εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά...

Και να πεις πως δεν τους πόναγα? Και φαγητά τους έδωσα και πόσα ρούχα. Αλλά αυτοί δεν έχουν το θεό τους. Ήρθαν στη χώρα μας και τα κατέστρεψαν όλα, όπου πας τους βλέπεις, στους δρόμους, στα παγκάκια, στα σουπερμάρκετ, στις στάσεις των λεωφορείων που περιμένω τόση ώρα το δρομολόγιο. Μα που είναι κι αυτό το 036; Με τις μπούρκες και τα τσαντόρ και τα κουτσούβελα που σέρνουν...

Ένα ξέμπαρκο μποφώρ φύσηξε για μερικά δευτερόλεπτα και η ομιλούσα γυναίκα επικεντρώθηκε στην περιποίηση της γοτθικής της κόμμωσης· ο αλά Siouxsie υψηλός κυματισμός στη κορυφή του κεφαλιού της έγειρε στυλιστικά επικίνδυνα πάνω στον κοντοκουρεμένο αριστερό της κρόταφο. Το ίδιο και το διχτυωτό μπολερό της. Έσαξε επιμελώς τα κρόσσια του πάνω στο δερμάτινο παντελόνι της και συνέχισε απτόητη από την εχθρική μου ματιά.

… και μας ληστεύουν, και μας κλέβουν, και κουβαλούν ένα σωρό αρρώστιες, και πιάνουν και τις θέσεις στη στάση και δεν σηκώνονται με τα κωλοπράγματά τους. Κι αυτοί κι οι μαύροι κι οι άλλοι οι Αλβανοί, που δήθεν είναι από τα Γιάννενα, και εμείς πρέπει να τους μιλάμε με το σεις και με το σας να μην μας πούνε ρατσιστές. Ρατσίστρια δεν ήμουν ποτέ, αυτοί με έκαναν από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στη χώρα. Τη δική μας χώρα... 

Όταν συνειδητοποίησα πως μια ματιά, όσο εχθρική κι αν είναι ή ένας οργισμένος ξερόβηχας δε φέρνουν κανένα αποτέλεσμα ανέλαβα δράση ενεργό. 

Επιτυχώς. 

Από μια ντουζίνα Έλληνες που περίμεναν στη στάση δίπλα της δεν βρέθηκε κάποιος μέχρι εκείνη την ώρα να της διακόψει τον εμπρηστικό ειρμό. Δεν την επικρότησε κανείς αλλά μήτε ένας δεν υπερασπίστηκε και τη Σύρια που με κατεβασμένα μάτια δίπλα στην κόρη της έκανε πως κοιτάζει τα μπαγκάζια που περικύκλωναν τα πόδια τους στο παγκάκι της στάσης. Μια Αλβανίδα μόνο σηκώθηκε και πρόσφερε τη θέση της στη φωνασκούσα. «Κουρασμένοι άνθρωποι είναι κι αυτοί», της είπε. 

Ανέβηκα στο λεωφορείο και κοίταξα έξω. Μια κοπέλα μου χαμογέλασε και με σφιγμένη γροθιά ύψωσε προς τα μένα τον αντίχειρά της. 

Οι Αλβανοί είναι ξαδέλφια μας, στην ίδια γειτονιά του κόσμου δε μεγαλώσαμε; σκέφτηκε φωναχτά ένας παππούς από τη δίπλα θέση, Τι τους πιάνει μερικούς; 

Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή κι αυτός ίσως πρέπει να είμαι εγώ ή εσύ. Κυριακή 3 Απριλίου στο δρόμο για το σπίτι μου, που πλέον απέχει κάπου 400 μέτρα από τον ξενώνα φιλοξενίας προσφύγων που μόλις άνοιξε.


υγ. Πίσω στο σπίτι, θμήθηκα κι αυτό το βιντεάκι της ActionAid, με ένα κοινωνιολογικό πείραμα όχι πολύ διαφορετικού σεναρίου από το παραπάνω γεγονός.

σα χρυσόμυγα

Όπως μια χρυσόμυγα* δεμένη με μια κλωστή δε μπορεί να πετάξει μακρύτερα απ’ όσο της επιτρέπει το ιδιότυπο λουρί που έχει περασμένο στο σώμα της, έτσι ακριβώς με έδεσε και μένα ο ήχος του ακορντεόν του. Με πέτυχε αρχικά στην πλάτη· ή ήταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού; Έπειτα τυλίχθηκε γύρω μου και μ’ αγκάλιασε. Κι εγώ όπως την κάθε φορά που με αγκαλιάζουν ανατρίχιασα. 

Ο βηματισμός μου έχασε τη σταθερά του, έγινε μακρόσυρτος έως ότου συγχρονιστεί με εκείνον του ηλικιωμένου οργανοπαίχτη, το μόνο μου μέλημα τώρα δεν ήταν το να φτάσω στην ώρα μου στη δουλειά αλλά το να μην διαφοροποιηθεί στο παραμικρό η απόσταση των 30 μέτρων που με χώριζε από τα δάχτυλα του πλανόδιου μουσικού. Να μηδενίσω τις ηχητικές παραμορφώσεις του φαινομένου Doppler και να συνεχίσω να απολαμβάνω τη μουσική στην οποία βρισκόμουν τυλιγμένος το τελευταίο δεκάλεπτο. 

Κυριακή μεσημέρι.

*Πιτσιρικάδες νομίζω μπορεί να δέναμε στις άκρες των κλωστών μας και τζίτζικες, αλλά αυτοί μάλλον βαριόντουσαν να πετάξουν, τα παρατάγανε αμέσως και το παιγχνίδι μας δεν είχε πλάκα.

παιγχνίδια από δεύτερο χέρι

 

Άσκοπη, άχρωμη μέρα για αγορές η χθεσινή στα παζάρια της Κυριακής.

Χάζεψα όμως τους μικρούς πυγμάχους που γελούσαν καθώς αντάλλασσαν κροσέ και uppercuts έξω από το σταθμό του Ελαιώνα. 

Έκοψα βηματισμό για να τους καμαρώσει ο φακός της φωτογραφικής μου μηχανής. Όπως άλλωστε είχα κάνει και λίγα ώρα πρωτύτερα μπροστά σε αυτό το περίφημο new wave αισθητικής παραπροπερασμένης δεκαετίας ενσταντανέ.

Δίσκους, βιβλία ή ό,τι άλλο ενδιαφέρον χτυπά συνήθως την προσοχή μου μπορεί να μην αγόρασα, αλλά δε γύρισα σπίτι με την αίσθηση πως άδικα εξάντλησα τις αντοχές του δεξιού αχίλλειου τένοντα. Ήμουν ικανοποιημένος με το ψηφιακό φορτίο των μερικών χιλιάδων pixels που φορτώθηκε στη μηχανή μου στη διάρκεια του συννεφιασμένου πεντάωρου: 

με την παραπάνω φωτογραφία του απογοητευμένου ανθρώπου που περιφέρει τα υπάρχοντά του ανάμεσα σε λάσπες, σκουπίδια και κάθε λογής μπάζα μπάζα,

ή με αυτές τις κυρίες που τιτίβιζαν ασταμάτητα, περήφανες για τα παιγχνίδια από δεύτερο χέρι με τα οποία θα γυρνούσαν σπίτια τους.

