στο θέατρο Βράχων με τους Specials

Έχω την εντύπωση ότι ο περισσότερος κόσμος που βρισκόταν στο Θέατρο Βράχων (αλήθεια άνοιξαν οι πόρτες;) είχε ήδη πιάσει το peak της βραδιάς στην εμφάνιση των Dub Inc. οι οποίοι είναι - αν και με όχι πάντα σπουδαίες συνθέσεις - τρομεροί διασκεδαστές. Κάτι οι αβανταδόρικος χορός του παχουλού τραγουδιστή Hakim "Bouchkour" Meridja κάτι οι ξεσηκωτικες reggae απαγγελίες του Aurélien "Komlan" Zohou σε συνδυασμό με τις αραβικές μελωδίες και τα αφρικανικά κρουστά φαίνεται ότι κατάφεραν το ελληνικό κοινό να τους λατρέψει.

Έτσι το ίδιο κοινό, φάνηκε λίγο πιο συγκρατημένο στο βρετανικό cool των Specials. Δεν αναφέρομαι φυσικά στη μερίδα του κόσμου - συμπεριλαμβανόμενου και εμού - που βρέθηκε στο Kosmos Festival ειδικά για αυτούς. Παίζοντας ένα play list βασισμένο στις μεγαλύτερες τους επιτυχίες (τούτος είναι και ο λόγος που ο Jerry Dummers δεν παίζει πια μαζί τους) πέρασαν εύκολα τα standards που επιβάλλει μιας απλά αξιοπρεπής επανασύνδεση αφήνοντας πίσω υπόνοιες περί αρπαχτής. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν να εισχωρήσουν με μια εμφάνιση σαν κι αυτή σε νέο κοινό μα σου έδιναν ένα ακόμα λόγο να θυμηθείς γιατί τους λατρεύεις ήδη από παλιά.

"A Message to You, Rudy", "Do the Dog", "It's Up to You" "Nite Klub" , "Doesn't Make It Alright", "Concrete Jungle","(Dawning of A) New Era", "Blank Expression", "Too Much Too Young", "Little Bitch" , "Enjoy Yourself", "Rat Race", "Man at C & A", "Do Nothing", “Gangsters”, "Stereotypes"

Αρνητικό στην εμφάνιση των Specials η αδικαιολόγητη (?) απουσία encore που κόστισε ένα παρατεταμένο γιουχάισμα στους διοργανωτές. Επίσης το ότι δεν έπαιξαν το Ghost Town ήταν ειλικρινά μια απογοήτευση για όλους, ίσως για μένα κάπως μικρότερη μιας και το έχω ακούσει ερμηνευμένο live επί Αθηναϊκού εδάφους, από τον Terry Hall κάμποσα χρόνια πριν.

Την βραδιά άνοιξαν οι Staff Benda Bilili, στους οποίους είμαι σίγουρος πως θα διασκέδαζα περισσότερο αν μου άρεσε το latin ska με δόσεις ρούμπας & κούμπιας που έπαιζαν στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους. Αλλά δεν.

Παραθέτω το περίφημο Rat Race, όπως το βιντεοσκόπησα ατη συναυλία:


