Ιερή Βία

...ή πως να μπλέξετε όσο πιο πολύ γίνεται!!!

“Eάν ακούσης κανένα εν μέση αγορά να βλασφημή τον Θεόν, πλησίασε και έλεγξε αυτόν. Και εάν παρουσιασθή χρεία, ράπισον αυτού το πρόσωπον, σύντριψον το στόμα του, αγίασον το χέρι σου δι’ ενός τέτοιου κτυπήματος. Και εάν σε υπάγουν δι’ αυτό εις το δικαστήριον, πήγαινε. Και εάν ζητήση ο δικαστής να σε τιμωρήσει, φώναξε με παρρησίαν: Τον εκτύπησα διότι εβλασφήμησε τον Βασιλέα των αγγέλων! Και εάν είνε χρεία δια τούτο να αποθάνης διά τοιαύτην αιτίαν μαρτύριον λογίζεται”.

Φονταμενταλιστικό τρικάκι συνεκφερόμενο με το περιοδικό Μαθητική Αστραπή που διανέμεται σε μοναστήρια και ναούς της χώρας. Έπεσε προ ετών στα χέρια μου.

άνθρωπος δαγκώνει άνθρωπο δαγκώνει άνθρωπο

“Την καριόλα…”, είμαι σίγουρος πως θα σκέφτηκε όταν είδε τα αίματα στο χέρι του. Το δέρμα του είχε σκιστεί από τα κοφτερά παρά την ηλικία της δόντια. Πρέπει να τον έλουσε κρύος ιδρώτας μα δεν ήταν αυτό που τον απασχολούσε εκείνη την στιγμή. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μη μπλέξει περαιτέρω, κι αυτό ήταν δύσκολο, παγιδευμένος έτσι όπως ήταν μαζί της, στην κλειστή καμπίνα του ασανσέρ. Σκέφτηκε να το βάλει απλά στα πόδια μα έτσι θα πήγαινε όλος ο κόπος του από το πρωί χαμένος. Την είχε ακολουθήσει για ώρες: τράπεζα, σουπερ μάρκετ, λαϊκή αγορά και να ‘τοι τώρα οι δυο τους στο ασανσέρ λίγο πριν αυτή εξαφανιστεί μέσα στο διαμέρισμα της.

Όχι, δε θα το άφηνε έτσι, τράβηξε άλλη μια φορά την τσάντα της με όλη του τη δύναμη, σίγουρα ξαφνιάστηκε που την κρατούσε ακόμα τόσο σφιχτά πάνω της. Τότε ήταν που την είδε να ξανανοίγει το στόμα, να τον δαγκώσει πάλι. Άνοιξε κι αυτός το δικό του να την προλάβει. Έκανε μια απότομη κίνηση προς το μέρος της και έκλεισε με δύναμη τις μασέλες του, στο ύψος του ματιού της. Ξέσφιξε τα δόντια του, να ελευθερώσει ένα κομμάτι κρέας. Το είδε που κρεμότανε πάνω στο κίτρινο πρόσωπο της γυναίκας που ούρλιαζε. Άρπαξε την τσάντα και βγήκε στο διάδρομο. Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω και χάθηκε στα στενά της Κυψέλης.

Λίγες ώρες μετά το μόνο που ξεχώριζε το παραπάνω περιστατικό από τον όποιον “αστικό μύθο” ήταν ετούτο το σημείωμα του διαχειριστή της πολυκατοικίας, κολλημένο στον καθρέφτη του φρεσκοκαθαρισμένου ανελκυστήρα.

κάθε αρχή

να μην ξεχάσω !

