ένα απόγευμα με τον Sedaris τον D'

"Όταν μετακομίσαμε στη Βόρεια Καρολίνα, η οικογένειά μου νοίκιασε ένα σπίτι τρία τετράγωνα από το σχολείο όπου θα πήγαινα στην τρίτη τάξη. Η μητέρα μου έγινε φίλη με μία από τις γειτόνισσες, και μια φίλη φαινόταν να αρκεί. Μέσα σε ένα χρόνο θα μετακομίζαμε ξανά και, όπως μου εξήγησε, δεν είχε νόημα να δένεται κανείς με ανθρώπους που θα έπρεπε να αποχαιρετήσει μετά από λίγο. Το επόμενο σπίτι μας απέιχε λιγότερο από δύο χιλιόμετρα, και το σύντομο ταξίδι δεν θα άξιζε δάκρυα, ούτε καν αποχαιρετισμούς. Ήταν περισσότερο μια «τα λέμε» κατάσταση, παρ’ όλα αυτά όμως υιοθέτησα τη στάση της μητέρας μου, αφού μου επέτρεπε να προσποιούμαι πως το να μην έχω φίλους ήταν μια συνειδητή επιλογή. Θα μπορούσα να κάνω φίλους αν το ήθελα. Απλώς δεν ήταν η κατάλληλη χρονική στιγμή".

Έτσι ξεκινάει το «Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια», το πρώτο βιβλίο του αμερικανού – με ελληνικές ρίζες - David Sedaris που διάβασα (το πέμπτο της βιβλιογραφίας του) λίγο μετά τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Και ήταν αυτές οι γραμμές που με κόλλησαν με την αυτοσαρκαστική του ματιά, το χιούμορ και την κυνική του αμεσότητα στο ξεκατίνιασμα τόσο του εαυτού του όσο και των ανθρώπων που αγαπάει (δεν ασχολείται ποτέ με όσους μισεί).

Το άλλοτε λευκό της αμέσως προηγούμενης σελίδας σπάει πλέον η υπογραφή του Sedaris και μια προσωπική αφιέρωση.  Η δεύτερη (και φυσιολογικά τελευταία καθότι δεν “πωρώνομαι” στην ηλικία μου με άλλον pop συγγραφέα – χμμ, βγάλε τον Nick Hornby – και αυτόγραφα)  υπογραφή που συλλέγω μετά από εκείνη του Jonathan Coe.

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Τρίτη απόγευμα, γκρινιάρικα καθυστερημένη άφιξη  που μας …κοστίζει την αμεσότητα της μικρής αίθουσας που θα γινόταν η δίωρη ομιλία του συγγραφέα.  Για τη συνέχεια και όσο σου επιτρέπει η διάθεσή σου, ανακαλείς αποσπάσματα από όλα εκείνα τα βιβλία του που έχεις διαβάσει και που σε κάνουν ακόμα να κλαις από τα γέλια (νευρικό με πιάνει κάθε φορά) την ώρα που σε τσιγκλάει η λεπτή φωνή του κοσμογυρισμένου Sedaris, οι κοφτερής παρατηρητικότητας έθνικ διηγήσεις του και ο ανεκδοτολογικός τρόπος που βίωνε τότε τη ζωή του με τους προγόνους του (η περιγραφή της ελληνίδας γιαγιάς όλα τα λεφτά)  ή τα αδέλφια του και τώρα με τον Χιου, τον σύντροφό του.  

-         -  Χμμ, επανέλαβε το όνομα του Ν, όπως του υπέγραφε το "Ντελίριουμ". Περίεργο όνομα, θα ταίριαζε σε βαμπίρ, συμπλήρωσε.

##

Κι επειδή η εβδομάδα αυτή τείνει να καταγραφεί ως ...υπερκαλλιτεχνική (και το ιστολόγιο κάτι σαν την «εβδομάδα του Ιάκχου» με τον Ζάχο), οφείλω να αναφέρω πως ανάμεσα στη συναυλία των Savage Republic και την ομιλία του David Sedaris, εχθές  πήγα και θέατρο.

Διασχίσαμε την πόλη, και φτάσαμε στα απώτερά της, πίσω από τα βιομηχανικά ερειπωμένα, no man’s land σημεία της (τα οποία εγώ επισκέπτομαι και τις Κυριακές για τα παζάρια τους), στο Βυρσοδεψείο. 

