david, the best chap

Οι συνειρμοί προφανείς, τουλάχιστον σε μένα. Με τις (αντι)ομοιότητες ανάμεσα στο Diamond Dogs του David Bowie και στο φρέσκο Best of των φίλων Chap κάτι παραπάνω από φανερές, σκόπευα σε μια ανάρτηση- αντιπαραβολή των δύο εξωφύλλων από το περασμένο καλοκαίρι, όταν πρωτοείδα  την αμφιλεγόμενη εικόνα που θα κοσμούσε το ακυκλοφόρητο τότε best of των φίλων Chap.  

Κύλησε ο καιρός μέχρι να το αναρτήσω και εντωμεταξύ το περίφημο – και φίλα προσκείμενο στην μπάντα – Pitchfork ανακήρυξε  το συγκεκριμένο τους εξώφυλλο νο20 στη λίστα των χειρότερων artwork του 2011.

 

Για την ιστορία το εξώφυλλο του Diamond Dogs σχεδίασε ο Βέλγος Guy Peellaert και στις περισσότερες των ανατυπώσεων του δίσκου, τα αχαμνά του David είναι αρκούντως σκιασμένα ώστε να μη διακρίνονται.

Μένει να μάθω ποιός σχεδίασε το εξώφυλλο των Chap. 

 Ρίχνοντας μια ματιά και στην υπόλοιπη λίστα δε μπορεσα να μη σταθώ στο παρακάτω, που κατά τη γνώμη μου άδικα φιγουράρει στο νο8  και όχι στο νο1.

επίσης πρόεδρε

Λίγο τρομακτική η έκφραση και εντελώς άκαιρη η ευχή μα έχω ενθουσιαστεί με την αισθητική - και όχι μόνο - της mash-up φωτογραφίας που εντόπισα στη σελίδα (με το όνομα) του Αντώνη Σαμαρά στο Facebook! 

Έλεγα να περιμένω μερικούς μήνες, συγκεκριμένα μέχρι τη μεγαλοβδομάδα του '12 για να την αναρτήσω, αλλά και σήμερα τη διατρέχει μια κάποια επικαιρότητα.

 υγ. Στη σελίδα υπάρχουν κι άλλα απίθανα κολλάζ (ψάξε αυτό με το μάτι).

μακράν το χειρότερο συγκρότημα

Με ξεστράβωσε μια καλιφορνέζα ιντερνετική φίλη πριν 3-4 χρόνια όταν με έφερε αντιμέτωπο με τον περίεργο κόσμο των The Shaggs, πιθανότατα του πιο (ακουσίως) κακόηχου συγκροτήματος από καταβολής μουσικής.

Την «μπάντα» αποτελούσαν οι αδελφές Dorothy “Dot”, Betty, και Helen Wiggin (αργότερα προστέθηκε και η Rachel). Σχηματίστηκαν το 1968 στο New Hampshire “καθ’ οδηγία του πατρός τους”. Ο Austin Wiggin διαβλέποντας στις κόρες του ταλέντο και δυναμική επιτυχίας! τους αγόρασε όργανα και πλήρωσε τα απαραίτητα μαθήματα μουσικής. Λίγους μήνες μετά, το 1969, ηχογράφησαν (σε μία μέρα) και κυκλοφόρησαν το πρώτο και μοναδικό τους lp, με τον τίτλο Philosophy of the World. Σε 1000 κόπιες.

Στο πρωτοδεύτερο άκουσμα της ηχογράφησης ένα χαμόγελο (που ενίοτε μετατρέπεται σε αθώο γέλιο) καρφώνεται για τα καλά στο πρόσωπο σου. Στην τριτοτέταρτη δε ακρόαση ομολογώ πως ο ήχος τους γίνεται σχεδόν εθιστικός. Η αυθεντική αδεξιότητα και η κακοφωνία των κοριτσιών καταντούν να είναι και το μεγάλο αβαντάζ του δίσκου, πριν μάλιστα οι “αρετές” αυτές (ανα)παραχθούν επιμελημένες ως στυλ. Σοβαρολογώ.