ένα αλγόριθμος για αστικούς περιπατητές και το επιτοίχιο ποίημα

High on formaldehyde

Endless columns of flesh

Electronic apparition

Draped in womb of Ananke

Shivering whore of light

Dirty infamous pagan fog

Supernatural addiction

Vomited broth of abigor

Alcoholic goatdefilement

Exhaling putrid angeldust

Funeral constellation

Abduction of sacred winds

Degrade the shapeless

As semen blend with rot

Όταν περπατώ στην πόλη είναι σχεδόν μάταιη η προσπάθεια που καταβάλλω να ακολουθώ διαδρομές πέρα της προσωπικής συνήθειας και του πεπατημένου. 

Κάθε φορά – και είναι προϊόν σκέψης αυτό - μπορεί να ακολουθώ αρχικά δυο και τρεις απάτητους από εμένα δρόμους αλλά στη συνέχεια, την ώρα που το μυαλό κλειδώνει στους μονολόγους του, τα πόδια αναλαμβάνουν τη χάραξη της πορείας και μηχανικά με οδηγούν στον προορισμό διαμέσου των ίδιων και των ίδιων εικόνων. 

Πειραματίστηκα λοιπόν με έναν αλγόριθμο που μου επιτρέπει να ξεφεύγω από την πεπατημένη και να φτάνω στον προορισμό μου περπατώντας στην πόλη κάθε φορά από οδούς που δεν συνηθίζω. 

[O "αλγόριθμος": Ένα από τα ψηλότερα σημεία του ανάγλυφου της περιοχής που βρίσκεσαι επιλέγεται σαν αφετηρία και σημείο αναφοράς (σημείο Α) όπως και ένα ακόμα (σημείο Β) που θα σημαίνει τον τελικό σου προορισμό. Η διαδρομή τώρα που πρόκειται να ακολουθήσεις (και που ενώνει τα δύο σημεία) είναι εκείνη που θα έκανε μια μεγάλη υδάτινη μάζα αν αφηνόταν στο Α και έπρεπε να φτάσει στο Β. 

Το μέγεθος της υδάτινης μάζας (την οποία μπορείς να αντικαταστήσεις με έναν κυλιόμενο βράχο αν δεν έχεις χρονικούς περιορισμούς), τα εμπόδια - τεχνητά ή φυσικά - που θα συναντήσει, η γεωγραφία και το ανάγλυφο της περιοχής, και φυσικά η επιλογή του σημείου Α εγγυώνται το απρόβλεπτο της διαδρομής. Ελάχιστες γνώσεις κλασσικής Φυσικής (αδράνεια, ροή ρευστών, ροπή αδράνειας, κρούσεις) θα βοηθούσαν αλλά δεν είναι απαραίτητες.] 

Την πρώτη κόλας φορά που προγραμματίστηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο, έπεσα εντελώς αναπάντεχα πάνω σε ένα δίσκο της Nina Simone, αυθεντική κι Αμερικάνικη κόπια του 1964 τον οποίο και απέκτησα με σχετικά λίγα ευρώ. 

Μια από τις επόμενες συνάντησα κάτι σαν ποίημα σε μια τοιχογραφία. Το φωτογράφησα εντυπωσιασμένος με την τρανταχτή του ύπαρξη, την απαρατήρητη μέσα στον αστικό ιστό και λίγες μέρες αργότερα προσπάθησα να αποκρυπτογραφήσω όσα ακατανόητά του σημεία άφηναν σκοτεινό το σύνολό του στο μυαλό μου. 

Φτιαγμένες με φορμαλδεΰδη

οι ατελείωτες σάρκινες στήλες 

Ηλεκτρονική οπτασία

Ντυμένη τα σπλάχνα της θεάς Ανάγκης,

τρεμάμενη πόρνη του φωτός

Βρώμικη, η περίφημη παγανιστική  ομίχλη,

Παραφυσικός εθισμός

στον ξερασμένο δαιμονικό ζωμό του Abigor

αλκοολικοί εξορκισμοί του λιθοβολημένου τράγου

εκπνέουν ανάσες σάπιας αγγελόσκονης

Η αστρική κηδεία.

Απαγωγή των ιερών ανέμων

αποσυνθέτει το άμορφο

όπως το σπέρμα που αναμειγνύεται με τη σήψη

δύο ώρες και δεκαεπτά λεπτά

Πεζός σε δρόμο των Αμπελοκήπων εντυπωσιάζομαι τα μέγιστα από τον πρασινοκόκκινο αταίριαστο χρονικά συνδυασμό.

#

Κάτσε λίγο ακόμα! μου είπε την ώρα που είδε πως ετοιμαζόμουν να φύγω. Κι εγώ συγκινημένος άξαφνα – δεν την περίμενα την κουβέντα – τυλίχθηκα ενοχές και ντροπή που βιάστηκα στο δίωρο να φύγω. Ξανάπλωσα με περήφανες τώρα κινήσεις το μπουφάν μου στην πλάτη της πάνινης καρέκλας, άφησα φαρδιά πλατιά την τσάντα μου πάλι στο πάτωμα του κέντρου αποκατάστασης ηλικιωμένων με νευροεκφυλιστικές παθήσεις και έκατσα στη ζεστή μου θέση μην τολμώντας να τη στρέψω σε εκείνη την κατεύθυνση που ο ήλιος δε θα με έδερνε όπως και πριν κατευθείαν στα μούτρα. Δε θα καταλάβαινα τι μου έλεγε αν απομακρυνόμουν έστω και 1,5 εκατοστό μακρύτερα. Ούτε εκείνος θα με άκουγε παρόλο που μιλούσα εξαιρετικά δυνατά.

Ξέρεις γιατί σου είπα να κάτσεις συμπλήρωσε έπειτα. Για να φτάσω τελευταίος στην τραπεζαρία που θα φάμε και να γλιτώσω την ουρά και το περίμενε.

Μέτρησα ένα προς ένα τα δευτερόλεπτα 17 λεπτών ακόμα.

#

Δεν είναι πως δεν έχω να σου διηγηθώ τίποτα, ούτε μόνο το ότι δε θέλω. Είναι αυτές καθαυτές οι ιστορίες (της διάψευσης και του τέλους) που ακροβατούν ακριβώς στη σέντρα του κλαυσίγελου που δεν ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος από ποια μεριά να τις παρατηρήσω. 

Αλλά και πάλι έτσι κενές οι σελίδες – έστω και ψηφιακές - να συντροφεύουν μία προς μία τις κυλιόμενες μέρες δε μου πάει. Θα νομίζει λανθασμένα ο μελλοντικός εξερευνητής ληγμένων σελίδων και ξοφλημένων ιστολογίων πως άλωσαν οι Γερμανοί στρατιώτες τη σοφίτα της Άννας Φρανκ και σίγησε το στυλό που έγραφε κάθε τόσο εκείνο το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο, …». 

Ενώ αντιθέτως η παρούσα περίοδος – όσο κι αν δε μου φαίνεται, όσο κι αν δεν το δείχνω - με βρίσκει αντιστεκόμενο (ειρηνικά και διπλωματικά για την ώρα και για όσο ακόμα αντέξω την Mahatma τακτική) σε πάρα πολλά.

τα κρίνα και άλλες χθεσινές ιστορίες

Ωρα 5:00 μμ και με μια γεμάτη πλαστική τσάντα ανηφορίζω μέσα στον ήλιο το λόφο που με χωρίζει από τη στάση του λεωφορείου που θα με βγάλει στη Βικτώρια. Ο βραχύς βηματισμός μου δεν είναι επιλογή αποφυγής εγκεφαλικού ή καρδιακού επεισοδίου. Είναι η μάξιμουμ ισχύς που μπορώ να αποδώσω σε αυτές τις συνθήκες. 

