων με το λουλουδάτο πουκάμισο, τα γυαλιά ηλίου με τον πορτοκαλί σκελετό και το αγορίστικο μαλλί που σε κοιτάζει κατευθείαν μέσα στα μάτια. Αυτή που μόλις πριν από λίγα λεπτά είχε ξεχωρίσει απ' όλο το πλήθος του βαγονιού διεκδικώντας επιτυχώς τη μόνη άδεια θέση από κάποιον μεσήλικα κύριο. 

Τί ώρα είναι; με ρώτησε με τη βραχνή φωνή της - είχε εντωμεταξύ σηκωθεί όρθια και ισορροπούσε σαν εξασκημένη surfer που η σανίδα της σκίζει τα νερά κάποιας παραλίας της Φλόριντα - και όση ώρα πάλευα να βγάλω από την τσέπη μου το κινητό μου είχα το νου μου να την κρατήσω σε περίπτωση που έχανε την ισορροπία της. 

Από την άλλη μεριά - άγγελος φύλακάς της - κάποιος ευτραφής τριανταπεντάρης, επιφορτισμένος με τα ίδια με εμένα καθήκοντα. "Θέλω να προσέχεις να μη χτυπήσεις" της είπε λίγο πριν κατέβει στο σταθμό Σύνταγμα. Μια κυρία προσφέρθηκε να τη συνοδέψει για να αλλάξει γραμμή, κατέβηκαν αγκαζέ από το βαγόνι, ενώ μια πιτσιρίκα άνοιξε την τσάντα της και της έδωσε χαρτομάντηλα να σκουπίσει τη μαγιονέζα που σαν λευκό κραγιον είχε απλωθεί πάνω στα πραγματικά όμορφα χείλια της. 

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τόσο πολύ κόσμο να ξεπερνάει ομαδικά τον αδιάγνωστο αυτισμό του προκειμένου να εξυπηρετήσει - υιοθετώντας για τα δέκα λεπτά που κρατάει μια διαδρομή με τα μέσα μαζικής μεταφορά - έναν διεγνωσμένα διαφορετικό άνθρωπο. 

Κύλησα συγκινημένος μέχρι το στούντιο για το 162ο επεισόδιο της εκπομπής το οποίο εις επιθυμεί να (ξανα)ακούσει μπορεί να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

162nd  lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο:

click pic to download

σήμερα ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Vis a Vis - Gebries [live session ατ Raum20] 
• Sigmatropic - Not All Roads 
• Giand Sand - Hurtin' Habit 
• Ben E. King - Stand By Me 
• Ryley Walker - Same Minds 
• Country Joe & The Fish - Who Am I 
• The Boy - Αγρίμι 
• Siouxsie & the Banshees - Trust in me 
• Portishead feat Tom Jones - Sometimes I Feel like a Motherless child 
• Curtis Mayfield - Pusherman 
• Gil Sott Heron - The Revolution Will Not Be Televised 
• Pink Floyd - Dramatic Theme 
• A Split-Second-The Last Wave 
• Fad Gadget - The Sheep Look Up 
• Peter Murphy - A Strange Kind of Love 
• Loren Mazzacane Connors & Suzanne Langille - Horses Blues 
• Cuz - The Wheel and the Ring 
• Lou Reed-This Magic Moment 
• The Limiñanas - Bad Lady Goes to Jail 
• The Ducky Boys - Jim's BMW - Various 
• Michel & the French Candians - Cause I believe 
• The United Steel Workers Of Montreal - Sad Lovers Lament 
• The Kill Devil Hills - Gunslinger 
• The Haunted - I'm Just Gonna Blow My Little Mind To Bits 
• The Dragons - Express 007 
• The Cult Hero (aka The Cure) - I'm a Cult Hero 
• Pulp - Common Ppeople [Peel Seesions] 
• James - Mother

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