Εδώ πάλι από την κάμερα μου το (A Dawning Of A) New Era

καθημερινοί εμφύλιοι

"Τέτοιο ξύλο δεν έχω ξαναφάει, μου πήραν τη βέρα, τα χρήματα, το ρολόι κι όμως εκεί! ακόμα με έδερναν. Επέμεναν πως είχα κι άλλα. Ειδικά ο μικρότερος από τους 3. Ένας 16χρονος με κάτι άγρια μάτια, τέτοιο μίσος.
"Σπάστε του τα χέρια" τσίριζε ενόσω οι άλλοι 2 ακόμα με κοπάναγαν. Φοβήθηκα, είχαν και μαχαίρι και όπλο. Ήταν και νύχτα. Είχα στη μέσα τσέπη τις κάρτες, μαζί με το δίπλωμα, την άδεια και την ταυτότητα. Αυτά μέχρι τελευταία στιγμή προσπάθησα να τα κρύψω. Τι είπες; Να τα ‘δινα; Άντε να τα ξαναβγάλεις μετά. Τελικά όμως, τα βρήκαν κι αυτά.
Αλλά τους έπιασαν, γιατί πέρα από μένα την έπεσαν και σε άλλους 5 εκείνο το βράδυ. Τους αναγνωρίσαμε όλοι, στην ασφάλεια. Και ο άλλος συνάδελφος, 65 χρονών αυτός, πέρα από το ξύλο του έσπασαν όλα τα δόντια, τον είδα τον άνθρωπο, είναι για λύπηση.
Μια κυρία, σε μια κούρσα την επομένη μέρα που ήμουν ακόμα μαυρισμένος από το ξύλο με είπε γουρούνι ρατσιστή με τους μετανάστες. Πες με ρατσιστή πες με όπως θες, της λέω. Εμένα, φίλε μου, δε με νοιάζει η χώρα. Ας ήταν και από την Ελβετία. Αλλά μια φορά εγώ ακόμα ξένους τους λέω κι ας είναι γεννημένοι, όπως αποδείχτηκε, και οι τρεις εδώ. Δεύτερης γενιάς, έτσι δεν τους λένε; "

Πλήρωσα την κούρσα, 2,80 και κατέβηκα

θύμα εμπιστοσύνης

Τη μέρα που χάθηκε η εμπιστοσύνη, δεν τη θυμάμαι. Γιατί απλά δεν το κατάλαβα. Δεν ήταν που είχα την προσοχή μου στραμμένη αλλού, αλλά τη θεωρούσα πάντα δεδομένη, ποτέ δεν είχα ανησυχήσει άλλωστε για μία ενδεχόμενη απώλεια. Και να ‘μαι ξάφνου, με την ψυχολογία του επαρχιώτη στην ζούγκλα της πόλης, προσπαθώντας άγαρμπα να ξυπνήσω τα κοιμισμένα μου αντανακλαστικά. Αρχίζω να παίζω και εγώ το παιχνίδι της επιφυλακτικότητας. Απέναντι σε ότι συμβαίνει γύρω μου. Γίνομαι πιο παρατηρητικός, αποστασιοποιούμαι, ερμηνεύω συμπεριφορές, απογοητεύομαι και τελικά προσπαθώ να μη μου στρίψει.

Ένα παιχνίδι που παίζαμε παλιά, με τους καλοκαιρινούς φίλους στην κατασκήνωση, επέβαλλε τους εξής κανόνες: Έκλεινες τα μάτια – τα δέναμε νομίζω με ένα μαντήλι – έσφιγγες τους μυς σου και έπεφτες προς τα πίσω αλύγιστος σα βέργα, σαν κορμός. Πίσω σου στεκόταν ο όποιος συμπαίκτης είχε οριστεί - δεν ήταν υποχρεωτικά ο κολλητός σου - να σε πιάσει, μη σπάσεις και ματώσεις στο έδαφος. Και εναπόθετες την ακεραιότητα σου σ’αυτόν, ευελπιστώντας αν μη τι άλλο πως θα σεβαστεί τους κανόνες, θα είναι εκεί και θα προσπαθήσει για το καλύτερο.

Γύρω μου άνθρωποι πέφτουν, ψυχικά, ηθικά, οικονομικά, ίσως ετοιμάζομαι και εγώ. Κάποιους τους γνωρίζω καλύτερα, κάποιους όχι, αρκετούς τους αγαπώ. Το ξέρω πως αν κάποιος ζητήσει βοήθεια είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τον προστρέξουμε αρκετοί. Αρκεί να φωνάξει δυνατά, να τον ακούσουμε. Δεν είμαι σίγουρος αν θα τον προλάβουμε, μα θα έχουμε τρέξει. Από ντροπή ή από φιλότιμο αν όχι από καλοσύνη, δεν έχει σημασία, ο καθένας μας ας το κάνει για τους δικούς του λόγους.

Το στοίχημα ωστόσο, έχει χαθεί. Αυτό δεν είναι εμπιστοσύνη. Γιατί οι κανόνες του παιχνιδιού επιβάλλουν την εκ των πρότερων παρουσία του συνανθρώπου. Του συμπαίκτη που ενώ δεν τον βλέπεις ξέρεις πως θα βρίσκεται ήδη εκεί όταν πέφτεις.

