FK_7H3_5Y573Μ

....ακόμα κι αν είσαι μέρος του.

ένα αλγόριθμος για αστικούς περιπατητές και το επιτοίχιο ποίημα

High on formaldehyde

Endless columns of flesh

Electronic apparition

Draped in womb of Ananke

Shivering whore of light

Dirty infamous pagan fog

Supernatural addiction

Vomited broth of abigor

Alcoholic goatdefilement

Exhaling putrid angeldust

Funeral constellation

Abduction of sacred winds

Degrade the shapeless

As semen blend with rot

Όταν περπατώ στην πόλη είναι σχεδόν μάταιη η προσπάθεια που καταβάλλω να ακολουθώ διαδρομές πέρα της προσωπικής συνήθειας και του πεπατημένου. 

Κάθε φορά – και είναι προϊόν σκέψης αυτό - μπορεί να ακολουθώ αρχικά δυο και τρεις απάτητους από εμένα δρόμους αλλά στη συνέχεια, την ώρα που το μυαλό κλειδώνει στους μονολόγους του, τα πόδια αναλαμβάνουν τη χάραξη της πορείας και μηχανικά με οδηγούν στον προορισμό διαμέσου των ίδιων και των ίδιων εικόνων. 

Πειραματίστηκα λοιπόν με έναν αλγόριθμο που μου επιτρέπει να ξεφεύγω από την πεπατημένη και να φτάνω στον προορισμό μου περπατώντας στην πόλη κάθε φορά από οδούς που δεν συνηθίζω. 

[O "αλγόριθμος": Ένα από τα ψηλότερα σημεία του ανάγλυφου της περιοχής που βρίσκεσαι επιλέγεται σαν αφετηρία και σημείο αναφοράς (σημείο Α) όπως και ένα ακόμα (σημείο Β) που θα σημαίνει τον τελικό σου προορισμό. Η διαδρομή τώρα που πρόκειται να ακολουθήσεις (και που ενώνει τα δύο σημεία) είναι εκείνη που θα έκανε μια μεγάλη υδάτινη μάζα αν αφηνόταν στο Α και έπρεπε να φτάσει στο Β. 

Το μέγεθος της υδάτινης μάζας (την οποία μπορείς να αντικαταστήσεις με έναν κυλιόμενο βράχο αν δεν έχεις χρονικούς περιορισμούς), τα εμπόδια - τεχνητά ή φυσικά - που θα συναντήσει, η γεωγραφία και το ανάγλυφο της περιοχής, και φυσικά η επιλογή του σημείου Α εγγυώνται το απρόβλεπτο της διαδρομής. Ελάχιστες γνώσεις κλασσικής Φυσικής (αδράνεια, ροή ρευστών, ροπή αδράνειας, κρούσεις) θα βοηθούσαν αλλά δεν είναι απαραίτητες.] 

Την πρώτη κόλας φορά που προγραμματίστηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο, έπεσα εντελώς αναπάντεχα πάνω σε ένα δίσκο της Nina Simone, αυθεντική κι Αμερικάνικη κόπια του 1964 τον οποίο και απέκτησα με σχετικά λίγα ευρώ. 

Μια από τις επόμενες συνάντησα κάτι σαν ποίημα σε μια τοιχογραφία. Το φωτογράφησα εντυπωσιασμένος με την τρανταχτή του ύπαρξη, την απαρατήρητη μέσα στον αστικό ιστό και λίγες μέρες αργότερα προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω όσα ακατανόητά του σημεία άφηναν σκοτεινό το σύνολό του στο μυαλό μου. 

Φτιαγμένες με φορμαλδεΰδη

οι ατελείωτες σάρκινες στήλες 

Ηλεκτρονική οπτασία

Ντυμένη τα σπλάχνα της θεάς Ανάγκης,

τρεμάμενη πόρνη του φωτός

Βρώμικη, η περίφημη παγανιστική  ομίχλη,

Παραφυσικός εθισμός

στον ξερασμένο δαιμονικό ζωμό του Abigor

αλκοολικοί εξορκισμοί του λιθοβολημένου τράγου

εκπνέουν ανάσες σάπιας αγγελόσκονης

Η αστρική κηδεία.

