καλύτερα να μη σε ξεμοναχιάσουν

Ε, και τι έγινε δηλαδή; ελπίζω να ΜΗ με ρωτήσεις αύριο. Γιατί πραγματικά δε θα ξέρω τι να σου απαντήσω. Θα μπορέσω μόνο να σου πω πως:

25-30 χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν, στην πραγματικότητα ήμασταν μάλλον περισσότεροι αφού ο κόσμος εναλλάσσονταν συνεχώς, συζήτησαν, φώναξαν, βρήκαν παλιούς γνωστούς και ίσως κάποιοι να έκαναν και νέους. Θυμήθηκαν ή γνωρίστηκαν εντέλει με την ψυχολογία του να είσαι στους δρόμους. Να προσπαθείς να μην τα δέχεσαι όλα αγόγγυστα, ούτε να αποδέχεσαι τα πάντα συνηθίζοντάς τα σαν φυσιολογικά. 

Κι όλα αυτά ειρηνικά – τουλάχιστον μέχρι τις 10:30 που αποχωρήσαμε. Και τονίζω το ειρηνικά παρ’ ότι ανερυθρίαστα ομολογώ την πίστη μου πως η βία (θα) είναι ενίοτε απαραίτητο συστατικό των αλλαγών. 

Τη σημερινή έκφραση των αγανακτισμένων δε τη λες επανάσταση, ίσως όμως αν είσαι ονειροπόλος να την πεις προθέρμανση. Αν με ρωτήσεις ξανά, αν θα βγει κάτι, ένα "δε ξέρω" θα σου πω.

Στα συν η διακριτική παρουσία ένστολων, η απουσία εργατοπατέρων με φούξια lacoste και κυρίως η αίσθηση ότι έχεις κάτι κοινό με τις περισσότερες από τις διαφορετικές εκφάνσεις της Αθηναϊκής ανθρωποπανίδας που έδωσε το παρόν. 

Στα μείον θα λογάριαζα τη μικρότερη του αναμενόμενου ποσόστωση νεολαίων (φαντάζομαι θα τους κέρδισαν οι σχολικές εξετάσεις (?) ή το B-Fest), τη μη ευρηματική συνθηματολογία, νομίζω και την απουσία αλλόφυλων συμπολιτών.

Παραλειπόμενο: Είχε πλάκα όταν κατεβαίνοντας για να ξεμουδιάσουμε την Πανεπιστημίου και λίγο πριν ο κόσμος αποκτήσει την πυκνότητα μιας τυχαίας Τετάρτης, διασταυρωθήκαμε με κυβερνητικό στέλεχος που περπατούσε συνοδευόμενο από 2 άντρες της ασφάλειας του. Τράβηξα τον Ν. από το μανίκι, και γύρισα να του τον δείξω. Η τριανδρία είχε κι αυτή σταματήσει και μας κοίταζε, πιθανότατα ευελπιστώντας να μην τεντώσω το χέρι προς το μέρος τους και φωνάξω δυνατά το όνομά του.

Λίγο πριν φύγουμε από το σπίτι, ώρα 18:00

και λίγο αφότου γυρίσαμε, ώρα 23:00

24000 baci

Στο φανάρι της Πανόρμου σταματημένοι, βλέπουμε περιπολικά και δελτάδες να ανεβαίνουν μανιασμένα την Αλεξάνδρας. “Σειρήνες ακούγονται παντού πλέον, όπου και να κοιτάξεις μπάτσοι μπάτσοι μπάτσοι μπάτσοι μπατσ…” λέω του Choco δυνατά, να με ακούσει μέσα από το κράνος του.

Από τη διπλανή μηχανή ένας νεαρός χωρίς κράνος με ακούει, γυρνάει και με κοιτάζει. Ισιώνει το κλομπ και το όπλο που έχει ζωσμένα στη μέση του, δεν τον είχα προσέξει, – πρέπει μόλις να σχόλασε απ’ τη δουλειά– και τσουλάει με τη μηχανή του λίγα μέτρα πιο μπροστά.

Στο επόμενο δευτερόλεπτο, δυο φουριόζοι ζητάδες μας πλευρίζουν, ένας από κάθε πλευρά μα συνεχίζουν την κουβέντα που έχουν ανοίξει χωρίς να ενοχλούνται που παρεμβαλλόμαστε εμείς μεταξύ τους.