Στα αυτιά μου τελευταία δε φτάνουν παρά κουβέντες της καθημερινότητας. Τις οποίες όταν ξεγυμνώσω από το άγχος της εκφοράς του λόγου, διακρίνω όχι μια αλλά δεκάδες εκκλήσεις.

Και προετοιμάζομαι να συνδράμω ή να αρνηθώ, να με συνδράμουν ή να μου αρνηθούν, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, γνωρίζοντας πως η εμπιστοσύνη είναι θέμα ψυχισμού και δεν ανακτάται αυτόματα, ειδικά τούτη την ώρα που έχω αρχίσει να συνηθίζω στα νέα δεδομένα και όλα μου φαίνονται πιθανά αν όχι και λογικά.

ημερολόγια Σαββάτου 5.6.2010

Σάββατο 5 Ιουνίου. Λίγες μόνο ώρες πριν την εμφάνιση του Rufus Wainwright, ήταν η διοργάνωση του Athens Pride 2010. Ήμουν εκεί. Νομίζω πως ήταν πολυπληθέστερη από την αντίστοιχη περσινή. Και κατά τη γνώμη μου περισσότερο «πολιτική», πιο συνειδητοποιημένη, παρά του ότι στη θέση του Πανούση και των Berlin Brides είχαν προσκληθεί φέτος η Τάμτα και η Παπαρίζου…
Παραθέτω ένα βιντεάκι, όπου προσπαθώ να ντοκουμεντάρω σε 3 λεπτά την παρέλαση των 7 χιλιάδων και πλέον – κατά πολλούς – φετινών συμμετεχόντων.
Το Stonewall, to τραγούδι που χρησιμοποίησα ως μουσική επένδυση, είναι του φίλου Α (aka Blueworks) με ευθείες αναφορές στην electropop σκηνή των αρχών του 80.



ΥΓ Εντωμεταξύ, η υπερβιταμίνωση από τα 26 ζελεδένια καραμελάκια που έφαγα κατά το πρώτο μέρος της εμφάνισης του Rufus καλά κρατεί μιας και στα σκοτάδια του Λυκαβηττού δε διάβασα πως η μέγιστη ημερήσια κατανάλωση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 7 κομμάτια.

ευτυχώς άλλαξα γνώμη

Χειροκρότησα με την ψυχή μου και έφυγα ενθουσιασμένος από το θέατρο του Λυκαβηττού. Αν και δε το περίμενα. Μέχρι τελευταία στιγμή υπήρξα ταλαντευόμενος για το αν θα παρακολουθήσω την παράσταση του Rufus Wainwright. Είναι ίσως η μοναδική φορά που, παρότι κάτοχος εισιτήριου, και ήδη πάνω στο λόφο, δεν έχω την παραμικρή όρεξη να μπω στο συναυλιακό χώρο.
Σκέψεις μεταπώλησης του εισιτήριου μου με καταλαμβάνουν. Θες το κρύο, θες ότι μόλις κάτι μέρες πριν μάθαμε ότι θα εμφανιστεί μόνος με ένα πιάνο, το όλο γεγονός δε φάνταζε ιδιαίτερα ελκυστικό. Παίρνω μία μπύρα από τη γνώριμη καντίνα.

