το πεπρωμένο

 * * *

Η κάμερά μου έχει πλέον τα χάλια της. Έληξε. Λόγω υπερχρήσης αρχικά και παντελούς εγκατάλειψης  (ή του ύψους ή του βάθους – typical me) στη συνέχεια. Την ίδια πτωτική διάθεση ακολούθησε και η άλλοτε καταιγιστική ενασχόλησή μου με το στήσιμο (μάλλον ύβρις να το πεις σκηνοθεσία) ολιγόλεπτων βιντεακίων. 

Αυτό όμως μέχρι πριν λίγες μέρες που …. αδιάφορη σβησμένη παράγραφος……

Έτσι σχεδόν μια διετία απραξίας αργότερα κι ενώ οι πρώτες σκέψεις για αγορά νέας κάμερας έχουν θρέψει, είμαι ήδη στη βαρετή διαδικασία αξιολόγησης/σύγκρισης  των νέων μοντέλων. (Καμμιά πρόταση;) 

Μέχρι ότου όμως ξαναβρώ το χέρι μου στις «δογματικότατες» (που στην προκειμένη σημαίνει κουνημένες λόγω τρεμάμενου χεριού που περνούν ως ιδιαίτερο στυλ εικονοληψίας) λήψεις μου θα ξεσκονίζω και θα αναρτώ περιοδικά μερικά από τα παλιά βιντεάκια.  Όπως το παραπάνω.

το χώμα (του συνεργείου)

Μεταφέρω το δελτίο τύπου που μου έστειλαν τα παιδιά του Συνεργείου:

"Το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ μεταφέρεται για λίγο στην πλατεία Αυδή (Γιατράκου 2) του Μεταξουργείου και παρουσιάζει από τις 31 Μαΐου και για έναν μήνα ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης ισπανικής δραματουργίας «Το Χώμα» του J. R. Fernández. 

 Η σκηνοθέτης Γιολάντα Μαρκοπούλου, με "συνεργούς" της την Αλεξάνδρα Σιάφκου και τον Αριστοτέλη Καρανάνο (σκηνικά - κοστούμια), καθώς και μια άκρως ενδιαφέρουσα ομάδα ηθοποιών (Όλγα Τουρνάκη, Γιώργο Μπινιάρη,  Μαρία Αιγινίτου, Theo Alexander, Τάνια Παλαιολόγου, Barkat Hosseini και τον μικρό Ηλία Καράμπελα) διηγούνται μια ιστορία με στοιχεία θρίλερ, πρωτότυπη φόρμα, αστυνομική πλοκή και αμείλικτα ερωτηματικά.

 Η μουσική του Λάμπρου Πηγούνη, η κίνηση της Ζωής Χατζηαντωνίου και οι φωτισμοί της Ηλέκτρας Περσελή ζωντανεύουν ένα εγκατελελειμμένο σπίτι του Μεταξουργείου και το κάνουν να μοιάζει πότε με ανδαλουσιανή αυλή, πότε με αρένα για ταυρομαχίες, πότε με σπίτι με πολλά κρυμμένα μυστικά".

Τα παιδιά του Συνεργείου τα γνωρίζω προσωπικά. Κάποιοι είναι μάλιστα απ' αυτό που λέμε Φίλοι. Το έργο θα το δω την Παρασκευή, οπότε γνώμη δεν έχω ακόμη να παραθέσω. Παρ' όλα αυτά τους εμπιστεύομαι μιας και έχω δει τις περισσότερες από τις παλιότερες δουλειές τους.

Δυο τρεις φωτογραφίες που τράβηξα σε κάποια πρόβα τους. 

γυρίζοντας στην Αθήνα

ταινίες.

ψηφιακό λάδι σε καμβά

 Για τις "Πυραμίδες της Αθήνας", τη μικρού μήκους ταινία της Γ. Μαρκοπούλου (στην οποία εμφανίζομαι και ως ανθυποκομπάρσος) έχω ξαναγράψει εδώ. Όπως επίσης - και μάλιστα πολύ περισσότερα -  για το καταπληκτικό για τα γούστα μου "Tungsten" του Γ. Γεωργόπουλου (στο οποίο δεν εμφανίζομαι). 

