Κι άλλοι αγάπησαν και το βροντοφώναξαν κι άλλοι ερωτεύτηκαν και το διαλάλησαν περήφανοι, με λόγια και με πράξεις. Αλλά εσύ βρήκες το λάθος τρόπο, δε στο καταλογίζω όμως. Είναι θέμα παιδείας και αισθητικής, μα που να το σκεφτείς;
Η εφευρετικότητα του Έλληνα σε λάθος διαδρομές. Τασάκι σε δημόσια υπηρεσία.
Αθήνα 7/7/2010
Παρεμπιπτόντως εχθές αγόρασα το Jardim Eletrico βραζιλιανων Os Mutantes. 60s ψυχεδέλεια, ποπ, tropicalia με χαρακτηριστικά γυναικεία φωνητικά. Στο δίσκο υπάρχει και το αριστουργηματικό El Justiceiro. 
μου, 2 πόντους και αρχίζω να αλλάζω τη διακόσμηση των χώρων. Ένας νέος πίνακας – σε χοντρή κορνίζα - κάποια αυτοκόλλητα τοίχου στο υπνοδωμάτιο, το παλιό πράσινο βάζο ταιριάζει καλύτερα στη νέα του θέση. Πάει κι αυτό.Πέρυσι τέτοιο καιρό και ήμασταν και φαινόμασταν πιο ξέγνοιαστοι. Ιούλιος όπως και τώρα: τρεις ώρες οδήγηση, ένα τέταρτο περπάτημα και μισή ώρα κατάβαση γκρεμού με αντίσκηνα και προμήθειες στις πλάτες.
Ιδρωμένοι και τρέμοντας από την κούραση, γδυθήκαμε και βουτήξαμε στη θάλασσα. Ρούχα δεν μας ξανακούμπησαν τις επόμενες δυο μέρες. Απόλυτη γαλήνη καθώς ο χρόνος έπαψε για λίγο να κυλά γραμμικά.
Αγαπημένο μου κομμάτι είναι η «διατριβή» του στους σκωτσέζους Belle & Sebastian καθώς περιγράφει μιας συνηθισμένη του ημέρα με το μοναδικό τρόπο που οι B&S εμπλουτίζουν τους στίχους των τραγουδιών τους με λεπτομέρειες της καθημερινότητας. The Belle & Sebastian way.
Φεύγοντας από το σπίτι τους, δεν είχα κάτσει και πολύ, μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από την παλιά δουλειά. Σφίχτηκα! Περίεργο, νόμιζα πως το είχα ξεπεράσει. Ακόμα και αστεία σκηνικά, που άλλοτε έστεκαν αυτόνομα ανέκδοτα, τώρα που τα θυμόμουν μου προκαλούσαν θλίψη.
Δε πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι.
Περπάτησα 2-3 χιλιόμετρα μέχρι τη μακρινότερη στάση που βάσταγαν περπάτημα τα πόδια μου. Χωρις εισιτήριο, με 1 κέρμα του ευρώ στο χέρι, μπήκα στο λεωφορείο, κανείς δεν είχε περισσευούμενο να αγοράσω.
Κατέβηκα νωρίτερα απ’ότι έπρεπε, δεν άντεχα την πιθανότητα να αντιμετωπίσω με αυτή τη διάθεση, τα δίκαια κάποιου ελεγκτή.
Ευτυχώς βρήκα ξεχασμένο το mp3 player στην μπροστά θήκη της τσάντας μου. Μέχρι να τα φτύσουν τελείως οι μπαταρίες πρόλαβα κι άκουσα το μισό άλμπουμ των Mgmt. Περπάτησα ακόμα μισή ώρα, μούσκεμα στον ιδρώτα, επίτηδες δεν είχα διαλέξει τη συντομότερη διαδρομή για το σπίτι.
Στο δρόμο ένας πιτσιρικάς με χεβυμεταλλικό μπλουζάκι και ύφος χιλίων Ashcroft στο Bitter Sweet Symphony βάδιζε κατά πάνω μου. Είχε πρωτύτερα σκουντήσει με ορμή σε ένα μεσήλικο ζευγάρι, και δυο συνομήλικοι μπροστά μου παραμέρισαν για να περάσει. Παρ’ όλο που τον κοίταζα να έρχεται προς τα πάνω μου, κανένας νευρώνας δεν έδωσε οδηγίες στο σώμα μου. Σκεπτόμουν άλλα. Έτσι, αντανακλαστικά, στάθηκα ακίνητος, στη μέση του πεζοδρομίου, ανέκοψα τη φόρα του πιτσιρικά που βρίζοντας κατέβηκε στο οδόστρωμα για να με αποφύγει.