Θεωρώ το να φτιάξω την όποια αποσκευή, μια διαδικασία βαρετή. Στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου υπάρχουν προσυγκροτημένες λίστες για να ακολουθήσω, διαφορετικές ανάλογα με την περίσταση: σχολείο, γραφείο, παραλία, νοσοκομείο, φεστιβάλ, διακοπές στη θάλασσα ή στο βουνό, ταξίδι σε άλλη πόλη, διαμονή σε φίλους ή σε ξενοδοχείο, ή μήπως σε αντίσκηνο. Εξετάζω αν υπάρχει επαγγελματικό ή κοσμικό γεγονός στην ατζέντα των προσεχών ημερών, τον τρόπο μεταφοράς: λεωφορείο, αεροπλάνο, ΙΧ όπως και την απόσταση και τις μέρες που θα λείψω.
Παρ’ όλο που κάθε περίσταση αντιστοιχίζεται στην μοναδική της λίστα και κάθε τι έχει προβλεφθεί, εγώ δεν είμαι ήρεμος. Βασανίζομαι από την σκέψη ότι κάτι έχω ξεχάσει και συνήθως δεν διαψεύδομαι.
Λοιπόν είμαι έτοιμος : εσώρουχα, παντόφλες, πυτζάμες, χρήματα, κινητό, φορτιστής, πετσέτα, μαντηλάκια καθαρισμού, βιβλίο.
Κλειδώνω το σπίτι και

you too

Της παραπονέθηκα : “Δε με πήρες τηλέφωνο, να ακούσω κανένα κομμάτι …” πρακτική που εφαρμόζουμε όταν κάποιος δεν μπορεί να παραβρεθεί στη συναυλία κάποιου/ων από τα κοινά μας ακούσματα. Για να συνεχίσω: “Ε, τότε στείλε μου γραπτή ανταπόκριση” της είπα όταν μου ‘ορκίστηκε ” πως δεν είχε σήμα.

Λοιπόν lem., τα σχόλια μου από U2:

Πήγα με τη διάθεση και την προσδοκία να δω ένα show από best (όσα best μπορούν να χωρέσουν σε ένα δίωρο & ανάλογα ποιο είναι best song για τον καθέναν μας, από ένα τόσο παλιό συγκρότημα).

Η σκηνή ήταν πολύ εντυπωσιακή - θα είδες στο Υoutube φαντάζομαι, όπως και το show επίσης....

Λοιπόν, χωρίς πολλά λόγια, μου φάνηκαν καταπληκτικοί, αφήνω στην άκρη τα σχόλια του Bono για Νelson Μadela, Διεθνή Αμνηστία, για την φτώχεια στον 3o κόσμο … ανέφερε και μας τους Έλληνες που μας παρομοίασε με τους ιρλανδούς, ότι αντέχουμε τα πάντα. ..τον ξέρεις τώρα 30 χρονιά τον Bono όταν αρχίζει το κήρυγμα …αλλά δεν με ενόχλησε, μου άρεσαν αυτά που έλεγε.

Πάντα τον φανταζόμουν σαν έφηβο επαναστάτη, άλλο αν είναι ένας ζάπλουτος ροκ superstar!

Ξεκίνησαν με το Space Oddity του Bowie για εισαγωγή και ανέβηκαν στην σκηνή

δεν περίμενα για 3ο τραγούδι το I WILL FOLLOW, όπου λύσσαξα, χόρεψα, ούρλιαξα

και όταν ο κυριούλης από πίσω μου, μου είπε να κάτσω κάτω γιατί δεν έβλεπε - σήκω να χορέψεις ρε φίλε ή κάτσε στον καναπέ σου δεν ήρθες να δεις Φραγκούλη - κατέβηκα χαμηλά στα κιγκλιδώματα και χόρεψα με αυτούς που ήξεραν γιατί πήγαν στους u2!!

ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΒΓΑΛΕΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΕ ΚΕΡΚΙΔΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ααχ!!! τες πα, θυμήθηκα τα εφηβικά στο λύκειο με Sunday Bloody Sunday, Pride και με τα ποιο καινούργια τους.. ανατρίχιασα στο With or without you και δάκρυσα στο One, δεν ξέρω γιατί. Kάτι η φωνή του Bono, η ατμόσφαιρα του κόσμου, ο χαμηλός φωτισμός της σκηνής. Ποτέ δεν ήταν από τα αγαπημένα μου lovesongs!!