click pic to get the album

Μέσα σε όλα τα - αστεία ή μη trivia - που διάβασα για τις Shaggs, είναι και ένα που με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου. Αφορά τους μηχανικούς ήχου του στούντιο και την έκπληξή που δοκίμαζαν κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής, όταν τα κορίτσια σταματούσαν κάθε τόσο να παίζουν ισχυριζόμενα ότι κάπου «το είχαν πάει λάθος» και έπρεπε να το παίξουν από την αρχή. Απορημένοι τότε οι τεχνικοί, αναρωτιούνταν πως τα κορίτσια αναγνώριζαν αν/που/πότε/τι είχε γίνει λάθος και εφόσον όντως είχε γίνει πως το είχαν αντιληφθεί.

Η μπάντα διαλύθηκε το 1975 μετά το θάνατο του πατέρα των κοριτσιών και λίγο πριν ξαναμπούν στο στούντιο με νέο υλικό. Το Philosophy of the World που χαιρετίζεται σήμερα ως avant-garde, σημείο αναφοράς και cult classic, επανακυκλοφόρησε σε βινύλιο στις αρχές του ’80 και σε cd το 1999.

Σε μια συνέντευξη του στο Playboy (1976), ο Frank Zappa κατέταξε το Philosophy of the World τρίτο αγαπημένο του άλμπουμ όλων των εποχών. Ο χαρακτηρισμός δε που τους πρόσαψε - Better Than The Beatles -, έγινε και ο τίτλος της tribute συλλογής στις Shaggs (link) που κυκλοφόρησε το 2001.

Εντέλει, το άλμπουμ είναι απολαυστικό ακόμα κι αν το δεις σαν τη μεγαλύτερη φάρσα στην ιστορία του rock n roll. Αμέσως μετά τις Shaggs έβαλα να ακούσω το cd Somewhat Humorous των Lucky Sperms (εδώ κρύβεται ο τρομερός Daniel Johnston με τον Jad Fair των Half Japanese) και έκλεισα το μουσικό πρόγραμμα με λίγο από το Trout Mask Replica του Captain Beefheart.

Και φυσικά όλη αυτή την ώρα μελετούσα ενδελεχώς την δικτυακή σελίδα των μοναδικών SHAGGS:

http://www.theshaggsonline.com/ όπου μπορείς να καταθέσεις τις ερωτήσεις σου και να σου απαντήσει η Dorothy των Shaggs. Όπως για παράδειγμα έκανε η Pea H.

Pea H.: Hi Dot! What's your favorite color, and why?

Dot: Sky Blue has always been my favorite color. Why? Because it's beautiful.
God Bless Youu,
Dot

υγ. Το link του Philosophy of the World το εντόπισα στο δίκτυο. Δυστυχώς δεν έχω (ακόμα!!!) το δίσκο στα χέρια μου.

ήρωας σουηδικής ταινίας

1

Είχα πυρετό όλη τη νύχτα. Ξύπνησα έντρομος και κάθιδρος, το ρολόι έδειχνε 8:15, είπα θα αργήσω στο γραφείο. Το ξυπνητήρι δεν είχε χτυπήσει στις 7:11 ως όφειλε – δεν το άκουσα ή ξέχασα να το ρυθμίσω; Σκέφτηκα λίγο καλύτερα και με το παντελόνι τώρα στα χέρια, συνειδητοποίησα πως δε εργάζομαι εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο στη συγκεκριμένη θέση. Ηρέμησα. Πάλι καλά που δεν ξεκίνησα να πάω, θα θύμιζα "ήρωα" σουηδικής ταινίας μικρού μήκους. Φόρεσα ένα στεγνό μπλουζάκι και ξανάπεσα για ύπνο. Η αναστάτωση είχε μείνει γιατί ονειρεύτηκα αγχωμένος ξανά, αυτή τη φορά πως δεν είχα πάρει το πτυχίο μου !!! 

Μ’ ένα κεφάλι καζάνι και πόνους σε όλο μου το σώμα στέκομαι για λίγο μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, γράφω μια δυο αράδες και προετοιμάζομαι να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες που θα συναντήσω στο επόμενο όνειρο.