Απαγωγή των ιερών ανέμων

αποσυνθέτει το άμορφο

όπως το σπέρμα που αναμειγνύεται με τη σήψη

πολιτικοί κρατούμενοι

ΘΕΣΗ 1

«Πολιτικός κρατούμενος θεωρείται κάποιος ο οποίος έχει φυλακιστεί λόγω των πολιτικών του απόψεων. Κάποιος που αντιτάχθηκε ή επέκρινε την κυβέρνηση της χώρας του». Τάδε έφη Longman Dictionary of Contemporary English. 

ΘΕΣΗ 2

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία όμως ως Πολιτικός Κρατούμενος και κατ'επέκταση του παραπάνω λήμματος, θεωρείται ένα άτομο που:

• κατηγορείται ή καταδικάστηκε για ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου το οποίο τελέστηκε για πολιτικά κίνητρα, όπως η δολοφονία ή η ληστεία που πραγματοποιείται για τη στήριξη των στόχων αντιστασιακής* ομάδας.
• που κατηγορείται ή καταδικάστηκε για ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου που διαπράχθηκε σε ένα πολιτικό πλαίσιο, όπως σε μια διαδήλωση από κάποιου συνδικάτου ή αγροτικού συνεταιρισμού.
• είναι μέλος ή φερόμενο μέλος ένοπλης αντιστασιακής ομάδας της αντιπολίτευσης και κατηγορείται για προδοσία ή υπονόμευση (της χώρας).

“AI's FOCUS". Amnesty International.

Ανεπηρέαστος (στα υπέρ και στα κατά) τόσο από τις εικόνες των 4 συλληφθέντων, την ειδησεογραφία που μοιραία τους αφορά όσο και από μια δυο συζητήσεις με φίλους, το ξανασκέφτομαι και …ναι: δεν αλλάζω τη γνώμη μου. Τάσσομαι ανεπιφύλακτα με την επεκταμένη θέση 2 της Διεθνούς Αμνηστίας. 

Η λογική μου εξακολουθεί να μου υπαγορεύει πως οι «διαβόητοι 4» (όπως κι άλλοι τόσοι, κι άλλοι τόσοι του ιδίου κατηγορητήριου) είναι πολιτικοί κρατούμενοι και ως τέτοιοι θα 'πρεπε να αντιμετωπιστούν και να δικαστούν. Και φυσικά ως (οποιουδήπουε είδους) κρατούμενοι, να μη βασανιστούν. Τώρα συμφωνείς-δε συμφωνείς με το είδος της επαναστατικής/"επαναστατικής" (διάλεξε εσύ με ή χωρίς) πολιτικής που επέλεξαν να ασκήσουν οι νεαροί αυτοί άντρες, τις προεκτάσεις αυτής ή τα πιστεύω τους, είναι μεγάλη κουβέντα και στο χέρι σου να αποφασίσεις. 

*για τη μετάφραση του όρου opposition group προτίμησα το «αντιστασιακή οργάνωση» από το «ομάδα της αντιπολίτευσης» για ευνόητους λόγους.

υγ. Η φωτογραφία με την αυτοσχέδια συνθηματογραφημένη πινακίδα μπαλκονιού τραβήχτηκε σήμερα κάπου στα βάθη του Γκύζη και προσπαθώ τώρα να την αποκρυπτογραφήσω από την αναπαυτική μου πολυθρόνα.

τίποτα δε θα μου χαλάσει τη διάθεση

Κανείς από τους διπλανούς του συνεπιβάτες – τους καθήμενους - δεν κοίταζε προς το μέρος του. Άλλοι ξεγελώντας τον εαυτό τους στους γνώριμους εσωτερικούς διαλόγους τύπου:
"- Το ξέρω ότι πρέπει να σηκωθώ, ε;
- Ω, να με συγχωρώ, δεν τον είχα δει τον κύριο "  

άλλοι απλά επειδή ήταν μαύρος. Του ‘κανα νόημα από το πίσω μέρος του λεωφορείου να του δώσω τη θέση μου μα αρνήθηκε. Συνέχισε να στέκεται όρθιος κρατώντας το μωρό του στο ένα χέρι, το άλλο στη χειρολαβή, και στριμωγμένο δίπλα του ένα παιδικό καροτσάκι με την ελάχιστα μεγαλύτερη κόρη του. Κατέβηκε μαζί με την πλειοψηφία των επιβατών στη στάση ΟΤΕ στην Πατησίων. Ούτε ένας δεν τον βοήθησε.

