i love to ...hate them - The Fiery Furnaces.

Αύριο θα πάμε να δούμε με το Ν και τον Τ τους Fiery Furnaces. Ακούγεται περίεργο αλλά ότι έχω ακούσει από αυτούς μέχρι στιγμής ταξινομείται σε τρεις κατηγορίες:

1. αυτά που δε μου άρεσαν πολύ
2. αυτά που δε μου άρεσαν ιδιαίτερα
3. αυτά που δε μου άρεσαν καθόλου

Τότε γιατί πηγαίνω? “Είναι πολύ εγκεφαλικοί” λέει ο Ν για να συμπληρώσει “Είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει την τελευταία διετία μαζί με τους Of Montreal” .
Νομίζω όμως πως ακολουθώ την παρέα στο ΑΝ γιατί έχω καιρό να πάω σε συναυλία* και η τιμή του εισιτηρίου, επιτρέπει να πειραματιστώ πάνω στα όρια της αντοχής μου.
Ελπίζω από αύριο τα αδέλφια Matthew και Eleanor Friedberger να με κάνουν να αλλάξω γνώμη και θα το παραδεχτώ αμέσως.
Αα, και καλό μήνα.

*Η jazz των Pi-quartet στις Βρυξέλλες και οι Παράξενες Μέρες δεν πιάνονται στις επίσημες μου συναυλίες.

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω

«…ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει,
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»
Ν.Χικμέτ από το ποίημα «Μικρόκοσμος» σε απόδοση Γ. Ρίτσου

Αν δε το έχεις διαβασει, τότε με μπαμπά αριστερό και μαμά κεντρώα, θα το έχεις σίγουρα ακούσει από παλιά, μπορεί να το σιγομουρμουρίζεις κι ο ίδιος άλλωστε.
Να σε ρωτήσω όμως, έχεις καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής ;

Κάπου μέσα στον Ιανουάριο απολύθηκε από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ ο εργαζόμενος Ν.Π. λογω ... «αντισυμβατικής συμπεριφοράς» καθώς προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας για ζητήματα που είχαν να κάνουν με τις συνθήκες στον εργασιακό του χώρο. Τον κ. Ν.Π. απέλυσαν τρείς εργάσιμες μέρες μετά την συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας, της οποίας η γνωμοδότηση ήταν καταρχάς θετική για τον εργαζόμενο.
Ο σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής αλλά και ο Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν κινητοποιήσεις διαρκείας με απεργίες των εργαζομένων στην ΑΓΡΑ, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, παρεμβάσεις.
Αλλά και ίδιος ο εκδοτικός οίκος δεν έμεινε πίσω στις κινητοποιήσεις. 43 επώνυμοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών συνέταξαν και υπόγραψαν κείμενο στήριξης στον Σ.Π. και τις Εκδόσεις Άγρα. Μου κακοφάνηκε γιατί μεταξύ αυτών είναι και κάποιοι καθ'όλα σεβαστοι άνθρωποι.
Καλογραμμένη σίγουρα η επιστολή, αλίμονο, από κάμποσους πιθανότατα πιστευτή, αλλά σίγουρα άδικη διότι:
1) Η δημοσιοποίηση της πριν από οποιαδήποτε δίκη μόνο προσεταιρισμό αν όχι διαμόρφωση του κοινού αισθήματος μπορεί να επιτύχει, μέθοδο αποτελεσματική ταιριαστή σε δικηγορικά γραφεία τύπου Κούγια.
2)Από που και ως που ο πρότερος έντιμος βιος γίνεται τεκμήριο αθωότητας και όχι απλά ελαφρυντικό?
3) Ετυμηγορουν υπέρ των φίλων και δικών καθώς προσπαθούν να " ...να προστατέψουν τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό" όπως οι ίδιοι λένε. Πριν όποια δικαστική απόφαση οι 43 λαμπεροί συμπολίτες μας ξέρουν. Γνωρίζουν ήδη πως τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους ισχυρισμούς του απολυμένου συνεπώς πρόκειται για έναν κοινό συκοφάντη.
Ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Υγ. το κομμάτι στην πρώτη εκτέλεση της Μ Δημητριάδη βρίσκεται στο δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου : «Τα πολιτικά τραγούδια», όπου η ίδια ερμηνεύει μοναδικά και το «Τους έχω βαρεθεί» του ανατολικογερμανού Wolf Biermann σε απόδοση Δημ Κουρτοβικ.