Να τιμήσουμε το καινούριο πόνημα, την πρεμιέρα των φίλων μας, του Τ. και της Α. που υπογράφουν κουστούμια και σκηνικά στον μεταπυρηνικό Ριχάρδο τον Β’, του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου). 

Και να φύγουμε ικανοποιημένοι.

η νύχτα μόλις πριν από τα δάση

"… έτρεξα, έτρεξα, έτρεξα για να μη βρεθώ στρίβοντας τούτη τη φορά τη γωνία, μπροστά σ’ένα δρόμο άδειο από σένα, να μη βρω και τούτη τη φορά μόνο βροχή, βροχή, βροχή, για να ξαναβρώ τούτη τη φορά εσένα στη στροφή της γωνίας, και να τολμήσω να φωνάξω : φίλε! και να τολμήσω να σε πιάσω από το μπράτσο: φίλε! και να τολμήσω να σε πλησιάσω: δωσ’ μου φωτιά φίλε, δεν κοστίζει τίποτε φίλε, κωλοβροχή, κωλοαέρας, κωλοδιασταύρωση, δεν είναι καλό ούτε για σένα, ούτε για μένα, να κυκλοφορούμε εδώ απόψε, δεν έχω όμως τσιγάρο, δεν ήταν τόσο για να καπνίσω που σου ‘λεγα: φωτιά φίλε, όσο για να σου πω φίλε: κωλοσυνοικία, κωλοσυνήθεια να τριγυρνάς κατά δω (τρόπος κι αυτός να κολλάς στους ανθρώπους!), γυρνάς τότε κι εσύ, με τα ρούχα βρεγμένα κινδυνεύοντας ν’ αρπάξεις κάθε λογής αρρώστια, κι ούτε που σου ζητάω τσιγάρο πια φίλε, δεν καπνίζω άλλωστε, τίποτε δεν θα σου κοστίσει που σε σταμάτησαν, ούτε φωτιά, ούτε τσιγάρο φίλε, ούτε λεφτά (για να φύγεις ύστερα! δεν κάνω ούτε για εκατό φράγκα απόψε), και εξάλλου έχω να σε κεράσω εγώ έναν καφέ, στον κερνάω φίλε, προκειμένου να επιστρέψω σ’ εκείνα τα περίεργα φώτα, και για να μη σου κοστίσει τίποτε γι αυτό ακριβώς σου κόλλησα – μπορεί να έχω έναν δικό μου τρόπο να πλησιάζω τους ανθρώπους, τελικά όμως δεν τους κοστίζει τίποτε (δεν μιλάω για δωμάτιο φίλε, δωμάτιο για μια νύχτα, διότι και οι πιο εντάξει τύποι κατεβάζουν τα μούτρα, ναι, για να φύγεις ύστερα! δεν θα μιλήσουμε για δωμάτιο φίλε), έχω όμως μια ιδέα να σου πω – έλα, μην καθόμαστε εδώ, σίγουρα θ’ αρρωστήσουμε – απένταρος, άνεργος δεν βοηθάει και πολύ τα πράγματα (δεν είναι αυτό που ζητάω, δεν είναι αυτό πραγματικά), είναι που κατ’ αρχάς έχω αυτήν την ιδέα, που πρέπει να σ’ την πω, σ’ εσένα κι εμένα που τριγυρνάμε σ’ αυτή την παράξενη πόλη, δίχως φράγκο στην τσέπη (έναν καφέ πάντως στον κερνάω σύντροφε, έχω να σ’ τον κεράσω, δεν τα στρίβω τώρα), διότι εκ πρώτης όψεως δεν είναι τα λεφτά ούτε για σένα, ούτε για μένα που μας καρφώνουν χάμω! έχω λοιπόν αυτή την ιδέα φίλε, για όσους σαν κι εσένα κι εμένα δεν έχουν λεφτά, ούτε δουλειά, και ούτε που ψάχνω πια στ’ αλήθεια – στη δουλειά εμείς οι άλλοι, έξω, δίχως μία στην τσέπη δεν βαραίνουμε πολύ, στο παραμικρό φύσημα του ανέμου θ’ απογειωνόμασταν, δε θα μπορούσαν να μας κρατήσουν πάνω στις σκαλωσιές παρά δεμένους: ένα γερό φύσημα του ανέμου και θ’ απογειωνόμασταν, ανάλαφροι – όσο για το μεροκάματο, εγώ σ’εργοστάσιο ποτέ! δύσκολο να στο εξηγήσω, …"