Λίγο αργότερα μέσα στο λεωφορείο ένα παιδάκι καθισμένο απέναντί μου στην ποδιά της μητέρας του, με μια ολόδική του αλληλουχία κινήσεων των τριών πρώτων δακτύλων του δεξιού του χεριού (πάνω στο κούτελο, αριστερός ώμος, κάτω στην κοιλιά, δεξής ώμος) κάνει το σταυρό του κοιτάζοντάς με. 

Μου φαίνεται πως δε σας το μάθανε καλά στο νηπιαγωγείο, του λέει η μάνα του και το διορθώνει οδηγώντας του το χέρι στη σειρά των κινήσεων που πρέπει να κάνει ώστε να κάνει το σταυρό του και όχι το ρόμβο του. Το πιτσιρίκι – που δεν έχει σταματήσει λεπτό να με κοιτάζει - συνεχίζει να σταυροκοπιέται άναρχα κι όταν η μάνα του το ρωτάει τι το έπιασε ξαφνικά εκείνο με δείχνει με το δάχτυλο λέγοντας χωρίς ίχνος συνωμοτικότητας

Να! Σαν κι αυτόν είναι ο κύριος Χριστός που μας έδειξαν σήμερα.

Αν ο Χριστός ήταν ιδρωμένος με μούσια, γυαλιά και βερμούδα, 12 χρόνια μεγαλύτερος και κάμποσα κιλά βαρύτερος, ίσως ο πιτσιρικάς να έχει δίκιο. 

Στην πλατεία Βικτωρίας κανείς δε μιλάει γλώσσα την οποία να ομιλώ κι εγώ είμαι ψαρωμένος στο να βρω ικανό τρόπο συνεννόησης. Με τα πολλά, κι έχοντας αποτύχει στη διαλεκτική, κάθομαι σε ένα πεζούλι ανάμεσα στον πολύ κόσμο, βγάζω από την πλαστική τσάντα δυο πλήρεις αλλαξιές ρούχα, ένα μπουφάν κι ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και τα επιδεικνύω. Στα επόμενα 25 δευτερόλεπτα τρία “thank” ήχησαν στ’ αυτιά μου και μπροστά μου δεν υπήρχε τίποτα. 

Τα επόμενα τρία τέταρτα με βρήκαν να μελετάω μια δισκοθήκη σε ένα από τα πιο περίεργα σπίτια τα οποία έχω ποτέ επισκεφτεί. Η χαρακτηριστική ρυμοτομία που του προσέδιδε ένας ατέλειωτος διάδρομος ο οποίος κάποια στιγμή διακλαδιζόμενος αποκτούσε σχήμα καλλιγραφικού Υ με επτά - αν θυμάμαι καλά - μικρά δωματιάκια να εκβάλλουν σε αυτόν δεν ήταν το πιο παράξενο. Ούτε η βαριά του μυρωδιά κλεισούρας ή τα σημάδια λήξης μιας κάποτε ευημερούσας οικίας.

κάπως έτσι ήταν

Σε μισή ώρα πρέπει να είμαι στην Τεχνόπολη σκέφτομαι με μερικούς (ακόμα) δίσκους υπό μάλης.

Ωρα 8:02 μμ, Θέμα τύχης που έφτασα στην ώρα μου, μπουκάρω φουριόζος στο Γκάζι υπό τους ήχους του Black Limo. Συμπαρασύρομαι στις πρώτες δονήσεις με το νου μου στο κινητό καθώς η συνάντηση όλων θα γινόταν εντός του χώρου ο οποίος πλημμυρισμένος από αρκετές χιλιάδες κόσμου δε διευκόλυνε κανένα ραντεβού. Πόσω μάλλον όταν για να μη χάσω τους Drive επέλεξα να στείλω σε όλους το μήνυμα «Κάπου στα μισά της νοητής γραμμής που ενώνει το κόκκινο φουγάρο με το σβηστό γλόμπο στ αριστερά της σκηνής». 

Της χθεσινής συναυλίας δεν της πρέπει κριτική για τον ήχο ή την απόδοση των καλλιτεχνών μιας κι ήταν περισσότερο κάτι σα γιορτή παρά σαν ένα φεστιβάλ με μερικά από τα ονόματα με το μεγαλύτερο εκτόπισμα στην εγχώρια σκηνή. Μια γιορτή αγάπης (κι ας ακούγεται κάπως αυτό) και εξορκισμού της αρρώστιας. Προς τιμήν και προς αρωγή του Θάνου Ανεστόπουλου επαναδραστηριοποιήθηκαν τα Διάφανα Κρίνα και μαζί με τους ήταν οι Last Drive, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και ο Σταύρος από τους Deus X Machina. 

" Και η αγάπη πάλι θα καλεί "/ Sold out για δεύτερη συνεχόμενη μέρα./

οι Last Drive με τον Σταύρο των Deus

Οι Drive με βαρύ ήχο κάποια στιγμή ακούγονται σαν τους Floyd στην Πομπηία. / Δεν ξέρω αν έχω δει το Γκάζι τόσο γεμάτο παρόλα αυτά Χωρίς ιδιαίτερο κόπο βρεθήκαμε όλοι σιγά-σιγά. / Με τον Σταύρο των Deus στα φωνητικά οι Last Drive παίζουν το Human Fly./ O Αγγελάκας με νέα μπάντα στη συνέχεια./ 

Το νέο του υλικό πρέπει να το ξανακούσω πριν εκφέρω γνώμη. / Αιρετικό, Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Σιγά μην φοβηθώ./ Κι έπειτα βγήκαν τα Κρίνα μέσα σε συγκινητικότατο ενθουσιασμό. Πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια./ Τα Διάφανα Κρίνα πρέπει να έμειναν στη σκηνή δυόμιση ώρες/ Η βαρύτονη φωνή του Ανεστόπουλου άψογη./ Βάλτε να Πιούμε. / Θέμεθλο - Σύμπραξη με τον Αλκίνοο επί σκηνής/ Όλα Αυτά Που Δεν θα δώ, Κυριακή Των Βαΐων, Μέρες Αργίας, 

Κλόουν Την Τετάρτη, Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας, Η Γιορτή, Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ'την κόλαση, Διάφανα κρίνα, Η μπαλαντα της φωτιας – Μουχλαλούδα, Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο, Κάθε τι που ανασαίνει, Μνήμες του νερού/ Αυτά που ξεχώρισα εγώ στην πρώτη και τελευταία (;) φορά που τους είδα ζωντανά./ Αν κάποιος φανατικός ακροατής από τους δεκάδες χιλιάδες πιστούς τους φαν επιχειρούσε να ανακαλέσει το setlist της εμφάνισης θεμιτότερο και ευκολότερο ίσως ήταν να καταγράψει τα τραγούδια που δεν έπαιξαν. / Μπύρες, πολλοί και καλοί φίλοι, ιδρώτας και εξάντληση δεν μου επέτρεψαν άλλες καταγραφές. Ξέρω μόνο ότι ήταν ένα ωραίοπ βράδυ. 

Περαστικά να είναι όλα Θάνο. 