Yγ. Η φωτογραφία με το φραππεδάκι, είναι τραβηγμένη ένα βράδυ πριν, στο αντιδιαμετρικό σημείο της διασταύρωσης.

Υγ2. Ίσως τα πούμε σήμερα το απόγευμα στο Σύνταγμα. Ρίξτε μια ματιά εδώ:

Αγανακτισμενοι Στο Συνταγμα

το καταδικασμένο ντεμπούτο

Την τελευταία φορά που τον είχε δει ήταν ντυμένος αμπιγέ. Φορούσε μια γκρι γάτα στο λαιμό του σαν γουναρικό, πάνω από το πουκάμισο με τους φραμπαλάδες στο στήθος. Στο μπαρ του τραίνου όταν τον ξανασυνάντησε τυχαία, πρόσεξε πως ο Π φορούσε ένα απλό t-shirt, σκέτο, χωρίς γάτα. Εντάξει φίλο του δεν τον έλεγε κιόλας, τον ήξερε όμως από παιδί, συμμαθητής της αδελφής του ήτανε και κοντογείτονας τους.

“Που χάθηκες ρε μεγάλε” τον ρώτησε μάλλον τυπικά και τη στιγμή που άκουγε τις τελευταίες λέξεις της αναπάντεχα λεπτομερούς απάντησης, ρούφαγε ταυτόχρονα την τελευταία γουλιά της μπύρας του. Παράγγειλε μία ακόμα και παρακάλεσε τον μπάρμαν να του αλλάξει τα υπόλοιπα κονσερβοκούτια που κρατούσε – παραγγελίες των φίλων που τον περίμεναν, ποιος ξέρει πόση ώρα - με άλλα, κρύα, από το ψυγείο. Το τρένο περνούσε τώρα τον Ισθμό. Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρο στο τοπίο που άλλαζε τροχάδην - πάντοτε τον συγκινούσε το ταξίδι με το τρένο - και προσκάλεσε τον Π να κάτσει μαζί με την παρέα του στο κουπέ του δεύτερου βαγονιού.

“Χρειάζομαι τη βοήθειά σας για μεθαύριο”, τους είπε ο Π μόλις τέλειωσαν οι συστάσεις και βολεύτηκαν όλοι στα καθίσματά τους. Τους αποκάλυψε το “σχέδιο”, στεναχωρήθηκαν λίγο με την απογοήτευσή του μα δε φάνηκε είναι η αλήθεια να έχουν πειστεί όταν ολοκλήρωσε την πρόταση του. Φράγκα δεν έπαιζαν και η πλάκα δεν ήταν εγγυημένη. Τους έριξε τότε το δέλεαρ του μπουφέ. “Θα παίζει πολύ φαγητό, σας το υπόσχομαι” τους είπε.

Το αποφάσισαν την επόμενη μέρα στην πλατεία, κατά τη διάρκεια του “πρωινού” τους καφέ. Δίπλα τους, κρυμμένα μέσα στο γκαζόν, τα μπεκ του αυτόματου ποτίσματος στροβιλίζονταν - όπως έκαναν μήνες τώρα – στις πρώτες νότες του Blue Monday. Θα τους περίσσευαν σκέφτηκαν χρήματα για το βραδινό αλκοόλ χωρίς να “βάλουν χέρι” στο ενοίκιο. Από τον κοντινότερο θάλαμο τηλεφώνησαν στο συμπαραγωγό και βοηθό σκηνοθέτη, τον Π. “…’ντάξει θα έρθουμε” φέρεται να του είπαν.

Έτσι, χαζά και αβασάνιστα την επομένη, έκαναν το πρώτο (και τελευταίο για τους περισσότερους) “κινηματογραφικό” τους κομπαρσιλίκι σε videoclip τελευταίας ομολογουμένως διαλογής, ευτυχείς που οι ίδιοι δε διακρίνονται καθαρά . Μπουφές δεν υπήρχε.

Δεν έπεσα τυχαία πάνω στο video αυτό. Το έψαξα επί τούτου να το δω δεύτερη φορά στα 20χρονα της ύπαρξής του και το αφιερώνω στους συμπρωταγωνιστές μου Ν., Μ. και Τ.

τυχαίο δείγμα (απο)γραφής

Χιούμορ; Ίσως. Ρετιρέ.

Σύζυγο; Ναι, είχα μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, ναι ναι και αμάξι είχα μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, μαζί τα έχασα και ορκίστηκα ότι ήταν η τελευταία φορά που οδήγησα στη ζωή μου.