20 χρόνια πριν το θέατρο του Λυκαβηττού ήταν ο τελικός προορισμός πολλών περιπάτων μας. Ποτέ σε τυχαίες μέρες όμως. "Κατά σύμπτωση" πάντα κάποια συναυλία θα γινόταν και μείς, άφραγκοι είχαμε ανέβει το λόφο, μόνο και μόνο προσδοκώντας στη Θεά Τύχη, να ανοίξει τις πόρτες του θεάτρου για τους τζαμπατζηδες το συντομότερο δυνατό. Και επειτα ήρθε στο μυαλό η εμφάνιση των Nιts εκεί, ένα απροσδόκητο live του 1989 που παραμενει σταθερά στο top3 των καλύτερων συναυλιών που έχω δει ποτέ.
Νομίζω πως η θύμηση αυτή έκανε ματ στο παιχνίδι της αναποφασιστικότητας. Αυτό ήταν.
Δε χρειάστηκα ούτε μία…ανάσα εμψύχωσης και να’ μαι που ανεβαίνω στο ανώτατο των διαζωμάτων, αυτό με τις πορτοκαλί καρέκλες. Ναι, το θέατρο του Λυκαβηττού έγινε κι αυτό ταξικό!!!.
Αραιά καθήμενοι οι ένοικοι των προφανώς πανάκριβων καφέ και λευκών καθισμάτων στην πλατεία του θεάτρου, ολότελα άδεια τα κίτρινα καθίσματα που είναι και τα περισσότερα, και η γνώριμη πληρότητα του πορτοκαλί διαζώματος. Το όποιο με ένα ΝΤΟΥ που όμοιο δεν έχω ξανασυναντήσει, χύθηκε , ανθρώπινος χείμαρρος, στον απόλυτα κενό – κίτρινο - χώρο άμα τη λήξη του χαιρετισμού των φεστιβαλικών αρχών, προ της εμφανίσεως.
Και έπειτα τη σκυτάλη πήρε ο Rufus. Με ένα ικανοποιητικότατο σετ 8 τραγουδιών από τον τελευταίο του δίσκο κατά τη διάρκεια του οποίου η υφιστάμενη απαγόρευση του χειροκροτήματος δε με …καταπίεσε. Και έπειτα από ένα διάλειμμα, ένα δεύτερο μέρος αποθεωτικό. Απολαυστικά επικοινωνιακός ο Rufus, χιουμορίστας και εξομολογητικός μα προπαντός μεγάλη φωνή. Ερμήνευσε το ρεπερτόριο που αγαπάς ακόμα κι αν δεν είσαι ο μεγαλύτερος του fan.
Ύμνησε την πρόσφατα αποβιώσασα μητέρα του, μνημόνευσε τον αγαπημένο του Jeff Buckley και τελικά αισθάνθηκα ότι γέμισε μεγαλειωδώς ολόκληρη τη σκηνή κάνοντας με να μετανιώσω εντελώς για τις όποιες αρχικές μου αμφιβολίες.
Τα ίδια αισθήματα ευφορίας βίωσαν τόσο οι συμπαριστάμενοι Α και Ν, όσο και η Κ που δια τηλέφωνου απόλαυσε μόνο το Going to a town.



Στα θετικά και η διαφημιστική προσφορά ενός ολοκλήρου κουτιού ανά θεατή μιας πιθανότατα υγιεινής έκδοσης των ζελεδένιων haribo, το οποίο και κατανάλωσα στο πρώτο δεκάλεπτο.

τα πρώτα 80 χρόνια

"Καλέ κυρία Σάσα που πάτε;"
"Να σου πω την αλήθεια δε θυμάμαι..." είπε η Σάσα με την πόρτα του ασανσέρ ανοιχτή μπροστά της.
"Νομίζω πως ο κύριος γιατρός μου είπε πριν λίγο να πάω στο δωμάτιο μου."
"Αχ κυρία Σάσα μου, ο κύριος γιατρός δεν έχει έρθει σήμερα."
Η κυρία Σάσα άφησε την πόρτα να κλείσει και κίνησε να πάει στο σαλόνι με τους άλλους. Αλλά δε τα κατάφερε, παραπάτησε και ίσα που πρόλαβε να στηριχτεί στον πορτοκαλί τοίχο πίσω της. Έπειτα άφησε τον εαυτό της ελεύθερο να κυλίσει μέχρι που βρέθηκε να κάθεται στο πάτωμα.
Την ίδια στιγμή χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Η θυρωρός άνοιξε βιαστικά και έτρεξε να βοηθήσει την κυρία Σάσα.