Είπα το πρωί που ξεκινούσα πως τίποτα δε θα μου χαλάσει τη διάθεση.

Το φορτίο του λεωφορείου δε μένει όμως, ούτε πάλι αμιγώς λευκό. Μια στάση μόλις παρακάτω, Πολυτεχνείο, ανέβηκε ένα ζευγάρι μαύρων γύρω στα 25. Η κοπέλα είχε λίγα κιλά παραπάνω κι ένα σούπερ χαμόγελο, ο τύπος ένα κυβικό υπογένειο που το ζήλεψα.
Περιποιημένοι, καλοντυμένοι σα γνήσιοι mods, πραγματικά όμορφοι και οι δύο, έκανα τη σκέψη πως ίσως είναι – κακή εποχή διάλεξαν - τουρίστες όταν έκατσαν μπροστά μου και μπόρεσα να τους παρατηρήσω καλύτερα χωρίς να θυσιάσω τη διακριτικότητά μου.

Πλησιάζοντας την Κάνιγγος, ακόμα δεν είχα αποφασίσει από πού θα ξεκινούσε η δισκότσαρκά μου, σηκώθηκα και πλησιάζοντας διστακτικά τη μεσαία έξοδο του λεωφορείου, ένα χέρι – μαύρο -, με τράβηξε από το μπράτσο. Στράφηκα και κοίταξα το νεαρό με το κυβικό μούσι που τέντωνε τώρα το χέρι του σημαδεύοντας τη θέση που καθόμουν μέχρι πριν από λίγο. Είδα πως το καπέλο μου βρισκόταν ακόμα εκεί.

Γύρισα και το πήρα, τον ευχαρίστησα, χάρηκα που δε θα ’χανα ξανά άλλο ένα τζόκεϊ και άλλη μια κονκάρδα και όση ώρα μου χαμογελούσαν κι οι δυο τους αποφάσισα να κατέβω στην Ακαδημίας.

Το λεωφορείο έκανε να ξεκινήσει αλλά σταμάτησε ξανά στο ένα μέτρο. Ο οδηγός άνοιξε πάλι τις πόρτες και μπήκαν φουριόζοι άλλοι τρεις επιβάτες.

Το χαμόγελο μου κόπηκε από τις σπρωξιές ενός από τους νεοεισελθόντες στα πλευρά μου - παρότι το λεωφορείο άδειο -, μα με το που γύρισα αγριεμένος να δω τι τρέχει αυτός κι ο φίλος του με είχαν ήδη προσπεράσει.
- Εσύ όρθιος, κι εσύ! Έξω! Τώρα, τώρα, τώρα, είπαμε, όρθιοι, όρθιοι και οι δύο, μίλησα και είπα όρθιοι, τώρα και εξω από το λεωφορείο! ούρλιαξε ο αντιπαθέστερος εκ των δύο όχι πολλά εκατοστά από τα πρόσωπα του ζευγαριού.

Μπλέξαμε σκέφτηκα, και προχώρησα προς το μέρος των δυνατών φωνών ενώ όλοι οι άλλοι επιβάτες ακολουθούσαν αντίθετες της δικής μου πορείες. Γιατί; Είπαν τα παιδιά σε αυτόν που τους φώναζε, Γιατί είπα και εγώ στο καλόπαιδο που στεκόταν κοντά μου κι αυτό βγάζει μια μικρή ταυτότητα με ταχύτητα που θα τη ζήλευε ταχυδακτυλουργός από το πορτοφόλι του και λέει: "Αστυνομία".

Χώθηκα μπροστά του, έσκυψα λίγο να κρατήσω την ταυτότητα του λίγο περισσότερο στο οπτικό μου πεδίο πριν τη βολέψει πίσω στη θέση της, ήταν όντως αστυνομία, "Μη μπλέκεσαι" μου λέει εκείνος ενοχλημένος. Τα παιδιά κατέβηκαν μαζί με τους τρεις αστυνομικούς και τους έδειχναν τα χαρτιά τους όταν το λεωφορείο ξεκίνησε κουβαλώντας με ηττημένο μέσα του.

Είπα το πρωί που ξεκινούσα πως τίποτα δε θα μου χαλάσει τη διάθεση.

