RAF: το γερμανικό φθινόπωρο του '77 και η ποπ κουλτούρα (μέρος 2ο)

 συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση

Στην POP (sic? wtf?) κουλτούρα τώρα, πέρα από την θεματική ταινία The Baader Meinhof Complex (2008) του Uli Edel, το φιλμ Stammheim (1986) του Reinhard Hauff, και κάμποσα άλλα ντοκυμαντέρ και φιλμ με σχετικές αναφορές στην οργάνωση που υπάρχουν,

θυμήθηκα να μνημονεύσω στην παρούσα ανάρτηση:

Το φαινόμενο Baader-Meinhof: Tο περίφημο Φαινόμενο Baader-Meinhof που ερμηνεύει εκείνη την κατάσταση της καθημερινότητας που ενώ αγνοοείς την ύπαρξη ενός πράγματος, άπαξ και το δεις/ακούσεις μια φορά, στη συνέχεια το συναντάς παντού και συνεχώς,   

Τον Joe Strummer: O ανέκαθεν έντονα πολιτικοποιημένοw  Joe Strummer στις γνωστές εμφανίσεις του στο Open Air Carnival, Victoria Festival, στο Λονδίνο με το κόκκινο t-shirt όπως αυτές καταγράφονται στο φιλμ Rude Boy των Jack Hazan & David Mingay (δες όλο το φιλμ εδώ) και όχι μόνο, 

screenshot από το Rude Boy

Joe Strummer

Το Gerhard Richter: H σειρά πινάκων με τίτλο "October 18, 1977" του Gerhard Richter που βρίσκεται μόνιμα στο MoMA είναι εμπνευσμένη από τη νύχτα της 17ης προς 18η Οκτωβρίου του 77.

Beerdigung, Funeral (1988 , cat rais. 673)

 

Τους Cabaret Voltaire: Οι εκ Sheffield ορμώμενοι Βρετανοί ηχοπειραματιστές Cabaret Voltaire με το δικό τους Baader-Meinhof, τότε στη Factory.

A Factory Sample (January 1979)

 

Τους Amon Düül: Mετά από λίγη «έρευνα» κατάφερα να συγκροτήσω κάπως τo συσχετισμό που είχα παλαιόθεν στο μυαλό μου για τη RAF και τους Amon Düül. H κομμούνα/κοινόβιο Amon Düül (I), μετά τα μέσα του 60, μέσα στην άνοιξη του φοιτητικού κινήματος της Γερμανίας, έγινε γνωστή πέρα όλων των άλλων ως ένα εργαστήριο μουσικών αυτοσχεδιασμών, ένα χωνευτήρι των νέων καλλιτεχνικών τάσεων.  

Από τις τάξεις της πέρασαν δεκάδες καλλιτέχνες (μέλη των Amon Düül II, Yello, Faust) και μη που δημιούργησαν, ηχογράφησαν, αποτέλεσαν συζητώντας ένα think tank ή απλά φιλοξενήθηκαν στα κατειλημμένα κτίρια της.  Μερικά  από τα πιο ριζοσπαστικά άτομα της ομάδας όχι μόνο ασπάστηκαν τον εξτρεμισμό της RAF αλλά συμμετείχαν ενεργά στην πρώτη γενιά αυτής. 

Σε μια κίνηση καταδίκης της κίνησης αυτής  ένα κομμάτι της κοινότητας, καθαρά μουσικής κατεύθυνσης,  αποσχίζεται, αποκηρύσσει τη βία  και μετονομάζεται σε  Amon Düül ΙΙ. Χαρακτηριστική είναι  η αποστροφή της Renate Knaup των Faust στο ντοκυμαντέρ του BBC "The rebirth of Germany" [δες στο 7ο λεπτό του φιλμ (καλύτερα δες το όλο)] που εμβαθύνει στο κίνημα του krautrock.

Amon Duul II

και φυσικά

Τους Baader Meinhof : H μπάντα Baader-Meinhof με το φερώνυμο άλμπουμ, που δεν είναι παρά άλλο ένα προσωπικό όχημα του τρομερού Luke Haines των Auteurs και που ακούσαμε και στη σημερινή εκπομπή!

Η οποία, μιας και (ολότελα τυχαία) το ‘φερε η κουβέντα σημερινή εκπομπή οφείλω να πω (πέρα από τις ευχαριστίες μου σε όσες και όσους με συντρόφευσαν) πως πήγε για άλλη μια φορά - και το ξανατονίζω πως δεν κομπάζω - πάρα πολύ καλά. 