Μαζί με τη φασαρία από το δρόμο, και με ένα κουτί ταρτάκια στα χέρια πέρασε την είσοδο του γηροκομείου ο Τ.
Κοίταξε αμήχανα γύρω του να τη βρει, και άμα την εντόπισε, την πλησίασε και τη φίλησε. Έπειτα της συστήθηκε για μια ακόμα φορά, και κάθισαν και οι δυο αντικριστά σε ένα τραπεζάκι δίπλα στην εξώπορτα. Την κοίταζε με ύφος στενάχωρο, τον κοίταζε κι αυτή μα το πιθανότερο δεν τον έβλεπε. Και έπιασε να της μιλαει για ότι του περνούσε από το μυαλό. "Λυπούμαι πολύ που τα πράγματα πήγαν έτσι, αδελφούλη μου" του αντιγύρισε ξάφνου εκείνη. Εκείνος έσφιξε στο χέρι το μπαστούνι του, κατάπληκτος με τη στιγμιαία διαύγεια και την ταυτοποίηση του οικογενειακού τους δεσμού. Πάει καιρός που δεν τον αναγνωρίζει παρ’ όλο που πάει συχνά να την επισκεφτεί.
«Μου είχατε λείψει τόσο, κρίμα που μένω μακριά σας» πρόλαβε να πει και ξανάπεσε στη προτύτερη αλαλία. Ούτε ένα τρεμόπαιγμα , ούτε μια σπίθα, όσο προσηλωμένα κι αν κοίταζε ο Τ στα ξεραμένα της μάτια. Σημάδι ότι η επικοινωνία με τον έξω κόσμο είχε διακοπεί απότομα.

"Μη στενοχωριέσαι κορίτσι μου, υπομονή και όλα θα πάνε καλά…" της είπε "… άλλωστε μόνο τα πρώτα 80 χρόνια είναι δύσκολα" φόρεσε το καπέλο του, πήρε το μπαστούνι του και κίνησε να φύγει μα κοντοστάθηκε για μια στιγμή καθώς την άκουσε πίσω του να επαναλαμβάνει: "Λυπούμαι πολύ που τα πράγματα πήγαν έτσι, ωραία τα λες αδελφούλη μου"

"Εξώφυλλα δίσκων που ποτέ δεν υπήρξαν"

Πριν λίγο καιρό, ένας φίλος, άγγλος Youtuber, μουσικός, μου ζήτησε να φτιάξω ένα βίντεο για ένα του τραγούδι. 70’s folk rock το στυλ του, στις γραμμές των Jackson Browne και James Taylor, ίσως και λίγο στου Neil Young το συγκεκριμένο κομμάτι.

Προσπαθώντας να στήσω ένα βιντεάκι με 70’s αισθητική, έφτιαξα το εξώφυλλο ενός 7ιντσου που υποθετικά θα μπορούσε να έχει κυκλοφορήσει τότε ο αγαπητός Mel.

Κάπου εκεί πρέπει να ξεκίνησε και η ιδέα για ένα "παιχνίδι", πάνω στην οποία πάτησε τούτο εδώ το πόστ. Καλά κρυμμένη μέχρι προχθές, όταν σερφάροντας, εντόπιζα άρθρα για ένα προσφιλές μου θέμα, τα artworks στα εξώφυλλα δίσκων.

Πηδώντας από τη μια σελίδα στην άλλη έπεσα πάνω σε ένα πραγματικά εξειδικευμένης θεματολογίας forum oπου κόσμος πολύς αντάλλασε απόψεις, άλλοτε κόσμια – άλλοτε όχι, για …τις γραμματοσειρές στις κυκλοφορίες των Smiths.

Ε, λοιπόν αυτά  είναι μερικά από τα …

"εξώφυλλα δίσκων που ποτέ δεν υπήρξαν"

που έφτιαξα

The Smiths - Could be a lost album cover art

a 4AD single that never existed

 

The Breeders - Could be

πάνω: The Smiths, στο κέντρο: οποιοδήποτε κυκλοφορία της 4AD, της εταιρίας με τα θρυλικά εξώφυλλα και κάτω The Breeders 

 

Various Artists - A brit pop art cover

a P-Funk cover that never was

art cover for experimental

 
πάνω Various Artists - Brit Pop (Lush, La's,Oasis), στη μέση Post Funk 70 Motown και κάτω συλλογη Αvant Garde - NuJazz

Various Artists - The new vanguard-ism in electro vol 1

 

ε, αυτό εννοείται

 πάνω Various Artists - Electronica (ισως και PSB) και στη μέση δε νομίζω πως χρειάζεται εξήγηση

στοχεύσατε... πυρ

Όταν με το πράσινό σου polo, την κοιλιά της τέταρτης δεκαετίας και το πρόσωπο σου ακάλυπτο στέκεσαι απέναντι από τα ΜΑΤ με την πέτρα στο υψωμένο σου χέρι σίγουρα θα έχεις σοβαρούς λόγους.