Μάθε περισσότερα για την υπόθεση στο Indymedia

ἀνταπόκριση ἀπό το '70 : το Γαϊτανάκι

-"Παιδιά σε λίγο φεύγουμε, μη τυχόν και δεν είσαστε έτοιμοι". Είναι Σάββατο απόγευμα του Φεβρουαρίου, και έχουμε να πάμε θέατρο. Η αδελφή μου ήταν πρωινή στο σχολείο - εγώ πάω ακόμα νήπιο οπότε σήμερα δεν είχα - γύρισε, φάγαμε μαζί στης γιαγιάς, κοιμηθήκαμε και τώρα απόγευμα ετοιμαζόμαστε. Έχουμε να πάμε θέατρο στο Γαϊτανάκι.

Ο μπαμπάς μάς πηγαίνει συνέχεια θέατρο, έμενα δε μου αρέσει όμως και τόσο πολύ. Μου αρέσει πιο πολύ το σινεμά. Δε με πάνε όμως γιατί δεν υπάρχουν πολλά ελληνικά έργα και στα ξένα πρέπει να μου διαβάζουν τα γράμματα και ενοχλούμε τους γύρω. Την τελευταία φορά μας έκανε παρατήρηση μέχρι και …η αδελφή μου. Θέατρο όμως πάμε πολύ, τελευταία είχαμε δει και τον Οδυσσεβάχ και το Μορμόλη, καλό ήταν.

Το γαϊτανάκι το διάλεξε φυσικά ο μπαμπάς γιατί κάπου άκουσε ότι το ‘χει γράψει το τραγούδι ο Κηλαϊδόνης και τον Κηλαϊδόνη ο μπαμπάς τον λατρεύει. Έχουμε όλες τις κασσέτες και τα "Απλά μαθήματα..." και εκείνη με το "Ντροπή τέτοιο παιδί". Και το έργο το έχει φτιάξει η κυρία Σαρρή, ο μπαμπάς την ξέρει την κυρία Ζωρζ, μας χαρίζει πάντα και βιβλία της, στην αδελφή μου δηλαδή αφού εγώ δεν ξέρω ακόμα να διαβάζω.

Στο έργο ο γεροΝικόλας τελικά τα κατάφερε. Παράτησε τα βιβλία του και με τη βοήθεια του γιατρού Ξανανιώνη, έκανε το τραγούδι των μικρών κοριτσιών αλήθεια. Έπεισε όλα τα παιδιά του κόσμου εκείνη τη μέρα της άνοιξης να πιαστούν χέρι και να φέρουν την ειρήνη. Ο μπαμπάς δεν ξέρω αν πέρασε καλά, εμείς πάντως το ευχαριστηθήκαμε με την ψυχή μας. Ειδικά στο τέλος που τα παιδιά πρέπει να σηκωθούμε και να τραγουδάμε πιασμένα χέρι. Στην αρχή δεν θέλαμε να πάμε, ούτε εγώ ούτε η αδελφή μου, εγώ ντρεπόμουν αλλά ο μπαμπάς επέμενε. "Θα πάτε έστω και με το ζόρι" είπε για να συνεχίσει: "κοιτάξτε, πηγαίνατε σαν όλα τα παιδάκια". Και πήγαμε, και είχε δίκιο και μετά δεν κατεβαίναμε γιατί ήταν πάρα πολύ όμορφα. Πρέπει να είπαμε το "αν όλα τα παιδιά της γης πιασμένα χέρι-χέρι" πάνω από 100 φορές . "Ο κύκλος θα γινόταν πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη γη μας θα αγκάλιαζε θαρρώ", ο κύκλος είχε γίνει τεράστιος, από τη μια κρατούσα το χέρι της αδελφής μου αλλά μετά χαθήκαμε αφού όλο και αλλά παιδιά έρχονταν και πιανοντουσαν μαζί μας. Δε χωραγαμε στη σκηνή πια. Ο κύκλος κατέβαινε κάτω από τη σκηνή και έκανε πολλά ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στα καθίσματα μέχρι πίσω τις πόρτες που είχαμε μπει. Οι μεγάλοι γελούσαν μαζί μας και ‘μείς τραγουδαγαμε όλο και πιο δυνατά. Ήταν από τις μέρες που μου άρεσαν πιο πολύ και είχα περάσει πιο καλά.