Είχα να το κάνω δεκαετία και βάλε. Ξόδεμα άεργης μέρας στα δισκάδικα. Επισκέφτηκα όσα δισκάδικα του κέντρου γνωρίζω και αν εξαιρέσεις τα πρωινά γεγονότα του λεωφορείου πέρασα πολύ καλά. Αγόρασα καμιά δεκαριά βινύλια, για μένα διέθεσα μπάτζετ λίγο μικρότερο των 10 ευρώ για δυο δίσκους, τα υπόλοιπα παραγγελιές φίλων.

Look out honey, 'cause I'm using technology !
Ain't got time to make no apology

Η αλήθεια είναι πως το Raw Power των Stooges νόμιζα πως το είχα σε βινύλιο και το πήρα για τον Τ., μόλις όμως αποκαλύφθηκε ότι νόμιζα εσφαλμένα, του ζήτησα συγγνώμη και το κράτησα εγώ. Θα ήταν …ντροπή να επέστρεφα σπίτι μόνο με το ντεμπούτο των Bananarama. Πριν όμως κοροϊδέψει οποιοσδήποτε, θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω (τα αδικαιολόγητα ;) με επιχειρήματα την επιλογή μου να διαθέσω 1 ευρώ για το Deep Sea Skiving.


Λοιπόν: To DSS έχει παραγωγή του Paul Cook των Sex Pistols, φωνητικά των Fun Boy Three, ηχητικά φέρνει στο αφρο-new wave των Bow Wow Wow, πριν το κυκλοφορήσουν οι Bananarama είχαν φτύσει το management του McLaren, ήταν ο λόγος να συνεργαστούν με τον Terry Hall, περιέχει το Shy Boy και μια καλή διασκευή του Aie a Mwana (το αυθεντικό «Αγοράζω παλιά» του Λάκη του Τζορντανέλλι) την οποία πρωτοηχογράφησαν μαζί με δύο Pistols (Steve Jones και Paul Cook) ενώ στην επανέκδοσή του και δυστυχώς όχι το lp υπάρχει και μια διασκευή του No Feelings!!!

Έτσι που λες με το μαύρο ζευγάρι στο λεωφορείο.

love the police

Είναι ο τίτλος ενός προκλητικού σκαμπρόζικου έργου τέχνης που εθεωρείτο  εξαφανισμένο για καιρό.  Σχεδιασμένο με μαρκαδόρο (δυστυχώς μη ανεξίτηλο) κόσμησε για σειρά εβδομάδων  τον εσωτερικό τοίχο συρμού του ηλεκτρικού. Υπήρξε δε διάσημο τουλάχιστον μέχρι τη μέρα που βάνδαλα συνεργεία καθαρισμού προσπάθησαν να το εξορίσουν από την αστική μνήμη, τόσο  για την τεχνοτροπία του καθαυτή όσο και για τον ουμανισμό που αποπνέει. 

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες για το βιογραφικό του ανώνυμου καλλιτέχνη καθώς η υπογραφή του δεν έχει μέχρι τις μέρες μας αποκρυπτογραφηθεί. Ενδιαφέρουσες όμως είναι οι κόντρες που είχαν ξεσπάσει γύρω από τον τίτλο του έργου. Κι αυτό καθώς παρά το αναγραφόμενο "Fuck thr police", η κοινή γνώμη αρέσκεται να χρησιμοποιεί το "Love The Police” ως τίτλο αυτού, την ώρα που διάσημοι εικαστικοί του απέδωσαν το αρκούντως πολυπλοκότερο: "Η βυζαρού αστυνομικίνα και ο ρωμαλέος πάνκης".

To “love the police” σήμερα αναγεννάτε.  Μετά τη φωτογράφιση του επιβαγόνιου καμβά και την ψηφιοποίησή του έγινε αριστοτεχνική επεξεργασία του με χρήση σούπερ τεχνικών  και προγραμμάτων σε κομπιούτερς. Έτσι μπορεί πλέον να αποδοθεί το έργο (ει το δυνατόν πιστότερο στις αρχικές θεωρήσεις του αγνώστου καλλιτέχνη) στις μελλοντικές γενιές.

υγ. παρεμπιπτόντως δεν είναι σαν σπηλαιογραφία;

τα γραφτά μένουν

Θεσσαλονίκη 2011

Ηράκλειο 2005

Αθήνα 2011

ςώιαριεΠ

ηττοπάθεια