ο σταθμός του Κεραμεικού

Ο σταθμός του μετρό στον Κεραμεικό έχει κατά τη γνώμη μου το καλύτερο design, συγκρινόμενος τουλάχιστον με τους old school σταθμούς τόσο της κόκκινης όσο και της μπλε γραμμής.
Η κάθοδος μου στις αποβάθρες του σημαίνει το τέλος της εβδομαδιαίας εξόρμησης για δίσκους, και την ταυτόχρονη έναρξη της μελαγχολίας ενός ακόμα κυριακάτικου απογεύματος.
Αυτό όμως που κάνει το σταθμό, ξεχωριστό για μένα, είναι ότι έχει πάντοτε μια αλλόκοτη ηρεμία. Είναι σαν υπόγειος ναός, μετά τη λειτουργία, ή σαν φουτουριστικό καταφύγιο, απότομα εγκαταλειμμένο… « ούτε τη μουσική δεν πρόλαβαν να κλείσουν φεύγοντας» σκέφτομαι συνήθως…κι εγώ, ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους (αν όχι ο μόνος) που επέζησαν από μια υποθετική καταστροφή της Αθήνας, σφίγγω την τσάντα με τους δίσκους πάνω μου. Σήμερα την επιστημονική αυτή φαντασίωση διέκοψαν δυο άντρες με στολές που με προσπέρασαν τρέχοντας στις κυλιόμενες σκάλες. Ένας φύλακας της αττικό μετρό και ένας αστυνόμος. Μηχανικά έβαλα το χέρι στην κωλοτσεπη και ακούμπησα το εισιτήριο μου. Ήταν εκεί.
Στις αποβάθρες δεν τους είδα πουθενά. Ένας συρμός, περίεργο αυτό, σταματημένος μέσα στο τούνελ, τα μεγάφωνα σιωπηρά, σβηστός και ο φωτεινός πίνακας των δρομολογίων. Μόνο ένας μονότονος ήχος που έρχεται μέσα από το τούνελ. Σαν κάποιος να κτυπάει ξύλινα σφυριά πάνω σε μέταλλο. Πολλές φορές και με ένταση.Σιγά σιγά ξεκαθάρισα και κάποιες ανθρώπινες φωνές, πνιχτές στην αρχή που όλο και δυνάμωναν μέχρι που οι δυο άντρες που είδα πριν βγήκαν από το τούνελ κρατώντας μια γυναίκα από τις μασχάλες. Παχουλή, και ντυμένη στα μπλε, υποβασταζόμενη σχεδόν σερνότανε. Ο σταθμός είχε περισσότερο κόσμο τώρα απ ότι συνήθως, όμως ήταν το ίδιο βουβός.
Καθώς το περίεργο τρίο με πλησίασε, είδα το ανέκφραστο πρόσωπο της γυναίκας και ένας κόμπος που μου σφήνωσε στο λαιμό μου ‘φερε δάκρυα στα ματιά. Είχε κρυφτεί και έψαχνε να βρει κουράγιο να αυτοκτονήσει είπανε. Στράφηκα προς την άλλη μεριά, έβγαλα τη φωτογραφική μου μηχανή και τράβηξα αυτή την εικόνα του σταθμού.Ήρθε το τρένο και επιβιβάστηκα.
Στον επόμενο σταθμό το βαγόνι πλημμύρισε από εξαντλημένα μέλη χεβυμεταλλικών συγκροτημάτων - χθες ήταν το Up the hammer festival - φορτωμένων με όργανα και ενισχυτές στο δρόμο για το αεροδρόμιο. Άνοιξα την Athens Voice και διάβασα το αφιέρωμα στη μέρα της γυναίκας.
Κατέβηκα Πάνορμου.

μια ...μικρού μήκους για τη Δράμα

"Μα έδωσες 20 ευρώ?" ρώτησα τον Τ. φανερά έκπληκτος.

"Θα το έπαιρνα ο κόσμος να χαλούσε", μου απάντησε, "κι εσύ καμιά φορά δεν κάνεις καμιά μαλακία έτσι …επειδή σου ήρθε? ...άλλωστε τι είναι? ...μια ώρα μάθημα – είναι καθηγητής σε ιδιαίτερα ο φίλος μου– αφιερωμένη στην Τζούλια".