από το ...δράμα σε μια θεία κωμωδία

Φευγάτος από το σπίτι, ψάχνοντας λίγη ηρεμία μακριά απ΄ όσα και όσους με έχουν περικυκλωμένο, τριγυρνάω σχεδόν άσκοπα στην πόλη. Είναι αρχές Σεπτεμβρίου του 2015, και τα σημάδια της πτώσης έχουν εκκολαφθεί από προμηνύματα σε γεγονότα ήδη από τα μέσα του καλοκαιριού. Δεν χρειαζόμουν  καμία άλλη βεβαιότητα επ' αυτού. Τον δε Κάλχα, τον τυφλό, στο αναπηρικό του καροτσάκι θα τον γνώριζα άλλωστε μέρες αργότερα. Θα του γέμιζα μάλιστα δις το ποτήρι με δροσερό νερό πριν καταλάβω πως όλη η σοφία του πήγαζε απ΄τα αυτιά του καθώς απλά μετέφραζε τις φωνές και τις λέξεις των καλών ανθρώπων που τον γυρόφερναν για το αβοήθητο του παρουσιαστικού. 

Προς τη γειτονιά του υπόγειου δισκάδικου με παρακινεί η βινυλιοφιλία μου (όντως έξοχο καταφύγιο τα δισκάδικα, - γνωστό τοις πάσοι - ) αλλά είναι η ψηλή θερμοκρασία της έρημης ακόμα πόλης που με κάνει να ξεπεράσω τον όποιο δισταγμό των περιττών εξόδων κουτρουβαλιάζοντάς με σχεδόν στις σκάλες.

Νόμισα αρχικά πως ανατρίχιασα από την ξαφνική δροσιά ή την υγρασία που έμπλεξε όμορφα με τη σκοτούρα μου. Φευ. 

Τι ακούμε τώρα? ρωτάω το αφεντικό..

41 χρόνια πριν. Επισήμως έχουν περάσει τρεις ολόκληροι χειμώνες από το θάνατο του Βασιλιά Σαύρα στο Παρίσι την 3η του Μαρτίου του 1971 - και λέω επισήμως γιατί τότε ήταν πάρα πολλοί ακόμη όσοι δεν είχαν πιστέψει ούτε μία ληξιαρχική λέξη από εκείνες που αφορούσαν την ξαφνική και μυστηριώδη ανάληψη εις τους ουρανούς του Jim Morrison. Βρισκόμαστε στο 1974 όταν κυκλοφορεί ετούτο το άλμπουμ που ηχεί σαν δίσκος των Doors, τα φωνητικά ιδιαίτερα είναι φτυστά με εκείνα του μακαρίτη(;) [άκου εδώ} και κάνει τους φανατικούς οπαδούς του συγκροτήματος δικαιολογημένα να θεωρούν εαυτούς άπιστους Θωμάδες και να ενστερνίζονται μεταχρονολογημένα τις θεωρίες συνομωσίας που ήθελαν τον Jim alive & kicking. 

Το μύθο της δημιουργίας νέας μπάντας από τον "νεκραναστημένο" γιγαντώνει η απουσία πληροφοριών στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ (ντραμς: X, μπάσο: Y, keyboards: Z και φωνητικά: Phantom ) ενώ η δια η Columbia που τυπώνει το δίσκο ούτε επιβεβαιώνει, ούτε διαψεύδει – τουλάχιστον μέχρι της παρέμβασης των δικηγόρων της Electra (η εταιρία στην οποία ανήκαν οι Doors) – τις φήμες. 

Τόσο το άλμπουμ όσο και το συγκρότημα πέρασαν στη λήθη τόσο γρήγορα όσο υπήρξε και η ξαφνική τους εμφάνιση στο μουσικό στερέωμα. Γι αυτό ίσως και να μην το είχα ούτε από σπόντα ακουστά παρότι επαίρομαι ως πετυχημένος φυσιοδίφης. 

Phantom's divinecomedy pt1

Δεν τον αγόρασα τη Θεία Κωμωδία. Δεν ρώτησα παραπάνω στοιχεία γι αυτόν το δίσκο. Ούτε καν την τιμή του. Και μόνο το να συγκρατήσω τον τίτλο του άλμπουμ σε όλη τη διαδρομή για το σπίτι, επαναλαμβάνοντάς τον χαμηλόφωνα ανά τακτά διαστήματα , ήταν σωτήριο καθώς μου κράτησε απασχολημένο το τιλταρισμένο μου μυαλό.

κανένα πρόβλημα

μια στιγμή ορατού συντονισμού 

Ο πλανήτης γύρω μου αυξομειώνει την ταχύτητα περιστροφής γύρω από τον άξονά του με κάποιον διόλου ακατανόητο αλλά μη ελέγξιμο από εμένα τρόπο κι εγώ για άλλη μια φορά δε μπορώ να συντονιστώ μαζί του. Δε με νοιάζει όμως. Τρέχω σαν τρελός τις στιγμές που ο κόσμος είναι σταματημένος κι όταν τα γεγονότα πιάνουν την ταχύτητα εναλλαγής καρέ σε κινηματογραφικό φιλμ εγώ δε μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου. Κανένα πρόβλημα. Μένω σιωπηλός, νωθρός στη διαδραστική επικοινωνία τις περισσότερες φορές, ακούω (ή κάνω πως ακούω) από ξεπερασμένη ευγένεια πολλούς από τους συνομιλητές μου χωρίς καμία ολοκληρωμένη σκέψη να σουλατσάρει στον ενδοκρανιακό μου χώρο. Νιώθω κατά βάθος ήρεμος. Ο γραπτός μου λόγος έχει πάρει τη μορφή της ανύπαρκτης γραφής των Ετρούσκων, και οι επικοινωνία μου αποκαθίσταται μόνο παροδικά με πιθανώς άκυρα ξεσπάσματα χαβαλετζίδικων ψηγμάτων γλωσσοδιάρροιας. Είμαι καλά. Παρότι έχω υπάρξει και καλύτερα. Τις σπάνιες φορές που συντονίζομαι - έστω και καθυστερημένα - με την ορατή πραγματικότητα του σύμπαντος, τραβάω τη φωτογραφική μηχανή από τη θήκη της. Οδός Ερμού.

το μετέωρο βήμα του καλοκαιριού

Υπακούω στη συμφωνία που έχω κάνει με τον εαυτό μου από χρόνια. Κλείνω αμέσως τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και χαμηλώνω όσα ραδιόφωνα με ενημερώνουν για τις φωτιές που μασάνε τα ελάχιστα δάση στα πέριξ της Αθήνας. Προσποιούμενος πως οι πυρκαγιές ποτέ δεν άναψαν αφού δεν έφτασαν ως ειδήσεις στα αυτιά μου, τις αγνοώ και παραμένω ήρεμος αφού δε μπορώ να το διαχειριστώ αλλιώς. Κι αυτό παρότι τα πεύκα που καίγονται είναι το μόνο που μου υπενθυμίζει πως βρίσκομαι ήδη στα μέσα του καλοκαιριού.

Τα αυτοκίνητα λίγο πριν βγουν στην κεντρική διασταύρωση κόβουν ταχύτητα και κάνουν έναν μικρό ελιγμό, το ένα μετά το άλλο. Ένας άνθρωπος είναι πεσμένος καταμεσής του δρόμου. Ακίνητος, με μια ακαμψία που θυμίζει περισσότερο τα απανθρακωμένα αγάλματα των νεκρών της Πομπηίας παρά λιποθυμία. Έχει τα μάτια ανοιχτά να κοιτάζουν κατευθείαν στο λιοπύρι της Αχαρνών. Κάνουμε κι εμείς τον ίδιο ελιγμό με τους προπορευόμενους μην τον χτυπήσουμε. 