Τα δύο φιλμ τώρα, μαζί με τον εξίσου αθηνοκεντρικό "Ξεναγό" του Ζαχαρία Μαυροειδή (που δεν  έχω δει), προβάλλονται σε ένα μίνι φεστιβάλ αυτή την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012 στο Nixon (Αγησιλάου 61Β, Κεραμεικός).

Το πρόγραμμα των προβολών είναι:
21.00 Ο ξεναγός
22.40 Πυραμίδες της Αθήνας (14')
23.00 Tungsten
Είσοδος για μία ταινία: 6 ευρώ/ και για τις δύο: 10 ευρώ

http://www.tungsten.gr/


http://flix.gr/cinema/o-3enagos.html

the partisan

Oh, the wind, the wind is blowing
Through the graves the wind is blowing
Freedom soon will come
Then we'll come from the shadows.

υγ. το soundtrack που χρησιμοποίησα στο βίντεο είναι από το άλμπουμ Axes (2005) των – τουλάχιστον συναυλιακά – επαναδραστηριοποιημένων (!!!) Electrelane. Χρησιμοποιήθηκε δε με τις ευλογίες του συγκροτήματος αλλά όχι – όπως ήταν φυσικό - της εταιρίας τους, παρ’ όλο που η Emma Gaze (drums) από το Los Angeles - έχοντας εγκαταλείψει το Brighton - έκανε τις απαραίτητες ενέργειες για να με φέρει σε επαφή με αυτήν.

Το οπτικό υλικό  είναι τραβηγμένο κατά τη διάρκεια της παράστασης: "Νεκροί Ταξιδιώτες" της θεατρικής ομάδας Συνεργείο το 2009. Εμφανίζονται - εννοείται με τη συγκατάθεσή τους - οι ηθοποιοί   Χάρης Χαραλάμπους και Μαρία Αιγινήτου

http://www.electrelane.com/

καίγοντας μυρμήγκια

Το Μάκη, aka Beat Per Zooma, μου τον σύστησε ένας κοινός φίλος το βράδυ της 15^ης Ιουνίου στην πλατεία Συντάγματος. Λίγες ώρες μετά την τεράστια, επεισοδιακή διαδήλωση και με την μυρωδιά των δακρυγόνων διάχυτη ακόμα στον αέρα, σταθήκαμε ανάμεσα στις χιλιάδες του κόσμου και αλλάξαμε για λίγο θέμα συζήτησης.

Μου μίλησε για τις μουσικές του, του ‘πα κι εγώ για τα βιντεάκια μου, κι έτσι χωρίς πολλά πολλά το συνεννοηθήκαμε και προέκυψε η παραπάνω συνεργασία. 

Το οπτικό υλικό το τράβηξα στην παράσταση «Έξοδος» της θεατρικής κολεκτίβας Συνεργείο.

Rorschach

 

Εντωμεταξύ, με αφορμή ένα σχόλιο ("vive your rorschach interpretation!") στο ΥouΤube, έψαξα περισσότερες πληροφορίες τόσο για τον χάρτινο ήρωα Rorschach του A. Moore, όσο κυρίως και για το ομώνυμο ψυχολογικό τεστ. 

 Μια online έκδοση του τεστ Rorschach (ελεγχόμενης εγκυρότητας) βρίσκεται εδω: The Ink Blot Test.

υγ. Παρεμπιπτόντως τα αποτελέσματά μου στο τεστ ξεκινούν κάπως έτσι:

Your "Sickness Quotient" of 53% is hardly cause for concern.

-------------------------------UPDATE 2/11/2012-------------------------------

TO ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΤΟΥ

Οι πυραμίδες της Αθήνας

Θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει την αντικειμενικότητά μου (*) και θα είχε όλους τους λόγους. Παρ’ όλα αυτά εγώ επιμένω περί του αντιθέτου. Μου άρεσε πάρα πολύ και το μόνο επιχείρημα που μου απομένει είναι …να ορκιστώ.