"Μόνος σου το δες?"

" Όχι με την Α"είπε

Η Α είναι η κοπέλα του. Τελικά οι περισσότεροι των φίλων που δημοσκόπησα την είδαν (7 στους 10) και μάλιστα με με τα ταίρια τους.

"Σ’εφτιαξε ?" η τελική μου ερώτηση.

"Κοίτα να δεις, είναι επαγγελματική δουλειά, τη Τζούλια τη γουστάρω τρελά, θυμάσαι από πότε – είναι απίθανος κώλος - αλλά προσωπικά όχι, θα λεγα ότι δε με καύλωσε".

Με αφορμή τον παραπάνω διάλογο κατεβάσαμε την 26-λεπτη εργάρα και την παρακολουθήσαμε, με το Ν και τον Τ.

Οκ, είχε ενδιαφέρον, για άλλους περισσότερο για άλλους λιγότερο, αισθητικά φθηνότερη απ' ότι περίμενα, από πλευράς ηθικής κανένα πρόβλημα αλλά ναι, κάτι με ενόχλησε στην όλη φάση. Μου πηρέ ώρα μετά την …προβολή να καταλάβω τι μου έφταιγε.

Δεν αμφισβητώ την ομορφιά της πρωταγωνίστριας, ούτε την τεχνική η το ειδικό της βάθος. Αμφισβητώ την συμμετοχή της την ίδια. Μου φάνηκε σαν να ήταν ωσεί παρούσα μπροστά στην κάμερα, κρέας χωρίς ψυχή, σα να μην καταλάβαινε το μέγεθος της στιγμής. Και όπως και να το κάνεις η έκθεση σε ένα τέτοιο γύρισμα, ιδιαίτερα αν είναι το πρώτο, είναι μια κάποια περίσταση . Και η Τζούλια ήταν κατώτερη αυτής μιας και …δεν ήταν καν εκεί.

Κάθε διαφορετική κρίση και προσέγγιση δεκτή

ΥΓ. "Σήμερα το βράδυ θα γεννηθούν πολλά παιδιά" είπε ο Τ. μετά την ταινία.

...ήταν όντως Booker T ?

Και να που η Χ. γίνεται ένα είδος κινηματογραφικής ανταποκρίτριας του blog.
Με την αγαπητή Χ μας ενώνουν κοινές αρχές ...κινηματογραφικής παιδείας αλλά αυτό δε μας εμποδίζει να διαφωνούμε αιώνια ως προς τις …καλύτερες μας ταινίες.

Ένα παράδειγμα είναι το «Dancer in the dark”...εκείνη γελάει και χλευάζει αδιάκοπα και εγώ δεν της απαντάω γιατί έχω ακόμα τον κόμπο στο λαιμό και τα μάτια μουσκεμένα.
Ποστάρω λοιπόν το τελευταίο της τηλεγράφημα:

«…μόλις είδα το crazy heart με τον Jeff Bridges και πολύ λυπάμαι που θα πάρει το όσκαρ σύμφωνα με τις προβλέψεις και θα το χάσει ο υπέροχος Colin Firth από το Α single man.... πόσο βλάχοι είναι αυτοί οι αμερικανοι με την καντρι μουσική και ήμαρτον πια, μια ακόμα ταινία με έναν τελειωμένο αλκοολικό...έλεος βρε παιδιά......
δική σας
Χ. "

Δεν το χω δει το Crazy Heart αλλά έχω δει το Single Man, το οποίο είναι συγκινητικά απλό και στυλιστικα υπέροχο πραγματικά. Μια σκηνή που λάτρεψα στην ταινία, είναι αυτή που ο George (Colin Firth) και η Charley (Julianne Moore) χορεύουν ακούγοντας Booker T (?).
Δείχνουν αμφότεροι τόσο ερωτικοί, ιδίως ο Colin Firth, που ως άλλος Jarvis (ένας είναι ο Jarvis ) δίνει ρεσιτάλ αγγλικής nerd ατσουμπαλοσύνης.

Ο Κρίστοφερ Ίσεργουντ είναι ο άνθρωπος που έγραψε το θρυλικό «Αντίο Βερολίνο», το βιβλίο στο οποίο πάτησε το μιούζικαλ και η ταινία «Καμπαρέ». Δικό του και το «Ενας Ανδρας Μόνος».