Ευγενεστάτη υπερήλικη βαμπ. 5ος όροφος
Εγώ αγόρι μου κοντεύω τα 90, εσύ που είσαι φοιτητής (στσ !!!) και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου να προσέχεις. Κάτσε να σου βάλω μερικά γλυκά για το δρόμο. Ναργκίσα γλυκειά μου, βάλε στο παιδί πάστα φλόρα και σοκολατάκια να πάρει μαζί του.

Αβίαστα. 4ος όροφος.

Συγγνώμη που σας υποδέχομαι πρόχειρα είπε και τράβηξε το μπουρνούζι μέχρι το μπούτι. Έπειτα έκατσε σταυροπόδι και συνέχισε: Έτσι έχω συνηθίσει να κυκλοφορώ στο σπίτι. Αφού ζω μόνη, ολομόναχη σε ένα τόσο μεγάλο σπίτι που φαίνεται αδειανό.

Alarm. 3ος όροφος.

Πρέπει να είμαστε προσεχτικοί σε ποιον ανοίγουμε είπε με το κεφάλι του παγιδευμένο στο άνοιγμα μεταξύ της ξύλινης κάσας και της πόρτας. Προσπάθησε ταυτόχρονα να νεύσει στη σύζυγο να σταματήσει να σπρώχνει την πόρτα από τη μέσα μεριά.

Αβάδιστα – 2ος όροφος

Θέλετε να σας κεράσω ένα ουισκάκι; Μα γιατί όχι; Να μη σας βάλω ένα ουισκάκι και να κάτσουμε εκεί στον καναπέ να συμπληρώσουμε την αίτηση με την ησυχία μας τώρα που λείπει η γυναίκα μου;

Ναι, με πειράζει! – 2ος όροφος.

Σας πειράζει κύριε να κάτσει το παιδί στα πόδια σας να βλέπει πως συμπληρώνετε τη φόρμα;

Ότι να ‘ναι. 1ος όροφος.

Δεν πρόκειται να σου ανοίξουμε την πόρτα, δεν είσαστε τέσσερις μαζί όπως είπαν στις ειδήσεις.

Ευχαριστώ πιτσιρίκο ! Υπερυψωμένο ισόγειο.

Μαμά, αφού του αρέσανε του κυρίου τα κουλουράκια σου, να μου λες να του γράψω τη συνταγή;

Ο λύκος. Εξωτερικό ισόγειο.

Θα ρθει ο αστυνόμος να σε πάρει άμα δεν είσαι καλό παιδί του φώναξε η γιαγιά του. Μη το τρομάζετε το παιδί είπα ανοίγοντας την αυλόπορτα. Εκείνη με κοίταξε και συνέχισε: Να τος ήρθε!


Υγ. Κουλουράκια Γιαγιάς:

τρόπος μετάδοσης: επαφή...

Χωρίς να αποφεύγει μια γενική αναφορά στη σεξουαλική επαφή ως τρόπο μετάδοσης ασθενειών, έρχεται ο ανακεφαλαιωτικός πίνακας της φωτογραφίας – μόλις μια σειρά μετά – στον οποίο μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι το AIDS μεταδίδεται δια της επαφής.

Χωρίς ιδιαίτερη επεξήγηση για το είδος της επαφής, ο ιός του HIV κατηγοριοποιείται μαζί με τη λέπρα και την δερματική μυκητίαση : το πόδι του αθλητή. Κι όλα αυτά γραμμένα στο το βιβλίο Βιολογίας που διδάσκεται στη Γ’ τάξη του Γυμνασίου.

Υγ.

Και ολίγοι Chumbawamba λόγω της χθεσινής ημέρας. Η 17η Μαΐου είναι η παγκόσμια μέρα κατά της ομοφοβίας.

σέρνει καράβι

«Κύριοι, δεν είναι ανάγκη να σας πω ότι η διεθνής κατάσταση είναι πολύ σοβαρή». Έτσι άρχισε την ομιλία του ο στρατηγός Τζορτζ Μάρσαλ, υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του προέδρου Χάρι Τρούμαν, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στις αρχές Ιουνίου του 1947.

10 Μαΐου 1947, σχεδόν σαν σήμερα, ψηφίζεται από την αμερικανική Βουλή το σχέδιο Τρούμαν, για την παροχή οικονομικής βοήθειας στην Ελλάδα.