B.-M. Koltes

"Η Νύχτα μόλις πριν από τα Δάση"

Μετάφραση: Μάγια Λυμπεροπούλου

Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Το χω ξαναπεί, με την ποίηση και με το θέατρο δεν το χω πολύ, αλλά να!, ετούτο το βιβλίο, ετούτος ο θεατρικός μονόλογος του Bernard Marie Koltes, είναι από τα λίγα που καταλαβαίνω καλά (κι ας μην έχει ούτε μια τελεία) και κάνει ακόμα τα μάτια μου να λάμπουν στο σκοτάδι όπως την πρώτη φορά που το είδα στην Πάτρα – πάνε δεκαετίες από τότε – σ’ ένα μικρό θεατράκι (Αποθήκη νομίζω το έλεγαν, σε μια κάθετη της Κολοκοτρώνη αν θυμάμαι καλά)  με τον Πέρη Μιχαηλίδη, έχω κρατήσει και το πρόγραμμα, αν το βρω θα το αναρτήσω.

Το βιβλίο - το είχα αγοράσει λίγο καιρό μετά την παράσταση, όπως και τα υπόλοιπα του Koltes («Στη Μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι» και «Ρομπέρτο Τσούκκο») - , το κατέβασα πριν κάτι μήνες ξανά από το ράφι του, δάνειο σύστασης και προτροπής σε κάτι φίλους: διάβάστε το αλλά προσοχή ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΧΑΘΕΙ!

Τώρα πες με γεροπαράξενο ή όπως αλλιώς θες αλλά τον έκανα το χαμό – ούτε για βινύλιο δεν θα ‘κανα έτσι – από την ώρα που εξαφανίστηκαν τα ίχνη του και μέχρι, αγχωμένοι αμφότεροι, ο Τ. και η Α. να το ξαναεντοπίσουν με περισσή δυσκολία πάνω στο γραφείο τους. Το βιβλίο επεστράφη αδιάβαστο και λίγο πριν ξαναβρεί τη θέση του στη βιβλιοθήκη μου, το ανοίγω σε μια τυχαία σελίδα αντιγράφω και αναρτώ. 

Το έργο του Κολτες εστιάζει όχι μόνο σε όσους είναι απόκληροι, άστεγοι και μοναχικοί αλλά και σε όσους αισθάνονται έτσι, θα το συνόψιζα δε στη φράση "ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΝΟΙ" που αναφέρεται στο εν λόγω ανάγνωσμα. Ιδού μερικά βιoγραφικά στοιχεία για το συγγραφέα από τη Βικιπαιδεία:

Ο Bernard Marie Koltes, γεννημένος σε μια μεσο-αστική οικογένεια στο Μετζ το 1948, ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του θεάτρου στα 20 χρόνια του, συγκλονισμένος από την ερμηνεία της ηθοποιού Μαρίας Καζαρέ στη Μήδεια. Από τη στιγμή εκείνη ξεκινά να ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, εκδίδοντας τον μακρύ μονόλογο "Η νύχτα πριν από τα δάση", που ανέβηκε στο φεστιβάλ Αβινιόν το 1977. Το θέατρο του Κολτές είναι μία συνεχόμενη αναζήτηση με θέμα την επικοινωνία των ανθρώπων και βρίσκεται σε αντίθεση με τη γενιά της οποίας δημιούργημα είναι το θέατρο του παραλόγου.

Τα έργα του Κολτές είναι από τα πλέον γνωστά και ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς θεατρικούς συγγραφείς του κόσμου, έχοντας δει όλα τα δημιουργήματά του να ανεβαίνουν επί σκηνής. Τα ταξίδια του στην Αφρική, και η μάχη της Αφρικανικής κουλτούρας με αυτήν της Ευρώπης, τον εμπνέουν και γράφει το έργο "Μάχη νέγρου με σκύλους", ενώ μετά από ένα ταξίδι στην Αμερική γράφει τη "Δυτική αποβάθρα", που καταπιάνεται με την ιστορία δύο αδερφιών σε μια ξένη κουλτούρα. Ο ψυχοπαθής δολοφόνος Ρομπέρτο Σούκο είναι η έμπνευση για το τελευταίο του έργο "Ρομπέρτο Ζούκο". Πέθανε το 1989 στο Παρίσι από AIDS.