Ο λόγος για τη μικρού μήκους ταινία "Οι πυραμίδες της Αθήνας" της Γιολάντας Μαρκοπούλου. 14 γλυκύτατα λεπτά εξ’ ολοκλήρου γυρισμένα στο κέντρο της πόλης και πιο συγκεκριμένα στο "διαβόητο" Μεταξουργείο. 

Αναφέρεται σε εκείνες τις άξαφνες μικροανατροπές της ζωής που διακόπτουν την όποια ροή της καθημερινότητας και γεννούν συναισθήματα όπως φόβο, ζήλεια, οργή ή αγάπη. Μικρογεγονότα και αυθόρμητες αντιδράσεις που μετά θυμάσαι για πάντα.

(Αντι)ήρωας της ταινίας ο Ismael, ένας έφηβος μετανάστης - αραβικής καταγωγής -, που διεκδικεί τον ελάχιστο ζωτικό χώρο – είτε πραγματικό, είτε συναισθηματικό - που αναλογεί στην ύπαρξή του.

Οι περισσότεροι των πρωταγωνιστών δεν είναι καν ερασιτέχνες, είναι φιγούρες και περσόνες της περιοχής που τα καταφέρνουν θαυμάσια, καλύτερα ίσως και από επαγγελματίες. Φοβερός ο Mohammed Mansy ως Ismael, σ' ένα ρόλο που δεν απέχει πολύ από την πραγματική του ζωή.

(*) Σε αρκετά από τα γυρίσματα ήμουν παρών, αρκετοί εκ του βασικού πυρήνα των συντελεστών είναι το λιγότερο γνωστοί μου, έχω υλικό για ένα άτυπο making of της ταινίας, καταγράφεται δε και μια εμφάνισή μου ως κομπάρσος (lol x3) σε κάποια σκηνή πλήθους. 

Η ταινία "Οι πυραμίδες της Αθήνας" προβλήθηκε στο διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ Ελληνικών ταινιών μικρού μήκους Δράμας, απέσπασε πολύ καλές κριτικές, όχι όμως κάποιο βραβείο και απ’ ότι γνωρίζω έχει ήδη πωληθεί σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες.

Conquering the Gods

Τέσσερις μέρες εσώκλειστος ξανά. Είχαμε κανονίσει να “ανέβουμε” Θεσσαλονίκη, εγώ το ακύρωσα, οι υπόλοιποι πήγαν και μάλιστα πέρασαν πολύ καλά, αν τους πείσω θα αναρτήσω και τις εντυπώσεις τους από το live των Camera Obscura που είδαν την Παρασκευή.

Πίσω στην Αθήνα, πέρασε να με δει η Β, ο Ν τηλεφώνησε από το νησί κάποιες φορές, μέχρι να με πετύχει σε κέφια, ενώ εγώ, μετά από κάμποσο καιρό προετοίμαζα την επιστροφή μου στο αναγκαστικά παραμελημένο χόμπυ(τ) μου. Αυτό του να ντύνω με τις εικόνες μου, μουσικές που μου αρέσουν.

Ο Michael De Braccio – aka DJ Mind Trip – είναι ένας αμερικάνος dj της house dance σκηνής των early 90s, που έχει μετεξελιχθεί σήμερα σε έναν ενδιαφέροντα συνθέτη και στιχουργό. Ήταν πριν ενάμιση μήνα που ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου. Έχοντας δει το “Wait for me” την …άτυχη συμμετοχή μου για τον ομώνυμο διαγωνισμό του Moby, ζήτησε να του φτιάξω ένα μουσικό βίντεο για το τραγούδι “I Conquered the Gods” που θα είναι το επόμενό του single (στην BEAR HEAT INTERNATIONAL).

Το κομμάτι μου το έστειλε, το άκουσα και το λάτρεψα. Electronica με μνήμες της πρώιμης Depeche Mode σχολής πατάει τόσο στα όρια της soul, κυρίως λόγω της βαθειάς μαύρης φωνής, όσο και του goth και αυτό όχι μόνο λόγω της σκοτεινής θεματικής του.