Είδατε που δε θέλατε να σηκωθείτε? είπε ο μπαμπάς. Και εμείς τον παρακαλέσαμε να μας πάει ξανά στο γαϊτανάκι την άλλη εβδομάδα. Κι αυτός είπε να πάμε σε ένα άλλο έργο το ερχόμενο Σάββατο αλλά εμείς είπαμε «έλα, έλα, έλα σε παρακαλούμε» αρκετές φορές και μας ξαναπήγε. Και ξανασηκωθήκαμε και ξέραμε όλα τα λόγια, όχι μόνο του τραγουδιού και έγινε πάλι ο ίδιος χαμός. Και μας αγόρασε και το δισκάκι, να το ακούμε στο πικάπ της θείου Γιώργου γιατί εμείς δεν έχουμε.

Να’το. Στι πικάπ του θείου Γιώργου. Άμα θες να το ακούσεις και εσύ πάτα ΕΔΩ .

...κάπου στην Αθήνα

Δε χρειάζεται. Εσύ έχεις ήδη πληρώσει και με το παραπάνω. Εμείς θα έπρεπε να ανταποδώσουμε με κάποιο τρόπο που πήρες πάνω σου τις αμαρτίες μας,
και όπως φάνηκε ήτανε βαριές.
Σ'ευχαριστούμε.
Οι συμπολίτες σου....

το μουσικό απόγευμα

-->

Το διαφημιστικό έντυπο του dj haqq

Την 24η Φεβρουαρίου, ημέρα Τετάρτη και ώρα 9:15 μμ σας προσκαλούμε να παραβρεθείτε στη μουσική εκδήλωση που διοργανώνει το Θέατρο Συνεργείο επί της οδού Κολωνού 31 εις το Μεταξουργείο. Το πρόγραμμα θα ξεκινήσει με το μουσικό απόγευμα του “dj” haqq, το οποίο θα περιλαμβάνει ανεξάρτητες μουσικές στις οποίες αρεσκόμαστε. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει ζωντανή εκτέλεσις τραγουδιών υπό των «Παράξενων Ημερών».

Η είσοδος κοστίζει 12 ευρώ και στην καταβληθείσα τιμή περιλαμβάνονται και δωρεάν ποτά.

Δια περισσοτέρας πληροφορίας, πιέσατε εδώ.

...είσαι σοβαρος? ...τι σ' άρεσε σε αυτή την ταινία ?

“A Serious Man” , Coen brothers και πάλι. Thumbs up!!! από όλη την παρέα που το είδαμε. Δε ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι η αρχική ιστορία - αν και είμαι κοντά 40 χρονών – με τρόμαξε. Μετά το "πρώτο σοκ", η ηρεμία – αρχικά τουλάχιστον – σε συνδυασμό με την ονειρική νωχέλεια των διαδραματιζομένων γεγονότων λειτούργησαν τελείως ψυχεδελικά πάνω μου. Έμεινα βυθισμένος απολαυστικά σαν να με αφορούσε προσωπικά κάθε κουβέντα των πρωταγωνιστών. Έπιασα τον εαυτό μου μάλιστα να ταυτίζεται με …σχεδόν όλα της τα μελή της οικογενείας. Παρέμεινα μέχρι τέλους καθηλωμένος από το ρυθμό της ταινίας, τον τόσο διαφορετικό από ότι περίμενα(με) έχοντας δει το trailer, και σφίχτηκε το στομάχι μου στο τελευταίο πεντάλεπτο.
Η σχολαστική περιγραφή της Αμερικής των μέσων προαστίων, μου έφερε στο μυαλό την Παγοθύελλα του Ang Lee. Φαντάστηκα τις δυο οικογένειες να μένουν σε κοντινά προάστια η γιατί όχι σε γειτονικά σπίτια*. Να ζουν, να επαναλαμβάνονται, να παρεκκλίνουν της τυπικής ευτυχίας, να «τιμωρούνται» από ανώτερες αυτών δυνάμεις και να βιώνουν την κατάρρευση με φόντο το χάος των φυσικών φαινομένων.