υγ. Όποιος/α είναι γαλλομαθής μπορεί να το διαβάσει εδώ: la nuit juste avant les forêts

μια γιορτή στου Νουριάν

Εχθές πήγα κι είδα το  «Μια γιορτή στου Νουριάν» του Φόλκερ Λούντβιγκ (Θέατρο Πορεία, σκηνοθεσία Βασίλης Κουκαλάνι) και πέρασα αξέχαστα όπως θα ‘γραφα και στις παιδικές μου εκθέσεις. 

Μιας κι όμως όπως έχω ξαναπεί είμαι άσχετος με το θέατρο, δεν ξέρω αν θα έπειθα έστω κι έναν να παρακολουθήσει το έργο αν προσπαθούσα να αναλύσω  τη σκηνοθεσία, το σενάριο, την ηθοποιία, τα σκηνικά κλπ (που βάζω σε όλα 5 στα 5 αστεράκια , *****), θα εστιάσω στο μοναδικό μου επιχείρημα:

Έκλαιγα από το γέλιο για μιάμιση ώρα, (εκτός από 78 δευτερόλεπτα που βούρκωσα από συγκίνηση). Είχα να γελάσω τόσο πολύ και κυρίως τόσο αβίαστα, δεν ξέρω κι εγώ πόσους μήνες. Χειροκροτούσα για κάτι λιγότερο από δέκα λεπτά, εννοείται όχι μόνος μου. Βγήκα από την αίθουσα άλλος άνθρωπος, καθαρός και τώρα που το σκέφτομαι ξανά ίσως τελικά μ’ αρέσει το θέατρο.

Θα γελάσεις – το υπογράφω – γι αυτό πάρε το φίλο/η σου και κυρίως – αν έχεις – παιδιά, ανήψια, βαφτιστήρια και δείτε όλοι παρέα μιαν ιστορία που εκτυλίσσεται σε ένα camping, όταν οι Έλληνες και οι Ιρανοί παραθεριστές, στα  γειτονικά αντίσκηνα έχουν ανάμεσά τους μόνο μια ανήλικη Πακιστανή καθαρίστρια.

 

 υγ. Μετά το τέλος της παράστασης στο μικρό μπαρ του πρώτου ορόφου, καλεσμένοι και συνοδοί των φίλων μας Αριστοτέλη Κ. και Αλεξάνδρας Σ. που υπέγραφαν τα σκηνικά και τα κουστούμια  ο μικρός Ζάχος - δηλαδή εγώ -, έγινε λίγο ρόμπα τραγουδώντας το I Miss You των Big Alice - στη θέα του παρευρισκόμενου Μπίγαλη - υπό το έντονο βλέμμα γυναικός που αργότερα αποδείχτηκε ότι ανήκε στη συνοδό του τραγουδιστή.

Συντελεστές:
Μετάφραση_Διασκευή: Βασίλης Κουκαλάνι
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης, Βασίλης Κουκαλάνι
Σκηνικά_Κουστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος
Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Τραγούδι τέλους : Active Member


Διανομή:
Κύριος Νουριάν: Βασίλης Κουκαλάνι           
Πιρούζ: Πέτρος Σπυρόπουλος          
Μπάμπης Παπαδάκης: Γιώργος Δάμπασης
Γιάννης: Μιχάλης Τιτόπουλος
Δώρα: Ηρώ Μπέζου
Αϊσέ: Πολυξένη Ακλίδη    

το χώμα (του συνεργείου)

Μεταφέρω το δελτίο τύπου που μου έστειλαν τα παιδιά του Συνεργείου:

"Το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ μεταφέρεται για λίγο στην πλατεία Αυδή (Γιατράκου 2) του Μεταξουργείου και παρουσιάζει από τις 31 Μαΐου και για έναν μήνα ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης ισπανικής δραματουργίας «Το Χώμα» του J. R. Fernández. 

 Η σκηνοθέτης Γιολάντα Μαρκοπούλου, με "συνεργούς" της την Αλεξάνδρα Σιάφκου και τον Αριστοτέλη Καρανάνο (σκηνικά - κοστούμια), καθώς και μια άκρως ενδιαφέρουσα ομάδα ηθοποιών (Όλγα Τουρνάκη, Γιώργο Μπινιάρη,  Μαρία Αιγινίτου, Theo Alexander, Τάνια Παλαιολόγου, Barkat Hosseini και τον μικρό Ηλία Καράμπελα) διηγούνται μια ιστορία με στοιχεία θρίλερ, πρωτότυπη φόρμα, αστυνομική πλοκή και αμείλικτα ερωτηματικά.