δευτέρα πρωί, 06:59

Δευτέρα πρωί ξυπνάω πάντα στην ώρα μου, 6:59 ... πετάγομαι λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι των 7:01 … και μετράω τις κινήσεις που θα έκανα αν πήγαινα ακόμα δουλειά.

...λοιπόν το ξυπνητήρι στο snooze για 7 λεπτά ακόμα, τα μετραω ξύπνιος πλέον, και να'μαι, όρθιος... κατουρώντας, με το στόμα γεμάτο οδοντόκρεμα ...προσπαθώντας ταυτόχρονα με κόπο να μη συντονίζω το σώμα μου στη συχνότητα ταλάντωσης του χεριού που βουρτσίζει τα δόντια μου ...για ευνόητους λόγους...κρύο νερό στο πρόσωπο και στο σβέρκο…ααα…..

Αλλάζω πλευρό, δε βολεύομαι , γυρνάω ανάσκελα και συνεχίζω να απαριθμώ.

...ρούχα ως συνήθως τα χθεσινά: κοτλέ παντελόνι, κοντομάνικο φανελάκι, καρώ πουκάμισο απ’εξω και αθλητικά παπούτσια, μπουφάν ...χαρτοπετσέτα διπλωμένη προσεκτικά με τη διπλή δοσολογία νες καφέ και ζάχαρης, στην τσέπη μου... τσάντα με κάμερα και κάνα βιβλίο και ….έξω από το σπίτι.

...κατηφορίζω την οδό Χ’’ταδε όπως κάθε μέρα τα τελευταία χρόνια ...παλιά έπρεπε να προλαβαίνω και το τρένο των 7.32, ξυπναγα νωρίτερα τότε, είχα μετατεθεί όμως κοντινότερα στο σπίτι μου εξοικονομώντας αρκετά λεπτά ύπνου.

... λίγο παρακάτω γνωστή γειτόνισσα μου κλείνει το δρόμο και υποχρεώνομαι τελικά να την καλημερίσω προτού με αφήσει να συνεχίσω...κάθε μέρα στοιχηματίζω πως θα την αποφύγω αλλά χάνω ...γαμώτο ...το περίεργο είναι ότι την συνανταω οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κι αν περάσω από οποιοδήποτε δρόμο της περιοχής.

...κατευθείαν στο φούρνο τώρα για … « το κουλουράκι σας με τις σταφίδες και σήμερα? γάλα θα πιείτε?» με ρωτάει πάντα με εμπορική γλυκύτητα η φουρνάρισσα . «ναι στο πρώτο, όχι στο δεύτερο ερώτημα σας» απαντώ και τη βλέπω που στραβώνει τα χείλια της. Ευτυχώς…

... η ανθρωπογεωγραφία της διαδρομής σταθερή … μαθητές συνοδευόμενοι από γονείς στο δρόμο για το σχολείο και φυσικά πολλοί περισσότεροι εργαζόμενοι σαν και μένα …ασυνόδευτοι ...τους γνωρίζω ...γνωριζόμαστε, φατσικά εννοείται, όλοι... με μερικούς ανταλλάσουμε από καιρό σε καιρό και κανα χαμόγελο ...του στυλ πάλι εσύ και πάλι εγώ "work and work and work and work till you die" σιγοτραγουδάω, μα ...δεν ακούγονται καθόλου προφητικοί οι στίχοι.

...smithers jones

...τα παιδιά, έχει πλάκα να τα παρατηρώ που μεγαλώνουν χρόνο με το χρόνο ...βλέπω ξανά την ίδια ροζ τσάντα, έκτο χρόνο φέτος ... το κορίτσι που την κρατάει έχει ασχημύνει πολύ – ήταν γλυκύτατο πρωτάκι - και δε κραταει πια από το χέρι τον παππού της

... στο γωνιακό ψιλικατζίδικο η Δ τακτοποιεί πάνω στο ψυγείο των παγωτών τις σημερινές εφημερίδες... μου χαμογελάει όπως κάθε μέρα ...καλημεριζόμαστε ...καπνό και χαρτάκια έχω για σήμερα, οπότε δε μπαίνω στο μαγαζί ...ανοίγω ελάχιστα βήμα