Και σταματάμε το αμάξι. Μουδιασμένος μιμούμαι τις κινήσεις που θα έκανε ένας καλός άνθρωπος: τον σηκώνω, είναι ελαφρύς και αποξηραμένος σαν χαρτόνι, του προσφέρω φαγητό, νερό και λίγα χρήματα. Με βοηθάει κι ένας ακόμα περαστικός, μουσκεμένος κι αυτός στον ιδρώτα σαν κι εμένα. 

Έπειτα πήραμε την Αθηνών-Λαμίας, 5 ώρες ταξίδι για το Πήλιο. 

Στο πολυδιασπασμένο πλέον παζάρι της προηγούμενης εβδομάδας αγόρασα μόνο μια φωτογραφία. Από την ταινία «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», του Αγγελόπουλου.

οι ενδιαφέροντες καιροί

"Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς", λέει κατά τον ανεπιβεβαίωτο μύθο μια κινέζικη κατάρα. Κι αν η πλησιέστερη σχετική κινέζικη κατάρα είναι η  "宁为太平犬，莫做乱世人" που μεταφράζεται ως «Καλύτερα να είσαι ένας σκύλος σε ειρηνικούς καιρούς παρά άνθρωπος σε περιόδους χάους» έχω τη βεβαιότητα πως κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει πως ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Γεγονός που φυσιολογικότατα δεν είναι πάντα θετικό.

Alpha Bank, Λουίζης Ριανκουρ

Για τις ουρές μπροστά από τα ΑΤΜ τα έχω ξαναγράψει. Εξακολουθούν να είναι νηφάλιες και ομιλητικές. Θα μπορούσα όμως να παρατηρήσω μια έξτρα κούραση, Εκείνη της αβεβαιότητας στα πρόσωπα του κόσμου που στήνεται καθημερινά για το 60αρι του. Ειδικά τωρα που τα capital controls έχασαν τον "εξωτισμό" των πρώτων ημερών. 

στην οδό Κολοκοτρώνη

- Κοπελιά δε χρειάζεται να αγοράσεις εισιτήριο, λέει μια μεσήλικη γυναίκα στην καλοντυμένη εικοσιπεντάχρονη.

- Γιατί; απαντά αυτή.

Η κυρία της εξηγεί κι έπειτα σταυροκοπιέται μονολογώντας: Καλά τόσες μέρες και δεν έχει πάρει χαμπάρι; 

ο νόμος του Πόθου
036 Κατεχάκη - Κυψέλη

Τις πρώτες μέρες των δωρεάν συγκοινωνιών όταν επισήμανα το αυτό σε έναν κύριο που έβγαζε εισιτήριο, εκείνος μου ενεργοποίησε το θυμικό με έναν περίεργο τρόπο. «Ευχαριστώ πολύ φίλε, το γνωρίζω και γι αυτό το βγάζω. Το κράτος έχει ανάγκη από έσοδα τέτοιο καιρό» μου είχε απαντήσει. 

έρχονται στιγμές που κουράζεσαι και το μόνο που χρειάζεσαι
είναι μια αγκαλιά από κάποιον που σε καταλαβαίνει

Τις τελευταίες μέρες η φωτογραφική μου μηχανή έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και ο φακός της αποτυπώνει όσες εικόνες μου κάνουν στιγμιαία εντύπωση μεν αλλά θα διαγράφονταν από τη μνήμη μέσα στον καταιγισμό ενημέρωσης που έχω επιλέξει να με βομβαρδίζει. 

Στο σταθμό του ηλεκτρικού, βλέπω μια σχετικά νέα γυναίκα μέσα στις ράγες.

- Όλα καλά; της φωνάζω ενώ ταυτόχρονα επιταχύνω προς την άλλη μεριά της αποβάθρας όπου μια συνομήλική της τής απλώνει ήδη χείρα βοηθείας.

Απλά περνούσα απέναντι μου λέει, γιατί είδα τη φίλη μου και ήθελα να τα πουμε. Μην ανησυχείς!

Δεν κρατήθηκα. Με συγχωρείς που θα το πω αλλά είσαι ηλίθια της είπα κι ένα λεπτό αργότερα επιβιβάζομαι στο βαγόνι του τρένου προσέχοντας το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

Παρατηρώ προσεκτικά το τι συμβαίνει γύρω μου. Είμαι καλά με τον εαυτό μου και μπορώ να κρίνω χωρίς φίλτρα και συναισθηματισμούς.  Μαζεύω πληροφορίες και καταγράφω δεδομένα. Ακόμα και τις φορές που συμπληρώνω τα κομμάτια που μου λείπουν με τη φαντασία μου, 

η ιδιαίτερη για μήνα Ιούλιο διαύγεια που με έχει κυριέψει ξεζουμάρει το φακό της φωτογραφικής μηχανής και βλέπω ολόκληρη την εικόνα. 

οδός Πανεπιστημίου

στην ουρά της ψυχραιμίας

Η κατάσταση του πατέρα μου χειροτερεύει. Τα capital controls τον αγχώνουν και χάνει όλο και περισσότερο την επαφή με κάθε είδους ισορροπία. Εχθές έπεσε για τρίτη φορά μέσα σε μια βδομάδα και χρειάστηκαν να με φωνάξουν να πάω από 'κει να τον σηκώσω. «Πως τα κατάφερες; Πάλι απρόσεχτος;» τον ρωτάω κι ενώ χαϊδεύω το ξαφνικό πονάκι στη βουβωνική χώρα σκέφτομαι πως σήμερα λήγει η ασφάλειά μου στο γαμο ΤΕΒΕ. Οι δρόμοι είναι άδειοι καθώς πηγαίνω να δώσω μια προκαταβολή του χρωστούμενου τριμήνου. Δέχονται τελικά να μη με αφήσουν ανασφάλιστο για τον επόμενο μήνα. 

Φυσιολογικά για το αλλόκοτο της εβδομάδας τα έσοδά μου πάνε κατά διαόλου κι ακόμα φυσιολογικότερα κι εγώ δεν αγοράζω τίποτα πέρα από τα απολύτως απαραίτητα. Τρίτη μέρα η χώρα στο κόκκινο και ο καταιγισμός πληροφορίας με διώχνει με τις πανικόβλητες – ένθεν και ένθεν - κραυγές του από το σπίτι. Ακόμα κι όταν δεν έχω κάποιο μάθημα ή άλλη δουλειά που να επείγει να γίνει. 

Οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι τουλάχιστον σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα. «Λαική Δημοκρατία» σχολιάζουν τις δωρεάν συγκοινωνίες δυο παππούδες στο μετρό. Ο ένας μάλλον νιώθει περήφανος για την ατάκα του κι ο άλλος συμφωνεί αλλά μάλλον καγχάζει.

Στην ουρά έξω από την τράπεζα ο κόσμος είναι πολύς, μαγκωμένος αλλά υπομονετικός , σχεδόν - καταχρηστικά χρησιμοποιώντας τη λέξη – "καλοδιάθετος". Τουλάχιστον με όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα αλλά και τις περιγραφές των ΜΜΕ η κατάσταση είναι αρκούντως πιο ψύχραιμη από την πιο ευοίωνη (Δεν ξέρω αν είναι θετικό να βλέπεις τον κόσμο να εξοικειώνεται με τις αναμονές σε μεγάλες ουρές ) πρόβλεψη. 