Το ότι αυτή η επαναλαμβανόμενη αμερικανική
ρουτίνα είναι ιδωμένη μέσα από τόσο διαφορετικά πρίσματα «καταντά» συγκινητικό για μένα. Πιο κοντά αυτό σα σκέψη για τη δική μου καθημερινότητα παρά ως κριτική κινηματογραφικής ταινίας .
Αυτά τα ολίγα είχα στο μυαλό μου και λιγότερα μπορεί και να εκστόμισα όταν το πρότεινα στην πραγματικά κινηματογραφόφιλη φίλη μου Χ. Κι αυτή το είδε. Και μου απάντησε έτσι που με έκανε να γράψω το ποστ αυτό.

………….«καλημερούδια απλά να ρωτήσω τι σας άρεσε σε αυτή τη μπαλαφάρα των Coen? Lemon που είδες το happy feeling δεν κατάλαβα....μαύρη ταινία, αδιάφορη σαν θέμα, δεν με άγγιξε καθόλου αν είσαι εβραίος το χιούμορ των Coen κάτι μπορεί να σου πει, από την άλλη καμία σχέση με παγοθύελλα (αυτή η σύγκριση είναι ύβρις ,θα πέσει φωτιά να σε κάψει!!!!!!!)πιο πολύ έμοιαζε θεματολογία με το American Beauty,του Sam Mendes. ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΩ ΤΟΝ ΑΓΓΛΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ. Πως έπιασε το συναίσθημα μιας προβληματικής αμερικανικής οικογένειας των προαστίων-κατι που οι βλαχοαμερικάνοι Coen δεν πέτυχαν.....για μένα το αριστούργημα των Coen ήταν ο ΒIG LEBOWSKI και μετά από αυτό μετριότατες ταινίες σαν κ αυτή - ακόμα αναρωτιέμαι γιατί πήραν το Όσκαρ για το No Country For Old Men?????? & δεν έχει δοθεί καλύτερα σε ταινία του ΤΑRANTINO!!!!!!!!! anyway απλά η γνώμη μου-περι ορέξεως στην τέχνη -κολοκυθόπιτα, άπλα κάθισα βρε lem με τέτοια λαχτάρα να τη δω μετά από όσα μου είπες κ περιμενα,περιμενα αλλά μάπα το καρπούζι φιλάκια»…………………….. .


*Δυστυχώς αυτό δε θα μπορούσε να έχει συμβεί καθώς τις δυο κινηματογραφικές οικογένειες χωρίζει και χρονική απόσταση 5 ετών τη στιγμή της αποτύπωσης των παθών τους.

ΣτΣ. στη πρώτη φωτογραφία λεπτομέρεια από το...σερβίτσιο που "πρωταγωνιστεί" στην παγοθύελλα.

Juliette Greco ...συνέβη στις Βρυξέλλες

Περίπου ένα μήνα πριν είδαμε το An Education σε σενάριο του Nick Hornby. Kαλή ταινία, όχι τίποτα συγκλονιστικό κατά τη γνώμη μου. Το ομορφότερο στοιχείο του φίλμ είναι η απόδοση της εποχής . Αγγλική επαρχία, Λονδίνο μα και Παρίσι στις αρχές, ίσως και λίγο πριν από τα μέσα της δεκαετία του 60. Κάποια στιγμή στην ταινία, όταν η 16χρονη ηρωίδα Jenny Mellor εξερευνά την "μεγάλη ζωή" με τον σχεδόν διπλάσιας ηλικίας playboy David Goldman σε ένα παρισινό καμπαρέ, γίνεται ένα σχόλιο για την Juliette Greco. Την μέχρι τότε άγνωστη σε μας γαλλίδα τραγουδίστρια. Το "Greco" ως επώνυμο κάπως λειτούργησε και μας έκανε να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες για μια πιθανή ελληνική καταγωγή της. Καμιά συγγένεια όμως, πλήρης διάψευση.