 Η μουσική του Λάμπρου Πηγούνη, η κίνηση της Ζωής Χατζηαντωνίου και οι φωτισμοί της Ηλέκτρας Περσελή ζωντανεύουν ένα εγκατελελειμμένο σπίτι του Μεταξουργείου και το κάνουν να μοιάζει πότε με ανδαλουσιανή αυλή, πότε με αρένα για ταυρομαχίες, πότε με σπίτι με πολλά κρυμμένα μυστικά".

Τα παιδιά του Συνεργείου τα γνωρίζω προσωπικά. Κάποιοι είναι μάλιστα απ' αυτό που λέμε Φίλοι. Το έργο θα το δω την Παρασκευή, οπότε γνώμη δεν έχω ακόμη να παραθέσω. Παρ' όλα αυτά τους εμπιστεύομαι μιας και έχω δει τις περισσότερες από τις παλιότερες δουλειές τους.

Δυο τρεις φωτογραφίες που τράβηξα σε κάποια πρόβα τους. 

the partisan

Oh, the wind, the wind is blowing
Through the graves the wind is blowing
Freedom soon will come
Then we'll come from the shadows.

υγ. το soundtrack που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι από το άλμπουμ Axes (2005) των – τουλάχιστον συναυλιακά – επαναδραστηριοποιημένων (!!!) Electrelane. Χρησιμοποιήθηκε δε με τις ευλογίες του συγκροτήματος αλλά όχι – όπως ήταν φυσικό - της εταιρίας τους, παρ’ όλο που η Emma Gaze (drums) από το Los Angeles - έχοντας εγκαταλείψει το Brighton - έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για να με φέρει σε επαφή με αυτήν.

Το οπτικό υλικό  είναι τραβηγμένο κατά τη διάρκεια της παράστασης: "Νεκροί Ταξιδιώτες" της θεατρικής ομάδας Συνεργείο το 2009. Εμφανίζονται - εννοείται με τη συγκατάθεσή τους - οι ηθοποιοί   Χάρης Χαραλάμπους και Μαρία Αιγινήτου

http://www.electrelane.com/

πριν και μετά από το ΜΕΤΑ

Είσαι στην Κωνσταντινουπόλεως. Με μια μόνο στροφή δεξιά, εγκαταλείπεις απότομα το ήδη ξεχαρβαλωμένο αστικό τοπίο και βρίσκεσαι σε έναν τόπο αλλόκοτο, εγκαταλειμμένο μα όχι ακατοίκητο.

Ερειπωμένα κτίρια, σπασμένα τζάμια, άδειες αποθήκες, μπετόν που αποσυντίθεται. Κάθε τόσο διασταυρώνεσαι με αδέσποτα σκυλιά και βλέπεις ανθρώπους που δε τους συναντάς στο κέντρο της πόλης. Ενστικτωδώς ανεβάζεις τα παράθυρα του αυτοκινήτου και μόλις προλαβαίνεις να ακούσεις κάποιους που σου φωνάζουν σαλαμ αλεκουμ. Τη στιγμή που αρχίζεις να αναρωτιέσαι πως στο καλό βρέθηκες εκεί, έχεις ήδη φτάσει. 

Που; 

- Στον Ελαιώνα, επί της οδού Ορφέως 174, χαρακτηρίζονται διατηρητέα τα κελύφη των κτηρίων του βιομηχανικού συγκροτήματος του πρώην βυρσοδεψείου "ΝΙΚΑ Α.Ε.", ενώ ο αύλειος χώρος που το περιβάλλει, μετά την αφαίρεση της οφειλόμενης εισφοράς σε γη (δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί το σχέδιο πόλης), χαρακτηρίζεται ζώνη προστασίας προκειμένου να λειτουργήσει ως αυτοτελής χώρος για την ανάδειξη του βιομηχανικού συγκροτήματος. (αντιγραφή από το ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ Eλεύθερων Xώρων Αθήνας-Αττικής)

META

Στο πλινθόκτιστο αυτό κτίριο-φάντασμα εικονογραφούνται (ενίοτε αγιογραφούνται) σκηνές από το  τέλος του γνωστού κόσμου και της ζωής μετά με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι “εκτεθειμένος” αυτόπτης σε  μεταπυρηνικά καμπαρέ, μουσεία ανθρώπινου δέρματος, χορούς των υπονόμων και ύστατων μυστικών δείπνων μεταξύ άλλων. Κάποιες από τις σκηνές – αναπάντεχα πολύ δυνατές τόσο στη σύλληψη όσο και στην εκτέλεση -, σε συνδυασμό με το άγχος για τις σημερινές ιατρικές εξετάσεις, στοίχειωσαν τον ύπνο μου χθες το βράδυ. 