2n φορά που το παθαίνω αυτό σε συναυλία (ξέρεις ποια ήταν η πρώτη)

όλα τα κομμάτια τους μου άρεσαν και νομίζω ήταν πολύ καλύτεροι από τη φορά που τους είδαμε στη Θεσσαλονίκη.

Αυτά τα ολίγα

Χ.

αθήνα, μάνα μου

“…και νοιάζεται για την πόλη και τους δημότες της”, οφείλω να συμπληρώσω, προδομένος από το ίδιο μου το χέρι.

Καταχρώμενος την εμπιστοσύνη πολλών και την ελπίδα ότι μια διαφορετική ματιά θα ωφελούσε την πόλη, κατάντησε ο κος Νικήτας – η χρήση του συγκεκριμένου ρήματος ενδείκνυται - να λογίζεται από την πλειοψηφία ως ο πλέον αποτυχημένος δήμαρχος της Αθήνας.

Χωρίς το καταγεγραμμένο (ακόμα) σκάνδαλο στα οικονομικά του δήμου – ανάλογα των προκατόχων του – αφήνει πίσω του (είθε) μηδενική σχεδόν λίστα πεπραγμένων, θύμησες από αχρείαστες αν όχι διαιρετικές απόψεις στις περιόδους κρίσης (Δεκέμβριος 2008), ένα κομμένο παρκάκι καθώς και μια σειρά φωτογραφιών του με "λαμπερά" χαμόγελα και ακατανίκητα πουκάμισα.

Από τα ελάχιστα θετικά της δημαρχίας του – κι αυτό σίγουρα άθελά του – είναι η συσπείρωση συμπολιτών/γειτόνων γύρω από θετικούς στόχους όπως για παράδειγμα η αυτοδιαχείριση πάρκων (Κυψέλης, Ναυαρίνου) ή η κίνηση για την επανάκτηση των Εξαρχείων όπως και πληθώρα όμορφων σκεπτόμενων Αθηνοκεντρικών blogs.

“Έργο” αναμένεται να δούμε λίαν συντόμως, πρόχειρο και βιαστικό, καθώς οι εκλογές πλησιάζουν αμείλικτες , με μόνο σκοπό ένα νέο σερί χαμόγελων και εγκαινίων μετά τις προσοδοφόρες διαφημίσεις (γιγαντοαφίσες δρόμων) και τα ματαιωμένα προσεχώς (πχ πεζοδρόμηση Αθηνάς) που διήρκεσαν σχεδόν μία τετραετία.

Θα ήθελα να μπορούσα να ταχθώ αναφανδόν υπέρ κάποιου πολιτικού αντιπάλου που να εκτιμώ, πέραν του φημολογούμενου “φαινόμενου” της κας Φώφης* το οποίο με εμπνέει βέβαια για περισσότερες τούτων, λέξεις, μα γηπεδικές αν όχι καφενειακές, και συνεπώς μη δημοσιεύσιμες.

Με ένα τραγούδι για κάποιον άλλο δήμαρχο, αυτόν του Simpleton, σκεφτόμουν να συνοδέψω το συγκεκριμένο post μα κείνος ήταν αφελής μεν, αξιαγάπητος δε. Έτσι απέρριψα τους συμπαθείς μου XTC και τελικά “κατάντησα” σε κάτι περισσότερο ταιριαστό…

Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα καιρό την ευκαιρία να το ποστάρω και …ευτυχώς τη βρήκα τώρα. Η ποιότητα είναι μάλλον χαμηλή μιας και το έχω «μετατρέψει» από βινύλιο (μάλιστα! δικό μου!)

Το περίφημο t-shirt της φωτογραφίας, το είδα στο Athens Pride του 2009.