Πάω να ξανακοιμηθώ. 

2

RIP of the day: Αφιερωμένο στη γλυκύτατη (?)μούσα του Russ Meyer. Την Tura Satana, του Faster Pussycat Kill Kill! (ελληνικός τίτλος Γκαζια, Βία & Λαγνεία) και πολλών άλλων ταινιών υποκουλτούρας, που έφυγε στα 73 της πριν λίγες μέρες, αρχές Φεβρουαρίου. 

Το προβοκατόρικο και άκαρδα βίαιο Faster Pussycat είναι ένα b movie περιωπής του 1965, sexploitation (άνευ γυμνού πάραυτα), το οποίο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω σαν prequel της Ταραντίνειας φιλμογραφίας - όποιος δεν το έχει δει, ας το πράξει, πάντα όμως με παρέα –. Μια πολύ καλή αίσθηση αποκτάς για την ταινία ήδη από τους τίτλους (δες παρακάτω), με το αριστουργηματικό ομόνυμο κομμάτι των The Bostweeds, το οποίο φυσικά έχουν διασκευάσει και οι Cramps.

Ladies & Gentlemen, welcome to violence

Η T.S. σε μιά συνέντευξή της το 2008

άλλο ένα ελληνικό...παράδοξο

"Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσα να είχα ζήσει τη ζωή μου ανάμεσα σε γελοίους ανθρώπους. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει απαρατήρητος, άγνωστος, αποτυχημένος. Αυτό είναι η σταδιοδρομία μας και ο θρίαμβός μας. Ποτέ, σε όλη μας τη ζωή, δεν θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να κάνουμε τόσα πολλά για την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη δικαιοσύνη, την κατανόηση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως κάνουμε τώρα, κατά λάθος…"

Τάδε εφη Nicola Sacco ο καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Bartolomeo Vanzetti έπειτα από μια αμφιλεγόμενη δίκη και κάμποσες προσφυγές αναίρεσης που κράτησαν 7 χρόνια. Αμφότεροι κατηγορούμενοι για ληστεία - μετά φόνου 2 υπάλληλων – σε ένα εργοστάσιο κατασκευής παπουτσιών στη Μασαχουσέτη.
Η αλήθεια κατά πως φαίνεται διαφορετική.
Το ότι οι Sacco & Vanzetti υπήρξαν (α) Ιταλοί, (β)μετανάστες και (γ)…αναρχικοί σε μια Αμερική που κυριαρχεί ο φόβος της κόκκινης απειλής εν μέσω οικονομικής κρίσης και απεργιών, τους μετατρέπει αυτόματα σε εχθρούς του έθνους. Κι αυτό συνηγορεί , έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι λόγοι της εκτέλεσής τους ήταν αποκλειστικά πολιτικοί και κοινωνικοί.

Οι Sacco και Vanzetti εκτελεστήκαν την 23η Αύγουστου 1927 και έκτοτε, εκουσίως έγιναν σύμβολα, η ιστορία τους ταινία και η φωτογραφία τους στάμπα σε t-shirt.

Η ταινία του 1971 από τον Giuliano Montaldo βρήκε τις ΗΠΑ στην ύστερη εποχή της απενοχοποιησης και συνοδεύεται από το ομώνυμο αριστουργηματικό soundtrack του Ennio Morricone. Το “Here’s To You”, ο παιάνας που κλείνει τόσο το φιλμ όσο και το δίσκο, ερμηνευμένο από την Joan Baez, είναι μια απίστευτη τομή της αμερικανικής folk και του ευρωπαϊκού πολιτικού τραγουδιού.