Παρ’ ότι εφοδιασμένος με φωτογραφική, κάμερα και μια ευλογία χρήσης αυτών, δεν τόλμησα να αποτυπώσω ούτε δευτερόλεπτο της παράστασης, μην τυχόν και διακόψω την ολόδική μου προσήλωση.  Μένω σε αυτή τη διαπίστωση μιας και δε βρίσκω καλύτερο επιχείρημα να σε πείσω να τη δεις, άλλωστε δεν είμαι αρμόδιος (στα θεατρικά) και πολύ φοβάμαι πως όποτε το επιχειρώ καταθέτω κοινότυπες μεγαλοστομίες. Και η παράσταση αυτή αξίζει καλύτερης μεταχείρισης. 

Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου

Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης

Χορογραφία: Pauline Huguet

Εικαστική επιμέλεια: Μ. Ζυγούρη, Τ. Καρανάνος, Α. Σιάφκου

Παίζουν: Γ. Βουλγαράκης, Β. Παπαχρήστου, A. Frieling, P. Huguet  κ.α.

Η παράσταση θα διαρκέσει από τις 4 έως τις 11 Ιουλίου και αν δεν κάνω λάθος θα ξανανέβει το Σεπτέμβτιο. Το εισιτήριο κοστίζει 12 ευρώ και πιο μετά από το ΜΕΤΑ ακολουθούν  (χωρίς οικονομική επιβάρυνση) μικρές συναυλίες σε μια εσωτερική βεράντα του κτιρίου. Κάθε μέρα διαφορετικός καλλιτέχνης.

Πρόγραμμα συναυλιών:

4/7 Θάνος Ανεστόπουλος (Διάφανα κρίνα), 5/7 Egg Hell, 6/7 T. Moussas, Λ. Πηγούνης, Γ. Συλλαίου, 7/7 Electic Scuba, 8/7 G. Nikas, 9/7 LOLEK,  9/7 Άγγελος Κυρίου, 10/7 Matteus.

Μοναδικό πλην η τιμή της μπύρας και του ποτού (ευθύνη του 6 d.o.g.s.) στο μικρό συναυλιακό χώρο που ήταν 5 και 7 ευρώ αντίστοιχα.

καίγοντας μυρμήγκια

Το Μάκη, aka Beat Per Zooma, μου τον σύστησε ένας κοινός φίλος το βράδυ της 15^ης Ιουνίου στην πλατεία Συντάγματος. Λίγες ώρες μετά την τεράστια, επεισοδιακή διαδήλωση και με την μυρωδιά των δακρυγόνων διάχυτη ακόμα στον αέρα, σταθήκαμε ανάμεσα στις χιλιάδες του κόσμου και αλλάξαμε για λίγο θέμα συζήτησης.

Μου μίλησε για τις μουσικές του, του ‘πα κι εγώ για τα βιντεάκια μου, κι έτσι χωρίς πολλά πολλά το συνεννοηθήκαμε και προέκυψε η παραπάνω συνεργασία. 

Το οπτικό υλικό το τράβηξα στην παράσταση «Έξοδος» της θεατρικής κολεκτίβας Συνεργείο.

Rorschach

 

Εντωμεταξύ, με αφορμή ένα σχόλιο ("vive your rorschach interpretation!") στο ΥouΤube, έψαξα περισσότερες πληροφορίες τόσο για τον χάρτινο ήρωα Rorschach του A. Moore, όσο κυρίως και για το ομώνυμο ψυχολογικό τεστ. 

 Μια online έκδοση του τεστ Rorschach (ελεγχόμενης εγκυρότητας) βρίσκεται εδω: The Ink Blot Test.