Ένας ινδός ντυμένος στην πένα σαν άλλος Νεχρού (ή σαν τον Peter Sellers στο «Πάρτυ»), κουστουμαρισμένος με το παραδοσιακό μακρύ σακάκι της χώρας του πλησιάζει τη σειρά του κόσμου, την κόβει στη μέση και την προσπερνά αδιαφορώντας για τις ματιές που πέφτουν πάνω του. Στέκεται πίσω από τον φρεσκοκουρεμένο θάμνο του κηπαρίου της τράπεζας κατεβάζει τα παντελόνια του και αφοδεύει. Κανείς δεν του λέει τίποτα.

Πίσω στην ουρά της τράπεζας ο κόσμος συζητάει πολιτικά κι ακόμα κι αν διαφωνεί τις περισσότερες φορές δεν τσακώνεται. Η εικόνα που αποκομίζεις από τα άηχα ουρλιαχτά και τα εμφυλιοπολεμικά πινγκ πονγκ αντεγκλήσεων στο δίκτυο είναι παντελώς απούσα εδώ. «Άντε και σε καλή μεριά» εύχονται με αυτοσαρκαστική ειρωνεία κάποιοι σε όσους φεύγουν με τα 3 εικοσάρικα στο χέρι. 

Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οι νεότεροι βοηθούν πάντα τους γηραιότερους στη χρήση των ΑΤΜ και οι τελευταίοι ανταποδίδουν με ένα σωρό ευχές. Ο παππούς που μου κλήρωσε να βοηθήσω εγώ χαιρετώντας με δια χειραψίας έχει κολλήσει τα μάτια του στη μπλούζα μου. «Σπάνιο όνομα το Κηθ μου λέει, ακόμα και για τους ξένους, Ποιος είναι αυτός ο Κηθ Χέρινγκ;» Του εξηγώ πως ήταν ένας αμερικάνος σκιτσογράφος κι εκείνος ισιώνοντας το μουστάκι του μου εξομολογείται:

 - Κι εγώ βλέπω ακόμα μικυμάους στην τηλεόραση. Το Τομ και Τζέρρυ μου αρέσει πολύ. Με συγκινεί. 

Μια κυρία αδυνατεί να ηρεμήσει το εγγονάκι της που βαριέται στη σειρά, Μου κρατάτε λίγο τη θέση λέει στη σαραντάρα πίσω της και το παραδίδει στους 5 Ζητάδες που επιτηρούν από απόσταση την έννομη τάξη. Αυτοί ανεβάζουν το ενθουσιασμένο πιτσιρίκι σε μια σταθμευμένη μηχανή, η γιαγιά του επιστρέφει στην ουρά και είναι ξανά όλοι ηρεμότεροι.

Ίσως είναι καλύτερα που το φετινό καλοκαίρι δεν έχει δείξει ακόμα τα καυτά του δόντια. Τουλάχιστον για μένα όλα είναι πιο υποφερτά όταν ξέρω πως η επόμεη βροχή δε θα αργήσει δυο και τρεις μήνες.

μια περίεργη νύχτα

Βάζω ένα τελευταίο τραγούδι και προλαβαίνω να σηκωθώ, να βγω από το υπερυψωμένο στέγαστρο το γεμάτο καλώδια, ηχεία και ενισχυτές και να κατέβω στη βροχή να το χορέψω. Τον αργό ρυθμό του Where is my mind δεν χρειάζεται προσπάθεια για να τον νιώσω. Τον έχω στο DNA μου, - όχι το βιολογικό, αλλά το άλλο, το επίκτητο –. Έτσι εύκολα γίνεται το ζεϊμπέκικό στο οποίο θα πνίξω το ρόλο του “I’m not your fuckin jukebox” που ανέλαβα ακουσίως κι απροειδοποίητα. 

Αστράφτει και βρέχει και το πουκάμισό μου κολλάει πάνω μου.

Κάτι έγινε μου λέει ο Ν. λίγο αργότερα όταν μπαίνουμε στο αμάξι. Όλοι οι σταθμοί παίζουν ειδήσεις. Στη λεωφόρο Μαραθώνος κόσμος μαζεύεται – αλλού σε πεντάδες, αλλού σε δεκάδες – έξω από τις τράπεζες. Σταματάμε σε κάποια τράπεζα και εμείς. 

Περίεργη νύχτα. Σπίτι δε μου κολλάει ύπνος.

Το ότι κάμποσες ώρες πριν είχα κάνει και εκπομπή την οποία θεωρητικά θα έπρεπε να είχα ήδη ανεβάσει και εδώ ούτε που μου περνάει από το μυαλό. Το προτελευταίο επεισόδιο της σαιζόν το οποίο αν κάποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

169th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο: 

γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Petr & Pavel - Kouzelný Let 
• Klaus Nomi - Cold Song
• The Devils – Dark circles 
• Eno & Fripp - The Heavenly Music Corporation
• Damien Jurado - Jericho Road
• Caravan - And I Wish I Were Stoned 
• Japan - All Tomorrow's Parties
• Stelphen Trusk - The Origin of Love 
• Joy Division - Love Will Tear Us Apart [Peel session 1979]
• Snapper - Snapper And The Ocean
• Tom Kazas - I Should Know
• Sky - There In The Greenbriar 
• Galaxie 500 - Isn't It A Pity
• Television Personalities - Reaching For The Stars
• The Unicorns - I Don't Wanna Die
• CUZ – Houdini
• Fun Boy Three - The Lunatics (Have Taken Over The Asylum)
• TV on the Radio Mr. Grieves - TV on the Radio (Pixies cover)
• Polska Radio One - Shroomin'
• The Tulips - Summer Song 
• Woods - Bend Beyond
• The Tulips - Wild Horses
• Beck feat Os Mutantes, Liars & Hansen - Never Tear Us Apart

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

αυτό δε λέγεται ανυπακοή

Ζούμε ιστορικές μέρες φωνάζοντας οι μισοί τους άλλους μισούς προδότες και τούμπαλιν με τις cash cards ανά χείρας στην ουρά των Α.Τ.Μ.. 

Την ώρα που μια βδομάδα πριν τη λήξη της προθεσμίας τα 4/5 των υπόχρεων πολιτών δεν έχουν καταθέσει φορολογική δήλωση και πολλοί από τους «έχοντες» διαρρηγνύουν τα polo μπλουζάκια τους πως εφέτος δε θα πληρώσουν. 

Δεν εξετάζω το επιτυχές ή όχι της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης. Δεν το εξετάζω γιατί δεν είμαι αντικειμενικός καθώς είμαι φίλα προσκείμενος σε αυτήν. Παρότι αναγνωρίζω τον ερασιτεχνισμό της. 

Σχολιάζω τις συμπεριφορές των ανθρώπων που ωρύονται πως το κράτος δε λειτουργεί και βγάζουν λόγους δεκάρικους καθημερινά ενώ οι ίδιοι του δείχνουν το χειρότερο του εαυτού τους. 