Αφορμή γι αυτό το ποστ στάθηκε ένα ακόμα δισκάκι 45αρι που έπεσε στα χέρια μου. Η αφελής διασκευή του "Mamy Blue" από τους Olympians κρύβει στη δεύτερη του πλευρά το "Ευχές Για Σας" που δεν είναι άλλο από το “Here’s To You” σε μια άμεση μεταφορά του στην ελληνική γλώσσα. Οι Olympians (από τις τάξεις των οποίων είχε περάσει και ο Νίκος Παπάζογλου, τον καιρό που ο Πασχ. Αρβανιτίδης υπηρετούσε τη θητεία του) πέρα από τα γνωστά mellow anthems που τους έχουμε συνηθίσει είχαν δώσε άψογα beat & garage δείγματα. Μικρούς δυναμίτες – συνήθως συνθέσεις του Λευτέρη Κογκαλίδη (τον θυμάστε από την ΕΡΤ ?) που επάξια θα μπορούσαν να διεκδικούν το χώρο τους ανάμεσα στα καλύτερα των συλλογών, τύπου pebbles και nuggets.

Το παράδοξο λοιπόν, έγκειται μόνο στην όποια εμπλοκή του συγκροτήματος του Πασχάλη με τον πολιτικό στίχο. Και μάλιστα σε μια επανεκτελεση με άμεσα αντανακλαστικά (κυκλοφόρησε την ιδία χρόνια με το πρωτότυπο) εν μέσω της διαβόητης επταετίας των συνταγματαρχών.
Εκεί που ο Θεοδωράκης τα έβρισκε σκούρα με τη λογοκρισία της χούντας, ο Πασχάλης (!!!) - με στίχους μεταφρασμένους από το R. Williams (!!!!) - κυκλοφορούσε έναν ύμνο στούς αναρχικούς Sacco και Vanzetti.
Λένε ότι "τα ύστερα τιμούν τα πρώτα". Αν ισχύει (που μάλλον ισχύει) αυτή η ρήση, τότε η γνωστή …πορεία του καλλιτέχνη διαγράφει από μόνη της με ένα πελώριο Χ την όποια αξία αυτού του 45αριου, καλλιτεχνική ή συναισθηματική. Θα ήθελα να μπορούσα να λειτουργήσω και εγώ έτσι, μα δε μπορώ.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της υπόθεσης των S & V βρίσκεται εδώ
ενώ το "Ευχές για σας" υπάρχει σε αυτη τη συλλογή των Olympians.

hypnotique

Τον τελευταίο καιρό, η αγορά μεταχειρισμένων δίσκων στο μοναστηράκι διατηρεί τον τίτλο παζάρι μόνο κατ ευφημισμό. Είναι που πρέπει να αγοράσεις τουλάχιστον 10 δίσκους για να αποκτήσεις στα …αυτιά των πωλητών το δικαίωμα να …ζητήσεις έκπτωση.
Σημεία των καιρών κι αυτά, καθώς αντιλαμβανόμενοι την κρίση και την συνεπαγόμενη πτώση των πωλήσεων, προσπαθούν να διατηρήσουν το status των κερδών τους ανεπηρέαστο. Ακόμα κι αν το επιτυγχάνουν πρόσκαιρα, πουλώντας μεν λιγότερα κομμάτια, πετώντας δε αρκετές φορές τα υπόλοιπα στα σκουπίδια.
Αν και αποστρέφομαι τελευταία, τέτοιες συμπεριφορές, δεν το κατάφερα σήμερα. Ένα εκπληκτικής αισθητικής εξώφυλλο, και η αγωνία να ακούσω έναν ολοκληρωμένο δίσκο του πιανίστα και συνθέτη που κάποτε με μύησε στη lounge με την εκτέλεση του στη Misirlou με ανάγκασαν - όχι με πολλά ευρώ τελικά - να αποκτήσω το Hypnotique.
Πρόκειται για δίσκο του Martin Denny σε μια κόπια από βαρύ βινύλιο, αμερικάνικο του 1959 που σου φέρνει στο μυαλό τα b-movies του 50, το “Faster Pussycat, Kill, Kill” και ακούγοντας το είσαι σίγουρος πως τούτη η μινιμαλιστική exotica υπήρξε το απολυτό soundtrack των ρομαντικών στιγμών του Lux Interior και της Poison Ivy.