... στο τέλος της κατηφόρας λίγο πριν στρίψω ο γνωστός 55αρης ως συνήθως βγαίνει με το αυτοκίνητό του από το γκαράζ και κλείνει το πεζοδρόμιο... ο απόλυτος συγχρονισμός μιας και συμβαίνει κάθε μέρα να με προλαβαινει 1-2 μέτρα πριν προλάβω να περάσω πρώτος... πρέπει να κατεβώ από το πεζοδρόμιο άμα θέλω να προχωρήσω... oι μαργαρίτες που είχε φυτέψει έξω από το γκαράζ του, δεν έπιασαν, τον έβλεπα να τις ποτίζει κάθε πρωί με το κουστούμι και τα κλειδιά στο χέρι.

...διασχίζω ένα καφέ, υπάρχει ήδη κόσμος που περιμένει τις αγουροξυπνημένες γκαρσόνες να τον σερβίρει… προσπερνώ άλλη μια «γνωστή» μου γυναίκα, 35αρα την κάνω εδώ και 7 χρόνια, καλοχτενισμένη και εντυπωσιακά βαμμένη που φορά ταγέρ μεγαλοστελεχους και κάθεται στο ίδιο τραπέζι κάθε πρωί...πίνει καφέ φίλτρου...την πρόσεχα ανέκαθεν, και να μην ήθελα δεν περνάει απαρατήρητη, μα την καμαρώνω κιόλας από τότε που την ταυτοποίησα με την υπάλληλο του τμήματος αλαντικών του διπλανού supermarket.

...λίγα βήματα ακόμα και φτάνω στο γραφείο... μπαίνω... είναι 8 και ένα λεπτό ...δεν άργησα κανείς δε μπορεί να μου πει τίποτα ...

Σηκώνομαι από το κρεββατι, βάζω νερό στο γκαζάκι για καφέ …και πάω για κατούρημα.

Fiery Furnaces...του ανταποκριτη N. Cabinek

Οι Fiery Furnaces δεν είναι εύκολη περίπτωση… Από τη στιγμή όμως που το 2005 άκουσα το Bitter Tea πραγματικά κόλλησα, για μένα είναι απλά η/οι μουσική/οι του μέλλοντος μαζί με τους Of Montreal. Όμως μετά το προηγούμενο με την αναβολή των Of Montreal ήμουν πολύ επιφυλακτικός. Νάτος όμως στο Αν ο Matthew αυτοπροσώπως να πουλάει ο ίδιος το merchandise!!! Do you have it in Large? No, buy try XL, it will shrink. Sorry but it’s HUGE!!! I’ll take this (από μέσα μου: with the crappy stamp of Parthenon) instead. Ok, it may shrink though. Ε ρε κόλλημα

Εντάξει, αυτός είναι. Που είναι όμως η αδερφή του? Καθόλη τη διάρκεια άφαντη. Τι ,τόσο ντίβα είναι και αφήνει το αδερφάκι του να πουλάει τη πραμάτεια του και να κουρδίζει τη κιθάρα του μόνο του? Σίγουρα άρρωστη θα είναι, ίσως το jet lag από… ISTANBUL? στις 2/28? ποιος ξέρει που να είναι η Eleanor?

ΤΑ ΝΤΑΝ, τελευταία στιγμή κάνει την εμφάνιση της, όχι, όχι το παίρνω πίσω, δεν είναι καθόλου ντίβα, απλή και σούπερ γοητευτική. Ναι, ναι θυμίζει πολύ P.J Harvey και Patti Smith, αλλά μάλλον είμαι ανώμαλος γιατί μου θυμίζει και λίγο Παπαρίζου όταν πρωτοεμφανίστηκε, πριν περάσουν τα μπουζούκια από πάνω της.

Επόμενο άγχος: Αγνοείται ο ντράμερ σύμφωνα με την κοπέλα από πίσω που είναι μέσα στα πράγματα (ο φίλος μου ήταν πρώην ταμίας του Vinyl Micro).