Στo YouTube βρήκαμε τις πρώτες εικόνες και ήχους της Juliette. Les Amours Perdues το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε , του Gainsbourg και από κει και πέρα αρχίζει ένα γαϊτανάκι συνδεόμενων με αυτήν ονομάτων: Jean-Paul Sartre, Boris Vian, Serge Gainsbourg, Miles Davis, Jean Cocteau. Σίγουρος τώρα, άνοιξα καινούριο υποφάκελο με τίτλο «Greco» στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου, κάτω από τον φάκελο γαλλική σκηνή της δεκαετίας του ‘60, αναμένοντας κι αλλά tags.

Δύο μήνες μετά , βρισκόμαστε με το Ν. στις Βρυξέλλες, φιλοξενούμενοι καλών μας φίλων. Είναι Δευτέρα πρωί, έχει -6 C και -ντυμένοι κρεμμύδια- βολτάρουμε στην παλιά πόλη στην περιοχή του Sablon. Όλα είναι χιονισμένα κι εμείς συνεχίζουμε, αντιστεκόμενοι στο ψύχος με γάντια, κασκώλ, καλή διάθεση, και μανιταρόσουπες. Την προηγούμενη έχουμε κάνει την παρθενική μας επίσκεψη στο Παρίσι. Είμαστε ενθουσιασμένοι, έχουμε αποφύγει τόσο το ίδιο το θανατηφόρο ατύχημα της αμαξοστοιχίας Βρυξέλλες-Χαλ, στη γραμμή του Παρισιού, όσο και τις συνέπειες του (πληροφορία εκτός θέματος).

Οι δρόμοι είναι άδειοι, η περιοχή έρημη και τα μαγαζιά κλειστά, δε θα ανοίξουν σήμερα, αργούν λόγω του χθεσινού κυριακάτικου παζαριού που «θυσιάσαμε» για το Παρίσι.

Μαζεμένους ανθρώπους είδαμε μόνο φτάνοντας στην πλατεία. Φορτηγάκια, χαρτόκουτα παντού, άδεια και γεμάτα ,άνθρωποι να ξεδιαλέγουν πράγματα απούλητα, απομεινάρια της χθεσινής πραμάτειας. Οι έμποροι – τσιγγάνοι σίγουρα – πωλούν κοψοχρονιά ή και χαρίζουν όπως αποδείχτηκε αυτό που θες. Κάποιοι ζητούν να πληρωθούν για πράγματα που δεν τους ανήκουν. Αρκεί να κάνεις το "λάθος" να τους κοιτάξεις με ένα ¨οτιδήποτε¨ στο χέρι. Βλέπω μια δυο κούτες με δίσκους και με τη γνωστή ευτυχία που με καταλαμβάνει στα παζάρια, ορμάω και αρχίζω και ψάχνω. Λοιπόν έχουμε και λέμε, απολογισμός: 2 δίσκοι . 1) Sidney Becket 10ιντσο της Blue Note, αυθεντική ετικέτα της εταιρίας του 1953 μάλλον και 2) Juliette Greco - "Α l’Οlympia" . Ρωτάω κάποιον, τον κοντινότερο σε έμενα τσιγγάνο την τιμή , με παίρνει προφανώς για ιταλό και μου λέει « μομεντο – παντρονε» και εξαφανίζεται με τους δίσκους μου. "Ντουο" μου κάνει γυρνώντας. Πληρώνω τα 2 ευρώ και φεύγω.