Νομίζω πως αξίζει να έχεις το δίσκο, σε όποιο format ...ακόμα και σε mp3, οπότε:

Μπιγκ Ιν Τζαπαν

Τι κοινό έχουν οι Teardrop Explodes, οι Lightning Seeds, η Jayne Casey και οι Lori & the Chameleons με τους KLF, τους Frankie Goes to Hollywood, τις Slits, την Siouxsie με τους Banshees, τους Creatures, τους Pink Military, τους Deaf School και την Zoo Records ;

Θεωρητικά οι πρώτοι σύνδεσμοι μεταξύ κάποιων από τα παραπάνω ονόματα είναι σχετικά εύκολοι τουλάχιστον μέσω κάποιων συνειρμών αν όχι εξειδικευμένων μουσικών γνώσεων. H απάντηση όμως είναι απλούστερη και ταυτόχρονα απολαυστική (για μένα μόνο?).
Ιδρυτικά μέλη των παραπάνω συγκροτημάτων υπήρξαν κάποτε μαζί σε μια punk μπάντα με το όνομα "Big In Japan". Ενός supergroup από το Liverpool της εποχής (1977) με την ειδοποιό διαφορά ότι τα μέλη του έγιναν διάσημα μόνο αφότου σκόρπισαν έπειτα από τη διάλυση της μπάντας 1 χρόνο αργότερα (1978) με μόλις ένα single και ένα ep στο ενεργητικό τους.


Ήθελα καιρό να κάνω αυτό το post αλλά μου δίνεται η ευκαιρία τώρα εν όψει της εμφάνισης του γυναικείου riot punk συγκροτήματος των Slits, στο Rodeo την 25/5.

Εντωμεταξύ η φράση "Big In Japan" αναφέρεται περιφρονητικά - ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη αξία του έργου τους - σε συγκροτήματα που παρ’όλο που δεν είναι (ούτε καν θεωρούνται) επιτυχημένα σε Αγγλία η Αμερική, έχουν δεκάδες χιλιάδες fan και μεγάλες πωλήσεις στην Ιαπωνία.

Ο ορισμός θα μπορούσε να μετατραπεί σήμερα σε "Big in Greece", καθώς πολλά είναι τα σχήματα που λατρεύονται στη χώρα μας χωρίς να απολαμβάνουν της ανάλογης αναγνώρισης στις πατρίδες τους. Οι Archive για παράδειγμα δεν έχουν εταιρεία και κυκλοφορούν τους δίσκους τους μόνο εκτός Βρετανίας – σε Ευρωπαϊκό επίπεδο ...με βάση την Ελλάδα, ενώ οι Puressence δε μαζεύουν πάρα 1-2 ντουζίνες άτομα στα μπαρ που εμφανίζονται στην Αγγλία, πολύ μακριά από τις ελληνικές sold-out εμφανίσεις τους.
Θα συμπεριλάμβανα στην ιδία κατηγορία τους, τους Scorpions (εννοειται κι ολας) αλλα και τους: Tindersticks , Pink Martini, Asian Dub Foundation, Stranglers, Tiger Lillies, Therapy?, Tuxedomoon λογω της δυσανάλογης εκτίμησης που χαίρουν στη χώρα μας σε σύγκριση με το εξωτερικό.
Αυτά.

about Malcolm

1 “Malcolm will return shortly...”
είναι το μήνυμα στην επίσημή του σελίδα. Λες?
Δεν το γράφω ενημερωτικά για το θάνατο του Μ.McLaren μιας και θα το έχουν κάνει ήδη όλοι ...σχετικοί και άσχετοι.
2 Και μετά ακούστηκε μια φωνή: "...τι έκανε ρε μαλάκα...". Ο Robbie Maddison πάνω από τη διώρυγα της Κορίνθου!
3 Η επιστολή του εξαφανισμένου ανήλικου μάρτυρα στη δικη του Κορκονέα...
Μικρές ιστορίες πολυτέλειας που μπορεί και να σου κρύβουν την καθημερινότητα σου.