υγ. Όταν μετακινούμαι με τα υπέργεια μέσα μαζικής μεταφοράς ένα από όσα κάνω για να περάσει η ώρα είναι δειγματοληψίες στο πόσοι οδηγοί ΙΧ φορούν (εξαιρώ τα ΤΑΧΙ που μου έριχναν ανέκαθεν το μέσο όρο) τη ζώνη ασφαλείας. Κι ενώ προ τετραετίας περήφανος μου ανακοίνωνα το σταθερό «7 στους 10», τώρα πλέον το ποσοστό έχει πέσει σημαντικά. Στην καλύτερη περίπτωση το 55% των οδηγών, ελάχιστα περισσότεροι από τους μισούς τη φορούν. Δείγμα ανυπακοής κι αυτό. Και αυτοκαταστροφής.

o σημερινός μου ήρωας

Ψωμάκι θέλεις; Να σου αφήσω; ρώτησε με την γλυκειά φωνή των 78 του χρόνων. Να ορίστε και το μήλο για μετά, συμπλήρωσε κι έσκυψε να τα αφήσει κι αυτά δίπλα σε έναν από τους πιο κακοφορμισμένους απ’ τα ναρκωτικά άστεγους της πάλης. 

Έκοψα το βηματισμό μου αλλά παρόλα αυτά δεν κατάφερα να εμποδίσω το πόδι μου να πατήσει το πρώτο σκαλί της κυλιόμενης σκάλας που βάλθηκε να με κατεβάζει στα σιδηροδρομικά έγκατα της πόλης, σ’ εκείνη την απόσταση όπου θα αδυνατούσα να ακούσω τη συνέχεια της ιστορίας στην οποία έγινα μάρτυς. 

Κατηφόρισα βιαστικά τα κινούμενα σκαλιά και πήρα ξανά να ανεβαίνω τη διπλανή κινούμενη ταινία. Τον ηλικιωμένο κύριο όμως δεν τον πρόλαβα τελικά εκεί. Το «Μπράβο» μου το είπα συγκινημένος λίγο αργότερα που τον ξαναείδα στα εκδοτήρια. Κι εκείνος μου έπιασε την κουβέντα. 

Κάθε μέρα το κάνω αυτό. Πάω στην λέσχη αξιωματικών – όχι πως ήμουν ποτέ ένας από αυτούς αλλά πήγα μια μέρα και τους παρακάλεσα – και αγοράζω τέσσερις μερίδες φαγητό. 3 ευρώ η μία κάνει. Κρατάω τις 2, μια το μεσημέρι και μια το βράδυ για μένα, βλέπεις είμαι μόνος και δεν έχω κανέναν να μου μαγειρεύει τώρα που δεν τα καταφέρνω πια. Με τις άλλες δύο κάνω το τραπέζι σε δύο άστεγους ανθρώπους, ετούτον εδώ του σταθμού και έναν ακόμα μεγαλύτερο στην πλατεία της Αιόλου. Δυο χρόνια τώρα. Κάθε μερα.

Η μοναξιά είναι πολύ δύσκολη φίλε, ειδικά για ανθρώπους γέρους σαν και μένα που δεν έχω κανέναν. Να ξέρει αν ζω ή έχω πεθάνει. Στα παιδιά του ΕΚΑΒ είπα πως έχω αφήσει την πόρτα του σπιτιού ανοιχτή τις προάλλες που τους χρειάστηκα. Αλλά για αυτούς τους ταλαίπωρους που δεν έχουν που να μείνουν η ζωή περνάει χειρότερα, η μοναξιά τους ίσως και να είναι μεγαλύτερη από αυτή που νιώθω εγώ και πρέπει κάποιος να τους φροντίζει. Μακάρι να μη φοβόμουν και να μπορούσα να τους πω να περάσουν από το σπίτι να τους δώσω ρούχα και να πλυθούν. 

Μιλήσαμε πολύ ώρα. Το είχε ανάγκη και εγώ το λιγότερο που θα μπορούσα να του προσφέρω ήταν να μην του χαλάσω το χατήρι. Να τον ακούω και να του χτυπάω από καρδιάς, φιλικά την πλάτη όποτε τον έβλεπα να βουρκώνει. 

Δεν ξέρω αν έφταιγε η ώρα, ο ήλιος ή το δροσερό αεράκι που σε κρύωνε όποτε βρισκόσουν στα σκιερά, αλλά μια ιδιαίτερη εξομολογητική διάθεση είχε κάτσει πάνω σε κάμποσους ανθρώπους της πόλης σήμερα. Ο ηλικιωμένος κοντογείτονας – όπως αποδείχτηκε –ήταν ο τέταρτος που μου μίλησε (ή επιχείρησε να μου μιλήσει) de profundis σήμερα. Η ιστορία του όμως ήταν τελικά αυτή που διαχύθηκε περισσότερο στο μυαλό μου.

Να κεράσω καφεδάκι; του πρότεινα. 

Πολύ θα το ήθελα αλλά τέτοια ωραία μέρα δεν την περνάς στην Αθήνα, μου απάντησε. Έχω βγάλει κάρτα απεριορίστων διαδρομών, θα κατέβω Νομισματοκοπείο κι από εκεί θα πάρω το λεωφορείο για τη θάλασσα, συμπλήρωσε. 

Μερικούς ανθρώπους από εμάς, η μοναξιά στη ζωή τους κάνει Θηρία. Και κάποιους άλλους Ανθρώπους.

στον κόκκινο κύκλο του χάρτη

Πέμπτη βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, - όχι, δεν πήγα στην συγκέντρωση υπέρ του ευρώ, δεν είχα πάει ούτε σε εκείνη της προηγούμενης ημέρας. Πέμπτη βράδυ στον έβδομο όροφο μιας πολυκατοικίας της οποίας οι γεωγραφικές συντεταγμένες δεν απέχουν περισσότερο από 100 μέτρα από τον κόκκινο κύκλο που δείχνει το κέντρο της πρωτεύουσας στο χάρτη. Καθισμένοι στο μπαλκονάκι του μικρού διαμερίσματος πίνουμε μπύρες και κουβεντιάζουμε για την πολιτική κατάσταση νιώθοντας ταυτόχρονα πως οι στιγμές μας ξεπερνάνε. Κάποτε θα τις λέμε «ιστορικές» συμφωνούμε. 

Τα άβαφα από καιρό κτίρια που περικυκλώνουν τον ακάλυπτο είναι η θέα του μπαλκονιού. Σκοτεινοί ακατοίκητοι ως επί το πλείστον όγκοι. Μόνο από μια στενή φέτα κενού χώρου που αφήνει ένα άχτιστο οικόπεδο βλέπουμε και την πίσω μεριά του καφκικού Υπουργείου Εμπορίου, στην πλατεία Κάνιγγος. Περίεργο συναίσθημα να χαζεύεις την πόλη που νομίζεις πως ξέρεις απ’ έξω από μια καινούρια - μελλοντολογικά κινηματογραφική - γωνιά. 

Η ησυχία της πόλης τη νύχτα ξεπερνάει και εκείνη των κοντινών προαστίων. Αν εξαιρέσεις βέβαια τις εκρήξεις των χειροβομβίδων κρότου-λάμψης που πέφτουν κάθε τόσο 2-3 δρόμους παραπέρα δεν ακούγεται τίποτα απολύτως. Και φαίνονται και 2-3 αστέρια λαμπερότερα από ποτέ. 