Λοιπόν μέσα στο δίσκο της Juliette Greco υπάρχει ένα βιβλιαράκι με τη φωτογραφία της, το οποίο όταν τελικά ξεφυλλίζω συνειδητοποιώ ότι δεν είναι ένθετο του δίσκου όπως αρχικά νόμιζα. Είναι το πρόγραμμα μιας ζωντανής της εμφάνισης, ενός ρεσιτάλ στο “Theatre 140” των Βρυξελλών. Σπουδαίο artwork, sixti-λα τρομερή. Πέρα από τις φωτογραφίες και το γαλλικό (που δεν καταλαβαίνω) κείμενο, έχει καταπληκτικής γραφιστικής αισθητικής διαφημίσεις της εποχής. Και όχι μόνο αυτό, η τύχη μου συνεχίζεται καθώς ανακαλύπτω και ένα αυτόγραφο - με μπλε στύλο - στη δεύτερή του σελίδα. Θα το ξανακοίταζα αργότερα.

Αθήνα 2010,

Ακούω την Greco α l’Οlympia, πολύ καλός δίσκος, παίζει καλά, παρ' όλες τις γρατζουνιές που έχει μαζέψει από το 1966. Ακούω ξανά και ξανά το “La fiancée du pirate” , τη δικιά μας δηλαδή «Τζένη των πειρατών», των Weill - Brecht. Ανακαλύπτω και το “ Reveuse Et Fragile “ του δικού μας Γιάννη Σπανού – να και η ελληνικός κρίκος . Προσπαθώ τώρα να αποκρυπτογραφήσω και το αυτόγραφο . Δε μπορώ να καταλάβω τι γράφει , ότι συνδυασμούς και να κάνω, για να είμαστε ειλικρινείς Juliette Greco δε βγαίνει, ένα michelle γράφει σίγουρα, ίσως και δυο , και μετά μου φαίνεται πικολι ή κάτι τέτοιο . Πλάκα θα έχει να το έχει αφιερώσει στον Piccoli …. σκέπτομαι, αλλά μάλλον αποκλείεται, τι σχέση να έχει το ένα με το άλλο. Σερφάρω λίγο να βρω περισσότερες πληροφορίες και να!!! Να που τελικά βγαίνει νόημα. Η υπογραφή μπορεί να είναι του Michel Piccoli αφού ήταν , κοίτα να δεις σύμπτωση, ο δεύτερος της σύζυγος εκ των τριών (1966-1977).

Βρυξέλλες 1967,

«….ελα καλημέρα, ναι, ναι ο Michel είμαι , όχι ρε συ δε χάθηκα χθες, είχα πάει στο Theatre 140 να δω τη Greco, έχουν δίκιο όσοι λένε "encompasses millions of poems", φοβερή συναυλία, θα σου δείξω το πρόγραμμα, όταν έρθεις, ναι , ναι είναι κούκλα- αα μη ξεχάσω , μάντεψε ποιος ήταν εκεί , όχι , ούτε αυτός ……ο Michel Piccoli, ναι ρε και δε θα το πιστέψεις ,μου έδωσε και αυτόγραφο, όχι, ναι, πολύ κύριος ……»

υγ. Παρεμπιπτόντως τώρα, 43 χρόνια μετά από αυτό το τηλεφώνημα διαβάζω την «Πίκρα», το τελευταίο πόνημα του Νick Ηornby, το οποίο είναι μεγάλη απογοήτευση! Κρίμα

ΣτΣ. Στα παρατιθεμενα links βρισκονται τα τραγουδια από το συγκεκριμένο δισκο. Στις φωτογραφίες: 1. το οπισθόφυλλο του δόσκου 2.το πρόγραμμα του ρεσιτάλ και 3. το αυτόγραφο

ἀνταπόκριση ἀπό το '70 : Καισαριανή

Είναι Κυριακή και ο μπαμπάς μου αποφάσισε σήμερα να πάμε όλοι στη Δροσιά. Δε με πείραξε πολύ, γιατί όταν πάμε στη Δροσιά τρώμε πάντα πεϊνιρλί και έμενα μου παραγγέλνουν πάντα αυτό με το βούτυρο το λειωμένο και τα λουκάνικα.