64 χρόνια και μια βδομάδα αργότερα η ίδια χώρα περιμένει την ψήφιση νέου σχεδίου/μνημονίου/δόγματος για παροχή οικονομικής βοήθειας χωρίς αυτή τη φορά να έχει προηγηθεί πόλεμος.

Έκτοτε έχουν βιωθεί ένα 2^ο κύμα εμφυλίου, μια δικτατορία και μια παλιννόστηση δημοκρατίας, μια αλλαγή και κάμποσα χρόνια ψευδοευδαιμονίας, μέσα στα οποία γυρίσαμε στο ίδιο, αν όχι χειρότερο, οικονομικά, σημείο.

Εφόσον η ιστορία επαναλαμβάνεται - απ’ ότι λένε – κυκλικά να είστε σίγουροι πως οσονούπω, από κάπου θα ακουστεί:

«Κύριοι, δεν είναι ανάγκη να σας πω ότι η διεθνής κατάσταση είναι πολύ σοβαρή»

Τις πρώτες φωτογραφίες (έγχρωμες) του διαβόητου αγάλματος μου έστειλε ο φίλος Ν (aka cabinec). Τις τράβηξε στη διάρκεια του προχθεσινού γύρου της Αθήνας.

Η δε ασπρόμαυρη είναι από τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1970, όταν ομάδα της αντιστασιακής οργάνωσης «Κίνημα 20 Οκτώβρη», χτύπησε με βόμβα το άγαλμα του Τρούμαν. Σύμφωνα με το αρχείο της εφημ ερίδας Καθημερινή (26/11/70) οι βόμβες αποδίδονται στο "ΠΑΚ" και τη "Δημοκρατική Άμυνα" στην οποία συμμετείχε και ο Κ. Σημίτης.

reuse - recycle - remember

reuse

recycle

remember

Στο Μοναστηράκι

κάποιος να μας θυμίζει τις μέρες τις παληές

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

καληνύχτα κι ευχαριστώ για το χρόνο σας

"Να μας ξανάρθετε κύριε", είπε το κοριτσάκι την ώρα που σηκωνόμουν από τον καναπέ. Ίσως σε δέκα χρόνια, της απάντησα και ξεκόλλησα τον αλαλάζοντα αδελφάκο της από το λαιμό μου. Λίγο αργότερα όλα τα μέλη του σώματός μου γίνονταν πρώτοι φίλοι με ένα αφρισμένο doberman και ο προηγούμενος μικρός δαίμονας φάνταζε τώρα αγγελούδι στο μυαλό μου. Κι όλα αυτά έχοντας ήδη ακούσει μεταξύ των υποχρεωτικά μονολεκτικών απαντήσεων την ιστορία της ζωής των περισσότερων απογραφέντων.

Σκέφτομαι μήπως φταίει το χακί πουλόβερ με τα κολεγιακά διακριτικά στο μανίκι που με δείχνει τόσο συμπαθή ή τα μούσια που κούρεψα μη μοιάζω με ταλιμπάν και δε μου ανοίγουν τις πόρτες, νομίζω θα ‘ναι – αν δεν είναι ήδη - δύσκολη μέρα η σημερινή για κάποιους μετανάστες μετά το φονικό της Ιουλιανού (του παραβάτη).

Στο πρώτο πρώτο σπίτι της λίστας μου, μια ευγενέστατη κυρία έψαξε πρώτα στην τσάντα της και έπειτα χαμογελώντας έτεινε το χέρι της προς το μέρος μου και απάντησε ένα «Ορίστε κύριε, κρατήστε το» στην παρθενική μου ερώτηση που ακούστηκε κάπως έτσι :

"Μήπως έχετε παρακαλώ ένα μολύβι;"

Η ώρα 10 και το βράδυ, είμαι σπίτι, πτώμα, και πάω να χαζέψω Eurovision. Θέλω να δω τους μαυροντυμένους Κρητίκαρους να τσακώνονται, έτσι διάβασα στο επίσημο site της διοργάνωσης ή έστω τον Robbie (!!!) Williams να τραγουδάει Χατζηνάσιο, αγκαλιά με τη Μπέσσυ Αργυράκη σε κάποια ανασκόπηση παλαιών συμμετοχών του έτερου eurovision.gr.

υγ. Αύριο, αν σου χτυπήσω την πόρτα κέρνα με ένα καφέ.