Ουφ, εντάξει, πέρασε κι αυτό, εμφανίστηκε κι αυτός και πραγματικά το rhythm session της συναυλίας κυριολεκτικά γάμαγε! Είχα μείνει με το στόμα ανοικτό και ένα χαμόγελο χαραγμένο! Απίστευτοι τύποι, μουσική 2010, πραγματικά. Και το αίσθημα δεν έφυγε μέχρι τέλους. Τα αδέρφια εννοείται απίστευτα, ο Matthew κοιτούσε έντονα την αδερφή του και χαμογελούσε σπάνια, σε κέρδιζε όμως με την ιδιοφυία του.

Ο Jason Loewenstein των Sebadoh στο μπάσσο, επίσης απίστευτος, απολάμβανε, έτσι έδειχνε τουλάχιστον ,την κάθε στιγμή. Οι τύποι έκαναν ότι ήθελαν πάνω στη σκηνή, τέτοιες εναλλαγές tempo (σωστό?) ούτε σε jazz συναυλία, τι να πω. Έπαθα μεγάλη πλάκα, δεν κουράστηκα καθόλου, και πραγματικά ένοιωσα μεγάλη ευτυχία που τους είδα, α και θαυμασμό. Πραγματικά, τους θαύμασα.

Κάπως έτσι πέρασα φίλε μου Α, με δυο μπιρίτσες, το ντουμάνι από το πιο in crowd της Αθήνας, τον Γιάννη (τον Πετρίδη βρε, ναι αυτός πρέπει να ήταν στο πλάι κι όχι ο χάλιας σωσίας του που πετυχαίνουμε σε όλες τις free συναυλίες ). Σούπερ!

Να μας ξανάρθετε παιδιά κι αν τα relatives που χαιρετίσατε και τους αφιερώσατε το… δεν μπορούν να σας φιλοξενήσουν, εμείς είμαστε εδώ ( ελπίζω ό Αν να πλήρωσε κανονικά τους φίλους μας κι όχι σαν τους Chap που τον κυνηγάνε ακόμα…).

To Rub Alcohol Blues με το οποίο άνοιξαν τη συναυλία

να θυμάσαι τους ... Fiery Furnaces

Σε λίγο !!! Ανταπόκριση του ειδικού αποσταλμένου Ν. από τη χθεσινή συναυλία των Fiery Furnaces. Πιθανότατα να ανέβει και οπτικό υλικό !!!
Οι F.F. είναι η Patti Smith και οι Dinosaur Jr μαζί να παίζουν τα πιο διαταραγμένα blueς που έχεις ακούσει τελευταία τριγυρισμένοι από εικονίσματα των Zeppelin και του Coltrane.
Πολύ καλό το support των 15μελων The Voyage Limpid Sound.

guru come back

Σερφάροντας ξημερώματα Τρίτης, λίγα κλικ πριν καταρρεύσω από την κούραση έπεσα πάνω σε μια κακή είδηση που με ξαγρυπνησε για τα καλά. Ο Guru έπαθε καρδιακή προσβολή και είναι σε κώμα για δεύτερη μέρα. Είναι ο Guru, ο ραπερ των Gangstarr και περισσότερο αγαπητός ως ο διοργανωτής των περίφημων Jazzmattazz. Στα 4 volume των οποιων συμμετειχαν από τον Ronny Jordan και τον Donald Byrd μεχρι τους Jamiroquai, την D.C. Lee, τον Bradford Marsalis και δεκάδες άλλοι πασίγνωστοι τζαζιστες της παλιάς πρωτοπορίας, ράππερς old school μα και της τότε νεότερης γαλλικής κοπής, soul φωνάρες και μουσικοί απο όλες τις γωνιές του πλανήτη. Δεν είναι μόνο η λύπη για τον άνθρωπο, τον μουσικό και την τέχνη του. 

Είναι και λίγο πιο προσωπικό. Είναι που καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις όταν οι καλλιτέχνες της γενιάς σου σταματούν η προσπαθούν …να σταματήσουν την στον κόσμο τούτο αναπνοή τους.
Ο Guru είναι γεννημένος το 1966.
Περαστικά .

i love to ...hate them - The Fiery Furnaces.