Ο ήλιος καίει παρά πολύ σήμερα αλλά φοράμε παλτά γιατί είναι Φεβρουάριος . Ο μπαμπάς, η μαμά, η αδελφή μου και εγώ περιμένουμε το λεωφορείο να έρθει ,γιατί ο μπαμπάς δεν οδηγεί και εμείς δεν έχουμε και αυτοκίνητο. Το λεωφορείο δεν έρχεται και όλοι είμαστε λίγο νευριασμένοι. «Αφού αργεί πολύ να πάρουμε ταξί» λέει η αδελφή μου μα οι γονείς λένε ότι τελικά θα γυρίσουμε πίσω στο σπίτι . Όμως τελευταία στιγμή βλέπουμε ένα να έρχεται.

«Γράφει Καισαριανή» λέει η μαμά, αλλά παρόλα αυτά μπαίνουμε και έτσι αντί για Δροσιά ξεκινάμε για Καισαριανή. Εκεί περπατάμε κάμποση ώρα , μπορεί και ώρες μου φαίνεται έμενα, σε κάποια λιβάδια που έχουν γύρω δέντρα και που βγάζουμε και φωτογραφίες. Έβγαλε η μαμά το μπαμπά, έμενα και την αδελφή μου, ο μπαμπάς τη μαμά, την αδελφή μου και έμενα αλλά και η αδελφή μου έμενα, τη μαμά και το μπαμπά.

Οι φωτογραφίες που τράβηξαν η μαμά και ο μπαμπάς

 

Έμενα δε μου έδωσαν να τους βγάλω φωτογραφία αλλά και της αδελφής μου βγήκε κουνημένη . Περπατήσαμε κι άλλο αλλά κουραστήκαμε όλοι και πεινάσαμε . Μα πουθενά κάτι να φάμε - ούτε πεϊνιρλί, ούτε τίποτα να αγοράσουμε, ούτε νερό να πιούμε - όποτε κατηφορίσαμε πάλι στη στάση να περιμένουμε το λεωφορείο της επιστροφής. Χαιρόμαστε όλοι παρά πολύ όταν αυτό έρχεται και γυρνάμε σπίτι . Η μαμά και ο μπαμπάς πήγανγια ύπνο και εμείς στρωθήκαμε στην τηλεόραση να δούμε τη Μάγια τον ελέφαντα.

 

Η φωτογραφία πoυ τράβηξε η αδελφή μου. Είναι κουνημένη , δεν είναι ?

pieta

λεπτομέρεια από graffitto στου Ψυρρή

…την κοιτάζω που κλαίει. βλέπω τους ώμους της να τραντάζονται από τους λυγμούς και από τα μάτια της να τρέχουν ποτάμια. ο έντονος ήλιος από πάνω θολώνει το περίγραμμα του κεφαλιού της και με τυφλώνει. κάνει τόση ζέστη που δε μπορώ να πάρω ανάσα. κλείνω τα μάτια μου τελείως μα την ακούω.
…κλαίει ακόμα γοερά. κι εγώ δε μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε να κουνηθώ ούτε να της μιλήσω, να την παρηγορήσω , έχει στεγνώσει το στόμα μου. τα δάκρυα της πέφτουν κατευθείαν στο μέτωπο μου.
κάποια στιγμή το αναφιλητό της σταμάτησε, όχι για πολύ. ήταν τη στιγμή που σηκώθηκα που την άκουσα να βγάζει την κραυγή, κάτι σαν "γιε μου" πριν ξαναρχίσει το κλάμα.

απομακρύνθηκα.
κάθομαι και την παρατηρώ από απόσταση. τη βλέπω τώρα ολόκληρη. είναι καθισμένη στην άσφαλτο που κυματίζει από τη ζεστή. και κρατάει το σώμα μου. αγκαλιάζει τους ώμους μου και μου χαϊδεύει τα μαλλιά. τα μάτια μου είναι βρεγμένα από τα δάκρυα της, το στόμα μου ανοιχτό και από το στομάχι μου χύνεται αίμα κατευθείαν πάνω στο δρόμο.
βούρκωσα στην αρχή και τελικά ξύπνησα από το κλάμα μου…