υγ. Παρεμπιπτόντως τα αποτελέσματά μου στο τεστ ξεκινούν κάπως έτσι:

Your "Sickness Quotient" of 53% is hardly cause for concern.

-------------------------------UPDATE 2/11/2012-------------------------------

TO ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΤΟΥ

Μονολογώντας μετά το ΜΕΣΑ

Για πες λοιπόν, πως ήταν (το) ΜΕΣΑ; ρώτησα τον φίλο Α. να μου πει για την τελευταία δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Δεν μου απάντησε άμεσα, μου μήνυσε όμως δικτυακά τα παρακάτω:

"Αυτή τη φορά οι εντυπώσεις δεν ήταν τόσο έντονες, ούτε οι αντιδράσεις τόσο ακραίες, υποθέτω εξ’ ου και μου πήρε 14 μέρες και μια Λαμπρή στην εξοχή για να επιχειρήσω ν’ απαντήσω στο «για πες λοιπόν, πως ήταν;».

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου χορογραφεί εδώ την ιδιωτική μας καθημερινότητα, την αποφόρτιση αλλά και τη συγκέντρωση που πραγματοποιούμε πάντα μοναχικά, μόνοι ή με παρέα, στο καταφύγιο/σπίτι, το κάνει όχι όμως με τους γνωστούς χορευτικούς όρους όπως στις προ 2004 δουλειές του, απογοητεύοντας έτσι ίσως κάποιους.

Ξεκινώ από την έξοχη σκηνική σύλληψη. Μεγάλης εικαστικής δύναμης το κομμένο σα με μαχαίρι λευκό δωμάτιο που σοφά φωτισμένο στις διάφορες ώρες και διαθέσεις της μέρας αντανακλά την ονειροπόληση που κατοικεί στο σπίτι. Σα φακός σκοτεινού θαλάμου ανοίγει στο κέντρο η μπαλκονόπορτα, κορυφαίο μάτι στην πόλη που μας κυκλώνει, φέρνοντας μέσα τις αληθινές/όμορφες εικόνες του τεχνητού μας κόσμου.

Μια αίσθηση ανολοκλήρωτου μου άφησε η άχρωμη ομοιομορφία των κοστουμιών που παρόλα αυτά μάλλον συμφωνεί δυστυχώς με το καθημερινό μας ρούχο της πόλης.

Η μουσική του Κ. ΒΗΤΑ, που όπως έχει ήδη αποδειχθεί αναπτύσσει και υπογραμμίζει άψογα το έργο του Δ.Π., είναι πολύ καλή και διατηρεί την αυτοτέλειά της σε ιδιωτική ακρόαση, εκφράζω όμως την επιθυμία να ήταν περισσότερη κρίνοντας από τη συγκίνηση που μου προκαλούσε όταν έμπαινε, ερμηνεύοντας έτσι ως μακρόχρονη την παραμονή στη σιωπή κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της παράστασης.

Το πρόγραμμα αποτελεί πολύ καλό ενθύμιο και παραπομπή της παράστασης με τα λογοτεχνικά αποσπάσματα, τις εικόνες και τη μουσική που περιέχει, θα προτιμούσα όμως να έλειπαν οι δέκα σελίδες διαφημίσεων.

Μπορεί να φταίω εγώ που δεν ακολούθησα την υπόδειξη του δημιουργού για μικρότερες επαναλαμβανόμενες δόσεις παραμονής στην αίθουσα, αλλά η βουλιμία μου με ώθησε να μείνω για έξι ώρες στην αίθουσα και να κορεστώ ή να απωλέσω την αίσθηση του έργου, καταλήγοντας πιεστικά να αναζητώ αλλαγή στους ρυθμούς και στις διαθέσεις που ενώ υπήρχαν δεν άντεχαν για έξι συναπτές ώρες.

Τελικά θα πρότεινα σε όλους να μπείτε ΜΕΣΑ. Αν δεν κατορθώσετε να οργανώσετε ένα απόγευμα στην πόλη ώστε να μπείτε και να βγείτε αρκετές φορές όπως προτείνει ο δημιουργός, ή αν το αντίστοιχο εισιτήριο ημέρας των 32 € σας είναι ακριβό, πηγαίνετε με το μισής ημέρας των 15 € για μια ώρα (22:30 μέχρι 23:30, Τετάρτη, Πέμπτη, Κυριακή), ή από νωρίς (πριν τις 19:00 Τετάρτη με Κυριακή) για όση ώρα αντέξετε. Από μένα περιμένω τις νέες ματιές που θα ρίξω ΜΕΣΑ την επόμενη εβδομάδα με το πολλαπλό εισιτήριο.