H φωτογραφία είναι απο την προχθεσινή διαδήλωση έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία και είναι δανεισμένη απο το indymedia

Όρεξη να’χεις.

Και ενώ ο κόσμος χάνεται στις Σέρρες …ετοιμάζουν το μεγαλύτερο ρυζόγαλο στον κόσμο και στο Λεωνίδιο ήδη σχεδιάζουν το 12ο Φεστιβάλ Τσακώνικης Μελιτζάνας.

Ναι αλήθεια είναι. Η πρωτοπορία της ελληνικής διασκέδασης ρίχνεται σε επιχορηγούμενα συνήθως γλέντια και ξεσκάει σε γιορτές δημαρχιακής κραιπάλης. Σε νεοσυσταθέντα πανηγύρια, που αυτοαποκαλούνται θεσμοί παρ’ όλο που δεν αριθμούν παραπάνω από 6, βαριά 7, διοργανώσεις στο ιστορικό τους.

Στημένα δε, υπό την αιγίδα της τοπικής αυτοδιοίκησης ως διαφημιστικά τρικ της εκάστοτε ντόπιας παραγωγής με βασικό σκοπό τη διεκδίκηση μεγαλύτερου μερτικού από τα κονδύλια των πάλαι ποτέ Κοινοτικών Πακέτων Στήριξης …υπό τους ήχους πάντοτε λαϊκών ασμάτων. Ενίοτε προσκεκλημένοι οι τοπικοί βουλευτές, φκιασίδια προσδίδοντα κύρος, που προωθούν τις καριέρες τους, εξυμνώντας τη Διεθνή Γιορτή Μπάμιας (Ν. Ηλείας) στους "πύρινους" λόγους και τα "λαοφιλή" blogs τους.

Αλήθεια δεν μπορώ να φανταστώ ποιους μπορεί να αφορούν αυτά τα γλέντια πέρα από τους ντόπιους κάτοικους, "άρχοντες", πολιτικούς …και τις οικογένειες τους.

Δεν έχω άλλωστε ακούσει ποτέ από κάποιον ΜΗ κάτοικο να επιλέγει τον τόπο διακοπών του λόγω της Γιορτής Πεπονιού για παράδειγμα, που θα λάβει χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή (Μολόχα - Δ. Νεάπολης). Η φιλοσοφία του "Γιάννης πίνει – Γιάννης κερνάει" ως αυτοσκοπός θριαμβεύει.

Ποια θρησκευτικά πανηγύρια, ποιες Ικαριώτικες γιορτές; Ποια μέρα μουσικής, ποιο bfest και ποιο Athens Pride ;

Εδώ χάσαμε ήδη το Φεστιβάλ Αγκινάρας 2010 την 01 Μαΐου στα Ίρια Αργολίδας.

Αλλά δε μασάμε… Υπάρχουν πέραν των προαναφερόμενων ουκ ολίγα που μπορούμε να συμμετάσχουμε.

Η Γιορτή Σύκου που θα διοργανωθεί φέτος για 7η συνεχή χρονιά στον Πολύλοφο του Δ. Ανδρούσας

Η 2 σε 1 η Γιορτή Καλαμποκιού και Κρέατος στο Πύθιο Ολύμπου.

Η Γιορτή Γάβρου στην Ν.Σκιώνη Χαλκιδικής που …πέρυσι πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία …όπως διαβάζω,

Η … "παραδοσιακή θεσμοθετημένη Γιορτή Σαρδέλας" των ψαράδων της Νέας Κρήνης

Η … "όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η θεσμοθετημένη" Γιορτή της Λεμονιάς στην Αίγινα

Και εκατοντάδες άλλες γιορτές και φεστιβάλ φρούτων, λαχανικών, ψαριών και κρεάτων σε μια ατέλειωτη λίστα. Όρεξη να’χεις.