* Λίγες μόνο ώρες μετά την ανάρτηση, μόλις διάβασα ότι το τουλάχιστον διασωθήκαμε από την πιθανότητα μιας δημαρχίας του "φαινομένου" της κας Φ.

hi, how are you

Μεταξύ πολλών που διάβασα και είδα το καλοκαίρι ξεχωρίζω το εξαιρετικό «Τhe Devil & Daniel Johnston» του 2006. Ένα ντοκυμαντέρ για τον αμφιλεγόμενο πολυπράγμονα καλλιτέχνη – μουσικό, σκιτσογράφο, σκηνοθέτη - Daniel Johnston του τίτλου. Τον άνθρωπο που ήθελε να γίνει ροκ σταρ ακόμα κι όταν ανακάλυψε πως δεν μπορεί να τραγουδήσει.

Μέσα από τόνους ξεθαμμένου αρχειακού υλικού από αναλογικές και ψηφιακές – μα πάντα σπιτικές - εγγραφές βίντεο & ήχου παρουσιάζεται η σχιζοειδής του προσωπικότητα, εκείνη που τον οδήγησε να τα βάλει με το διάβολο τον ίδιο.

Το φιλμ – που στέκει σαν πραγματικό ανάλογο του εφιαλτικού Donnie Darko – επικεντρώνεται τόσο στο εύθραυστο ταλέντο του “Brian Wilson” των απανταχού loser, όσο και στις βίαιες πολυετείς του μάχες με τον άρχοντα του σκότους. Μάχες που μόνο εκείνος τόλμησε όποτε σταματούσε την συνταγογραφημένη του θεραπεία.

Ως guest μεταξύ άλλων εμφανίζονται οι Sonic Youth να τον αναζητούν έντρομοι, χαμένο στη Νέα Υόρκη, ο Kurt Cobain ως επίσημος διαφημιστής του, ο Peter Zaremba (Fleshtones) και ο Gibby Haynes των Butthole Surfers στον αλλόκοτο ρόλο του dealer που του αποδίδεται.

Ο κύριος όγκος των ηχογραφήσεων του – όσες δεν έχει καταστρέψει ο ίδιος – κυκλοφορεί σε μιάμιση περίπου ντουζίνα αναλογικών κασετών που διαδίδονται από χέρι σε χέρι είτε από mail order της Stress Records.

Δύο από τις πρώτες του ηχογραφήσεις του, αμφότερες του 1983, βρήκα εδώ και εδώ

Υγ. Ανατρίχιασα βλέποντας τους Nirvana, παγωμένους στο χρόνο, o Cobain - με το "hi, how are you" t-shirt - αιώνια νέος, θυμήθηκα τη μέρα που μάθαμε το νέο της αυτοκτονίας, πως παίρναμε τηλέφωνο ο ένας τον άλλον, ρητορικά να ρωτήσουμε: «Τα ‘μαθες;».

εσύ που κοιτάς;

Θα μπορούσε να είναι τραβηγμένη σε οποιαδήποτε βαλκανική χώρα κάποιο χειμώνα από το 50 κ’ ύστερα. Μικρές ιστορίες, κρυμμένες σε στιγμιαίες ματιές.

Η φωτογραφία είναι “δική” μου. Την “τράβηξα” από μια φωτογραφία του φίλου Μ (aka chocorello). Σε ένα ιδιότυπο παιγχνίδι, όπου ανακαλύπτει ο ένας το βλέμμα του άλλου. Η πρωτότυπη φωτό - δεξιά σε μεγάλη ανάλυση - είναι από μια βόλτα μας στο Μοναστηράκι, το Φεβρουάριο του 2009.

Εντωμεταξύ η φωτογραφική μηχανή του φίλου Μ. μυστηριωδώς εχάθη, ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι.

έτσι γίναμε ευρώπη

“Από αύριο κόβω το τσιγάρο …” μου είπε ο αξιαγάπητος ταξιτζής και συμπλήρωσε: “…αλλά και τα εστιατόρια που θα μου απαγορεύουν να καπνίσω μετά το φαγητό”.

Και 'γω, ανατολίτης όπως όλοι, προσωρινά μασκαρεμένος σε ευρωπαίο, δεν απάντησα. Κοίταξα μόνο το ταξίμετρο να γράφει ανελέητα.