Μπήκα σε ένα μαγειρείο να πάρω κάτι για αργότερα στο σπίτι, κοίταξα 1-2 λεπτά τη βιτρίνα με τα φαγητά και μετανοιωμένος, έκανα μεταβολή και έφυγα.
Παρασκευή 2/7/10
Βρισκόμουν ακόμα σε εκείνον τον κόσμο των λίγων δευτερόλεπτων oπου το ασυνείδητο διαχέεται για τα καλά μέσα στην πραγματικότητα. Τριγυρισμένος από παλιούς φίλους και ξεχασμένους από καιρό γνωστούς, οι οποίοι σε μια συνεχή μεταμόρφωση, αντάλλασαν, μιλώντας μου ακατάπαυστα, χρώμα, φύλο και πρόσωπα.
Σηκώθηκα, το κεφάλι μου πονάει ακόμα. Hangover, σκέφτομαι, από τις χθεσινοβραδινές κουβέντες. Τριγύρισα ζαλισμένος στο σπίτι, ντύθηκα τα ενήλικά μου ρούχα και έφτιαξα καφέ.
Άνοιξα το παράθυρο του σαλονιού και για πολλοστή φορά ξαναχάζεψα στο κάδρο πάνω από τον καναπέ. Δώρο από την Κ., απεικονίζει ένα πρωτόζωο, λεπτομέρεια από την εικονογράφηση της στην "Κοσμογονία & Ζωογονία (Ανθρωπογονία)" του Αναξίμανδρου. Ταιριαστό στο χώρο μα περισσότερο αγαπητό σε μένα λόγω της κοινής μας ανομοιομορφίας στο σχήμα των ματιών. Το δεξί μεγαλύτερο.
Όμως δεν κοίταξα την εικόνα. Σήμερα εστίασα στην ξύλινη κορνίζα. Κοίτα να δεις που μεγάλωσα, σκέφτομαι.Πάντα γελάω με την ιδέα πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις καθώς παχαίνουν οι κορνίζες στον τοίχο σου…
Είσαι 15. Προσπαθείς να μεταμορφώσεις το παιδικό σου δωμάτιο σε εφηβικό. Κολλάς τις μουσικές σου προτιμήσεις, χάρτινες αφίσες-εικονίσματα των ηρώων σου στον τοίχο. Απευθείας με σελοτέιπ. Αλλάζεις αφίσες καταιγιστικά φροντίζοντας να καλύπτεις πάντα τα προηγούμενα σημάδια της κόλλας ή των λιπαρών αποτυπωμάτων του blue tac.
Μετά από 2-3 χρόνια, ίσως φοιτητής στο δικό σου σπίτι, οι αφίσες γίνονται πόστερ και συγχρόνως αποκτούν πηχάκια. Λεπτούς οδηγούς στο πάνω και το κάτω μέρος, σε χρώμα της επιλογής σου, που κρατούν ατσαλάκωτο και επαναχρησιμοποιήσιμο ολόκληρο το εμβαδόν των κρεμασμένων διακοσμητικών σου επιλογών.
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς τις φθορές στα επιτοίχια αξεσουάρ σου, που προκαλει ο καπνός και το κιτρίνισμα του χρόνου του οποίου την ύπαρξη έχεις αρχίσει μόλις να αντιλαμβάνεσαι. Σειρά έχουν τώρα οι γυάλινες προθήκες που τα προστατεύουν ανάμεσα σε λεπτά τζάμια και επιφάνειες κόντρα πλακέ, στερεωμένα με τα γνωστά 4 ασήμι κλιπς, ζυγιασμένα ένα σε κάθε πλευρά.
Κι έπειτα έρχονται οι κορνίζες. Λεπτότερες στην αρχή, με το κρύσταλλο να περιφράσσεται από μεταλλικούς ή ξύλινους πήχεις και χαρτόνι να κλεινει αεροστεγως την πίσω πλευρά. Η εικόνα σου τώρα βρίσκεται εγκλειστη και πληρως προστατευμενη.
Παλιμπαιδίζεις βέβαια από καιρό σε καιρό, κολλώντας ζωγραφιές των παιδιών η των ανηψιών σου, με σελοτέιπ δίπλα από το γραφείο σου ή με μαγνητάκια στο ψυγείο αλλά δε μπορείς να παγώσεις το χρόνο.
Τώρα που οι κορνίζες είναι ήδη παρούσες στο χώρο σου, το μόνο που τους μένει είναι να παχύνουν. Απομακρύνονται από την επιφάνεια του τοίχου, 4 με 5 εκατοστά. Ενώ εσύ μεγαλώνεις κι άλλο, αυτές αποκτούν
όγκο και σταματούν μόνο όταν αποκτήσουν διαστάσεις τελάρου.
Σαν τη δική μου, στο σαλόνι, πάνω από τον καναπέ.
(Φαντάζομαι ότι...) συνεχίζεται...