το αετοφάγο δέντρο

  Περπατώντας σε ένα από τα ελάχιστα πάρκα της Αθήνας έπεσε η ματιά μου σ'αυτό το δέντρο, και ένα ρίγος με διαπέρασε την ίδια στιγμή.

"Κοίτα να δεις που ήρθε και στη χώρα μας αυτή η ποικιλία", σκέφτηκα...

Όποιος μικρός διάβαζε, "ο Σνούπυ & η παρέα του" δε μπορεί παρά να θυμάται το Αετοφάγο Δέντρο. Το αιμοβόρο δέντρο που κάθε χρόνο έπιανε στα κλαδιά του και ξέσκιζε τους χαρταετούς του Τσάρλυ Μπράουν. Στην αρχή με παραξένευε μα αργότερα κατάλαβα το σκοτεινό μυαλό του μικρού Τσάρλυ, όταν έπειτα από οδυνηρές σκέψεις πρόσφερε αυτοβούλως - στο τελευταίο καρέ - τον καινούριο του αετό, μεζέ στο αετοφάγο δέντρο που τον "κοίταζε" παραπονεμένα και από έτους νηστικό.

 Yγ. το post συνταχθηκε ακουγοντας το "i can't escape myself".
Ο Τσαρλυ Μπραουν είναι ο πρώτος αντιήρωας της pop κουλτούρας
Αν θες να μαθεις περισσοτερα για το αετοφάγο δέντρο πατα εδώ

you are my destiny

as covered by Vassilikos

μια ...μικρού μήκους για τη Δράμα

"Μα έδωσες 20 ευρώ?" ρώτησα τον Τ. φανερά έκπληκτος.

"Θα το έπαιρνα ο κόσμος να χαλούσε", μου απάντησε, "κι εσύ καμιά φορά δεν κάνεις καμιά μαλακία έτσι …επειδή σου ήρθε? ...άλλωστε τι είναι? ...μια ώρα μάθημα – είναι καθηγητής σε ιδιαίτερα ο φίλος μου– αφιερωμένη στην Τζούλια".

"Μόνος σου το δες?"

" Όχι με την Α"είπε

Η Α είναι η κοπέλα του. Τελικά οι περισσότεροι των φίλων που δημοσκόπησα την είδαν (7 στους 10) και μάλιστα με με τα ταίρια τους.

"Σ’εφτιαξε ?" η τελική μου ερώτηση.

"Κοίτα να δεις, είναι επαγγελματική δουλειά, τη Τζούλια τη γουστάρω τρελά, θυμάσαι από πότε – είναι απίθανος κώλος - αλλά προσωπικά όχι, θα λεγα ότι δε με καύλωσε".

Με αφορμή τον παραπάνω διάλογο κατεβάσαμε την 26-λεπτη εργάρα και την παρακολουθήσαμε, με το Ν και τον Τ.

Οκ, είχε ενδιαφέρον, για άλλους περισσότερο για άλλους λιγότερο, αισθητικά φθηνότερη απ' ότι περίμενα, από πλευράς ηθικής κανένα πρόβλημα αλλά ναι, κάτι με ενόχλησε στην όλη φάση. Μου πηρέ ώρα μετά την …προβολή να καταλάβω τι μου έφταιγε.

Δεν αμφισβητώ την ομορφιά της πρωταγωνίστριας, ούτε την τεχνική η το ειδικό της βάθος. Αμφισβητώ την συμμετοχή της την ίδια. Μου φάνηκε σαν να ήταν ωσεί παρούσα μπροστά στην κάμερα, κρέας χωρίς ψυχή, σα να μην καταλάβαινε το μέγεθος της στιγμής. Και όπως και να το κάνεις η έκθεση σε ένα τέτοιο γύρισμα, ιδιαίτερα αν είναι το πρώτο, είναι μια κάποια περίσταση . Και η Τζούλια ήταν κατώτερη αυτής μιας και …δεν ήταν καν εκεί.

Κάθε διαφορετική κρίση και προσέγγιση δεκτή

ΥΓ. "Σήμερα το βράδυ θα γεννηθούν πολλά παιδιά" είπε ο Τ. μετά την ταινία.