H φωτογραφική μου δεν είναι για βραδινές ληψεις. Υπόσχομαι (στον εαυτό μου) όμως πως θα ξαναπεράσω με φως ημέρας ή έστω απογεύματος (μέχρι τότε δανείζομαι ένα σπάραγμα μιας φωτογραφίας που έχει τραβήξει από το ίδιο σημείο η ιδιοκτήτρια του σπιτιού)

Συγχαίρουμε τη φίλη Χ. για το καινούριο σπίτι και με έναν αέρα σα να αποχωρούμε από κάπου εξωτικά την αποχαιρετούμε και κυλάμε για το σπίτι. Έχω να βάλω κάμποσες πινελιές ακόμα στο playlist της εκπομπής για την επόμενη. Για σήμερα.

Αlternative country, folk kαι post punk ο συνδυασμός και αν κάποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει το επεισόδιο και να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μου, δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

168th lemon's indieground radio show by Lemonostiftis on Mixcloud

ή να κατεβάσει το podcast αυτου με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο: 

click pic to download

γνωρίζοντας πως στη διάρκειά του ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Μάνος Χατζιδάκις - The Dance of Vartan
• 16 Horsepower - Poor Mouth 
• America - A Horse With No Name 
• Drive By Truckers - The Fourth Night Of My Drinking 
• The Steppes - We Make Dreams Come True 
• The Moody Blues - Legend of a Mind (Timothy Leary) 
• Spacemen 3 - Honey 
• Laura Marling - Hope In The Air 
• Indiana Queen - We Like The Way You Move 
• The Count Bishops - Train, Train 
• Cakekitchen - Beautiful Hidden Lagoon 
• Belle & Sebastian - A Politician’s Silence 
• Sufjan Stevens - Fourth Of July 
• Rainy Day - Sloop John B 
• The Feelies - Original Love 
• Robyn Hitchcock - The Man Who Invented Himself 
• Death In June - Rose Clouds Of Holocaust 
• Magic De Spell - Poor Johnny's Lonely Blues 
• Trisomie 21 - The Last Song 
• Elektricni Orgazam - The Man Who Sold The World 
• Public Service Broadcasting - Go! 
• The Jameses-The Haunted Rider 
• of Montreal - Imbecile Rages 
• Buzzcocks - The Way 
• Journey-Don't Stop Believin'

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

απολογία για μια φωτογραφία

Κακό πράγμα η συνήθεια κι εμένα την διάχυτη κακουχία στο κέντρο της πόλης, τους άστεγους, τα πρεζάκια και τους ζητιάνους τους έχει συνηθίσει και η ματιά και η ψυχή μου.  

Όταν μου ζητάνε χρήματα στο δρόμο δε βάζω εύκολα το χέρι στην τσέπη. Χτυπάω μόνο σε μια υποτιθέμενα  μηχανική κίνηση την παλάμη στο μπούτι μου εκεί που θεωρητικά – πολλές φορές και πραγματικά – θα βρίσκονταν τα κέρματα και ξεγλιστράω με ένα χαμηλόφωνο «Δεν έχω ψιλά φιλαράκο».

Κι αν τύχει και τα πόδια μου με οδηγήσουν από φυσικού τους μέσα στην ακτίνα των τεντωμένων χεριών  αλλάζω βιαστικά κι ηθελημένα τη ρότα μου νιώθοντας ταυτόχρονα (όλο και λιγότερα είναι η αλήθεια) εκείνα τα ψήγματα ενοχής που θα έπρεπε να νιώθει ένας φυσιολογικός άνθρωπος λίγο πριν γίνει τέρας (με φωτογραφική μηχανή).

Μονο εάν μου ζητήσουν φαγητό προστρέχω αμέσως. Αυτό το ‘χω σαν τάμα. Πότε με μια τυρόπιτα, πότε μ’ ένα κρουασάν ή ένα σουβλάκι και ένα μπουκαλάκι νερό δεν αφήνω  ποτέ αναπάντητο ένα «Πάρε μου κάτι να φάω». 

Την  πείνα δε μπορώ να τη συνηθίσω στα μάτια οποιουδήποτε. 

η δύναμη της αδράνειας και η πρώτη ηλίαση

Επέστρεψε στις ίδιες – άνευ ανθρώπινης δραστηριότητας πλέον - μνήμες, σαν κι εκείνον τον τύπο που γύρισε ξανά στη σκηνή της σφαγής του για να βρει μια παλιά φωτογραφία ανάμεσα στα σωριασμένα ερείπια κι έμεινε εκεί για πάντα. Είχα ακούσει αυτή την ιστορία με τόση προσήλωση που είχε γίνει μέρος της δικής μου ζωής κι έτσι ήμουν περισσότερο προσεκτικός τώρα που ακολουθούσα τα βήματά του πρωταγωνιστή της. Ήξερα πως ακόμα κι αν πετύχω γρήγορο βηματισμό, η δύναμη της αδράνειας ίσως να με κρατήσει περισσότερο απ΄ όσο πρέπει, και μένοντας εκεί θα τραβήξω γύρω μου μύγες και άλλα είδη έμψυχης και άψυχης ζωής που θα με καθηλώσουν σε ότι αργότερα άλλοι θα ονομάσουν «ο κόσμος μου». 

Στην αγκαλιά του Μορφέα για μια ωρίτσα, με ένα κομμάτι γεμιστό τσουρέκι στο χέρι και μια κούπα με τσάι (έπειτα από το αναβράζον αναλγητικό) ξεπερνάω την πρώτη ηλίαση της χρονιάς και γράφω πέντε γραμμές εν είδει προλόγου πριν ευχαριστήσω όσες και όσους μου κράτησαν παρέα  το πρωί στον πραγματικό κόσμο του υπερεπιτυχούς απ' ότι μαθαίνω σημερινού επεισοδίου. 

Το οποίο αν κάποιος/α επιθυμεί να (ξανα)ακούσει δεν έχει παρά να εκμεταλλευτεί τη δεύτερη ηχογραφημένη παρουσία του, κατευθείαν από εδώ:

160th lemon's indieground radio show.mp3 by Lemonostiftis on Mixcloud

 ή να κατεβάσει το podcast αυτου  με ένα κλικ στο παρακάτω εικονίδιο: 

click pic to download

σήμερα ακούσαμε τα παρακάτω τραγούδια:

• Laika & The Cosmonauts - Psycko (Themes From Psycho And Vertigo)
• Durty Wurks - The Way 
• Chastity Bell - Joke
• Fleetwood Mac - Go Your Own Way
• The Laurels - Sway Me Down Gently
• 16 Horsepower - Bad Moon Rising 
• Tindersticks - Her
• Sigmatropic feat Mick Harvey - Every Soul Is a Boat
• Jonathan Richman - To Hide A Little Thought
• Baader Meinhof - Mogadishu
• Talulah Gosh - I Can't Get No Satisfaction (Thank God) 
• Looper - Oh, Skinny Legs
• Os Noctàmbulos - Forget Everything
• The Last - She Don't Know Why I'm Here
• Wire - In Manchester
• Viet Cong - March of Progress
• Roxy Music - The Pride And The Pain
• The Soundcarriers - Entropicalia
• The Tops-I Found You
• Chemical Brothers feat. Midlake - The Pills Won't Help You Now 
• Jacco Gardner - Before the Dawn
• The Zombies - Imagine the Swan
• Stereolab - French Disco [version 1]
• The Sundowners - Into The Light
• Raining Pleasure - Fake
• Charles Howl - I Love You 47
• Tolis Fasois (ex Sharp Ties) - Mr. Smith

Καλή ακρόαση σε όσους ακούσουν 

και 

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ 

ενσταντανέ σκυλίσιας ζωής

When the time bell blows my heart

And I have scored a better day

Well nobody made this war of mine


*