Τόσο οι μουσικές επιλογές, όσο και οι μικροθεματικές τριπλέτες τραγουδιών (Abbey Road, The Fall κλπ), οι κάνα δυο σπάνιες ή/και παράδοξες ηχογραφήσεις, η ιστορική αναδρομή της ημέρας, ο φόρος τιμής, μερικές ανακαλύψεις αλλά και αποκαλύψεις, συνέθεσαν άλλη μια πετυχημένη Παρασκευιάτικη συλλογή. 

Όπως πάντα βοήθησε και η καλή παρέα.

Για του λόγου το αληθές και για όσους φίλους/ες ακουσίως έχασαν το σημερινό (94ο) επεισόδιο, η συνέχεια επί των ηχείων σας: 

94th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

Η απόκτησή του ως podcast σε εμ-πη-θρη επιτυγχάνεται με το πάτημα του ακόλουθου εικονιδίου. 

 υγ1.Το playlist της εκπομπής κατά το σύνηθες στο πρώτο δικό μου σχόλιο.

 Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

 υγ2. Σήμερα που βασιλεύει η εικόνα, πόσο trendy μπορεί να είναι άραγε η χρήση του λογότυπου της RAF με το αστέρι και το πυροβόλο;

RAF: το γερμανικό φθινόπωρο του '77 και η ποπ κουλτούρα (μέρος 1ο)

 Καταμεσής του γερμανικού φθινοπώρου του 77, σαν σήμερα, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Stammhein, όχι πολλά παράδοξα για την εύρυθμη λειτουργία του σωφρονιστικού ιδρύματος γεγονότα συνέβησαν. Μόνο κάποια αλλαγή στις προγραμματισμένες βάρδιες των φυλάκων και …μερικά όπλα που κατόρθωσαν να περάσουν στα υπερφωτισμένα κελιά των πιο διάσημων συλληφθέντων/ τροπαίων της γερμανικού κράτους.

Αποτέλεσμα αυτών, οι τρεις ταυτόχρονες «αυτοκτονίες» (και ένας βαρύς τραυματισμός) των μελών της προφυλακισμένης ηγεσίας της RAF / Φράξια Κόκκινος Στρατός.

Ήτοι του Andreas Baader, της Gudrun Ensslin, του Jan-Carl Raspe και της Irmgard Möller. 

Τρεις σφαίρες στο σβέρκο για τον πρώτο, μια καρέκλα πολύ μακριά από το απαγχονισμένο σώμα της δεύτερης, ένα πεντακάθαρο από δακτυλικά αποτυπώματα και αίμα πιστόλι στο κελί του τρίτου και πολλαπλές μαχαιριές στην καρδιά μαζί με τη μαρτυρία της επιζήσασας τέταρτης βρέθηκαν, αλλά δε στάθηκαν ικανά πειστήρια για να στοιχειοθετήσουν προμελετημένη κρατική ενέργεια αντί μιας δίκαιης δίκης.

"Η Βόννη κατηγορείται...", αρχείο Καθημερινής 1977

"...για τη δολοφονία στα Λευκά Κελιά", αρχείο Καθημερινής 1977

 

«Αν δεν έχω αφήσει σημείωμα, πάει να πει πως έχω αυτοκτονηθεί» είχε γράψει η Eslin λίγο καιρό πριν στους δικηγόρους της. Κανένα χειρόγραφο δε βρέθηκε στο κελί της.

στην κηδεία των τριών

[Η Ulrike Meinhof είχε προλάβει να "αυτοκτονήσει" – όντας κι αυτή φυλακισμένη – έναμιση περίπου χρόνο πριν, στις 9 May 1976. Η επιτροπή διερεύνησης του θανάτου της, στηριζόμενη στα επίσημα έγγραφα κατέληξε ότι η Μάινχοφ είχε πεθάνει πριν απαγχονιστεί, το πόρισμά της είναι όμως αμφισβητούμενο.]

 

Το επόμενο πρωί ο από 43ημέρου απηγμένος από την οργάνωση Hanns-Martin Schleyer, πρώην αξιωματικός των SS και μέλος του ναζιστικού κόματος, που αργότερα διετέλεσε Πρόεδρος του Συνδέσμου Εργοδοτών και μετέπειτα εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών, εκτελείται από μέλη αυτής. Μετά το θάνατό του τιμήθηκε από το γερμανικό κράτος, ένα ίδρυμα φέρει το όνομά του, μια υποτροφία και ένα στάδιο.