Δεν έχω πολλά να πω για το εννοιολογικό υπόβαθρο της παράστασης (δείτε τι δηλώνει ο ίδιος ο Δ.Π. εδώ), ξέρω όμως ότι πιάνω τον εαυτό μου έκτοτε να με παρατηρεί στις οικιακές δραστηριότητες της καθημερινής μου ρουτίνας με μεγαλύτερη προσήλωση στην αξία που αυτές έχουν ή που τους δίνω εγώ για μένα, και συνειδητοποιώ την οικουμενικότητα αυτής της μικρής ιεροτελεστίας που όσο και να διαφοροποιούμαστε κοινωνικά για να αναδείξουμε την ατομικότητά μας τόσο και μοιάζουμε ιδιωτικά στον αυστηρά προσωπικό μας χώρο και χρόνο όταν αυτοσυγκεντρωνόμαστε για να γευτούμε και να ικανοποιήσουμε την ανθρώπινη κοινή μας ιδιότητα.

Α.Π.Π."

ΜΕΣΑ trailer - Μάρτιος 2011 from Dimitris Papaioannou on Vimeo.

Έξοδος

Επίθετα συνοδευτικά σε μια έξοδο:  εντυπωσιακή, απαρατήρητη, εκούσια ή μη, κοινή ή/και προμελετημένη αποκτούν μια αταίριαστη σ’ αυτά δραματικότητα όταν η ζωή είναι η απάντηση στο ερώτημα: έξοδος από πού; Μια συμβολική μελέτη του αναπόφευκτου - ή καλύτερα των στιγμών που προηγούνται αυτού -, στοιχειοθετείται μέσα από διηγήσεις, περιγραφές και ζωντανές αναμεταδόσεις σ’ ένα σπονδυλωτό θεατρικό έργο πέντε μονόπρακτων.

Τα επεισόδια της Εξόδου – καθένα γραμμένο από διαφορετικό συγγραφέα – (Δ. Γκενεράλης, Β. Ραπτόπουλος,  Σ. Σερέφας, Αλ. Σταμάτης, Μ. Φάις) πατάνε στο σήμερα,  κουβαλώντας όμως μνήμες αρχαίας τραγωδίας (αυτές έμαθα άλλωστε πως είναι και οι συνδετικές λέξεις-κλειδιά του έργου) τόσο μορφολογικά όσο και θεματολογικά. Ορίζουν τα λόγια και τις πράξεις των ηρώων τους σε μια εντελώς ανθρώπινη διάσταση με έναν ιδιότροπο χορό (!!! για τη σκηνή του οδοντιατρείου) να παρακολουθεί, να σχολιάζει και ενίοτε να επεμβαίνει.

Ξεχωρίζω το σπαρακτικό/σπαρταριστό (δεν υπερβάλλω) «Ερινύα με τανάλια» του Σάκη Σερέφα, όπως και μια σκηνή στον «Θάλαμο», που παρ’ ότι απαίδευτος σχετικά στην τέχνη του θεάτρου, την εντάσσω στο προσωπικό μου ανθολόγιο καλύτερων στιγμών.

Εντυπωσιασμένος τόσο από τους ηθοποιούς (Μ. Αιγινίτου, Ειρ. Δράκου, Δ. Κούρτη, Άν. Κουτσαφτίκη, Σπ. Τσεκούρας, Χ. Χαραλάμπους) όσο και από την δουλειά των ισάριθμων των μονόπρακτων σκηνοθετών/τριών  (Γ. Μαρκοπούλου, Λ. Μελεμέ, Δ. Μπίτος, Ελ. Μποζά, Άρ. Τρουπάκης).

Μινιμαλιστικά τα σκηνικά (Αλ. Σιάφκου, Αρ. Καρανάνος), λειτουργικότατα – ναι! αυτό είναι το ζητούμενο – σε υποβάλλουν χωρίς προσπάθεια, σε εντάσσουν - ανεξαρτήτως διάθεσής σου - στο  χωρόχρονο των κειμένων.

Η θεατρική παράσταση Έξοδος παίζεται από Πέμπτη έως Κυριακή στο θέατρο Συνεργείο (Κολωνού 31 Μεταξουργείο).