Αύριο θα πάμε να δούμε με το Ν και τον Τ τους Fiery Furnaces. Ακούγεται περίεργο αλλά ότι έχω ακούσει από αυτούς μέχρι στιγμής ταξινομείται σε τρεις κατηγορίες:

1. αυτά που δε μου άρεσαν πολύ
2. αυτά που δε μου άρεσαν ιδιαίτερα
3. αυτά που δε μου άρεσαν καθόλου

Τότε γιατί πηγαίνω? “Είναι πολύ εγκεφαλικοί” λέει ο Ν για να συμπληρώσει “Είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει την τελευταία διετία μαζί με τους Of Montreal” .
Νομίζω όμως πως ακολουθώ την παρέα στο ΑΝ γιατί έχω καιρό να πάω σε συναυλία* και η τιμή του εισιτηρίου, επιτρέπει να πειραματιστώ πάνω στα όρια της αντοχής μου.
Ελπίζω από αύριο τα αδέλφια Matthew και Eleanor Friedberger να με κάνουν να αλλάξω γνώμη και θα το παραδεχτώ αμέσως.
Αα, και καλό μήνα.

*Η jazz των Pi-quartet στις Βρυξέλλες και οι Παράξενες Μέρες δεν πιάνονται στις επίσημες μου συναυλίες.

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω

«…ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει,
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»
Ν.Χικμέτ από το ποίημα «Μικρόκοσμος» σε απόδοση Γ. Ρίτσου

Αν δε το έχεις διαβασει, τότε με μπαμπά αριστερό και μαμά κεντρώα, θα το έχεις σίγουρα ακούσει από παλιά, μπορεί να το σιγομουρμουρίζεις κι ο ίδιος άλλωστε.
Να σε ρωτήσω όμως, έχεις καταλάβει τι θέλει να πει ο ποιητής ;

Κάπου μέσα στον Ιανουάριο απολύθηκε από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ ο εργαζόμενος Ν.Π. λογω ... «αντισυμβατικής συμπεριφοράς» καθώς προσέφυγε στην Επιθεώρηση Εργασίας για ζητήματα που είχαν να κάνουν με τις συνθήκες στον εργασιακό του χώρο. Τον κ. Ν.Π. απέλυσαν τρείς εργάσιμες μέρες μετά την συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας, της οποίας η γνωμοδότηση ήταν καταρχάς θετική για τον εργαζόμενο.
Ο σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής αλλά και ο Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν κινητοποιήσεις διαρκείας με απεργίες των εργαζομένων στην ΑΓΡΑ, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, παρεμβάσεις.
Αλλά και ίδιος ο εκδοτικός οίκος δεν έμεινε πίσω στις κινητοποιήσεις. 43 επώνυμοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών συνέταξαν και υπόγραψαν κείμενο στήριξης στον Σ.Π. και τις Εκδόσεις Άγρα. Μου κακοφάνηκε γιατί μεταξύ αυτών είναι και κάποιοι καθ'όλα σεβαστοι άνθρωποι.
Καλογραμμένη σίγουρα η επιστολή, αλίμονο, από κάμποσους πιθανότατα πιστευτή, αλλά σίγουρα άδικη διότι:
1) Η δημοσιοποίηση της πριν από οποιαδήποτε δίκη μόνο προσεταιρισμό αν όχι διαμόρφωση του κοινού αισθήματος μπορεί να επιτύχει, μέθοδο αποτελεσματική ταιριαστή σε δικηγορικά γραφεία τύπου Κούγια.
2)Από που και ως που ο πρότερος έντιμος βιος γίνεται τεκμήριο αθωότητας και όχι απλά ελαφρυντικό?
3) Ετυμηγορουν υπέρ των φίλων και δικών καθώς προσπαθούν να " ...να προστατέψουν τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό" όπως οι ίδιοι λένε. Πριν όποια δικαστική απόφαση οι 43 λαμπεροί συμπολίτες μας ξέρουν. Γνωρίζουν ήδη πως τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους ισχυρισμούς του απολυμένου συνεπώς πρόκειται για έναν κοινό συκοφάντη.
Ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Υγ. το κομμάτι στην πρώτη εκτέλεση της Μ Δημητριάδη βρίσκεται στο δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου : «Τα πολιτικά τραγούδια», όπου η ίδια ερμηνεύει μοναδικά και το «Τους έχω βαρεθεί» του ανατολικογερμανού Wolf Biermann σε απόδοση Δημ Κουρτοβικ.


Μάθε περισσότερα για την υπόθεση στο Indymedia