Hanns-Martin Schleyer

Η RAF / Φράξια Κόκκινος Στρατός (Rote Armee Fraktion) γνωστή και ως Ομάδα Baader- Meinhof   υπήρξε η διασημότερη και πιο δραστήρια ακροαριστερή ένοπλη οργάνωση αντάρτικου πόλεων στη Δυτική Γερμανία.  [«…υπήρξε ακροαριστερή οργάνωση (δηλαδή αντάρτικο πόλεων)…» γράφει η ελληνικη Βικιπαιδεία κι ακόμα γελάω]. 

Ιδρύθηκε το 1970 και με ανακοίνωσή της τερμάτισε τη δράση της τον Μάρτιο του 1998, όντας από το 1992 ουσιαστικά ανενεργή. Χρονικά/ιστορικά χωρίζεται σε τρείς γενιές και το σύνολο των δεκάδων πράξεων που έχει αναλάβει (εμπρησμοί, δολοφονίες, ληστείες και απαγωγές) μπορείς να το δεις εδώ. 

Στις 28 Απριλίου 1977 είχε ολοκληρωθεί η πολύκροτη δίκη των ηγετών της Ομάδας Μπάαντερ-Μάινχοφ με τους Μπάαντερ, Έσλιν και Ράσπε να κρίνονται ένοχοι για τέσσερις φόνους και 30 απόπειρες δολοφονιών. Η ποινή τους ήταν ισόβια κάθειρξη.

Τρία χρόνια πριν, είχε προγηθεί - στις 4 Δεκεμβρίου του 1974 - ο διάλογος του Andreas Baader με το γάλλο φιλόσοφο Jean-Paul Sartre στις σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της Στουτγάρδης όπου ο γάλλος φιλόσοφος ήθελε να πείσει τον Μπάαντερ, ώστε η τρομοκρατική οργάνωση να σταματήσει να δολοφονεί ανθρώπους. 

Jean-Paul Sartre και Andreas Baader

Sartre: Όσον αφορά τις μάζες, η RAF έχει αναλάβει δράσεις με τις οποίες οι άνθρωποι δεν συμφωνούν.

Baader: Έχει μετρηθεί πως το 20% του πληθυσμού έχει κάποιο είδος συμπάθειας για μας.

Sartre: Το γνωρίζω. Οι στατιστικές προετοιμάστηκαν στο Αμβούργο.

Baader: Η κατάσταση στη Γερμανία προσανατολίζεται στη δράση μικρών ομάδων, τόσο νόμιμων όσο και παράνομων.

Sartre: Οι πράξεις αυτές μπορεί να δικαιολογούνταν στη Βραζιλία, αλλά όχι στη Γερμανία.

Baader: Γιατί;

Sartre: Στη Βραζιλία χρειάστηκαν ανεξάρτητες δράσεις προκειμένου να αλλάξει η κατάσταση. Ήταν απαραίτητη η προπαρασκευαστική εργασία.

Baader: Και γιατί είναι διαφορετικά με εδώ;

Sartre: Διότι εδώ δεν υπάρχει ο ίδιος τύπος προλεταριάτου σε σχέση με τη Βραζιλία.

1977, στο γήπεδο του Ajax

 H διείσδυση και αποδοχή της οργάνωσης στην κοινωνία (δημοσκόπηση της εποχής αναφέρει πως το ένα τέταρτο των Γερμανών κάτω των 40 δήλωνε συμπάθεια προς την οργάνωση, ενώ το ένα δέκατο ότι θα έκρυβε μέλος της από την αστυνομία) πέρα από την αδιαμφισβήτητη διάθεση ανατροπής του αλώβητου από εικοσαετίας κατεστημένου («Those in charge of the police, the schools, the government — they were the same people who'd been in charge under Nazism.» γράφει ο Stefan Aust, συγγραφέας του Der Baader Meinhof Komplex) γιγαντώθηκε με το είδος του marketing που έθρεψε (τόσο διαφορετικό ανά εποχή αλλά και τόσο ίδιο) την POP κουλτούρα. 

Συνθηματολογικά σπηκάζ αλά "Bonnie and Clyde" στα ραδιόφωνα (το "Bonnie and Clyde" ήταν άλλωστε η αγαπημένη ταινία του Baader κατά δήλωσή του μαζί με τη "Μάχη του Αλγερίου"), φωτογραφίες με αφίσες του Τσε, και ένα σήμα/λογότυπο, τη δημιουργία του οποίου επιμελήθηκε επί πληρωμή ειδικός γραφίστας.

Self-Starvation in the Red Army Faction

συνεχίζεται...

Joe Strummer