Προσπάθησα να στρωθώ στη δουλειά, δύσκολο πολύ να συγκεντρωθώ, και ο μόνος τρόπος που τελικά λειτούργησε ήταν να δω το χόμπυ σαν εργασία, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργα. Μετά από 25 περίπου ώρες δουλειάς, το αποτέλεσμα που κατάφερα είναι το ακόλουθο:

I Conquered the Gods

Hello, it’s me again
And you thought I was going to be dead and gone
I see the discuss in your eyes
And it makes me feel good
That I’m still in your thoughts
I know you thought I would go away
After 96 and you wouldn’t hear from me
Good news, I moved away
But I came back tonight
To make you squirm one more night

I conquered the Gods and my personal demons
And you thought I was going to be dead tonight

Raise your hands
If I fucked you in the last decade or two
Because I need to have a count
See I forgot who I fucked over in my journey finding me
So can you help me out?
All you gonna do darling
Is how much hate me tonight love
And than I’ll know
I’ve gotten under your skin
I turned your world around
And I can still do the same

I conquered the Gods and my personal demons
And you thought I was going to be dead tonight

This is for the people who still hates me
Or like me be real frank my adopted family
Here’s my fuck you and my hello to you
Stop dwelling on the past and move the fuck on.

YΓ. Κάμποσες από τις σκηνές που χρησιμοποίησα είναι από την παράσταση: ‘Κόντρα στην Πρόοδο” της θεατρικής ομάδας Συνεργείο, στο ομώνυμο θέατρο.

τα 6 μονόπρακτα

Αν ποτέ ένα γιγάντιο μήλο βρεθεί στην τραπεζαρία σου ή αν σου μιλήσει μια φώκια σε μια παράλια τι θα κάνεις? Πως θα αντιδράσεις παγιδευμένος σε μια σχολική αίθουσα με την κοκκινοσκουφίτσα?
Αν αυτές και άλλες τόσες αρκούντως σουρεαλιστικές ερωτήσεις βασανίζουν το μυαλό σου μην ψάχνεις άλλο για απαντήσεις.
4 σκηνοθέτες και 10 ηθοποιοί ίσως σου ξεδιαλύνουν αυτές τις απορίες σε μια παράσταση/ performance κάθε Πέμπτη, Κυριακή και Δευτέρα στο θέατρο Συνεργείο.
“Κόντρα στην πρόοδο” λέγεται και σπάω το μυαλό μου να καταλάβω γιατί, καθώς περιμένω το τρένο σε έναν σταθμό που βρίσκεται τρείς ορόφους πάνω από τη γη.

ένα μη πληρωμένο δημοσίευμα

. από την εφημερίδα "Ελ. Τύπος" του Σαββάτου

Από την ανάγνωση εφημερίδων απέχω συνειδητά - πόσο μάλλον από το συγκεκριμένο τίτλο - οπότε δε μπορώ να πω: “ έπεσε στα χέρια μου…” ή “…καθώς αποδελτίωνα παλιά τεύχη”. Η αλήθεια είναι ότι το “έριξαν” στα χέρια μου μα αυτό δε μειώνει τη χαρά και την έκπληξη μιας προσωπικής ανακάλυψης.
Φιλικές σχέσεις και συγκυρίες με έφεραν κοντά στην ομάδα του Συνεργείου και χωρίς να είμαι θεατρόφιλος (το αντίθετο μάλλον) τους παραδέχομαι γιατί έχουν στήσει γύρω τους μια κολεκτίβα δεκάδων ανθρώπων κάθε φύλου, φυλής, κουλτούρας και επαγγέλματος αντλώντας όσο το δυνατόν περισσότερα από την δημιουργική φύση του καθενός σε μια προσπάθεια να φτιάξουν κάτι μεγαλύτερο. Συνεπώς όποιο μη πληρωμένο δημοσίευμα που τους αφορά συνιστά κατά τη γνώμη μου μια μικρή ανταμοιβή.